paso a paso

Goed nieuws, want dat mag ook al eens.  Het lijkt stilaan beter te gaan met mij.  Op emotioneel vlak, bedoel ik dan.  Niet dat het geen pijn meer doet, of dat het me niet meer overvalt.  Maar er zitten al betere dagen tussen.  Stap voor stap, dag per dag.  We zien wel.  Het is een begin.

Vandaag had ik een goed gesprek op het werk.  Ik wandelde het lokaal uit met een goed gevoel.  Ondanks ik dit jaar erg slecht startte, heb ik het toch al acht weken volgehouden.  Dat is een hele prestatie op zich.  Volgende week zal het vakantie zijn.  Ik kijk er naar uit, maar zie er ook tegen op.  Enerzijds zal het de druk wat wegnemen, anderzijds zal het de druk verhogen.  Er ligt namelijk zéér véél werk op mij te wachten. 

Want werken, dat deed ik de voorbije periode op automatische piloot.  Al maar goed dat ik al wat ervaring heb, waardoor dat kon.  Ook maar goed dat mijn collega's zijn wie we zijn, als mens.  Echt, zij hebben mij verrast!  Met sommigen had ik nooit een goed contact, zelfs niet op een collegiale manier.  Echter, de laatste tijd hebben verschillenden zich van hun menselijke kant getoond.  Hartverwarmend, echt!

Zoals je merkt, het gaat beter.  Maar STOP, nog geen gejuich en zo!  Het zal nog altijd veel tijd vragen, de wonden zijn diep.  Doch, je leest het minder af langs buiten.  It's a start, nogmaals.  Een collega zei me vandaag dat ze het hoort aan mijn stem, dat het beter gaat.  Ik praat terug kordater, met meer vreugde.  Fijn om te horen dat anderen het ook voelen!

Maar nogmaals, voel aub ook aan dat ik er nog lang niet ben.  Voel aub ook dat ik nog veel pijn heb.  Voel aub ook dat ik zeer angstig ben.  Voel ook dat nog.  En blijf er voor openstaan, aub.  Nu, morgen, en zolang nodig zal zijn.  Want het is niet omdat je het niet meer ziet, dat het er niet meer is.  A dentro, todavia me siento .... alleen niet meer de hele tijd

TEMO

Alles blijft zeer chaotisch in mijn hoofd.  Het uitzetten lukt niet.  Sommige dagen lijkt het even beter te gaan, maar heel plots kan het omslaan voor lange tijd.  In het begin van deze week ging het niet.  Met een piek op donderdag, wanneer ik niet leek te kunnen stoppen met huilen.  Ik sliep deze week vaak in de sofa, omdat de televisie me dan wat afleiding kan bieden in de donkere nachten.

Schrijven doe ik bijna voortdurend.  Niet enkel hier, niet enkel in mijn speciaal aangekocht boekje, maar ook op losse papiertjes of in boekjes die ik bij de hand heb.  Als ik op de trein zit, begint het schrijven.  In het Spaans, het Engels, het Nederlands.  Alles is goed om niet uit te stappen in Berchem.  Want Berchem doet pijn.

Zoveel dingen doen nog pijn.  Nog steeds, ondanks de goed bedoelde opmerkingen dat ik het een plaats dien te geven.  Neen, jullie voel(d)en het niet.  Jullie kwamen niet bedrogen uit.  Jullie kregen niet te horen dat hij het nog nooit voelde.  Jullie gaven je niet volledig om dan heel alleen achtergelaten te worden.  Jullie werden niet geconfronteerd met een nieuwe 'liefde'.  Daar ben ik uit: het kan niet zijn zoals dat van ons.  Als je iets anders beweert, dan heb je tegen mij gelogen.  Maar dat is natuurlijk goed mogelijk.  Net zoals je nu de perfecte liefde vond.  Zij op tientallen kilometers van jou, waardoor je je gang kan gaan met anderen.  En gewoon zeggen "horen, zien en zwijgen".  Zo zal het bij mij ook wel gegaan zijn "What happens in Tenerife...".

Te Extraño - Me Odio

Zoveel dingen die ik schrijf.  Soms zeer direct, soms cryptisch.  Zoveel dat ik voel: pijn, verdriet, ongeloof, boosheid, woede, haat, angst, verwarring, onzekerheid.  En heel af en toe iets dat op geluk lijkt.  Zoals gisterenavond, toen ik een oude vriend ontmoette.  Oud, in elke betekenis.  Zes jaar hadden we elkaar niet gezien, van voor ik werd wie ik nu ben.  Een oude, wijze man is hij.  Wijze woorden had hij voor mij.  Maar hij begreep ook dat het nu nog allemaal te vers is, dat ik nog in het begin van het proces zit, dat ik nog niet echt kan openstaan voor zoveel wijsheid.

