Als ik het kon

 

Goede voornemens. Ik doe er niet aan mee. Toch niet echt. Niet zoals sommige anderen. Of zo voelt het toch. Het is wel een feit dat ik in het verleden ergens in november begon te denken aan dingen die ik zou veranderen, slechte gewoontes om te doorbreken. Zo was er eind 2019 het doorbreken van een dansstop. Die maakte dat ik begin 2020 veel ging dansen, te beginnen met 1 januari in Hasselt. Wat een mooie herinneringen heb ik aan die avond! Chris en ik kwamen overeen dat we vanaf dan elk jaar op 1 januari zouden gaan dansen. Helaas weten we hoe dat gelopen is. En helaas, ook dit jaar geen DJ Joel op 1 januari.

Goede voornemens. Ik ben er al even mee bezig, ook al doe ik er zogezegd niet aan mee. Eind oktober begon ik er al mee, enkele veranderingen doorvoeren. Na een maand zo goed als tabaksvrij, verminderde ik ook mijn alcoholconsumptie, mijn overmatig binnenspelen van zakken chips en begon ik meer te bewegen. Een zestal weken ging dat goed. Nu gaat het wat op en af. Het vraagt meer inspanning dan in het begin. 

Goede voornemens. Willens nillens word je er toch mee geconfronteerd. In mijn geval vroeger meer dan nu. Want nu heb ik nog zeer weinig sociale contacten, dus zijn er gewoon minder mensen die me erover aanspreken. Praten doe ik eigenlijk alleen nog met Hilde en Tom. Echt praten, bedoel ik. En dan vooral met Hilde. Zij opperde dat het misschien het uitgelezen moment is om bepaalde dingen achter mij te laten. Dat was na een gesprek met Chris (met hem praat ik soms, maar over het algemeen maken we ruzie; jawel, nog steeds). Chris vond dat ik Jens moet vergeven. Voor mezelf. Zo verkocht hij het.

Goede voornemens. Plots kon ik over nog weinig dingen nadenken. Vergeving, wat is dat? Wat houdt het in? Hoe doe je dat? Ik las er veel over, en sprak met Hilde en Tom. Het was duidelijk: vergeven doe je voor jezelf, de andere partij hoeft dit niet te weten, vergiffenis is niet hetzelfde als verzoening. Dus mijn gedachten werden volledig ingenomen door dat gegeven. Plannen voor oudjaar maken, het ging niet. Nadenken over Spanje, het ging niet.

Goede voornemens. Een weekje dacht ik erover na. Intussen, zonder het beeld helder te krijgen rond uitgaan met oudjaar, zegde ik toe om oudjaar te vieren met Chris, Hilde en Tom. We gaan samen eten thuis en nog voor middernacht naar een dansfeestje. Ik noem het dans, want het is niet puur latin. Of ik er naar uitkijk? Neen. Want ik had geen ruimte om erover na te denken. 

Goede voornemens. Plots duikt er een familiefeestje op, "overmorgen". Met Jens en aanhang en Chris met aanhang. Wie Jens zijn aanhang is, is niet duidelijk. "Ik denk...." "Jij bent natuurlijk ook uitgenodigd." Maar 't is niet zomaar een bijeenkomst. Neen, Chris wilde het niet te laat maken 's avonds, dus hij besloot dat het in Diepenbeek te doen was. Euh... Dat zijn wel veel dingen ineens om van mij te vragen. Zeker kort nadat je me zei dat ik moest vergeven. Dat ben ik nog aan het verwerken.

Goede voornemens. Ik overweeg het. Ik overweeg het, oprecht. Maar ik voel ook dat er te veel wordt gevraagd. Er wordt me gevraagd de familie onder ogen te komen. Ik, onredelijke Fie, die al sinds de zomer niet meer mee wil. Er wordt me gevraagd met Jens aan tafel te gaan. Er wordt me gevraagd misschien met Fanny aan tafel te gaan, want "ik denk" dat ze er niet bij is, is redelijk vaag. Er wordt me gevraagd naar dat huis te gaan waar ik zou gaan wonen maar dat dan plots verboden terrein was en exclusief aan Jens en Fanny bleek toe te behoren. Dat is toch behoorlijk veel in één keer. Echter, Chris ging er van uit dat ik toch niet mee zou gaan, dus hij zag er geen graten in dat het in Diepenbeek was, als Fanny erbij zou zijn,...

