te persoonlijk

Wat ik ook kies, ik ga er volledig voor.  Dat had ik gezegd.  Maar dat was rekenend op jou.  En als jij me nu in de steek laat, begin ik plots te twijfelen aan alles.  Ja, ik ging in de fout.  En nee, ik kan niet garanderen dat dat niet nog eens gebeurt.  Maar ik dacht dat elkaar graag zien voldoende zou zijn.  Voldoende om ook de moeilijke momenten aan te kunnen, voldoende om ervoor te blijven gaan.  

Dat lijkt nu niet meer zo.  Helaas.  Op dit moment gaat het niet.  Het gaat niet met jou, het gaat niet met mij, het gaat niet met ons.  Niets gaat.  En wat was mijn idee?  Datgene waar ik goed in ben wanneer ik iemand graag zie: een verrassing om te tonen dat mijn liefde nog steeds aanwezig en oprecht is.  Voelen en laten voelen.  Maar dingen doen zonder nadenken, zoals vanmorgen, zoals gisteren, blijkbaar werkt dat niet.  Dat werkt gewoon niet.  Dus eet ik alleen de 30 euro op die ik besteedde aan mijn 'leuke' verrassing.  Tja.

Ik weet alles en ik weet niets momenteel.  Mijn hoofd zit vol.  Vol met goede bedoelingen, vol met twijfels die jij zaait.  Het ene moment dit, het andere moment dat.  Emotionele rollercoaster.  Jij liet me godverdomme inzien dat zekerheid niet alles is in het leven.  Ik koos voor onzekerheid, en het maakt alles gewoon nog meer onzeker.  Want zonder jou gaat er niks aan zijn.  Nada.

Nee, zo mag ik niet denken.  Ik mag niet twijfelen.  Maar je doet me wel zo denken, je doet me wel twijfelen.  Ik was nooit zo zeker van mijn gevoel als bij jou.  Ik voelde het nooit eerder, en dat heb ik je al verteld.  Dat is niet veranderd.  Ondanks alle strubbelingen.  Ik wil jou.  Nu, straks, morgen, volgende week, volgend jaar.  Maar voor zoiets moet je met twee zijn.  En op dit moment vermoed ik dat jij mij niet meer wil.

Jammer dat je andere dingen boven mij verkiest.  Dat je naam belangrijker is dan ik.  Toegegeven, het was geen goede zet, maar mensen zijn dat ook weer gauw vergeten.  Maar daar denk jij niet aan.  Ik weet hoe het is om op de tweede of derde plaats te komen, en bij jou had ik dat gevoel niet.  Ik wil bij jou ook niet op een andere plaats staan dan bovenaan.  Als dat wel het geval is, spijtig dan.  Salut en de kost, zoals ze zeggen.

Maar dat kan en wil ik niet, echt niet.  Ik kan eraan werken, maar niet alleen.  En jij bent het werken al beu, terwijl je in mijn ogen nog niet zoveel hoefde te werken.  Maar dat zal ik wel verkeerd zien.  Ik zie wel vaker dingen verkeerd.  En dan krijg je zoiets.  Iets dat je doodongelukkig maakt, terwijl je er zelf voor gezorgd hebt.  Top.

Tja, ik weet niet wat je denkt, voelt en wil.  Je wil babbelen, dat wil je.  Babbelen...dat klinkt niet goed.  Het maakt me alleen maar onzekerder, en vooral ongelukkiger.  Dit is het niet.  En door te babbelen lossen we dit mijns inziens niet op.  Ik vond mijn plan beter, maar dat is waarschijnlijk omdat het mijn eigen plan is en omdat ik nu eenmaal gewoon ben om mijn goesting te krijgen.  En ja, ik weet het, bij jou zal ik die niet altijd krijgen, dat is ondertussen meer dan duidelijk.

Dus nu is het aan jou om voor te stellen hoe we hieruit geraken.  En liefst niet op de meest drastische manier die me niet gelukkiger kan maken.  Echt niet.  Ik koos voor jou, met alles erop en eraan.  Ik kies nog steeds voor jou, met ALLES erop en eraan.  Alles.  Als ik tenminste de kans krijg om dat nog eens te proberen.  Niet iedereen gelooft in tweede kansen natuurlijk.   Aangezien we elkaar maar net leren kennen, weet ik niet of jij erin gelooft.

Ik wil nog zoveel meer opschrijven, en ook weer niets.  Het draait steeds om hetzelfde.  Het blijft een liefdesverklaring aan jouw adres.  Ik kan niet meer zeggen, de uitkomst, het resultaat, blijft dat ik je graag zie.  Het blijft dat ik me goed voel bij jou, het blijft dat ik samen wil zijn met jou, het blijft dat ik mijn tijd met jou wil delen, in goede en slechte tijden.  Zo cliché is dat.
Samengevat: TQM

en jullie zijn idd....

....boos
....eerlijk*
....geschrokken*
....kwaad
....onbegripvol
.... ontgoocheld
....ontzet
....verrast
....verschoten

* en dat ben ik idd ook....

Ik kon niet eerlijker zijn dan dit.  Ik kon niet eerlijker zijn dan te luisteren naar mijn gevoel.  Ik kon niet eerlijker zijn dat toe te geven dat ik het niet zou gekund hebben.  Ik kon niet eerlijker zijn dan tegen mezelf te zeggen dat mezelf zwak opstellen net sterk is.  Ik was eerlijk met mezelf en mijn gevoel, wat de gevolgen ook waren.

En denk nu niet dat ik niet geschrokken ben van zoveel eerlijkheid.  Ook ik ben geschrokken van mijn gevoel.  Ook ik ben geschrokken van mezelf.  Ook ik ben ervan geschrokken dat ik alle zekerheid opgeef.  Ook ik ben geschrokken, en ik schrik nog steeds.  Ik schrik regelmatig van jullie.