Want echt, fucked op ben ik.  Hij liet me zo achter.  Geen idee hoe ik ooit nog iemand ga vertrouwen.  Zelfs hem niet.  Want op dit moment wacht ik nog steeds.  Ik wacht, ook al weet ik dat dat geen zin heeft.  Verstand en gevoel zeggen iets totaal tegengesteld.  En het gevoel wil nog steeds dat alles terug wordt zoals het was.  Dat iemand me voortdurend zegt "alles komt goed".  Dat iemand me perspectief biedt.  Dat iemand me zegt "maar dan huren we een vrachtwagen, ik ken iemand die daarmee kan rijden" en "een lift hoef je niet te huren, iemand die ik ken heeft er één" en "ik ken een plaats waar je tijdelijk je meubels kan opslaan".  Al die dingen.  Maar niet zomaar iemand hoor, nee, jij, hij.  Niet jij.

En zo gebeurt het dat de blog elke keer opnieuw een te diepe kijk geeft op hoe het met me gaat.  Ik kan er niets aan veranderen.  Het is zo sterk.  Schrijven en huilen, huilen en schrijven.  Overal, altijd.  En dat stomme verstand maar niet kunnen uitzetten!  Anderzijds ook wel goed, of ik had al lang in Berchem gestaan, hehe.  Maar het is ontzettend vermoeiend.  

Gelukkig zijn er wel wat mensen die begrip tonen.  Ook mensen waarvan ik het niet verwacht zou hebben.  Ik heb het al enkele weken door, maar ben zo gericht op mezelf, dat ik er geen aandacht aan schenk.  In mezelf wel, maar niet publiekelijk.  Het ontroert me, hoe mensen zo aanvoelen dat het niet goed gaat.  Nu ja, het staat ook wel op mijn gezicht te lezen. En als je het daar niet ziet, dan wel in mijn ogen.  Daarom kijk ik je niet aan momenteel.

Er zijn dus wel wat mensen die me sparen.  Dat is het juiste woord.  Er zijn er ook anderen die dat lijken te doen, maar dan een mes in mijn rug steken.  Tja, ook dat hoort erbij.  Messen genoeg de laatste tijd, mijn rug doet er nog zeer van.  En niet enkel mijn rug.  Soms mijn hele lichaam.  Mijn hele lichaam!  Dat emotionele pijn zoveel fysieke pijn kan meebrengen, onvoorstelbaar.

Maar bedankt dus, bedankt dat je het ziet en dat je het niet nog erger maakt.    Bedankt.

een leeuw?

Geweldig!

Zo'n leuk woord, niet?  Het was ook geweldig.  Ik heb mijn verjaardag gevierd, samen met mijne Lolly.  Geweldig, echt.  Het was wat ongepland allemaal, maar dat maakte het waarschijnlijk zo leuk.  Het enige dat ik gepland had, was mijn verstand nogmaals op nul te zetten.  Auto stond veilig thuis, ik ging met de bus naar Lier.

We startten in Sinte Goemmer, maar trokken verder naar de Mort.  Dat was lang geleden.  Het was allemaal wat dubbel misschien, maar dan nog.  Ik hield het bij mijn favoriete drank: ron!  Afgewisseld met water uiteraard, want anders zou vandaag nog een grotere ramp zijn.  Vandaag is idd een kleine ramp.

Net thuis, de hecho, aan de computer, wetend dat er zoveel werk klaar staat.  Ook wetend dat dat in deze toestand niet zo vlot zal gaan.  Toestand?  Euh, ja, een katertje hé, uiteraard.  

"En, heb je een kater, of ligt er ne grote leeuw naast u?"  GEWELDIG, toch?

Dat was mijne Lolly zijn eerste vraag toen we vanmiddag wakker werden.  En nee, die mens heet niet Lolly om één of andere duistere of dubbelzinnige reden.  We weten het zelf niet, maar het is wat het is.  En hij is al jaren mijn beste vriend, en een vriend dat is hij nu meer dan ooit.  Ik heb een geweldige nacht beleefd, omdat het allemaal weer mocht en kon.  Ik mocht me gek gedragen, dansen, Spaanstalige liedjes aanvragen en meezingen.  Maar ik mocht vooral ook huilen.  En het is geweldig als dat mag.

