duveltjeskermis

Geen idee of het hier ook het geval was, maar ik heb dit weekend Duveltjeskermis gezien.  En nog wel wat andere weerfenomenen.  De schoonheid van de natuur, laat het me zo stellen.  Daar tracht ik dan van te genieten, en zo heel even genieten is al heel wat.  Trots op mezelf, hihi.  Nog steeds met een dubbel gevoel, want ik zou niet liever willen dan genieten... (trouwe lezers kunnen dit probleemloos aanvullen)

Ik ben dus terug van een weekendje onthaasten.  Het was leuk.  We picknickten op de hotelkamer (memories....), wandelden in de regen, bezochten de 5 bezienswaardigheden, dineerden zeer uitgebreid, werden fantastisch vriendelijk bediend, lieten ons masseren.  Ik nam ook de tijd om wat te schrijven en af en toe een traan te laten.

Ik ervoer weer vele gevoelens en kreeg mijn gedachten niet zo goed geordend.  Ik voelde alweer dat ik zoveel voel.  En dat ik die gevoelens wil volgen, maar dat daar vele limieten aan zijn.  Zo bezochten we de tentoonstelling 'Family of Man', en gaf me dat enorm veel zin om zelf terug meer te fotograferen.  Maar naast de tijdslimiet, is er zeker ook de financiële grens.  Want als ik me terug op fotografie zou concentreren, wil ik ook een beter fototoestel.  En wil ik meer doen met die foto's dan wat ik nu doe.  En dat vraagt tijd.  Alles vraag altijd maar tijd.  

Ik schreef dus over Duveltjeskermis.  Het was prachtig.  Vooral nadat ik Stallie thuis had af gezet.  Ik reed van de Brusselse Ring de E 19 op, en daar was hij: de mooiste arco iris die ik ooit gezien heb!  Hij leek door de bomen te lopen, of er voor, of er achter, of zo...  Het was echt zo mooi om te zien!  Een zeer fotogenieke regenboog, dat was het :-).  Maar ik was aan het autorijden, en bovendien had ik niet eens een fototoestel mee.

Onderweg van Luxemburg naar België, reden we trouwens in alle weersomstandigheden.  We hadden het geluk om langs witte velden te rijden en over hagelbollen te glijden.  Daarnaast zagen we ook enkele regenbogen, prachtig witte wolken, zonnestralen gemengd met regen, onheilspellend donkere lucht,...  Kortom: we konden genieten van het weer.

Dit weekend kaderde perfect in Stallie haar 'happy me at 40'.  Mij heeft het geprikkeld om een 'happy me at 30'-lijst te maken.  Sowieso geloof ik dat mijn dertigste verjaardag/levensjaar geweldig wordt.  (Geweldig is overigens niet zo'n geweldig woord, ik weet ondertussen weer van waar ik het haalde.)  Dus, misschien maak ik ook wel zo'n lijst.  Misschien, quizás, tal vez.  Maar misschien hou ik het gewoon op genieten en mijn gevoel volgen.  Misschien is dat genoeg.  Misschien.  Ik laat mijn ogen nog wel wat werken.

Proficiat Fie, je bent erin geslaagd een positieve(re) entry te schrijven.  Proficiat Stallie, jij hebt hier zeker toe bij gedragen!  Bedankt voor het fijne gezelschap!

onrust

leidt tot:

- willen dansen maar weglopen omdat het te veel pijn doet
- willen huilen maar niet verder komen dan enkele tranen
- willen boos worden maar het niet kunnen op de juiste persoon
- te direct reageren naar collega's en er niet op kunnen terugkomen
- onverschilligheid
- doelloos surfen, telkens hetzelfde tegen komend
- de trap op en af lopen en dat blijven herhalen
- berichten zonder inhoud sturen naar eender wie, zolang het maar niet...
- migraine door het niet huilen
- stijve nek en schouders door al het gepieker
- gek worden van mezelf
- honderd keer de blog openen en toch niets schrijven
- vergeetachtigheid
- muziek nodig hebben maar niets goed vinden
- tranen in de ogen op momenten dat ik het net niet wil
- toch weer een bericht hier, niet wetend wat en hoe en waarom en welke inhoud

