de oplossing

Begripvolle gesprekken en geduld ten spijt, zit ik nog steeds muurvast.  Ik kom er soms even uit, maar het schuldgevoel neemt snel weer de bovenhand.  Ik denk dat ik een mogelijke oplossing zie, doch ik kan ze niet uitspreken.  Want als ik ze uitspreek, komt ze van mij, en dan gaat het waarschijnlijk nog steeds niets oplossen.

't Is dat ik het wel tegen mezelf kan zeggen, maar luisteren naar mezelf lukt niet goed momenteel.  Ik heb iemand nodig die het heel duidelijk zegt, die me op mijn plaats zet, die eens goed tegen me roept.  En die natuurlijk meent wat hij zegt.  Hij, ja, want ik denk eigenlijk dat maar één iemand geschikt is voor de taak.  Ik denk dat ik alleen naar hem zou luisteren.  Echter, ik weet het niet zeker.

Door het hier te komen typen, heb ik het eigenlijk gezegd, en is het mogelijk al om zeep.  Natuurlijk wil ik niet nog een maand opgeven.  Natuurlijk wil ik terug kunnen genieten zonder mezelf schuldig te voelen.  Natuurlijk mis ik veel, veel mensen, mezelf.  Dat is allemaal waar, maar het schuldgevoel is te sterk.  

Dus ik ga plichtbewust naar Berchem om daar dan soms een hele dag niets te zitten doen.  Want als ik een opdracht krijg die ik niet kan uitvoeren, stopt het.  Dan voel ik me een dikke nul en kruip ik ergens in een hoekje.  Het enige voordeel is dat ik dan al eens kan wenen.  Maar of ik er echt beter van word, weet ik niet.  Ik betwijfel het, eerlijk gezegd.

Gisteren gingen we ontbijten bij vrienden.  Dat bleek achteraf een slecht idee.  Ik voelde me helemaal niet op mijn gemak, ik voelde me schuldig omdat ik al zoveel had gemist, ik wilde zo snel mogelijk weg.  Daarbovenop kwam nadien dat ik te onhandig en soft ben om stenen uit te kappen, en de dag zat erop...

Alles of niets, dat is het.  Zo zit ik in mekaar.  Soms kan ik wel eens water bij de wijn doen, doch momenteel absoluut niet.  Ik zit echt muurvast; muurvast in koppigheid, verdriet, kwaadheid, schuldgevoel.  En de enige mogelijke oplossing die ik momenteel zie, is om zeep vanaf het moment dat ik ze benoem.  Dus ik blijf nog wat vastzitten.

weg uit de realiteit

Even weg van alles, dat is Tomorrowland.  Weg uit de realiteit, niet meer nadenken.  Gewoon de muziek en je lichaam dat meedrijft op die muziek.  Echter, nu is het terug voorbij.  En nu zit ik in mijn plakkerige lederen zetel terwijl mijn vriendinnen dansen.  Dat is wat ik nu doe.  Want ik heb mijn pleziertje gehad.

Pfff, echt ... Ik had nooit gedacht dat ik dit soort vrouw zou worden.  Ik heb een hekel aan deze vrouw.  Al twee mensen met wie ik zeker zou willen afspreken deze vakantie, heb ik gewoon afgescheept.  Want zo ziet mijn zomer eruit, blijkbaar.  Geen zwoele Antwerpse zomer, gewoon een zwoele zomer.  Zwoele zomer met zoveel mogelijk zwoegen.  That's it.

Neen, het is niet echt beter.  TML was een fijne vlucht weg, maar intussen ben ik terug geland.  En dan vraag ik me af of ik wel zo (onder)steunend en zelfs aanmoedigend had mogen zijn.  Of had het geen verschil gemaakt?  Neen, mogelijk niet.  Waarschijnlijk niet.  Een renovatie komt niet uit de lucht gevallen.  

