de ring

Vorige nacht, middernacht al gepasseerd: "Hoe moe ben je?". "Vrij moe, waarom?" Mondhoeken omhoog, de mijne ook. "Waarom?" "Te moe om...", terug die lach. "Om wat?" "Te moe om nog een cadeautje open te doen?" Toen begreep ik het gedraai dat al tien minuutjes aan de gang was. Een verrassing! En al snel heb ik die stille hoop....

Bed uit, ik blijf stil liggen. Trap af, wat gerommel beneden, trap terug op, kamer terug binnen. Wit zakje in de hand, met een kroontje erop. Ja, dat zal wel zijn wat ik denk dat het is. De emotie overvalt me! "Nee, nee, dat meen je niet." Eerst rustig het zakje bestudeerd, hij reed ervoor naar Nederland! Juist, eind december had ik in Breda getoond de welke het mocht worden. Want na zeven jaar is het niet eender!

Hij had gisteren een dagje verlof genomen en was over en weer naar Breda gereden voor dat geschenk dat ik al zo lang wil. Onderweg werd er jammer genoeg een foto van zijn wagen genomen, waardoor het geschenk vermoedelijk 150 euro duurder wordt. Helaas, maar laat me even terugkeren naar het moment...

Ik bekijk eerst rustig het envelopje met het garantiebewijs. Nadien haal ik het doosje uit het veel te grote zakje, open het, denk bij mezelf dat dit zeker zeven maten te groot is, maar weet dan even niet goed meer wat zeggen of doen. Even werd ik heel stil, want ik had dit niet verwacht. Het was hem gelukt me te verrassen, hij kocht me iets dat ik echt wilde, al zó lang!

Jaja, ik kreeg dé ring. Nee, niet dé ring, maar voor mij is het wel dé ring. Zeven jaar maak ik grapjes over het feit dat ik toch zo graag een ring cadeau zou krijgen. De mopjes werden soms bron van frustratie. Afgelopen december plakte ik nog maar eens met mijn neus tegen de vitrine van een juwelier in Breda. Ik wees hem aan, maar zei dat die andere, die een prijsklasse lager lag, zeker zo goed zou zijn. Zolang hij maar een 'tsjoepke' heeft, en van wit goud gemaakt is. En gisteren had ik hem dus in mijn hand! Een verlovingsring, zonder trouwplannen. Dé ring dus voor mij, maar ik kan jullie zeggen dat het niet dé ring is. Ooit misschien, met een wat grotere steen, haha.

Nu wil ik zaterdag graag naar Breda, om hem te laten verkleinen. Want Vincent had er wel aan gedacht een ring over zijn vinger te schuiven, maar niet om die ring ook mee te nemen. Resultaat is dat deze ring zelfs aan mijn duim nog veel plaats heeft, dus heeft hij wat verkleining nodig. Dat zouden we hier waarschijnlijk ook kunnen laten doen, maar dan betalen we er misschien nog voor, dus het lijkt me logischer terug naar Breda te rijden.

Op die manier zal ik ook eens een zaterdag genieten van het weekend, in plaats van een hele dag achter de computer te zitten. De laatste tijd ben ik weer veel aan het werken, voor school en voor de LIO. Soms iets te veel, want zelfs collega's merken dat ik vermoeid ben. En dat twee weekjes na de vakantie... Dus zaterdag probeer ik het werk nog eens eventjes te laten voor wat het is! Zodat ik ergens in de namiddag dé ring rond mijn vinger kan schuiven! JOEPIE!

Het is weeral voorbij.

De feestdagen zijn weer achter de rug. Ik ben altijd wel blij dat het zover is. Ik vind het wel leuk om samen te zijn met mensen waar ik om geef, maar voor mij kan dat ook op andere momenten. Het hoeft geen kerstmis of nieuwjaar te zijn daarvoor. Net zoals die cadeautjes, welke je even goed op andere momenten kunt geven, zomaar, zonder reden. Op die manier heb ik dan ook mijn geschenken gegeven dit jaar, "zomaar", maar op dit moment omdat dit een mooi excuus is.

Een mooi excuus om jezelf te bezatten, een mooi excuus om uit te gaan tot het licht is. Het was jaren geleden. Sinds ik 5 jaar geleden op 31 december naar een begrafenis van een vriendin ging, vond ik uitgaan met oudjaar een raar gegeven. Al dat feestgedruis hoefde niet meer. Trouwens, ik vind er weinig speciaal aan. Een nieuw jaar...er begint ook elke dag een nieuwe dag, elke maandag een nieuwe week, elke maand een nieuwe maand, elke... Dus, ik ging niet meer uit op 31 december.