Het is jullie recht, we leven in een vrije maatschappij met vrijheid van meningsuiting.  Ik ga jullie niet veroordelen, ook al heb ik dat recht in onze maatschappij met vrijheid van meningsuiting.  Ik heb ontdekt dat je het pas weet als je het werkelijk voelt.  En dat we allemaal anders zijn en dat we allemaal alles op een andere manier beleven en dat dat goed is.

Dus ik wil met opgeheven hoofd het nieuwe jaar tegemoet gaan.  Ik ga er volledig voor: mijn keuze, mijn werk, mijn plezier, mijn geluk.  Egoïsme?  Neen, gewoon het volgen van mijn gevoel.  Zeggen waar het op staat, zonder omwegen.  Net zoals jullie dat wel eens durven doen.  Op diezelfde manier, zo dus

Dagboek? Privé?

Ik heb altijd over mezelf geschreven, maar trachtte steeds op te letten met te persoonlijke informatie.  Bepaalde dingen verbloemde ik, en konden bijgevolg enkel begrepen worden door mensen die me kennen.  Mensen die werkelijk weten hoe Fie in elkaar zit en wat Fie zoal bezig houdt in het dagelijks leven.

Maar Fie verandert.  Fie is veranderd.  Ik ben iemand anders geworden.  En dat is behoorlijk confronterend soms.  Momenteel lijkt het alsof alle zekerheid weg is.  Dat is ook zo, ik heb er zelfs zelf voor gekozen.  Het gekke is dat ik het niet eens zo beangstigend (meer) vind.  Plots werd het duidelijk: zekerheid is niet alles, geluk is dat wel.

Eén zin: Vincent en ik gaan uit elkaar.  Meer uitleg behoeft dat niet.  Dit is al zeer direct.  Dat is niet van mijn gewoonte.  Normaal blog ik indirect direct.  Niets is normaal, niets is gewoon.  Maar alles komt goed, en dat geloof ik echt.  Ik kies voor het nieuwe, het onbekende, het onvoorspelbare.  Ik heb geen spijt van die keuze en ik zal er geen spijt van krijgen.  

Ik ben echt veranderd.

Voor sommigen zal dit allemaal heel raar klinken.  Het is ook niet van de ene dag op de andere gebeurd natuurlijk.  Mensen veranderen nu eenmaal.  Het heeft lang geduurd eer ik dit wilde aanvaarden, maar nu is het gewoon logisch.  Het is tijd om niet meer te kiezen voor wat me gelukkig maakt als individu, aan iemands zijde.  Ik kan ook gewoon gelukkig zijn als individu.  Misschien met iemand aan mijn zijde, om samen gelukkig te zijn.  Misschien alleen, om als individu gelukkig te blijven.  Alles kan, alles mag, alles komt goed.

Het nieuwe is zeer aantrekkelijk.  (Opgepast, ik ga terug de indirecte toer op, jullie hoeven niet alles te weten mijns inziens.)  Het is een nieuwe realiteit waar ik me gelukkig bij voel.  Uiteraard zijn er momenten dat die andere realiteit, die even reëel is, me wat droevig maakt.  Maar ik voel gewoon dat alles goed komt.  Ik voel dat dit het juiste is.  En dat ik voel, dat is heel wat.  Dat weten mijn vaste lezers ook.

Dus, je mag er allemaal over denken wat je wil.  Je mag kwaad zijn op mij, ontgoocheld zijn in mij, boos zijn op het nieuwe.  Maar weet dat deze stap mijn eigen beslissing is.  Weet dat ik kies voor geluk, en niet voor wat jullie ervan vinden.  Weet dat ik jullie graag in mijn leven heb, maar dat ik jullie niet zal smeken om te blijven.

Weet dat Fie nog steeds Fie is, maar dan anders.

pues....

Ya te conté que a veces escribo en Español.  Esta carta es para ti.  No sé como paso, pero así me siento.  Asi, y no puedo hacer nada para que se me lo quita.  La verdad, no quiero que se vaya este sentimiento.  Lo siento tan fuerte, ni te lo puedo contar.  Solo bailando te lo digo, y también...

Puntito, puntito, puntito...lo que quieres, lo que te imagines, cualquier cosa cuando el mundo es de los dos!  Y ese dia vendrá, solo que no pronto.  Tendríamos que tener paciencia, tendríamos que hacerlo bien, para estar felices en nuestro mundo.  Pero en este momento, si te digo que vendrá.

No te lo imaginas, cada segundo, cade respiro, cada letra, cada cada estas conmigo.  Nadie se lo imagina, aunque algunos si lo ven.  Te parece esperar pacientemente?  Te parece que digo "STOP"?  A mi no, pero sera lo mejor por hacer ahorita.  Aunque ya sepas que cada cada...

Pues....

Ik dans dus ik ben.

Niets nieuws onder de zon: Fie en dans, dat gaat goed samen.  Dat hoort in één adem gezegd te worden, dat is gewoon één.  Ik voel me één met dans.  Dansen betekent zoveel voor mij, het kan me zoveel kracht geven.  Afgelopen periode heb ik véél gedanst.  Het geeft me zelfs de kracht om er hier nog eens iets over te komen vertellen :-).

Ik had hard gewerkt de eerste periode van het schooljaar.  Bijgevolg kon ik vakantie echt gebruiken.  En wat kon ik beter doen dan wat mijn natuur is?  Dus ging ik dansen, 3 nachten lang danste ik.  Zo zalig!  Ik ontdekte een leuke salsabar in Gent, en voel dat het afkicken me nu zwaar valt.

Want het feit blijft dat mijn man geen danser is.  Helaas, maar ja...  Dus als ik ga dansen, is dat zonder hem.  Dus als ik 's morgens thuiskom na een hele nacht bewegen, is dat zonder hem.  Hij lag dan net een hele nacht alleen in ons grote bed.  Het evenwicht vinden is niet altijd makkelijk.