Maar 't is niet dat ik weet wat er van mij verwacht wordt.  Ik rijd naar Berchem, zit daar wat te puffen en zweten, poets hier en daar iets, en ik rijd twee uur later alweer terug naar het boerengat Rijmenam.  Het boerengat Rijmenam waar je de TML-vibe absoluut niet voelt.  Als ik de voorbije jaren mijn rit aanvatte naar Boom, kwam ik onderweg wel wat mensen tegen die hetzelfde deden.  Dat gebeurt niet vanuit Rijmenam.  Geen lifters meegenomen dit jaar.

Soite, miscommunicatie en zo.  Het wordt weer een boeiende sessie morgen.  Bij de echte therapeut, niet bij de vriendin die plots denkt dat ze voor therapeut dient te spelen.  Ik zie haar graag, daar niet van, maar dat is toch echt in het verkeerde keelgat geschoten.  Dus vrijdag afspreken lijkt me nog even geen goed idee.  Confrontatie, geen behoefte aan.  Hier in dit afgelegen dorp zitten is al confronterend genoeg.

Excuses, het wordt wel weer beter.  't Is niet allemaal slecht.  Doch ik besef des te meer dat ik binnen een maand al terug aan het werk ben, en dat mijn batterijen lang niet vol zullen zijn tegen dan.  Want ik hou me voortdurend in, behalve als ik op vakantie mag naar dat ene land.  Of als ik op vakantie mag, tout court.  Alhoewel, ik ben nog steeds geen reis aan het plannen voor volgende zomer, ik voel me er gewoon niet goed bij.  Tof dat een vriendin met me wil gaan, heel tof zelfs, maar is het zo raar dat ik dat eigenlijk wil doen met de persoon met wie ik een huis kocht? Natuurlijk niet!  't Is vooral raar dat die persoon niet mee wil! !!!!

Ik ben bewust kinderloos.  Ik heb geen kinderen zodat ik alles zou kunnen doen dat ik wil.  En intussen zie ik iemand anders met wél een kind die wél doet wat zij wil.  Oneerlijke wereld?  Of laat ik me gewoon te veel doen?  A saber...ik weet op dit moment enkel dat het meer dan 30 graden is in dit veel te warme huis en dat mijn zetel plakt. Dus hier zit ik, in een plakkende zetel...

woman on a mission

Als ik goed geteld heb, is dit de vijfde keer dat ik naar TML ga.  Dat betekent dat ik een aantal dingen al heel goed weet.  Ik weet dat sommige togen altijd drukbevolkt zijn, en andere bijna nooit.  Ik weet dat het aan de Harbour House altijd feest is, maar dat ik niet zoveel geld betaal om de hele tijd Radio Ultra Modern te bezoeken.  Doch, het is altijd een zaligheid om er te passeren!

Gisteren had ik een kippenvel momentje op die plaats.  Eén kerel was dansmoves aan het doen, zoals in een choreo, en een koppel begon hem na te doen.  Nog geen vijf minuten later waren er een vijftigtal mensen de man aan het nadoen.  Zowel aan het podium zelf, als aan de overkant van het water.  Genieten!  Zó fijn om zien!  

Nog iets dat ik weet, is dat er vaak veel volk achteraan een podium staat, terwijl het dichterbij minder vol staat.  Dus als ik gisteren toekwam voor het optreden van Dua Lipa, kon ik enkel de top van het podium zien.  Ik begon me een weg door de mensen te wurmen, en een vrouw zei me "geen plaats".  Waarop ik: "Uit ervaring weet ik dat er dichterbij meer ruimte is".  Zij: "Ge doet uw goesting hé".  Inderdaad!  Dat is wat ík doe op Tomorrowland, MIJN goesting!  Ik was overigens juist, ik kon comfortabeler staan wat dichter bij het podium.  Ik ben er weliswaar niet lang gebleven.  Ik ga niet naar TML voor live-artiesten, wel voor dj's.  Ook Oscar and the Wolf vorig jaar vond ik maar niets.  Craig David daarentegen, dat was wel top.