Dit jaar beslisten we er toch anders over. Vincent zal in 2011 van wacht zijn die dag, dus dan kunnen we sowieso niet veel doen. Om die reden beslisten we na het etentje bij Steven en Isabelle naar Lier te trekken. Daar gingen we van het ene café naar het andere. We zochten bewust de plaatsen op waar niet té veel volk bijeen gepakt zat. Het Zimmerplein meden we tot ongeveer 4:00. Ik heb me goed geamuseerd! Ik danste de hele nacht, zong uitbundig mee, dronk wat wijn, cava en cocktails, en bleef doorgaan. Degenen die me kennen, weten dat ik onvermoeibaar ben als ik uitga. Vincent wilde omstreeks 6:00 naar huis, maar doordat hij merkte dat ik het echt wel naar mijn zin had, draaiden we onderweg naar de auto toch maar terug. Uiteindelijk werd het ruim 8:00.

Voor mij mocht het nog doorgaan, maar ik mocht al zeer gelukkig zijn met deze uitkomst. Het begon ook minder leuk te worden, aangezien iedereen rondom ons oudjaar als excuus gebruikte om eens goed zat te zijn. En dat hoeft voor ons niet. Verder dan tipsy wilde ik niet gaan. Soite, ik kan het nog, zoveel is duidelijk, fijn om weten dat ik toch nog dat jonge gevoel naar boven kan halen :-).

Nadeel is dat ik nu wel ziek ben. Dat komt waarschijnlijk wel doordat ik ouder ben en er allemaal zo goed niet meer tegen kan... Die "nacht" sliep ik twee uurtjes. Ons Saar wilde natuurlijk ook aandacht. Ik had trouwens niet veel aan om het nieuwe jaar in te gaan, terwijl het buiten toch wel koud was. Dus, nu heb ik een zware verkoudheid (of zo): keelpijn, verstopte neus, hoestje. Maar het was het waard!

Vincent is sinds vandaag terug gaan werken, en al direct véél te laat. Saar maakte me (gelukkig) wakker om 9:00, en toen lag hij nog naast mij. Zijn wekker was blijkbaar niet afgegaan. We hebben erg genoten van zo'n week samen zijn. We gingen naar Cirque du Soleil, we bezochten een zeer interessante tentoonstelling, kuierden een dagje rond in Breda, gingen heel vaak uiteten. Eigenlijk waren we op vakantie in eigen land, zo voelde het wel.

De tentoonstelling "6 miljard mensen" is zeker een aanrader! Een simpel maar leuk concept! In Breda zijn op donderdag de winkels open tot 21:00, dus dat was ook zeer leuk! Toch vonden we daar niet voor iedereen een nieuwjaarsgeschenk, dus op 31 december gingen we in Mechelen op zoek naar het allerlaatste! Het was wel een zware tocht ;-). Tussendoor zijn we ook nog bezig geweest met het plannen van 'el gran viaje', zoals ik het graag noem.

Jaja, dit jaar ga ik terug naar Honduras! Ik ben wel geschrokken van de prijzen voor een vliegticket. Verdorie, wat een hap uit het budget! Ter plaatse wil ik graag nog een ander land bezoeken waar ik nog niet was, maar ook dat wordt te kostelijk... Dus zullen we waarschijnlijk Guatemala en/of Belize bezoeken. Ik zou invliegen in SPS, Vincent een maandje later in Tegucigalpa. Van daaruit kunnen we nog even het zuiden bezoeken, alvorens naar het toeristische noorden af te zakken.

Toch vind ik het niet makkelijk om een (voorlopig) reisplan te maken. Een maand lijkt me kort, terwijl dat het waarschijnlijk niet is. Echter, ginds reis je niet zo vlotjes als hier, de afstanden zijn misschien niet heel groot, maar er zijn weinig wegen en veel bergen. Ach ja, allemaal niet simpel, het komt wel goed eens we daar zijn!

Ik lijk nog zoveel meer te willen vertellen, maar vind dit bericht eigenlijk al lang genoeg. Ik schrijf bijna nooit zo'n lange teksten, hehe. Nog even melden dat ik nog veel werk heb voor school en opleiding, en dat ik er niet veel zin voor heb :-(. De vakantie zal weer veel te kort zijn, zoals elke schoolvakantie...