En dat afkicken lukt niet, want morgen ga ik alweer een avondje naar Gent.  De sfeer is er superleuk, en ik begin er al wat volk te kennen.  Of ik me niet beter terug wat meer zou concentreren op school?  Ja hoor, maar de schoolmodus, dat lukt nog niet.  Net als de wintermodus, die geraakt ook niet in gang.  Tja, ik leef maar één keer, en dansend door het leven gaan is toch zo fijn!

Tuya, Ana

Het heeft nog steeds te maken met mijn vorige entry.  Toegegeven, het is weer meer dan een maand geleden.  Ik ben namelijk al terug 3 weken aan het werk, en werken doe ik hoor! Ik heb een nieuwe uitdaging gevonden, en ben me er volledig voor aan het geven.  Al mijn vrije momenten bevind ik me aan de computer.  Niet om te bloggen, dat neem ik er nu heel snel tussen.

Want er is iets dat me bezig houdt, alle avonden, net voor ik ga slapen.  Ik lees in bed.  Het laatste half jaar, ben ik beginnen lezen in mijn Spaanstalige boeken.  Momenteel ben ik bezig in 'Diario de Ana Frank'.  En ik ben bijna aan het einde.  Zo bang ben ik voor dat einde.  Ik weet namelijk al hoe haar leven eindigde, dus weet ik ook dat dat boek abrupt zal eindigen, met een 'open' einde.  Plots zal het ophouden.  Ik vind het zo triestig, en dus ook beangstigend.

Wat een intelligente meid was Ana Frank!  Ze had het zo moeilijk, dat wordt zeer duidelijk in haar dagboek, maar ze schrijft op een redelijk volwassen manier.  Gek ook hoe ze meerdere keren schrijft dat ze zou willen dat haar dagboek ooit gepubliceerd wordt, en dat gebeurde ook.  Daarin vind ik als lezer wel troost.

Dat was het eigenlijk.  Vijf minuten typen, om even kort te vertellen wat me bezig houdt naast werken.  Uiteraard dans ik ook nog steeds, elke maandag- en donderdagavond.  En alle andere avonden van september, heb ik tot nu toe gewerkt.  Stilaan zal dat veranderen, want dit hou ik natuurlijk niet vol.  Echter, het is met volle goesting, zoals ze dat zeggen!  Er zijn wat dingen veranderd :-), ik ben terug gelukkig in mijn job!

overleden voor mijn vrijheid

Onze tocht door België ging verder de voorbije week.  Deze week reisden we twee dagen terug in de tijd, naar de wereldoorlogen.  Donderdag bezochten we het Memoriaal van de Kazerne Dossin en aansluitend het Fort van Breendonk.  Ik was al vaker in het fort geweest, maar het blijft overweldigend en aangrijpend.  Gelukkig maar, anders zou er iets mis zijn met mijn gevoelens.

Vrijdag reden we richting Ieper, om nog verder terug te gaan in de tijd.  Het was voor mij de eerste keer dat ik in de Westhoek kwam om in het oorlogsverleden te duiken.  Ik vond het erg interessant, en wederom aangrijpend.  Toch voelde ik me minder te neergeslagen na een dag Eerste Wereldoorlog.  Ik wijt het aan het soort geweld.  In WO I was er uiteraard ook veel pijn en verdriet, maar het ging om meer 'typisch' oorlogsgeweld.

WO II blijft me fascineren, omdat ik maar niet kan begrijpen dat mensen elkaar zo kunnen haten omwille van ras, godsdienst, denkwijze,...  In mijn ogen was het ook een wredere oorlog, juist omdat hij gericht was tegenover alle mensen die volgens sommigen geen mensen waren.  Niet dat ik hiermee bedoel dat WO I niet wreed was.  Geloof me, op Pyne Cot Cemetry werd ik ook heel stil.

Iets waar ik tot nu nooit had bij stil gestaan, is dat zovele mensen gestorven zijn voor ons, opdat wij het leven kunnen leiden dat we nu leiden.  Zowel bij het Fort van Breendonk als op verschillende plaatsen in de Westhoek, kwam ik borden tegen waarop te lezen stond dat zij stierven opdat wij kunnen leven, dat zij stierven voor onze vrijheid.  En dat klopt volledig!

Het waren twee emotionele dagen, maar zeker de moeite waard.  Iliana was ook erg onder de indruk.  Ik vond dat ik haar niet kon laten terug reizen zonder dat stukje geschiedenis ervaren te hebben. Want haar vertrek komt nu wel héél dichtbij.  Zaterdag vertrekt ze terug naar haar gevaarlijke vaderland.  Het doet toch wel pijn te weten dat mensen die ik graag zie, in zo'n gevaarlijke situatie leven.

Anderzijds durf ik toegeven dat haar vertrek ook wel wat rust zal brengen.  De cultuurverschillen zijn groot, en soms erger ik me er echt aan.  Ik weet dat er ergere dingen zijn - zeker na de twee dagen die ik hierboven beschreef - maar soms raakt mijn geduld op.  Vooral het feit dat ze altijd moe is, stoort me enorm.  Ze kan ons levensritme echt niet aan.  Ze slaapt zeker de helft meer dan Vincent en ik, en toch blijft ze moe.  Ik kan dat heel moeilijk begrijpen...

Echter, ik ben heel blij dat we haar de kans hebben gegeven ons land te leren kennen, en een stukje van onze cultuur.  Heel veel heeft ze misschien niet geleerd over onze cultuur, ik vrees dat ze met een verkeerd beeld terugkeert.  Als het bijvoorbeeld op eten aankomt, ben ik niet de standaard Belg.  Typisch Belgische kost komt bij ons bijna nooit op tafel.  En gisterenavond deden we een kroegentochtje in Lier, maar was het overal zeer kalm.  Het enige café waar het wat drukker was, daar vond ze het niet leuk, net door de drukte.  Terwijl dat nu net het idee is van 'op café gaan'.