Soite, ik ben echt een woman on a mission tijdens mijn wandelingen daar.  Ik weet meestal heel goed waar ik naartoe aan het gaan ben.  Helaas gaan de meesten wel samen met anderen, en lopen ze mij dan regelmatig voor de voeten.  Zo van die mensen die voortdurend achterom zitten te kijken of handjes vasthouden waardoor je niet kan passeren... (*draaien met de ogen*) Het ziet er zo vermoeiend uit!

Ik heb gisteren ook een tijdje bij de Trance Classics doorgebracht.  Johan Gielen draaide, en dat blijft geweldig!  Daarna durfde ik het aan om in de avonduren naar de Main te gaan, voor Armin van Buuren.  Nog meer trance, dacht ik.  Maar ook dit weet ik al: de Mainstage is té commercieel.  Dus ik ben er niet lang gebleven.

Wel toegegeven: ik vond het bijzonder om zo bij valavond eens langs de Main te gaan.  Het voelt echt absurd, zoveel volk!  Je vraagt jezelf dan af of er voor de rest nog volk is op het festival. Uiteraard is dat het geval.  Maar echt, zoveel mensen!  Zot gewoon.  Doch, toen er al voor de derde keer werd afgeteld van ten, nine,...vond ik het tijd om andere oorden op te zoeken.

Mijn avond eindigde ik natuurlijk bij Bonzai.  Ik ben er een hele dag flink weg gebleven, ik heb af en toe van op een afstand waargenomen.  Maar verdorie, dat is toch de max ze!  Gaan, gaan en blijven gaan!  Vandaag alweer de laatste dag.  Ik vermoed dat het podium van Dave Clark zal lonken, maar opnieuw: afwisselen is de boodschap!

Esperanto op 'n laag pitje

Momenteel kom ik er niet toe om tien minuten per dag te oefenen met Duolingo.  Stom hé, tien minuten!  Het is dat ik de voorbije twee dagen m'n dag ben begonnen met werken in ons huis, om dan nadien te gaan feesten.  Een raar gegeven, en zeer belastend voor mijn lijf precies.

Vandaag en morgen ga ik niet naar Berchem.  Ik had me voorgenomen nog naar Elzy te gaan ook, maar eigenlijk zie ik dat niet zitten. Ik ben er al meer dan twee weken niet meer geweest, en dat terwijl ik vakantie heb.  Amai, niks lukt goed.  Ook bloggen niet, blijkbaar.  Ik weet ook niet welke kleren ik zou aandoen straks, dus van de kleerkast kwam ik naar hier.  Maar het helpt niet echt.

Oké, here I go...  Ik heb gisteren toch enkele uren nodig gehad om in de juiste sfeer te komen.  Ik denk dat het kwam doordat ik 's morgens nog was gaan werken in huis.  Ik weet het niet zeker.  Ik heb lang rondgehangen vooraleer ik een plekje vond waar ik me goed voelde en me volledig kon laten gaan.

In die tocht kwam ik enkele bekenden tegen.  Een oude schoolvriendin was jaloers omdat ik alleen daar was.  Ze had het gevoel dat haar vriendinnen telkens iets anders wilden dan zij.  Exactly!  Ik weet heel goed waarom ik dit alleen doe.  Ik kwam ook voor het eerst in al die jaren een (ex-)leerling tegen.  

Ik onmoette een Hondurees die al voor de derde keer naar hier reisde, enkel en alleen voor het festival.  Hij deed dat ook helemaal alleen.  Wel zot.  Hoewel, als Tomorrowworld of Tomorrowland Brasil in een vakantie zouden vallen, zou ik dat ook nog overwegen.  I'm a big girl, ik kan dat aan alleen.