Goede voornemens. Ik overwoog het. Omdat ik het graag wil achter mij laten. Dat was mijn laatste kans. Eergisteren. Nadat ik aan Chris had uitgelegd dat hij toch wel veel vroeg, dacht hij al meer in de richting van dat wij enkel op restaurant zouden gaan. Oké, maar dan wilde ik er eerst zijn. Want ik wil niet degene zijn die de tafel rond moet. "En je mag aan je broer zeggen dat hij niet verplicht is tegen mij iets te zeggen." 

Goede voornemens. Ineens was vergeving niet genoeg. Ineens hoorde ik me te verzoenen. Euh....! Wablief? Dat werd toch echt te veel. Dus besloot ik niet mee te gaan. Ik besloot niet los te laten, niet achter mij te laten. En nu zit ik precies nog vaster dan voordien. Ik weet het niet. Ik zit alleszins vaster dan een week geleden, toen enkel vergeving op tafel lag. Verzoening is geen optie. Fanny terug in mijn leven, is gewoonweg geen optie. Ja, ze is de moeder van Lucas. Ja, we waren heel goede vriendinnen. Maar neen, nu zijn we dat niet meer. Neen, ik heb er geen interesse meer in. Voor mij was ze intussen een kennis, en dat was oké. Iemand die je twee keer op een jaar hoort en even vaak tegen komt op een salsafeestje. Prima. Dansje doen, even kortstondig connecteren en weer weg. Niet samen aan tafel gaan, haar horen smakken tijdens de hele maaltijd, en zoveel meer waarover ik niet ga uitweiden.

Goede voornemens. Ik heb ze misschien. De dingen die ik al in gang zette, volhouden. Verder droom ik van loslaten. Ik hoop dat sommigen zich nog zullen excuseren voor de pijn die ze veroorzaakten. Hoewel ik vermoed dat het ijdele hoop is. Ik zou ook graag wat meer energie hebben en opnieuw levenslust vinden. Iets dat me een drive geeft durven vastpakken en niet meer loslaten. Mijn angst voor verandering loslaten. Want die ligt aan de basis van zoveel 'problemen'. Mijn angst voor verandering.

Goede voornemens. Positiever bloggen. Haha. Neen, je weet hoe ik daar tegenover sta. Dit is mijn wereld. Es lo que hay. Maar het zou fijn zijn om hier als laatste berichtje van het jaar positief te eindigen. Zelfs als ik er zelf niet echt in geloof. Oké, here I go: morgen ga ik een leuke avond tegemoet met Chris, Hilde en Tom!

 

dansstop

 

Half juli ging ik naar een salsafeestje in Mortsel. Ik ging met Hilde en Bart. Ik vroeg Chris en Jens mee, maar zij hadden geen interesse. DJ Joel draaide, dat is (bijna) altijd goed. Het was goed die avond. Een week later vertrokken we op kampeervakantie met Lucas en Tom. Niet de vakantie die ik op dat moment nodig had. Ik kwam zonder energie terug. Toen begon de dansstop.

Een week na de kampeervakantie was het begin van wat nu al vier maanden alles overheerst. Ik probeerde nog lesjes te geven in mijn living. Maar uit gaan dansen, dat ging niet meer. De lesjes in mijn living, daar was Jens ook bij. En omdat ik -in tegenstelling tot hem- mensen niet wil gebruiken, heb ik hem op een gegeven moment verbannen. Het moment waarop hij zei dat hij geen spijt had van zijn keuze om de vriendschap op de helling te zetten. Toen was het genoeg geweest. Dus stopte ik ook met de lesjes in mijn living.

En toch...als je mij over salsa hoort praten, dan wéét je gewoon dat dat mijn passie is. Misschien voel je het zelfs. Ik voel het wel. En toch...toch die dansstop. Toch maandenlang niet dansen. Waarom? Deels omdat het onveilig werd. Dat gebeurde in het verleden nog eens. Maar die onveiligheid kon ik redelijk goed voorspellen. Ik voorspelde waar ik naartoe kon. Buiten de festivals, die ik niet wilde opgeven, ging dat meestal goed. Maar nu, nu is de onveiligheid weinig voorspelbaar.

