¡Estamos en Mexico!

Sinds zondag is Vincent eindelijk bij mij! Hij ging normaal zaterdagavond al aankomen, maar door een vertraagde vlucht diende hij in Miami te overnachten. Maandagmorgen vertrokken we naar Mexico. Zoals jullie allemaal al wel zullen weten, is hier blijkbaar een gevaarlijke griepepidemie uitgebroken. Nu, hier in Playa del Carmen is er nog steeds geen enkel geval gedecteerd.

Toch zijn we beperkt in wat we kunnen doen. Alle mayasites zijn gesloten, dus eigenlijk zitten we vast in deze kuststad. Mijn papa en zijn vrouw zijn hier ook, dus daar kunnen we dan wel eens met afspreken. Vorige nacht was Vincent ziekjes. Hij had hoge koorts (ik vond echt dat hij precies in brand stond), en maag- en spierpijn. Vanmorgen gingen we langs bij het Rode Kruis, maar blijkbaar is er geen reden tot paniek. Dat vertelde de dokter ons, de zoveelste patiënten op een lijst van drie bladzijden... Hij heeft nu een koortswerend middel gekregen, en voelt zich al veel beter. Tja, we hadden ons er al op voorbereid: Vincent wordt gauw ziek op reis...

Verder, euh... We zijn een beetje bang om terug te keren naar Honduras, omdat we via de USA zullen vliegen. En iedereen weet dat Amerikanen nogal rap schrik hebben. Dus hopelijk steken ze ons daar niet in quarantaine of zo. We denken erover om misschien een alternatieve terugreis te zoeken, doch dat gaat ons veel tijd (en geld) vergen. We zien wel hé. Voorlopig dus rustig voortgenieten van het strand. ¡Me voy a poner negrita!

Roatán

Maandagnamiddag vertrok ik met mijn g.mama naar Roatán, één van de Bay Islands. Dinsdag genoot ik voor de middag van het strand, hoewel er weinig zon te bespeuren was. Het regende! Eén maal zelfs zo fel dat ik diende te gaan schuilen… Na de middag verkende ik “el Pueblo” (Coxen Hole), waar mijn g.mama haar oficina heeft. Ik kocht er een kleedje met legging, alweer.

Gisteren regende het bijna de hele tijd. ´s Morgens was er een defilé, voor de viering van de aankomst van de Garífuna, anderhalve eeuw geleden. De elektriciteit viel uit voor bijna vier uur, dus sliep ik wat. Na de middag keek ik tv…nadat ik langs een internetcafé was gewandeld maar achteroverviel van de prijs (12 keer meer dan hier…leve het toerisme). ´s Avonds kreeg ik toestemming om naar het carnaval van de Garífunas te gaan, maar door het slechte weer besliste ik dat niet te doen.

Vamorgen stond ik om 4:30 op, om om 7:00 de ferry te kunnen nemen, terug naar La Ceiba. Daar wachtte ik mijn g.mama nog een uur op buiten bij een “granja penal” (boerderijgevangenis), waar zij een meeting had met een klant. Sinds een half uur zijn we terug in SPS, en ook hier is het erg bewolkt.

Deze namiddag ga ik poetsen en wassen, en misschien ook al eens uitzoeken wat ik allemaal zal meesturen met Vincent wanneer hij terug naar België gaat. Nog twee nachtjes slapen en hij komt! ¡Qué emoción! Jammer genoeg mis ik door al mijn reisjes veel danslessen… Deze maand heb ik er maar één gehad! Want ook volgende week ben ik hier niet, want dan gaan we naar Mexico! Anyway, you can´t have it all, right?

Dat is het eigenlijk voor nu. Weinig, I know. En ik bestelde een uur internet, en ben na een kwartier al klaar! Wow! De overige tijd me dus nog ergeren aan de gamende joeng (dit kun je niet anders verwoorden dan in het dialect, hihi). Misschien tot volgende week, met een berichtje uit Mexico! Het zal afhangen van de toeristische prijzen ginds, en van onze planning! Dikke kuzzels! Zie jullie graag!

een hele lange vakantie

VERRASSING! Hier ben ik weer! Niet van mijn gewoonte, maar ik wil jullie even updaten in verband met de stalker, zodat jullie zich geen zorgen maken hé! Wel, gisterenmorgen zag ik hem niet, maar ´s middags stond hij me alweer op te wachten. Ik negeerde hem, en ging onmiddellijk binnen in de school. Tania had me ondertussen aangeraden niet meer te gaan werken deze week, maar die e-mail las ik te laat.