Vrijdag 14 februari 2014

(maar nog steeds actueel)

~   Lluvia    ~ 

Llueve a fuera, llueve a dentro
El tiempo se acostumbre a mí
O será que yo me acostumbro?
El sol da esperanza
el amanacer, la luna llena
La naturaleza que sigue su camino
Igual lo hago yo
Cada cada
Cada rayo del sol
Cada gota de lluvia
Cada respiro del viento
Me lleva a tí
Lastimosamente
Y a dentro, sigue lloviendo

Maar hey, officieel is de lente begonnen!  

En ah ja, voor de mensen die Spaans kunnen (anders had je aan dat hierboven al weinig, do not trust translate!), heb ik nog iets leuks.  Het hoort eigenlijk eerder thuis op de playlist, maar ik voel me nog niet 'klaar' of zo om die aan te passen.  Maar ga eens langs youtube en zoek Kinito Mendez, La Cachamba.  Luister naar La Segunda Vuelta, nadat je het origineel al eens hebt gehoord.  Have fun!  lachen, gieren, brullen

ya llegó el momento

Tijd voor nog eens een p'ke?  Aangezien de P er nog steeds is.  En het is al wat me echt bezig houdt.  Dat en dansen.  D'kes.  Zin om te schrijven, zeker weten.  Maar meer zin om te dansen.  Twee weekends niet dansen, te lang.  Dus ging ik op woensdagavond eens naar de dansles. Op zoek naar iets dat ik niet vond.  Migraine tegen het einde, tranen in de auto.

... y solo lo quiero compartir contigo

Ik zit nog altijd vast.  Nog steeds.  Ik krijg goede tips.  En ja, er zijn betere dagen.  Echter, ik weet niet goed hoe dat komt.  Blokkeer ik het op die momenten?  Verdwijnt de hoop?  Uiteraard wel, hoewel...ze is er nog hoor.  Goed wetende, verstandig genoeg zijn, maar toch ook niet.  Dat stomme gevoel, hé.  Goeie tips: kwaad worden.  Ik word ook kwaad: op de chauffeur die mij irriteert, op Saar, op nog een chauffeur, op mijn moeder, op een andere chauffeur,...

Si me enojo contigo, me enojo conmigo

En kwaad worden op mezelf, dat heb ik niet nodig.  Dat weet ik ook.  Maar zo gaat dat dan wel.  Mijn werk biedt wat structuur.  Het betekent dat ik ervoor zorg dat ik tegen het gewenste uur aanwezig ben.  Dat is al een hele opgave: opstaan.  Verder zit er in mijn leven nog steeds weinig structuur.  Ik ervaar vooral veel onrust, ook 's nachts.

.... como me gustaría odiarte como me odias tú

Dus, tijd voor nog een p'ke.  Want je wil dit niet lezen.  En ik blijf erbij: het is mijn wereld en zo ziet ie eruit momenteel.  Maar soms geeft het ook mij een nog slechter gevoel.  Als ik kom teruglezen.  Daarom probeer ik het nog eens.  Misschien sta ik hier morgen al terug, misschien ook niet.  Misschien...  Misschien kom ik de playlist eens aanpassen, misschien ook niet.  Misschien....

Mijn lichaam wil opgeven....

....maar ik niet hoor!

Griepsymptomen, in combinatie met iets dat op een verkoudheid lijkt.  De stem die regelmatig wegvalt ook.  Maar we gaan er van uit dat dat vanzelf komt en vanzelf weer weg gaat.  Gewoon wat rustiger aan doen, of zo.  Uhu, want dat kan ik zo goed.  Met al mijn plannen.  Tja, 'we zien wel', nog eens.  Blijven zien, met de ogen is voorlopig nog niets mis!  Behalve die zenuwtjes die telkens hun eigen weg gaan.  Zoals mijn hele lichaam tegenwoordig zijn eigen weg lijkt te gaan.  Ik heb er nog weinig controle over.