Ik mocht hem ook berichten sturen terwijl hij naast mij stond.  Alles beter dan...  

Toch wilde ik iets fout en zot doen.  Dus stak ik mijn telefoonnummer tussen de ruitenwisser van een auto.  Met een tekstje bij, maar dat was blijkbaar totaal niet leesbaar.  Ik weet ook niet meer wat ik geschreven heb.  Ik weet zelfs niet in welke taal.  Het doet er niet toe.  Wil ik telefoon krijgen?  Geen idee.  Best van niet, geloof ik.

En nu dus aan 't werk.  Straks mag ik een badje nemen, om te ontspannen en te huilen.  Of ik huil nu nog een beetje.  Misschien, quizás, quién sabe?  Het maakt allemaal niet uit, alles is goed.  Ah ja, trouwens, mijn zoektocht naar drie vrienden met veel feestuithoudingsvermogen start vandaag ook.  Want, ik heb 4 tickets voor het eerste weekend van TML!  Dus: wie biedt zich aan?

Ik geraak niet weg, ik wil schrijven verdomme!  Straks mijn boekje er nog eens bijnemen.  Dat begint ook beter te gaan.  Ik schrijf in dagdelen.  Of zoiets.  Elke keer een beetje, en dan wordt het nacht.  Tot snel, want uiteraard zitten er nog veel andere posts in mijn hoofd.  Ik heb eergisteren gedicht, en dat resultaat zal ik hier ook wel eens komen posten :-) tot dan, of tot een andere keer!

ontevredenheid

Ik zal het maar zeggen zoals het is: Ik ben momenteel zeer ontevreden over mijn posts.  Telkens voel ik de nood om te schrijven.  Maar elke keer opnieuw ben ik niet tevreden met het resultaat, en wil ik dat de entry op de startpagina verandert.  Dat is de reden dat hier momenteel zoveel onzin verschijnt.  Ik zou natuurlijk even een leuk bericht kunnen verzinnen, want schrijven kan ik heus wel.  Echter, dan klopt het verhaal niet meer.  Het is en blijft mijn wereld, hoe dan ook.  Zo zit de blog nu eenmaal in elkaar.

Toch ga ik proberen het iets positiever aan te pakken, door jullie wat persoonlijke zaken duidelijk te maken.  Ik sta stil, dat is zo.  Ik tracht kleine pasjes te nemen, maar voel me daar niet goed bij.  Helemaal niet eigenlijk, maar stilstaan kan niet blijven duren.  Daarom dat ik probeer vooruit te gaan, beetje bij beetje.  Maar stilstaan mag ook, dat sta ik mezelf toe.

Denk aub niet dat het zeer slecht gaat met mij.  Dat is wel zo, maar ooit zat ik dieper.  Geeft dat je wat moed?  Mij alleszins wel.  Het is een feit: momenteel vind ik in weinig dingen plezier.  Ik voel veel pijn.  Ik ben in rouw om vele dingen.  Maar ik stel het leven niet in vraag, zoals ik dat eerder wel deed.  Misschien is dat omdat ik te veel andere zaken aan mijn hoofd heb, maar het is alleszins iets positief om in je achterhoofd te houden.  Ik doe dat ook.

Dus, kleine pasjes zonder goed gevoel.  Hopend op mirakels nog steeds.  Dat is wel een feit.  Ik houd me vast aan de hoop.  Hoop doet leven, zo zegt men, en het is waar.  Ik weet niet wat ik vanavond wil eten, wat ik dit weekend zal doen, laat staan hoe mijn leven er binnen een maand of een jaar zal uitzien.  Ik weet niet wat ik wil, noch wat ik nodig heb.  Maar op dit moment is dat oké.  En als ik dat vind, mag jij dat ook vinden.

Geslaagd in mijn opzet?  Neen, want ook nu begin ik al te denken over een volgende post.  Ik kom niet verder dan schrijven in het Spaans, of nog wat liedjes(teksten) publiceren.  Dus als je het allemaal wat te onzinnig vind, raad ik je aan even weg te blijven.  Hoe lang, dat kan ik duidelijk niet voorspellen.  Maar dit is mijn wereld, take it or leave it.

como sea

No sé si todavía visitas esta página, no importa de hecho.  Aun que si, la verdad que si importa.  Por que si así será, quiere decir que todavía te interesa un poco de mi mundo.  Sí esto es el caso, me imagino que te enojarás aún más conmigo, por que otra vez te escribo aquí.  Es que no puedo, no hay otra opción, no lo puedo controlar.