Vanmorgen stond hij weer aan de apotheek, waar ik normaal gezien uit de taxi stap. Hij opende de deur van de auto, en ik vroeg aan mijn taxista me af te zetten bij de schoolpoort. Na vijf minuten op school, en al enkele opmerkingen van ouders omdat ze hem buiten zagen, kwam hij plots het klaslokaal binnen gewandeld! Met een zakje water, want hij wist dat ik dat niet gekocht had (anders doe ik dat wel, maar ik wilde hem dus deze keer niet letterlijk tegen het lijf lopen op straat)! Attent, toch? Ik kon geen scène maken, omdat er kinderen in de buurt waren, doch ik vroeg hem vriendelijk het schoolterrein te verlaten.

Nadien sprak mijn directrice hem aan op straat, samen met een mannelijk lid van de wijkgroep (of hoe zeg je dat?). Vanmiddag belde ik met Tania, en zei belde met Eva. Uiteindelijk werd besloten dat ik volgende week NIET ga werken. Men gaat hem zeggen dat ik gestopt ben met werken in el kinder, als men hem nog ziet. Tot en met 12 mei (wanneer Vincent terug vertrekt) ga ik dus geen les meer geven, en gaat hij me niet meer zien. Hopelijk gelooft hij dat ik echt weg ben... Hoewel ik dus wel één keer op bezoek zoek te gaan met Vincent, maar dat zien we dan wel weer.

Uitgelezen kans om begin volgende week met mijn g.mama mee te gaan naar Roatán, één van de Islas de la Bahía, de grootste (toeristische) schat van Honduras! Trouwens, de komende vijf weekends heb ik al vol gepland! Ja, de tijd gaat nóg sneller vliegen! In volgorde: Vincent (25/4), Mexico, Tela en Trujillo (laatste AFS-reünie, wanneer Vincent alweer vertrokken is). Wat nog op mijn lijstje staat, maar waarvoor ik misschien geen tijd meer heb: Utila (ander eiland), Pulhapanzak (hoogste waterval van Honduras), Trinidad en Colinas Santa Barbara (om meer blonde vrouwen met blauwe ogen te zien), Cayos Cochinos (dichtbij La Ceiba, paradijselijk volgens de foto´s die ik al zag), en zoveel meer... Wie gaat er mee wanneer ik hier weer op reis kom? ;-)

terug het dagelijks leven

Hoi allemaal! Nog even over Nicaragua: daar bezochten we nog Léon, een andere koloniale stad. Voor de rest deden we het rustig aan, met het eten van zogenaamde Belgische wafels (niks mee te zien, maar kom), en wat rondhangen in Granada en de hangmatten van de hostal. Bij de grens bleek er een probleem met het paspoort/visa van Sandra. Zij bleef bij mij thuis tot maandagmorgen, van waaruit ze naar Tegucigalpa reisde om daar met Tania van AFS een oplossing te zoeken.

Maandag stond in het teken van het zoeken naar een manier om in het nieuwe lokaal van Sectur te geraken. Na lang zoeken vond ik het eindelijk, en toen bleek de les geannuleerd! Dan ben ik maar iets gaan eten met een lesgenoot. Gisteren stond ik vroeg op om terug te beginnen werken. Aangekomen in de wijk, bleek dat het feriado was. Niemand had me daarvan op de hoogte gebracht… Mijn laatste vrije dag was het dus. Ik ging de voorbije week drie leer naar de cinema: Monsters vs. Aliens (-), Bridewars (+), en He´s just not that into you (-).

Vandaag bleek op school dat de uurrooster verandert is, wegens het hete weer. Vanaf nu wordt er ´s morgens les gegeven tot 10:30, en na de middag begint men te werken om 13:30. Dat betekent dat ik drie uur dien te overbruggen… Vandaag besloot ik niet te gaan in de namiddag, want ik voelde me niet “sterk” genoeg (juiste woorden ontbreken in het Nederlands).

Het is namelijk zo dat ik sinds het begin ik hier werk, een stalker heb in die wijk. Tot hiertoe heb ik het altijd roed geregeld, dat hij me min of meer gerust liet, doch vanmorgen liep dat anders. Se puso encima, diciendo que era un abrazo. Dorie, ik weet echt niet hoe ik dit met de juiste woorden kan uitleggen, zodat jullie zich ook geen zorgen maken, want ik tracht het alweer terug onder controle te krijgen. In ieder geval, hij raakte me aan vandaag, en ik heb erg luid geroepen dat hij mij met rust dient te laten. Verschillende mensen waren getuige van deze scene. Ik heb ondertussen ook een mail naar AFS gestuurd, zodat zij misschien mee een oplossing zoeken. Want hetgeen vandaag gebeurde, ging erover voor mij.