Winterland was zo. Ik was bang om er naartoe te gaan. Ik voelde onveiligheid. Nergens voor nodig, bleek achteraf. Maar goed. Nergens voor nodig, dus probeer ik opnieuw meer te gaan dansen. Maar nu komt het....Ik kan er niet op teren. Nog steeds niet. Ik kan er nog steeds niet meer op teren. (Bewust vreemde zin, want ik kan er niet meer op teren, en ik kan er nog steeds niet terug op teren, zoiets.) En dat kan ik niet plaatsen.

Op de dansvloer voel ik me zó goed! Zó energiek! Zó in verbinding soms ook. En dan...dan die put. Een beetje zoals de vakantieput toen ik nog werkte. De eerste keren na het doorbreken van de dansstop leek het nog goed te zijn. Vorige zaterdag echter was het terug om zeep. Waarom? Het was een feestje met Joel. Tom was mee. Maar ik vond het zelfs op het moment zelf niet zo leuk. Het was wel in Axxes. En dat trekt een bepaald soort volk. Mogelijk niet mijn soort volk. Ik weet het niet. Ik vond het alleszins niet echt leuk.

Zondag kon ik er misschien nog een beetje op teren, als ik er nu op terug denk. Ik had een bepaalde energie; Zin om mensen te zien. Maar natuurlijk kan dat niet. Dat gebeurt niet. Wie dan? En dan ging het dus verder bergaf. Dinsdag ging ik opnieuw naar Winterland. Alleen deze keer. Ik ken er wel volk. Plus, 't is Limburg, andere mentaliteit. Ik heb me echt goed geamuseerd. 

Doch, woensdag .... gedaan .... woensdag gedaan. Gedaan met stapjes willen zetten, gedaan met goede dingen doen, gedaan met positieve dingen trachten te zien. Enkel nog de "ja, maar". Goed-nieuws-boekje vastnemen, iets proberen schrijven, en bedenken "ja, maar". Gedaan met teren. Niets teren. Nieuwe dansstop. Weeral. Zo snel.  

Tom vroeg gisteren of ik vandaag mee naar Gent wilde gaan dansen. Cubaans. Mooi. Ik zei van niet. Chris en ik hebben tenslotte nog weinig qualitytime tegenwoordig. Ja, we zijn soms weinig bij elkaar en wanneer we bij elkaar zijn, maken we ruzie. Chris vond vanochtend dat ik toch maar naar Gent hoorde te gaan. Dus ik informeer bij Tom hoe en wat.

Wanneer ik voor mezelf heb beslist dat ik dus waarschijnlijk tóch ga dansen (ik heb zelfs al een outfit uitgezocht), komt Chris met het idee van naar Breda te rijden. Intussen is het middag en zie ik dat niet meer zitten. Maar in onze ruzies krijg ik wel eens het verwijt dat ik nooit doe wat Chris wil, dus ik ga mee. Tsja, geen dansen in Gent dan hé. Want dat is vertrekken om 19 uur, in Antwerpen. Gegeten hebben. Nope.

En hier zit ik dan. In mijn zetel. In pyjama. Op zaterdagavond. Ontevreden over mijn dag. Huilend. De zoveelste ruzie. Niet dansend. Vrezend voor de volgende dansstop. Want als ik er niet op kan teren... Vrezend voor de toekomst. Vrezend voor mijn relatie.
Ja, soms gaat het beter. Enkele weken ging het beter. Nu niet meer. Het is even terug heel wat minder. Jammer

 

homeopathie & hormonen

 

Ik wil hier nog eens iets komen vertellen, maar ik weet niet goed wat. Goede nieuwtjes:

- Ik ben terug aan het dansen.
- Ik ben nog steeds gestopt met roken.
- Ik drink nog steeds minder alcohol en snoep minder.
- Ik zet dagelijks minstens 10 000 stappen.
- Ik kleed me elke dag aan.
- Ik leef zuinig.
- Ik probeer een goede vriendin te zijn.

Ja, het gaat nog altijd beter dan enkele maanden geleden. Echter, het gaat terug minder goed dan pakweg twee weken geleden. 't Is terug moeilijker om mezelf te overtuigen van het feit dat ik goed bezig ben. 't Is terug moeilijker om de goede dingen te doen. 't Is terug moeilijker om mijn gedachten richting positieve dingen te sturen.

Hoe dat komt? Tsja. Neem ik te weinig tijd voor mijn verdriet? Ongetwijfeld. Pijn is niet leuk, meer pijn nog minder. Veel leuker om bezig te zijn met de positieve dingen. Maar spijtig genoeg komt het verdriet toch altijd opnieuw bovendrijven. Zolang het niet verwerkt is, blijft het bovendrijven.