In ieder geval, ze zegt wel dat ze nog eens wil terug komen.  Ze kan niet uitleggen waarom, "un sentimiento', herkenbaar voor mij!  Maar eerst veronderstel ik dat wij nog wel eens terug op bezoek gaan ginder.  Allemaal welkom om mee het gevoel te gaan ervaren dat mij zo aantrekt in het mooie Honduras!  (Mits je het zelf bekostigt ;-) )

Yesterday is history, today is a gift, tomorrow is mystery!

Wij waren erbij!  We gingen weliswaar maar één dag, maar we mochten de magie van Tomorrowland ervaren!  We hadden daarenboven het geluk dat we tickets vast kregen voor ' s zondags, de beste dag wat het weer betrof.  Het was een leuke dag, mede dankzij de aanwezigheid van enkele toffe collega's van Vincent.  Na zovele jaren had ik eindelijk de kans om hen te leren kennen, ik had er al zoveel over gehoord.  

Het doet wel iets raar met een mens, een festival op dat niveau.  De eerste uren dacht ik "zo spijtig dat we maar één dag hier zijn".  Meer naar het einde toe, was ik blij dat we maar één dag gingen.  Maar nu loop ik al twee dagen in een soort van roes, telkens opnieuw dat soort muziek opzoekend.  Ik was altijd blij dat we op reis waren tijdens Tomorrowland, zodanig dat we niet hoefden te gaan.  Echter, het was toch echt wel leuk om mee te maken.

Sinds Parijs gingen we ook nog een dagje naar Oostende.  Daar bezochten we domein Raversyde, met de indrukwekkende site 'Atlantikwall'.  Zeer interessant, enkel jammer voor Iliana dat de audiogids niet beschikbaar was in het Spaans.  We gingen ook een eerste keer naar Antwerpen, morgen volgt deel 2.  Vrijdagavond pikten we wat sfeer mee op het festival Sfinks.  En oh ja, Iliana kreeg ook de kans onze 'mall' te ontdekken.

Gisteren hielden we het rustig met een namiddag Lier met enkele vrienden.  We dronken wat op het terras van Café Latino en aten pizza in de Rosario.  's Avonds had ik mijn leuke zomercursus Son.  Donderdagavond zal het de laatste les zijn.  Vandaag wordt nog een luie dag, denk ik.  Het is kort na de middag, Iliana is net uit haar bed gekomen.  Ik denk dat ze echt nood heeft aan een dag niets doen.  Ons levensritme is ze totaal niet gewoon.

De rest van de week hebben we nog een druk schema voor de boeg: Antwerpen, Brussel met Stallie (joepie!), Luik, Ardennen.  Er resten ons nog maar twee weekends, en dan vertrekt mijn zusje al terug!  Wat vliegt de tijd toch!  En ik heb nog zoveel schilderwerk op school :-( ... ai ai ai ...

culturele botsingen

Toen ik in Honduras woonde, botste ik enkele keren met de cultuur.  Wanneer ik terugkeerde naar België, leerde ik veel bij over mijn eigen cultuur.  Plots werden zovele dingen me duidelijk.  Tijdens mijn vrijwilligerswerk bij AFS, leer ik van de buitenlandse deelnemers ook steeds dingen bij over onze Belgische cultuur.

Nu we iemand voor langere tijd op bezoek hebben, uit een cultuur die ik zelf nog redelijk goed ken, hebben we toch al wat ergernissen doorstaan.  Het zijn meestal wel kleine dingen, maar af en toe irriteert het ons enorm.  Nu bijvoorbeeld, terwijl ik hier vanuit Parijs zit te bloggen.  Je zou denken dat als je naar Parijs komt voor slechts 3 dagen, dat je zoveel mogelijk wil zien en zo weinig mogelijk tijd wil doorbrengen op de hotelkamer.  Echter, niet als je enkel de toren en een parfumerie wilde bezoeken.  Dus nu neem ik de tijd om te bloggen, hoewel ik me ondertussen ongelooflijk zit te storen aan het binnen zitten. 

Iets anders dat ons opvalt, is dat Hondurezen veel nonchalanter zijn dan ons.  Ginder viel het ons nooit zo hard op, dan woon je erin en pas je je aan.  Maar hier zien we het elk moment van de dag.  Enkele voorbeelden: binnenmuren gebruiken om tegen te leunen, iets afwassen en alles nat maken rond de afwasbak, een camera die na drie dagen gebruik al vol met krassen staat (op 6 jaar tijd was er weinig aan te zien), en zo kan ik nog wel even doorgaan...

En dan de tijd!  De vierde avond dat Iliana hier was, heb ik na een half uur wachten op haar, me omgekleed en gezegd dat we niet meer weg gingen.  Nu tracht ze me op elk mogelijk moment te wijzen op het feit dat ALLEEN IK zo punctueel ben.  Ze merkte al op dat evenementen soms 2 of 3 minuten te laat beginnen, dat de treinen regelmatig met vertraging rijden, dus enkel Fie wil zo stipt zijn.

Maar kom, zoals ik al zei, kleine ergernissen!  Op zich hebben we zeker een leuke tijd, heb ik een fijne vakantie.  Het is gewoon een onaangename confrontatie met cultuurverschillen.  Morgen onze laatste dag in Parijs, hopelijk met terug beter weer.  Vandaag hebben we een zwaar onweer gehad, waardoor we vanaf 14:00 niets meer hebben kunnen doen. 

Misschien kom ik binnenkort terug, misschien binnenlang ;-).  Tot dan!

Op verkenning in België

Sinds woensdag is Iliana hier.  Ze kwam uiteraard vermoeid aan, met de nodige ongemakken die bij een jetlag horen.  Toch hebben we al veel gedaan de eerste dagen van haar verblijf.  Donderdag bezochten we, samen met Eline, Gent.  Met veel dank aan Eline voor de goede rondleiding!