Ya lo hago bien, me parece.  Boté la poema, la tarjeta; borré tu número (aun que lo encuentro por todos lados), tus mensajes.  E intento no visitar más tu Facebook, por que siempre se me rompe más el corazón y el alma.  La verdad también que no sé que escribirte.  Son tantas cosas que tengo en mi mente.

Una parte me dice que nada fue real.  Que todo era un pantomime.  Cuando te veo con otras, me doy cuenta de que yo era una de ellas.  Un jeugo, o no sé como describir lo.  Pero eso no quiero creer.  Me duele mucho, me siento muy estúpida también creyendo esto.  Tampoco lo creo, pero todavía no entiendo como pasaron las cosas.  Pués, una idea tengo, eso sí.  Pero si era real lo que sentiste, cómo pudiste borrarlo así?  Cómo puedes dedicarle canciones a otra, canciones que yo te enseñé?

E así pasa que yo sigo esperando.  Esperando algo que probablemente no pasará.  Día tras día, esperando que el mensaje será tuyo, la llamada será tuya.  Aun que ya sé: no estás listo para eso.  Estás muy joven si se trata de este tema.  Pués, no me muevo, no sigo adelante.  Trato de arreglar mis cosas, sin tí.  Pero todavía duele muchísimo.  Tal vez, algún día te voy a agradecer.  Pero, para llegar a ese día, falta un largo camino...

Te veo el jueves, aunque odio los jueves, y los lunes, los martes, miércoles, viernes, sábados y domingos.  Y también los lunes, martes, miércoles, jueves, viernes, sábados y domingos.

carta

Omdat bloggen momenteel niet het beste idee is, maar ik toch de noodzaak voel, deze brief.

Beste Marc,

Ik ken je niet, en dat blijft waarschijnlijk zo.  Jij hebt waarschijnlijk het gevoel dat je mij wel kent.  Je volgt deze blog al jaren, zonder mij persoonlijk te kennen.  Af en toe laat je een reactie achter.  Die reacties zijn voor mij van onschatbare waarde.  Het doet me goed te weten dat mensen luisteren, zelfs de mensen die ik niet persoonlijk ken.

Gisteren kocht ik een nieuw boekje.  Want ik schrijf al lang, zelfs al langer dan dat deze blog mee gaat.  Net zoals ik al lang dans, nog langer dan dat ik schrijf.  Dansen maakt meer bij me los dan schrijven.  Doch schrijven kan me ook daar brengen waar dansen me brengt.  En deze blog ontstond om heel andere redenen dan dat ik ooit begon te schrijven op papier.

Als ik daaraan terugdenk, hoe deze blog begon...  Tja, dat is voor mijn nieuwe boekje, als ik er zin in heb.  Het is mijn derde boekje.  Het vorige dateert van meer dan vijf jaar geleden.  Nu startte ik een nieuw, omdat bloggen zo publiek is.  Bloggen stoot mensen regelmatig tegen de borst.  Schrijven op papier doet dat minder.

Dus blog ik wat minder, en neem ik me voor wat meer te schrijven.  Hoewel dit sneller gaat, blind typen is nu eenmaal iets dat ik kan.  Ik schrijf en ik dans en ik ben.  En zo besef ik dat dit geen brief aan jou hoeft te zijn, maar gewoon weer zo'n persoonlijke noot uit mijn leven.  Maar af en toe een brief op deze pagina, kan geen kwaad.

Daarom dat ik je kort zeg: bedankt.  Bedankt om te luisteren, te lezen.  Bedankt om af en toe te reageren.  Bedankt om te zien dat ik mijn gevoelens uit (bizar genoeg, want ik blijf ervan overtuigd dat ik dat niet kan).  Bedankt om hier te zijn.  Ik hoef je niet persoonlijk te kennen, hoewel ik je zeker al eens door Google haalde.  Er zijn veel mensen met jouw naam, zo blijkt.  Maar of je nu werkt bij de bank, als tandarts,... of woont in Dendermonde, Brasschaat of Londerzeel,...  Het is gewoon leuk te weten dat je één van diegenen bent die erom geeft.

Merci.

En ja, ik wil bloggen.  Ik wil nog altijd bloggen, en dansen en voelen en zijn.  Maar alleen is dat zo alleen.  En met iemand is dat niet hetzelfde.  Dus ik tracht verder te gaan terwijl ik stil sta.  En ik zie wel waar me dat brengt op deze lijdzame levensweg.