De structuur doet me wederom goed.  Goed is misschien wat overdreven, maar het gevoel zit er iets beter door.  Niet dat ik me volledig geef, verre van.  Echter, er is minder tijd om volledig stil te staan.  Ik beweeg even veel als voorheen, als voor de krokusvakantie.  En ik tel angstig af naar de volgende vakantie, die er zeer snel zal zijn.  Met alweer zo'n dubbel gevoel: druk valt weg, maar te veel tijd.

Ik realiseer me dat ik de klik zou kunnen maken.  Mezelf kennende, weet ik dat ik dat kan.  Echter, ik weet ook wat er dan met mij gebeurt.  Het zal dan een tijdje goed gaan, en dan ga ik volledig crashen.  Dan komt er zo'n moment dat mijn lichaam echt helemaal opgeeft.  Dat ik minstens een week uit val.  Dat ik emotioneel nog meer een wrak word.

Dus, ik blijf ervoor kiezen het gevoel toe te laten en deels te volgen.  Volledig niet, want dat zou op nog meer ontgoocheling uitdraaien.  Zomaar in de auto stappen of de trein nemen, zou niet zonder gevolgen blijven.  Negatieve gevolgen.  Maar schrijven, staren naar het televisiescherm, een wijntje drinken, dansen (voorlopig even niet, helaas), doelloos surfen,...die dingen blijf ik mezelf toestaan.

Dat is juist de kracht die ik ervaar nu.  De kracht dat het mag van mezelf.  De kracht van toe te geven dat het niet gaat.  En dat dat goed is.  Ook dat is goed.  Dus je hoeft niet telkens te trachten me op andere gedachten te brengen.  Dit gaat over gevoel.  Mijn verstand heeft hier niets mee te maken.  Mijn verstand en gevoel zeggen al maanden tegenstrijdige dingen, willen tegenstrijdige dingen.  Ik kies ervoor te voelen.  Uiteraard kan ik het denken niet uitschakelen.  Beiden doen pijn.  Maar ook pijn is oké.  Ook nu nog, nu het al langer duurt dan dat het duurde.  Het ging gewoon erg diep, ook al begrijp je dat misschien niet.  Ik neem het je niet kwalijk.  Maar geloof me gewoon als ik het zeg.  En probeer me niet op te peppen met woorden, laat me gewoon voelen en zijn. 

Kan dat nog even?

hangmuziek

Je kent de term wel: hangjongeren.  Blijkbaar vormen die een probleem, het is een woord met een negatieve bijklank.  Wel, ik heb last van hangmuziek.  Ook dat ken je wel: liedjes die in je hoofd blijven zitten.  Soms is dat leuk, maar meestal wordt het irritant.  Mij overkomt het al een lange tijd.  Ook nu weer.

Uitgaan tot 's morgens is één ding, maar dan thuis komen en niet kunnen slapen door die hangmuziek, dat is frustrerend.  Zeker als het twee dagen op rij gebeurt.  Ik mag proberen wat ik wil, andere liedjes bewust beginnen zingen en zo, telkens kom ik terug bij dat ene liedje.  Dat ene liedje dat de tranen telkens opnieuw laat komen.  Dat ene liedje waarvoor ik vlucht, hoewel het dan al te laat is.  Als ik de eerste noot gehoord heb, is het al te laat.  Dat ene liedje dat alles terugbrengt.

Met dat liedje ben ik weer daar.  Sta ik daar met mijn ogen toe.  Voel ik elke beweging.  Voel ik dingen die ik nooit eerder voelde, noch durfde toelaten.  Geef ik me over.  Sta ik het toe.  Het verhaal klopte helemaal.  Compleet.  Totaal.  En nu is dat lied zo'n pijnlijke herinnering.  En dat zal het altijd blijven.  Siempre.  Als ik het met iemand anders zou dansen, zou het niet hetzelfde zijn.  Op zich maakt dat niet uit, maar het zou zoveel pijn doen.  Het doet nu al zoveel pijn.  Gewoon het lied horen, uit een geluidsbox of in mijn hoofd.  Zoveel pijn.