Straks is het eindelijk nog eens dansles, en misschien vrijdag een inhaalles. Morgen ga ik met Walter een koffietje drinken, dus ook dan zal ik me niet vervelen. Zaterdagnamiddag is er het verjaardagsfeestje van Andrés, de baby van mijn nicht Wendy. Hij wordt 1 jaar, en krijgt een groot verkleedfeest in de tuin van de Hilton (jaja, mensen met geld…)! Zaterdagavond ga ik waarschijnlijk uit :-), jep, I did it again (de tweede keer nog maar, dat valt toch best mee hé)! De week gaat weer voorbij vliegen zie, en binnen tien dagen (TIEN DAGEN) is mijn ventje hier! Ja hoor, ik heb voldoende om over te dromen tijdens deze hete nachten!

¡Estoy en Nicaragua!

Hallo allemaal! Ja hoor, ik ben in Nicaragua! Om te beginnen, dien ik te zeggen dat het misschien toch niet zo´n best idee was te reizen gedurende Semana Santa. Openingstijden verschillen, en ook bussen rijden veel onregelmatiger. We kozen ervoor een week door te brengen in Granada, doch van hieruit valt er jammer genoeg weinig te bezoeken…dus we zitten eigenlijk een beetje vast. Maar kom, alles beter dan een saaie week in San Pedro Sula, right?

De busrit hierheen was LANG en soms erg KOUD (airconditioning stond op 24 graden, maar voor 10:00 en na 16:30 is dat onaangenaam). Bij de aankomst in Managua, dienden we een taxi te nemen naar het busstation waar de bussen naar Granada gingen. Omdat we later aankwamen dan verwacht, hadden we weinig tijd. De laatste bus zou weldra vertrekken… Een taxichauffeur zei ons dat hij 3 cada una wou, toen we achter de prijs vroegen. Aangekomen bij de bus, gaf ik hem 20 córdobas, en hij knikte van nee. Ik antwoordde dat ik niets kleiner had, en hij zei daarop dat het 120 córdobas voor ons tweeën was, want hij had het over 3 dólares. Tja, als ik reis in een land waar de munteenheid NIET de dollar is, denk ik ook niet in die geldwaarde hé… Anyway, ik zou gewoon opgestapt hebben, want ik vond het afzetterij. Echter, hij dreigde met het bellen van de politie, en Sandra kreeg schrik, dus zij ging geld afhalen. Bijna de bus gemist door die zever!

Zondag verkenden we onze “woonplaats-voor-een-week”: behoorlijk toeristisch, dus veilig (zo zijn jullie ook weeral gerust zie). Véél restaurants, dus dag dieet (en ik was net zo goed bezig vond ik)! Maandag namen we een bus tot in Catarina, waar er een “mirador” is. Ons plan was om af te dalen tot bij de laguna, maar na enkele pogingen besloten we een taxi te betalen, uit angst dat we terug naar boven dienden te klimmen nadien. Ginds zonden en zwommen we, net als vele anderen. Weinig toeristen nochtans, vooral inwoners van Centraal-Amerika, latinos kortgezegd :-).

Gisteren deden we twee tours. ´s Morgens deden we canopy, voor het eerst in ons leven. Het was leuk, doch ik had verwacht meer te zien daar in het bosque. In de namiddag gingen we per boot naar de isletas in het meer van Nicaragua (dat meer is 8000 vierkante kilometer groot, en heeft ondertussen al vier verschillende benamingen gehad). We bezochten er een “fort”(JE), vaarden langs een “apeneilandje”, en stopten bij een restaurant. De apen waren een typische toeristische attractie: ze waren tam en gewend om gevoederd te worden (chocoladekoekjes…¡horrible!). Conclusie: Nicaragua heeft iets te bieden, maar wil het te hard uitbuiten... De tours kosten veel voor wat het is.

Vandaag namen we een busje naar Managua, om daar iets te bezoeken dat volgens de Lonely Planet “the most fascinating in Managua” is… Het gaat om enkele voetafdrukken van volwassenen en kinderen, die eeuwenoud zijn. Het wijst op een vlucht (misschien voor een vulkaanuitbarsting), want er zijn geen prints in de andere richting. Nu, dat klonk aantrekkelijk, maar stelde weinig voor. Het kostte ons in totaal bijna 25 euro (taxirit/inkom/recht om foto´s te maken), en na vijf minuten hadden we alles al gezien…

Geen idee wat we nog doen de komende twee dagen. Misschien wat lezen in de hangmat, aangezien ik hier in de hostal een Nederlands boek ben tegengekomen (Twee vrouwen van Harry Mulisch, een aanrader!). Of nog wat fotograferen… Ah ja, btw, er staan sinds twee weken nieuwe foto´s online!

Soite, ik had het plan hier een bericht te komen schrijven met enkele mooie quotes en indrukken, maar dat is niet gelukt. Het zit nochtans in mijn hoofd, maar wil blijkbaar niet op papier (scherm) gezet worden. Vergeet me er zeker niet achter te vragen some day! Ik veronderstel dat ik niet alles zal vergeten! Hopelijk hebben jullie toch weer een beetje genoten van mijn woorden, ook al is het deze keer geen “gran cosa”!