Donderdagavond gingen we naar Parkpop en het vuurwerk op de Grote Markt hier in Mechelen.  Het was zeer de moeite waard!  Helaas vond ik het niet nodig om mijn fototoestel mee te zeulen, maar daar had ik achteraf wel spijt van.  Het was een goeie oefening geweest, na mijn fotocursus.

Vrijdag verkenden we een stukje van Mechelen.  Ik ontdekte zelf een paar nieuwe plekjes, welke zeer gezellig waren en aangenaam om tijd door te brengen.  Er ontbreken nog wat dingen om te bezoeken, maar we hebben nog tijd!  's Avonds gingen we op bezoek bij mijn schoonouders.

Gisteren gingen we naar TW Classic.  We zagen er verschillende artiesten aan het werk.  Ik vond Santana het hoogtepunt, en niet Bruce Springsteen, zoals waarschijnlijk de meesten.  Bruce Springsteen was zeker goed, maar Santana vond ik super.  Dat ze enkele liedjes van Mana zongen, zat daar zeker voor iets tussen!

Het weer was zalig, we konden wat bruinen, we hadden een lekkere picknick mee, kortom: het was een mooie dag!  De file om heen en terug te rijden, namen we er met plezier bij.  Hoewel, de file in het heenrijden heeft er wel voor gezorgd dat we het optreden van Balthazar misten.  Helaas!

Vanmorgen kropen we voldaan, om 4:00, in ons bedje.  Om er dan vanmiddag pas uit te komen.  Niet zo goed voor Iliana haar jetlag, vrees ik.  Want met die uren leefde ze opnieuw in het tijdschema van Honduras.  Tja, het zal wel goed komen!  Vandaag wordt een 'lazy sunday'.  De was dient gedaan te worden, de foto's en filmpjes van deze week ga ik al eens rustig bekijken.

En morgen gaan we ook chillen, in de Lilse Bergen.  Het was een idee van mijn nicht, die me daarnet opbelde.  Goed plan, aangezien ze toch weer 28° voorspellen.  Laat maar komen!  Ik weet niet of ik veel zal komen vertellen tijdens de zomer. Het bloggen ben ik precies wat verleerd.  We zien wel :-)

Er wordt aan gewerkt

- eindverslagen
- rapporten
- voorbereiding oudercontacten
- opruimen bureau
- opruimen klaslokaal
- voorbereiding schilderwerken
- komst Iliana
- stress Polen
- overzicht nascholingen
- terugvordering kosten
- planning zomer
- volgend schooljaar
- welbevinden
- ....

To do:

huishoudelijk werk!

job is job

Als ik op een maandagnacht om 2:30 beslis om te komen bloggen, is er iets mis.  Dat is zo, want normaal lig ik nu rustig te slapen.  Maar aangezien slapen niet lukte, ben ik boven aan de computer komen zitten en wat beginnen surfen.  Godverdomme, een mens kan toch spijt hebben van (niet) genomen beslissingen.

En meer vertel ik er niet over, want nog steeds doe ik mijn uiterste best om in de digitale wereld me braaf te gedragen.  Ik zoek me seffens wel een traditioneel notitieboekje en begin te pennen.  Iets is er nodig, want de molen blijft maar draaien.  Toegegeven, ik ben een piekeraar en misschien klaag ik soms te snel of te vaak.  Maar ik zou toch nog eens dat gevoel willen hebben van gewaardeerd te worden.  Dat al mijn werk gewaardeerd wordt, dat ik ervoor beloond word, dat ik het niet gewoon mag uitvoeren om dan op een stick aan een ander te bezorgen.

Job is job, zeggen we al relativerend.  In deze tijd veel waard, ik weet het.  Maar nogmaals, GODVERDOMME!
Comencé a buscar...a ver si tendré el coraje...

lange afwezigheid, enkele nieuwtjes

Oei, oei, geleden van april dat ik nog eens iets kwam vertellen!  Tja, het zijn drukke tijden.  Het einde van het schooljaar komt snel dichterbij, dus de eindrapporten en -verslagen ook.  Daarenboven frustreer ik me de laatste tijd erg in veel dingen op het werk, maar die dingen wil ik niet zomaar de wijde wereld in gooien.  Daarom leek het me beter een blogpauze in te lassen.

Maar goed, enkele dingen kan ik hier wel neerschrijven.  Ik kan bijvoorbeeld vertellen dat ik vorige zaterdag ben gestart met een fotocursus!  Het is iets waar ik al lang van droomde, en eindelijk vond ik een geschikte cursus.  Helaas vond de eerste sessie gelijktijdig met onze jaarlijkse opendeurdag plaats, waardoor ik 90 dure minuten miste.  Nog 4 dagen te gaan, met morgen en overmorgen inbegrepen.  Het wordt een weekend vol fotoplezier!  Ik kijk er echt naar uit dat ik, na deze cursus, handmatig foto's ga kunnen nemen.  Zo zal ik de beelden krijgen die ik zie, en niet degenen die de camera ziet.

Ander nieuws: de eerste week van juli zal ik opnieuw voor 4 dagen naar Polen gaan.  Deze keer niet voor het werk, maar voor mijn vrijwilligerswerk bij AFS.  Ik ga twee meisjes die deelnemen aan 'Short Term EVS', wegbrengen naar hun project.  We zouden eerst naar Wroclaw vliegen, met overstap in Warschau.  Van de luchthaven nemen we een bus naar een treinstation.  Daarna reizen we nog een tweetal uren verder met de trein tot op het project.  Dat is de informatie die ik tot nu toe heb.  Ik weet nog niet exact waar het project zich bevindt en wanneer onze trip doorgaat.  Spannend vind ik het alleszins wel!

Op 21 juni zullen Vincent en ik 10 jaar samen zijn.  We willen samen iets doen om het te vieren, maar we geraken er maar niet uit wat.  Topfavoriet momenteel is een ritje met een Vespa.  Een weekend weg zou natuurlijk ook tof zijn, maar dat kan jammer genoeg niet tijdens deze periode.  We zouden het dan al best uitstellen tot na de zomer, want tussen 21 juni en de komst van Iliana zit weinig tijd.  Zeker met mijn trip naar Polen er nog bij.