Het was al donker aan het worden wanneer ik een oude bekende spotte.  Gerrit heb ik vorig jaar leren kennen bij één van de old school podia.  Rummetje in de hand en gaan.  Ook nu zag ik hem staan bij Ritchie Hawtin, en ik stelde mezelf opnieuw voor.  Gek hoe ik me sommige mensen echt kan herinneren, met details en al.  We hebben de rest van de avond samen doorgebracht: nog even naar Paradise en eindigen met Zolex.  Vandaag zien we elkaar waarschijnlijk bij Bonzai.

Hoewel ik toch blijf proberen om niet de hele tijd op één plaats te blijven.  Daarvoor kost het allemaal wat veel.  Ik heb een klein stukje van het terrein nog niet bezocht, dat ga ik vandaag mogelijk eerst doen.  Maar eerst iets vinden om aan te doen...moeilijk, moeilijk.  Ik kocht eergisteren nog een rugzakje in de kringwinkel, maar toch verkies ik om het niet mee te nemen. Dus misschien opnieuw dat shortje van gisteren...?  

' t is een beetje gezakt

Kwestie van m'n lezers niet in het ongewisse te laten: het is wat gezakt.  Het is nog niet voorbij, maar de kwaadheid werd voor een stukje doorbroken.  Vrijdagavond heb ik eindelijk kunnen huilen, want die kwaadheid was gewoon een laag bovenop diep verdriet.  Dat wist ik wel.  Echter, het lukte me niet om tot bij het verdriet te komen.

Vrijdag zat ik hier in alle stilte alleen, en toen is het gelukt.  Ik ben beginnen huilen en kreeg het niet gestopt.  Ik heb op dat moment besloten om m'n koffer te pakken en alsnog naar Bree te rijden.  Ik vond het geen erg leuk weekend, maar thuis zitten had me sowieso minder goed gedaan.  

't Is dat ik nu even alles onuitgesproken laat.  Ik heb één keer gezegd "not in a talking mood", en daarmee was de kous af.  Nu hangt daar die sfeer, ik weet dat wel.  En er is ook nog steeds het schuldgevoel.  Dat vreet momenteel nog altijd veel energie.  Ik denk al verschillende dagen dat ik best eens homeopathie neem, maar ik denk er altijd op het verkeerde moment aan.  Twee uren niet eten of drinken is lang, vind ik.

Misschien helpt het niet, doch het is het proberen waard.  Ik zou ook gewoon naar Sieglinde kunnen bellen, omdat ik weet dat ik het alleen niet goed durf en kan.  Ik zie nog wel.  Want dat zou weer een extra afspraak in de agenda betekenen, en dat probeer ik nu juist te vermijden.  Hoewel het qua werken deze week zeer pover gesteld is.  Vandaag ging ik lunchen bij een collega-vriendin, gisteren poetste ik hier in huis, vanaf donderdag staat mijn hoofd op Tomorrowland.  En dan ben ik nog niet bij Elzy geweest...al twee weken niet...niet goed bezig...

Ja, ja, Tomorrowland.  't Is met heel gemengde gevoelens, terwijl ik er zo naar had uit gekeken.  Alles deze zomer is met gemengde gevoelens.  En dat is echt jammer.  Ik vind het echt jammer, ongelofelijk jammer.  Maar ja, gemaakte keuzes en zo.  Een huis verbouwt zichzelf niet, blijkbaar.  

Tomorrowland dus.  Ik heb gisteren m'n wishlist gemaakt, en ik ben tot de ontdekking gekomen dat ze mij goed liggen hebben.  Want Charlotte de Witte draait helemaal in het begin van de eerste dag, en dan ben ik daar nog niet.  Uit ervaring weet ik dat als je tegen de opening gaat, je makkelijk twee uren (zonder drank, in de hitte) staat te wachten eer je binnen geraakt.  Dan mis ik haar set nog, zeker omdat ze op de Main staat en dat is helemaal aan de andere kant dan de ingang.  Tja, spijtig.  Ik zal dus andere dj's aan het werk zien.