En zo raak ik niet enkel fysiek op, maar vooral ook mentaal.  Twee nachten dansen tot het licht wordt.  Mijn lichaam voelt het.  Maar daarachter ook nog twee keer amper slapen.  Dat maakt me emotioneel ook een wrak.  En dan regent het weer, terwijl de zon zoveel warmte geeft de voorbije dagen.  Het regent.

verandering - cambio - changes - enzo

Nieuwe fase, nieuwe look.  Stilaan was ik al hier en daar wat aan het veranderen.  Hoe ik wil dat het er uit ziet, dat weet ik niet.  Ik weet nogal weinig de laatste tijd, remember?  Ik weet wel dat ik uit dit gevoel uit wil, maar dat ik het gewoon tijd dien te geven.  Helaas lijdt mijn werk hieronder.  Ik vind dat niet leuk.  Maar het is wat het is.  Ik kan het niet, ik kan niet meer doen dan wat ik aan kan.  Spijtig om toe te geven, maar zo is het.  Het is rot naar mijn leerlingen toe, en zeker ook voor de collega's.  Echter, voor mezelf is het ook rot.  Toch weet ik dat ik eerst persoonlijk terug in orde dien te zijn.  Anders ga ik mezelf voorbij hollen en zal het allemaal nog zwaarder worden.

Nieuwe look dus, omdat ik daar zin in had.  En waar ik zin in heb, dat probeer ik te doen nu.  Vaak is dat huilen, maar even vaak dansen.  Nog vaker zelfs, maar huilen is makkelijker dan dansen.  Afgelopen nacht toch weer goed gedanst, met twee zalige meiden.  Het was top, zo'n ladies night.  Het vraagt naar meer.

Ik wil uitleg geven bij het nieuwe uiterlijk, maar dat schijnt niet te lukken.  Het belangrijkste is een vervolg op de 'drie maanden in muziek'.  Muziek en dans blijft me zo bewegen.  Het doet me stilstaan en vooruit gaan.  Het is wat me hieruit zal helpen, uiteindelijk.  Denk ik...  Vandaar de playlist.  Mijn bedoeling is om deze regelmatig aan te passen.  Geen idee of het zal worden wat ik wil.  We zien wel, zoals we dat tegenwoordig voortdurend doen.  Gewoon zien en (af)wachten.

Ik zou er een link kunnen onder plaatsen, maar dat is te veel werk.  Geïnteresseerden kunnen Youtube raadplegen :-).  Het eerste liedje op de playlist momenteel, is één van de bachatas die wel nog iets goed inhouden.  Bachata is zeer pijnlijk, want daar begon het allemaal mee.  Dat ene liedje, dat de stomme dj gisteren twee keer draaide, brengt telkens opnieuw veel tranen mee.  Maar dit liedje, dat maakt duidelijk waar het momenteel om draait.  Namelijk: Ik wil geen touche!  Laat dat duidelijk zijn.  No is no, en ga jezelf al niet op voorhand verdedigen zoals ik dat doe.  Ik heb er genoeg van, al die mooipraterij.  Het hoeft niet.  Solo busco amistad.  Dat is al wat ik nodig heb nu.  Of toch één van de dingen. Ik heb zoveel nodig, de hecho, hehe.  Goed, ik heb het uitgelegd, dat was het doel. Tot snel!

:-(

Neen, vakantie is niet leuk.  Nu ja, het is allemaal nogal dubbel, zoals zo veel in mijn wereld momenteel.  Het doet goed de druk even niet te ervaren, maar het geeft me ook te veel tijd.  Eerst duurt het ontzettend lang eer ik opsta, ik zou liefst een hele dag in bed blijven.  Eens ik uit bed ben, beginnen de tranen te vloeien.  En zo gaat dat dan enkele uren, tot het water op is.

Wanneer ik ga werken, gebeurt dat uiteraard niet.  Ik sta regelmatig huilend op, maar dien me te herpakken om er te staan.  Nu hoef ik me niet te herpakken, ik heb geen plannen.  Dus huil ik, maar dat is zo vermoeiend.  En zo pijnlijk.  En ik schrijf.  Ik schrijf veel: hier en in mijn boekje.  Vorige nacht heb ik anderhalf uur lang geschreven, het bleef maar komen.  Net zoals de tranen, die blijven maar komen.