De week waarin 21 juni valt, zit overigens propvol gepland.  Maandag is het de laatste salsales van dit seizoen, dinsdag aan de rapporten werken waarschijnlijk, woensdag naar een optreden van Wouter Deprez, donderdag naar DADDY YANKEE in Vorst Nationaal :-), vrijdag 10 jaar samen, zaterdag laatste dag fotocursus en 's avonds/'s nachts naar Maykel Blanco in de Zappa, zondag verder werken aan de rapporten.

Ik sus mezelf met het idee dat het een week later vakantie is, maar met mijn Poolse plannen er nog tussen, zal ik toch niet veel dagen hebben om uit te rusten vrees ik.  Gelukkig zal de zomer zorgen voor voldoende zon, waardoor mijn inwendige zonnepanelen verder kunnen opladen!  Zo, nog 3 weken school te gaan, aftellen maar!

bureaucratie in een apenland

Zo, de vakantie zit er weer bijna op.  Helaas heb ik amper iets gedaan van de dingen die ik dacht te doen.  Met dit slechte weer was ik echt niet gemotiveerd om te beginnen aan de lentepoets.  Dat past niet in mijn wereld: lentepoets zonder lenteweer.  Voor school, en dan vooral de werkgroep talensensibilisering, heb ik eveneens heel weinig gedaan.  Geen inspiratie luidt daar het excuus.  Wat ik dan wel deed?  Wel, ik ontdekte de nadelen van ons ingewikkelde land met zijn vele besturen.

Voor wie het vergeten was: Iliana komt ons bezoeken!  Op het eerste zicht leek ze geluk te hebben: ze is niet visumplichtig.  MAAR al snel ontdekten we dat ze om over te stappen in de VS wel een visum nodig had.  Dat probleem wisten we te omzeilen door een duurder vliegticket over El Salvador en Madrid.

Om zeker te zijn dat ze geen problemen zou ondervinden aan onze douane, informeerde ik me nogmaals bij de dienst vreemdelingenzaken.  Dit was het antwoord dat ik ontving:

" Mevrouw,

Inwoners van Honduras hebben inderdaad geen visum nodig voor een verblijf van max. 90 dagen / 6 maanden. Mevrouw zal bij haar reis naar België echter wel moeten beschikken over de documenten die nodig zijn voor de visumaanvraag, behalve het visumaanvraagformulier uiteraard. Meer informatie hierover kan u terugvinden op onze website: https://dofi.ibz.be/sites/dvzoe/NL/Gidsvandeprocedures/Pages/Prive-bezoek.aspx

Met vriendelijke groeten,"

Begrijpe wie begrijpen kan, maar ons lijkt het redelijk stupide dat iemand alle documenten voor een visumaanvraag moet voorleggen, behalve de visumaanvraag zelf.  Tja, regels zijn regels, dus ik bracht Iliana hiervan op de hoogte.  De ziekteverzekering die belachelijk hoge kosten dekt, heb ik intussen online gevonden, zij zal ze normaal gezien tijdig afsluiten.  Een uitnodigingsbrief, daar zal ik ook voor zorgen.  En omdat ik niet wil dat ze hoeft te bewijzen dat ze over voldoende geld beschikt (ik weet trouwens niet of dat het geval is, dat is ook de reden dat wij een deel van haar kosten op ons zullen nemen), dacht ik haar ten laste te nemen.

(Nu volgt veel tekst met veel details, het is tenslotte mijn beleving van de hele zaak.)

Op 14 februari, in de krokusvakantie, ging ik naar het stadhuis.  Ik had op voorhand het document voor tenlastenneming al ingevuld en kopieerde ook mijn loonfiches al.  Ik betaalde mijn busritje naar het centrum, wachtte een kwartier tot het mijn beurt was, en kreeg te horen dat mijn gekopieerde loonfiches niet aanvaard konden worden.  Neen, die kopieën moeten zij zelf nemen, want dit zijn misschien valse fiches.  Busticket terug naar huis, originele loonfiches opgehaald, busticket terug, nieuw ticket, nieuwe wachtrij, kwartier later bij een andere dame.  Deze mevrouw bracht alles in orde (ongelooflijk veel stempels), ongeveer twee weken later zouden de nodige stempels van Brussel er ook moeten opstaan.  Ik vertrok weer naar huis.

Zes weken later is het paasvakantie.  En ik kreeg nog steeds geen nieuws over de tenlastenneming waar ik 15 euro voor betaald had.  Vorige week donderdag ging ik terug naar het Huis van de Mechelaar.  Deze keer wachtte ik 20 minuten eer het mijn beurt was.  De medewerkster van de dienst bevolking gaf me nog de kans niet om te gaan zitten.  Ze zei me dat de stad van zo'n tenlastennemning nooit nog nieuws krijgt, dat ik beter contact zou nemen met "buitenlandse zaken of de ambassade van het land waaruit uw vriendin komt".  

Thuisgekomen zocht ik het telefoonnummer van de Hondurese ambassade in België.  Ik belde er naar, totaal onvoorbereid.  Uiteraard spreken de mensen daar Spaans!  En ik kan wel Spaans, maar 'tenlastenneming' dat staat niet in mijn woordenboek...  Na 4 minuten van omschrijven en te horen "no le entiende", gaf ik het op.  Ik bedankte de vrouw en zei haar dat ik zou terugbellen als ik de vertaling voor de naam van het document kende.

Ik zocht het telefoonnummer van buitenlandse zaken.  Geen al te vriendelijke man aan de lijn: "Dat is niet bij ons, u contacteert daarvoor beter de dienst vreemdelingenzaken."  De man gaf mij het telefoonnummer, ik alweer aan 't bellen.  Potverdorie, een computerstem (zo van "druk 1, druk 2"), dat kan Skype niet aan.  Dan maar de GSM om het opnieuw te proberen, met een hogere kost tot gevolg.  De tweede doorschakeling bracht me bij een computerstem die me vertelde wanneer de dienst vreemdelingenzaken bereikbaar was (tot 16:30, het was 16:33).