Ook op het einde van de dag staan er altijd top-dj's geprogrammeerd, maar dan zit ik meestal ook al in de auto op weg naar huis.  Want in de file staan op de parking, vind ik evenmin een meerwaarde.  Ik sta duidelijk echt niet graag in de file ;-).  Voor niets hoor, ook niet voor eten en drank, bijvoorbeeld.

Ik hoorde net op de radio dat ze vanaf vrijdag meer kans op onweer en buien verwachten.  Dat valt wel tegen.  Vorig jaar was ik mijn stem kwijt doordat ik had staan dansen in de regen.  Want dat is héél leuk om te doen, maar niet zo gezond.  En aangezien ik enorm m'n best aan het doen ben om te bewijzen dat dit soort dingen me net energie geven, in plaats van een zombie van me te maken, kan ik dus niet ziek worden.  Dat is onmogelijk.  Nah. 

Zo, ik ga jullie laten.  Ik weet niet of ik dit jaar opnieuw elke keer iets kom posten.  Andere jaren vind ik het altijd wel leuk om te komen vertellen over mijn reisje naar dat speciale land.  Doch, het is altijd redelijk hetzelfde: thuiskomen hé.  Hoewel er ook dit jaar toch weer enkele verrassingen zijn, zoals een hip-hop-podium en het optreden van Dua Lipa.  Ik zie wel of ik er zin in heb tegen dan.  Want nu had ik er niet echt zin in, maar ik vond dat het mijn plicht was om te laten weten dat ik al iets minder vast zit.

olifanten

Whepa, ik ben al terug.  Dit is mijn klankbord.  Ik heb het duidelijk nodig.  En ja, het zijn niet de meest leuke berichten om te lezen.  Ga dan weg hé.  Of blijf.  Het maakt me eigenlijk weinig uit.  Ik ben kwaad.  Kwaad en koppig.  Dat kon je gisteren al lezen, en het is er vandaag niet op verbeterd.

Ik hou van taal.  Ik vind spreekwoorden over het algemeen leuk.  Maar vandaag vielen er twee op een kwartier tijd, en ze deden me geen goed.  Als er een olifant in de kamer zit, laat die dan gewoon zitten!  Je maakt het erger door je goedbedoelde bemoeienis.  't Is echt.  Want het was een klein beetje aan het wegebben, en nu is het gewoon helemaal terug.

Ik weet dat ik onredelijk ben.  Dat weet ik.  Ik weet dat verschillende mensen het goed met me voor hebben.  Natuurlijk weet ik dat.  Maar laat me toch gewoon kwaad zijn! En begin je niet te moeien!  Begin geen vragen te stellen, ik ga al naar een therapeut hoor!  Uiteraard ben ik dan die lafaard die niets zegt, die het maar weer gewoon laat gebeuren, en die dan zo snel mogelijk de benen neemt.

Verbrande bruggen, goed op weg.  Ik weet dat allemaal.  Maar dit is nu even mijn strijd.  Jawel, die van mij.  En zoveel te minder je je gaat bemoeien, zoveel te makkelijker zal die strijd ophouden.  Dus stop met al die vragen!  En geef geen raad!  Dat heb ik nu op dit eigenste moment absoluut niet nodig!  Dus vraag me ook niet wat ik nodig heb.  Want dat weet ik niet.  Met rust gelaten worden, dat wel.

Het was wat verminderd.  Eerlijk.  Doch, het is terug.  Misschien zelfs erger.  Dat weet ik niet.  Ik weet héél héél weinig.  Ik weet wel dat het ietwat deugd doet om het hier even allemaal van me af te typen.  Zonder te willen dat iemand het leest.  Verder wil ik gewoon met rust gelaten worden, zoals Miguel Canales. (Vind die link maar eens ;-) )

Oké, de andere olifant, ik laat me momenteel even afleiden door muziek en het geluid van een botsende bal buiten.  Er is geen mug, het is gewoon een olifant.  Het is niet om te lachen hoor, de periode waar ik door ging.  Ik heb heel veel op mijn bord gekregen.  "Geniet van een welverdiende vakantie", zou de leerkracht zeggen (mogelijk val ik zó hard in herhaling, 't is tenslotte nog maar van gisteren geleden).