Dus vanavond ga ik waarschijnlijk dansen in Winterland. Het was ooit één van die tripjes die ik graag alleen maakte. Twee weken geleden ging ik met Tom. Het was fijn dat hij mee was. Het was goed dat hij mee was. Goed omdat ik, wanneer hij en ik samen uitgaan, zie hoe hij met de situatie omgaat. Hoe hij zich schijnbaar niet druk maakt in het feit dat dansen ooit gedeeld werd met die anderen. Ik wel, ik maak me daar druk in. Ik maak me er druk in dat ik bepaalde anderen misschien tegen het lijf ga lopen. 

Dus vanavond ga ik waarschijnlijk dansen in Winterland. Alleen. Zo'n andere ervaring dan voor alle c-perikelen! Vroeger reed ik meteen na mijn werkdag in Mechelen naar Hasselt. Naargelang tot hoe laat ik werkte, ging ik nog wat shoppen, dan iets eten en dan dansen dansen dansen. Nu werk ik niet meer in Mechelen. En ik leef zuiniger. Dus ik kook thuis en rijd na het avondeten naar Hasselt. Alleen, vandaag. Want de Sint kwam natuurlijk bij Lucas en daarom gaat Tom vanavond niet mee. Helemaal oké. Bij mij komt de Sint vrijdag. Want vrijdag gaat Chris naar Hasselt, en dan heb ik afleiding nodig.

Voor ik begon te schrijven, zat ik te denken over egoïsme. Ik schreef er eerder ook al over. Ik ben niet de enige die erover nadenkt, veronderstel ik. In Friends zat een aflevering waarin Phoebe probeerde iets onbaatzuchtig te doen, en dat bleek erg moeilijk. Egoïsme is des mensen. De graad verschilt alleen, geloof ik.

Ik zit me de laatste tijd af te vragen of de hele c-situatie gemaakt heeft dat mensen egoïstischer geworden zijn. Want je deed het zogezegd voor een ander, onbaatzuchtig, dus willen mensen nu misschien meer voor zichzelf kiezen. Ik hoor regelmatig dat relaties veranderden, dat tradities verdwenen. Is dat omdat mensen nu alleen nog écht voor zichzelf willen kiezen, of hebben al die mensen -net als ik- ingezien dat bepaalde andere personen toch niet waren wie ze dachten? 

Bij mij werd het pijnlijk duidelijk. Met als grote finale de J-situatie. Hij maakte de keuzes die hij maakte uit egoïsme. Puur egoïsme. Sterker nog, hij wil er zich zelfs niet voor excuseren, voor zijn egoïstische gedrag. Is mijn reactie ook egoïstisch? Ik wil zeggen dat ik uit zelfbescherming handel, maar is dat niet egoïstisch? Ik weet het niet. Ik handel uit zelfbescherming, omdat ik voor de zoveelste keer geconfronteerd werd met mijn waardeloosheid. Voor de zoveelste keer handelde iemand op zo'n manier dat ie erg duidelijk maakte "Jij, Fie, bent het niet waard". En dat gebeurde al twee jaar lang.

Al die perikelen. Dat met meer dan tien samen komen vandaag maar volgende week plots de regeltjes tot op de letter volgen. Dat wel willen gaan wandelen met afstand. Dat op veilig spelen. Dat aankondigen van een zwangerschap via sms. Dat blinde geloof in dat je iets goed doet voor een onbekende ander. Neen, ik was en ben niet verantwoordelijk voor de ganse wereld.  

Verdorie, ik werd net onderbroken door een telefoontje. De flow is weg. Het filosoferen lukt niet meer. Voor zover dat eerder wel lukte. Conclusie: Het gaat nog altijd beter dan voordien. Het gaat wel terug minder goed. Terugval(letje). Ik huil niet genoeg. Ik maak niet genoeg tijd voor mijn pijn. Ik haat mijn schoonbroer en weet niet hoe ik zal reageren als ik hem ooit nog tegenkom. Zoals dat kan gebeuren als ik ga dansen in Limburg. Ik geloof dat we allemaal egoïsten zijn, maar sommigen onder ons meer dan anderen. Sommigen kiezen voor zichzelf no matter what, anderen trachten rekening te houden met de gevoelens van anderen. Zoiets.