Vrijdag, een nieuwe dag, een nieuwe oproep naar de dienst vreemdelingenzaken.  Ik toetste netjes 1 en 2 in, en kreeg een vrouw aan de lijn.  "Wat is uw naam?" * operamuziekje * "Voor wie vraagt u de tenlastenneming aan?" * operamuziekje * "Wat is de geboortedatum van die mevrouw?" * operamuziekje * "Uit welk land komt zij?" * operamuziekje * "Vanuit welke gemeente werd dat opgestuurd en wanneer?" * operamuziekje * "Neen, die documenten zijn hier nooit toegekomen.  Ze zijn nog niet in verwerking, maar ik vind zelfs nergens een bewijs dat ze hier ooit zijn geweest.  Misschien gaat u best eens terug langs bij uw gemeente."

Douche in, nieuw busticket, nieuw volgnummer, half uurtje later kom ik bij weer een andere vrouw dan de vorige 3 keren.  Zij ging boven kijken of de documenten wel degelijk verstuurd waren (omg!).  Wachten...want een leerkracht heeft in de vakantie toch niets beter te doen!  Haar collega krijgt telefoon en spreekt mij aan: "Wat is de naam van de persoon die u ten laste wil nemen"?  .... "Oei, dat is wa te lang ze, hier zegt u het zelf maar."  De dame die boven was, wist te me te melden dat de aanvraag op 5 maart verstuurd was (wat ik al een schande vind, als alle stempels en handtekeningen erop staan op 14 februari, dat is al 3 weken).  Zij zou nog eens contact nemen met de dienst vreemdelingenzaken en mij terug opbellen.  (Ik vraag me op zo'n moment af wat die vrouw meer kan vragen dan ikzelf, maar kom, laten doen...ja knikken, lachen en rustig blijven.)

Maandagmorgen telefoon van Caroline Simons, de verantwoordelijke die me vrijdags had verder geholpen op het stadhuis.  De papieren waren inderdaad niet toegekomen in Brussel.  Vroeger stuurden ze die dingen aangetekend op, maar de dienst vreemdelingenzaken moest het dan zelf afhandelen met binnenpost, en dan kwamen papieren niet bij de juiste persoon terecht,...  Er was dus waarschijnlijk iets misgegaan met de post.  Misschien kon ik best nog een langskomen om het dossier opnieuw samen te stellen.  "Maar dan mag u een snelticket vragen, zeg maar dat ik dat gezegd heb."  Weeral snel de douche in, busticket, rit naar de stad.  Ik wacht 5 minuten in de rij en meld de dame aan het onthaal dat Caroline Simons me gebeld heeft rond een tenlastenneming, dat ik een snelticket mocht vragen.  Ik krijg een snelticket en wacht nog een kleine tien minuten eer het aan mij is.  Ook nu kreeg ik weer de kans niet om te gaan zitten.  "Dat is niet bij mij, ik zet u terug in de wachtrij, maar er zijn wel nog 15 wachtenden voor u."  BOEM, daar sta je dan. 15 euro betaald, ondertussen al te veel tijd versleten, te veel extra telefoon- en vervoerskosten.

Ik ga terug zitten, redelijk geërgerd.  Ik zucht luid, en telefoneer Vincent.  Ik meld hem dat ze in Mechelen eens in opleiding mogen gaan bij zijn mama in Lier.  Dat die communicatie op niks trekt.  Dat ik een snelticket mocht vragen en toch terug met 15 wachtenden voor mij zit.  Dat ik het KOTSBEU ben!  Na dat gesprek ging ik marginaal buiten tegen de raam plakken met mijn neus, terwijl ik een sigaret rookte.  Niet dat mijn volgnummer terug tevoorschijn kwam hoor...

Ik ging terug binnen, was ondertussen al zeer hard aan het zweten van de stress, en besloot opnieuw aan te schuiven aan het onthaal.  Ik moest en zou een verantwoordelijke spreken, dit kon niet meer!  Terwijl ik daar stond te wachten, passeerde er een vrouw met een badge.  "Bent u de verantwoordelijke?"  Ze wist niet goed wat antwoorden, maar hielp me toch maar verder.  Ondertussen heb ik dit verhaal al te vaak mogen herhalen...

Een klein uur nadat ik mijn eerste volgnummer kreeg, werd ik eindelijk geholpen. Mijn dossier werd opnieuw samengesteld.  De medewerkster belde Caroline voor wat extra telefonische  ondersteuning.  Caroline stelde voor om zélf het dossier naar Brussel te brengen, "dan bent u toch al zeker dat het daar is toegekomen".  Niet met mijn goesting, maar het leek me beter dan nog een derde keer terug te komen voor dezelfde stempeltjes.

Dinsdag: douche, treinticket naar Brussel-Noord, de weg zoeken, aangekomen bij het onthaal van de dienst vreemdelingenzaken.  Achter het raampje een Waal die Nederlands probeert te spreken met veel te veel Franse woorden tussen.  Met wie ik een afspraak heb?  Met niemand, ik kom godverdomme gewoon papieren afgeven.  "Dat is niet de procedure, u vindt de procedure op deze site (ondertussen schuift hij een blad onder het venster), of u kan dit telefoonnummer bellen.  Dat moet via de commune.  Wij aanvaarden geen papieren.  U moet naar de gemeente."  JEEZES!  Meneer, ik heb net 10 euro betaald om van Mechelen naar Brussel te komen, omdat mijn gemeente mij naar hier stuurt, omdat de papieren anders toch niet toekomen.  "Dat is niet de procedure, de gemeente moet stempels zetten."  Ik duw de papieren tegen het venster: "Hier staan stempels, en hier, en hier!". "Neen, dat is niet de procedure, dat moet via de commune".  Oké, dan wil ik NU uw baas spreken.  "Ik bén de baas".  Ik geloof u niet, ik wil dat u nu uw baas opbelt, en anders zal ik eens langsgaan bij de minister.  "Madame, ik begrijp u, maar u moet de procedure volgen."  Ah, u wil uw baas niet opbellen?  Dan wil ik uw naam.  "Neen, die geef ik niet".  Ik wil uw naam, u werkt voor de burgers, u bent verplicht u kenbaar te maken als mensen dat vragen.  "Ik geef mijn naam als u uw identiteitskaart geeft".  Nee, die geef ik niet, want u hebt dat recht niet.