Dus opperen dat het misverstand eigenlijk gewoon een mug is, dat hoeft niet.  Ja, het was een misverstand, miscommunicatie.  Beiden schuldig, niemand schuldig, whatever.  Maar in dat misverstand zijn potverdorie pijnlijke woorden gevallen.  En dan gaan mijn gedachten altijd maar door en door, verder de dieperik in...  Zo ver zit ik al dat ik de uitweg eigenlijk niet zie.  Ik zie plots niet meer waarom we hiervoor kozen.  Ik zie plots zoveel verschillen en nog amper gelijkenissen.  Ik heb wel eens gezegd dat het me om de wijsheid ging.  En dat was ook zo.  Maar toen waren er ook nog dingen samen.  Die zijn weg.

Uiteraard kunnen die terug komen, maar dan is het voor mij mogelijk al te laat.  Want ik leef nu, niet binnen een half jaar.  En ja, het is allemaal contradictorisch, ik weet het.  Ik mis Antwerpen erg.  Dat is een feit.  Dus is al dat werk zeker zinvol en ik ben er dankbaar voor.  Maar niet meer gaan dansen, nooit eens samen naar een culturele activiteit, niet eens voetbal zien terwijl bijna gans het land dat doet, gewoon voor de sfeer...  Nope.  

Amai, ik word in mijn hoofd nu even afgeleid door verschillende talen.  Want ik ben al twee maanden Esperanto aan het leren, en ik maak behoorlijk goed vooruitgang.  Ik denk soms al in het Esperanto, show hé.  Niet dat ik er iets mee ben, en niet dat ik het ooit al heb gesproken, maar ja, een verrijking hé. 

Niettegenstaande in het Spaans: les voy  a dejar, ya estoy un poco calmada.

over keuzes, macht, en ....

Hoe is het zover kunnen komen dat ik iemand zoveel macht geef?  Hoe is het zover kunnen komen dat ik niet meer doe waar ik zin in heb?  Dat ik me zó schuldig voel dat ik mijn behoeften volledig negeer?  Dat ik zo lang koppig en kwaad blijf dat er nog weinig uitwegen mogelijk lijken?  Hoe komt dat?

Een uurtje therapie bood zeker inzichten.  Het inzicht dat mijn behoefte niet gezien werd en ik daardoor kwaad ben.  Dat kwaad zijn een zeker verdedigingsmechanisme is om geen droefheid te tonen.  Dat weet ik.  Maar dat ik zelf keuzes maak, dat dat mijn verantwoordelijkheid is.  Echter, dat lukt momenteel niet.  Want er is ook dat voortdurende schudgevoel, mijn rugzak.  Oude pijn.  Verdorie seg.

En nu zit ik vast in boosheid en hou ik vast aan die boosheid.  Ik zie geen uitweg.  Het meerdere keren uitleggen, op meerdere manieren...want dat doen leerkrachten.  Maar het is vakantie!  De leerkracht staat op non-actief.  Ik nam het mee naar huis, maar deed er te weinig mee.  Want dan kwam het woord "zombie" plots ter sprake.  En hoe ik blijkbaar de eerste dagen van de vakantie als zombie zou hebben rondgelopen.  Ik kan me dat niet herinneren.  En even later was die uitspraak zogezegd nooit gedaan.

Pfff.  Nu ben ik een zombie, ja.  Een zombie omdat ik het gevoel heb dat ik niets mag.  Dat ik voor alles toelating dien te vragen.  En zo zit ik niet in mekaar.  Maar toch is het hoe ik mijn vakantie (yeah right) heb ingezet.  Vier dates met vrienden geannuleerd, tickets voor een festivalweekend verkocht.  Zo ben ik gestart.  En zo ga ik waarschijnlijk ook verder.