Hier ben ik persoonlijk, maar geloof me, in mijn boekje gaat het nog veel dieper en is het nog veel eerlijker.  

Imhz; Hdzp; Iwht

Drie zinnen die zeer vaak terugkeren op papier.  Telkens opnieuw, want het blijft wat me bezig houdt.  Het blijft wat ik wil, voel en wens.  Dat blijft het.

Vanaf vandaag staat ons huis te koop via een immobiliënkantoor, vanaf morgen zal er een groot bord aan de slaapkamerraam hangen.  Eens het huis verkocht is, zal het allemaal zeer spannend worden.  Aangezien ik nog steeds geen idee heb wat ik hierna zal doen.  Wat ik wil, voel en wens.  Enkel die drie zinnen hierboven, dat wens ik, wil ik en voel ik.

Tja, we zien wel, dat herhaal ik vaak.  We zien wel.  Gisteren maakte ik zelfs een grapje in mijn boekje daarover: amai, mijn ogen.  Maar door al dat zien, denk ik echt niet na.  Ik kan niet helder nadenken.  Dat ging enkele maanden geleden niet, en dat gaat nog steeds niet.  Ik ben aan het leven, a gozar, en dat kost veel geld.  En daar lig ik helaas niet van wakker.  Het zal de toekomst bemoeilijken, maar dat zijn zorgen voor morgen, denk ik dan.  Nu is nu, en nu voel ik me niet goed en tracht ik dat op te lossen door vanalles en nog wat, of zoiets...pfff...chaos...

(....)

Geen idee wat ik hier als titel kan boven zetten.  Drie betere dagen waren het, en dat was veel.  Zoveel had ik er nog niet gehad in een week dit jaar.  Maar sinds donderdag gaat het terug veel minder goed.  De tranen overvallen me telkens opnieuw.  De pijn is soms ondraaglijk.  En nu is het vakantie. Dat betekent dat ik nog meer tijd heb om het allemaal te voelen en om na te denken.

Ook tijd om te werken.  Dat was het plan.  Echter, ik voel nu al dat dat weer niet gaat lukken.  Ik zit al meer dan een uur aan de computer, maar heb enkel gehuild en doelloos gesurft.  Ik haat het zo.  Tja, tijd, tijd is alles wat ik nodig heb, en ook weer niet.  Tijd is mijn grootste steun en mijn grootste vijand.

Enkele mensen hebben me al gezegd: "al werk je maar een half uur deze vakantie, dan heb je toch iets gedaan".  Ja, ik probeer het zo te zien: wat gedaan is, is gedaan.  Doch, ik doe al zo lang zo weinig.  Het werk stapelt zich op.  Ik wil gewoon terug de energie hebben om er volledig voor te gaan.  Maar het enige waar ik energie voor kan en wil opbrengen...ook daar wil ik volledig voor gaan.  Pfff.....

Afgelopen weekend was weer een weekend zonder enige structuur.  Vrijdagavond gaan dansen.  Een leuke avond, omdat het weer allemaal mocht.  Ik mocht drie uur lang huilen terwijl ik danste.  Ik mocht huilen, knuffelen, huilen, dansen, huilen, dronken naar buiten gaan, huilen, naar toilet gaan, en vooral huilen.  Het mocht.

Zaterdagmorgen terug, dronken.  Zaterdagmiddag al wakker.  Zaterdagnamiddag in de zetel tot zaterdagnacht.  Dan in bed.  Gisteren wenend opgestaan.  Niet kunnen stoppen tot 's middags.  Dan beslist om in Lier te gaan wandelen, het was mooi weer.  Daarna naar Café Local gegaan.  Met dank aan mijn mama om me te vergezellen. Leuk dat je mee wilde!

Hopelijk zag je ook wat het met me doet.  Het is mijn hele zijn geworden.  Ik leef als ik kan dansen.  Het is al wat ik nodig heb.  Nu zeg ik dat 
weer ;-).  Nee, soms is het al wat ik nodig heb.  En op andere momenten is dat tijd.  En op dit moment is dat iemand.  Hoewel ik dat ook steeds nodig heb.  Ik heb gewoon veel nodig, laat ik het zo stellen.