Want ik ben zo kwaad!  En intussen, daarom dat ik schrijf, zodat ik wat meer inzichten krijg, intussen ben ik ook teleurgesteld.  Erg teleurgesteld in mezelf.  Want eigenlijk kan ik nu niks meer.  Ik stop met genieten omdat dat me een schuldgevoel geeft.  Maar ik kan ook de praktische dingen niet aanvatten.  Want ik voel me zó ongelukkig, niet gesteund, met nog steeds stress van het werk...

"De eerste en de laatste twee weken laat je leerkrachten gerust."  Dat zei de echtgenoot van een collega.  Zo is dat.  Dan kom je niet af met je hoop verwachtingen die je al maanden hebt opgespaard.  Dan laat je ons gewoon even doen.  Je laat ons gewoon even beseffen dat het niet meer moet nu.  Je overlaadt ons niet meteen met nieuwe taken. Pfff.

Ik hoef hier absoluut geen reactie op.  Zoals gezegd, ik doe dit omdat ik even alles eruit wil schrijven.  Ik weet heus wel dat dit mijn kant van het verhaal is en dat ik een vuile rol speel.  Maar daarin zit ik vast, het is wat het is.  Ik blijf ook maar denken aan wat ik nog allemaal moet afzeggen.  Want mijn agenda was mooi gevuld.  De rueda is waarschijnlijk het volgende noodzakelijke.  Aangezien ik heb toegezegd om deel te nemen aan een demo, maar dat dat dus eigenlijk niet meer kan, of mag, of zo.

En dan zijn er al die praktische dingen waartoe ik op mijn eigen ritme wel zou gekomen zijn: opruimen (!), kuisen, naar de kapper, gynaecoloog, dokter (die knie), boodschappen, terug eens zelf koken,...  Maar daarvoor heb ik nu geen energie meer.  Ik heb alleen maar energie om af en toe naar de tuin te gaan waarin ik me absoluut niet thuis voel en in bed te liggen met de laptop op schoot.  En ik zal mee naar Berchem gaan, zodat ik aan het werk kan gezet worden en dan zonder enig enthousiasme de opdrachten uit te voeren.  Als je me niet in de weg loopt toch, anders is het gedaan.
Arme Chris
maar ik ben kwaad! 
 

exit

Zoveel posts heb ik in mijn hoofd gehad.  Ik heb me ontzettend hard geërgerd aan de periode waarin ik dagelijks een twintigtal mails ontving over privacy.  En eerlijk, ik weet nog steeds niet waarover het gaat.  Dat is één van de redenen dat ik er nog niet over kwam schrijven.  Ik wil me eigenlijk eerst informeren, eens op zoek gaan naar meer uitleg, maar daar had ik geen tijd en zin voor.  

Ik wilde ook komen vertellen over ons avontuur naar Mallorca.  Want dat één meisje niet op het vliegtuig van Ryanair mee mocht, dat was echt een avontuur.  Wetend dat ik veel tijd had gestoken in een manier om haar mee te krijgen, zorgde dat voor heel wat ongenoegen.  Wat er precies gebeurde?  Wel, een -intussen afgestudeerde- leerling is van Irakese afkomst.  Zij heeft een verblijfskaart zonder einddatum voor ons land, en dus eigenlijk voor alle Schengen-landen.  Haar vader beweerde dat ze niet mee kon op eindreis, omdat dat wettelijk niet kon.  Ik heb verschillende instanties gecontacteerd, omdat de info die ik online vond, niet altijd even duidelijk was.  Ik ben geen jurist.  Uiteindelijk kwam ik bij iemand van buitenlandse zaken terecht.  Hij zorgde voor een document (dat ik eerst invulde, voorzag van een foto, liet handtekenen door mijn directie,...) waarmee het meisje toch mee op schoolreis naar het buitenland kon.  Wat er op dat document stond?  Dat zij mee ging met ons als begeleiders en dat zij bij terugkomst opnieuw België binnen mocht.  Alles geregeld, denk je dan.  Tot je de dag voor vertrek begint in te checken. En dan blijkt dat ik als reisdocument voor haar enkel 'paspoort' kan selecteren, wat ze dus niet heeft.  Ik begon al wat stress te krijgen, zeker omdat we op een zondag vertrokken en we dus niet even naar de dienst buitenlandse zaken konden telefoneren (wat we overigens wel probeerden als we effectief het vliegtuig niet op mochten, zonder succes).  Zoals gezegd, aan de gate bleek dat die leerling niet mocht instappen.  Een overste spreken? Onmogelijk.  Maar al snel bleek dat enkel bij Ryanair dat probleem zich stelt, want in een vliegtuig van Ryanair ben je buiten Schengen-gebied, zo blijkt.  Omdat Ryanair een Ierse maatschappij is...  Op het moment dat de steward ons dat vertelde, ben ik beginnen zoeken op Google Flights naar een andere vlucht.  Met succes!  Ik bleef samen met het meisje achter en 7,5 uren nadat we op de luchthaven waren toegekomen, konden we eindelijk op het vliegtuig stappen naar het zonnige Mallorca.  We namen iets vroeger ook weer afscheid, want onze terugvlucht ging al 's ochtends, die van de anderen pas in de middag.  Anyway, zo heb ik dat in een toch wel grote notendop ook ineens verteld.

En als ik dan toch bezig ben...  Het einde van het schooljaar was er ineens heel snel!  Een week nadat we terug kwamen van Mallorca, zat het erop.  Die laatste week heb ik precies op school geleefd.  Met twee extra avondshiften, de proclamatie en het oudercontact, was de week goed gevuld.  En ook de vakantie heb ik zeer gevuld ingezet.

Uit ervaring weet ik dat ik in 'de vakantieput' val op het einde van het schooljaar.  Ik ben een workaholic, en plots is er dan zoveel tijd en zijn er geen verplichtingen meer.  Dat valt me soms zwaar.  Dus, ook uit ervaring, plan ik heel veel activiteiten de eerste twee weken van de zomervakantie.  Ik weet intussen dat ik gemiddeld twee weken nodig heb om in de juiste sfeer te komen.  Je weet wel, die ontspannen vakantiesfeer.

Exit.  Exit vakantie.  Iedereen gaat ervan uit dat ik nu wel in 'het huis' zal werken.  Iedereen...!  Ik weet heus wel dat ik veel te weinig doe voor ons huis.  Ik weet dat.  Ik kom uit een depressie en ik wil mezelf niet overvragen.  Dat ik dat niet zo mag gebruiken, zeg je?  Als ik even terugkijk naar hoe ik me een jaar geleden voelde, hoe de vakantie toen is verlopen, mag ik dat wel.  Ja, ik mag dat.  Echter, dat neemt niet weg dat ik het gehad heb.  Dus exit.  Ik schrap de dingen in mijn agenda, ik zet mijn festivaltickets te koop, en ik zal flink werken.  Ik zal mijn plicht doen.  En wat dat met me gaat doen tegen september, dat is dan on you.  Jeezes.

Ja, ik ben gefrustreerd.  Ik kan het niet goedpraten dat ik zo weinig heb geholpen, dat weet ik wel.  En ik kan ook niet verkopen waarom ik deze twee weken heel veel diende te doen ter ontspanning.  Ik heb daar ook geen zin in.  't Is simpelweg 'uit ervaring'.  Zo jong ben ik niet meer, ik ken mezelf intussen wel.  Maar goed, het zij zo.

Geen idee wat voor posts jullie mogen verwachten de komende periode.  Ik schrap zoveel mogelijk uit mijn agenda, maar TML voorlopig niet.  Dat ticket heeft me te veel geld gekost.  Wel spijtig dat ik niet vanuit Antwerpen kan gaan, veel betere parking...  En alle andere aangekochte tickets, tja, spijtig...vorige zomer kon ik ook nog brood kopen, ondanks niet-gebruikte tickets.