En vandaag zit ik hier dus.  (Te persoonlijk?) Schrijvend.  Mijn boekje krijgt straks ook nog wat, daar gaat het nog dieper.  Schrijvend en huilend, alweer.  Te lloro un río...  Deze week dus verlof.  Gevaarlijk.  Ik merkte vandaag al dat ik niet uit bed wilde komen.  Slapen impliceert niet denken, niet voelen.  Gewoon de tijd laten verdergaan en zelf stil kunnen staan.

Maar ik ben dus toch uit bed gekomen, want Saar maakte veel lawaai omdat ze honger had.  En nu zit ik hier dus.  Schrijvend en huilend, lijdend.  Rondkijkend naar de rommel.  Dat was het doel vandaag: de rommel weg krijgen.  De bureau werd niet meer opgeruimd sinds de herfstvakantie.  Verschrikkelijk!  Alles ligt door elkaar: persoonlijke documenten, verbeterwerk, leerlingenbundels, lesvoorbereidingen, bankafschriften, tijdschriften,...  

Verder heb ik trouwens al redelijk veel plannen gemaakt deze week.  Nu ja, plannen.  Het is nodig dat ik nog eens op bezoek ga bij mijn bompa.  Dat is al veel te lang geleden.  Voorts ga ik een dag naar Elzy, onder meer om met haar auto naar de autocontrole te rijden.  Ik zal ook dansles gaan volgen, en sowieso minstens één avond gaan dansen.  Volgend weekend ga ik een nachtje naar Gent, op bezoek bij Lily.  Ik kijk er naar uit haar te zien, maar kijk zo op tegen Gent.  Gent doet ook pijn.  De gedachte alleen al.

Valt het op?  Ik kan weer niet stoppen met schrijven.  Het lukt weer niet.  Zolang ik maar bezig blijf, mijn gedachten kan trachten te ordenen.  Zwart op wit. Het is bij deze officieel: werken wordt een probleem.  Ach ja, we nemen het zoals het komt.  Dat doen we al acht weken, en dat blijven we doen zolang het nodig is.

Ik kan ook vertellen dat ik gek genoeg al mijn weekends tot aan de paasvakantie heb vol gepland.  De komende drie weekends breng ik niet in Mechelen door.  Wat ik ga doen?  Komend weekend dus naar Gent.  Daarna mee met AFS.  Niet dat ik me terug wil engageren, maar anderzijds zal het wel weer wat afleiding bieden.  Nog een weekend verder ga ik met Stallie naar Clervaux.  We kozen een hotelletje met wellnesscenter, dus dat wordt top! Ik kijk er al enorm naar uit!  Bovendien biedt Luxemburg ook prachtige natuur om ons even volledig in te verliezen.  Wat dat naar schoolwerk betekent?  Tja, dat zien we wel.

Maar nee, denk niet dat het me volledig koud laat.  Zeker niet.  Ik vind mijn beroep nog altijd tof, ik wil me er nog altijd voor geven.  Maar helaas dien ik nu eerst aan zelfzorg te doen.  Het is belangrijk dat ik me eerst terug goed voel als mens, als vrouw ook.  En "iedereen heeft recht op een kutjaar", volgens sommigen.  Dus dit is mijn kutjaar.  (Sorry voor het taalgebruik, maar dat is het gewoon.)

Wat nog?  Ik ben nog steeds op zoek naar vrienden.  Dat klinkt zo zielig, maar zo is het nu eenmaal.  Het is ook zielig, I know.  Vrienden om mee te gaan naar Don Omar, Back to the 90's en TML.  DRINGEND!  Afgelopen weekend leerde ik drie leuke mensen kennen.  Voorlopig bleef het nog oppervlakkig, maar ik heb me er wel mee geamuseerd.  Het leken me erg lieve mensen, en ze dansten!  Donderdag zie ik hen normaal weer.  Het begin van iets moois?  We zien wel.

Paso a paso hé...  Zal ik eens proberen in gang te geraken voor eventjes?  JA!