Ik bel naar de stadsdiensten van Mechelen.  Ik leg uit dat ik in Brussel sta, dat ik daar wordt weggewuifd, dat Caroline Simons me had aangeraden zelf naar hier te komen,...  "Caroline werkt niet vandaag."  Ja, maar ik sta hier wel en ben niet van plan om hier weg te gaan.  Kan ik misschien morgen terugkomen en mijn 15 euro terugkrijgen?  Ik ben het echt beu, echt wel!  "Daar kan ik niet over oordelen, bel morgen nog eens terug".

De man gaapt me nog steeds aan met een arrogante houding.  Hij blijft weigeren zijn overste erbij te halen, hij blijft weigeren zijn naam te geven.  Ik bedenk wat ik nog kan doen.  Niet veel, want mijn belkrediet is intussen ook bijna op, dus dat telefoonnummer bellen dat de man me de hele tijd aanreikt, dat zal niet gaan.  Tenzij ik eerst ergens belwaarde ga kopen...

FUCK YOU, FUCKING BELGIË!  IK KOM TERUG!

Buitengekomen rook ik mee een sigaret met de mensen die er staan.  Ik spreek willekeurig iemand aan, in de hoop iemand te vinden die boven (letterlijk en figuurlijk) de arrogante Waal werkt.  "Werkt u voor de dienst vreemdelingenzaken?" Ach ja, Brussel, slechts één persoon blijkt Nederlands te verstaan.  Een schande is het!  Deze vrouw werkte niet bij de dienst, maar zag wel regelmatig mensen die in alle staten buiten kwamen.  Ze zei me dat de man aan het onthaal zeker niet de baas is, misschien wel de baas van het onthaal (haha, dat klinkt echt dom).  Ze raadde me aan te kalmeren en terug naar huis te gaan.

Maar dat ging niet gebeuren.  Na 4 dagen van rondlopen tijdens mijn vakantie, was ik vastberaden Brussel niet te verlaten vooraleer ik mijn documenten had afgegeven.  Dus, terug naar het station om een herlaadkaart te kopen.  Onderweg terug naar het WTC, begon ik al te bellen.  Ik drukte flink op 1 voor Nederlands, en op 2 voor kort verblijf.  Muziekje..."onze lijnen zijn nog steeds bezet, even geduld" (X5)

"Bonjour, goeiemiddag" (What the fuck?  Ik heb daarnet toch op 1 gedrukt voor Nederlands?).  Ik begin mijn lange uitleg weeral.  En ik maak duidelijk dat ik niet vertrek tot iemand me verder helpt.  "Ik ga even iemand contacteren van de dienst kort verblijf".  (Opnieuw: What the fuck?  Ik heb op 2 gedrukt!)  * muziekje * "Ja, mevrouw, per uitzondering zullen wij uw documenten aanvaarden, maar dat is buiten de procedure, normaal....bla bla bla...Blijf nog even aan de lijn, dan bel ik iemand van het onthaal om te zeggen dat ze uw formulieren mogen aannemen."  Daar zit ik dan, kijkend hoe de vrouw van het onthaal (de man was helaas al weg) telefoon krijgt, wachtend tot ik geen muziekje meer hoor.  

In ieder geval, om het verhaal niet nog langer te maken: mijn papieren zijn aangenomen door de vrouw.  Ze zei me dat de man wel degelijk de baas was.  Ik heb gezegd dat hij zich toch aan een klacht mag verwachten.  

Nu wordt het afwachten hoe objectief mijn dossier bekeken zal worden.  Want voor hetzelfde geld gaan ze nu een negatief advies geven omdat ik zo'n attitude had.  Maar sorry, de communicatie tussen alle diensten laat echt te wensen over!  Ik wil gewoon iets goed doen voor iemand en word naar het kastje van de muur gestuurd.  Een apenland, dat is het hier!  Dat besef ik nu maar al te goed!  

De tenlastenneming heeft me ruw geschat al 50 ipv 15 euro gekost.  Maakt allemaal niet uit, maar dat is weer 35 euro minder om met Iliana een terrasje te gaan doen.

Hopelijk bereiken de gestempelde documenten Mechelen voor het einde van deze maand.  Want Iliana moet de originele formulieren kunnen voorleggen.  Dat betekent dat ik ze nog zal mogen opsturen naar Honduras.  En dat duurt al gauw 2 maanden, als ze dan al toekomen...

Wat een klucht, bureaucratie!

Waar blijft de warmte?

Waar blijft de warmte?  Een vraag die zowat elk levend wezen op Belgisch grondgebied zich momenteel stelt.  We zijn de winter allemaal beu.  We verlangen allemaal naar dat beetje warmte, een terrasje, een stel blote benen.  En allemaal kunnen we niet meer doen dan wachten.  Tenzij je behoort tot de groep van mensen die beslist een last minute reisje naar zonniger oorden te boeken.  Ik behoorde tot die groep, afgelopen weekend, maar uiteindelijk besloten we toch door te bijten.  Summer will come, maybe a bit later, but eventually it will!

Twee weken geleden viel ik ziek: virale infectie.  Bij ons op school was ik niet de enige.  Ik hoorde vertellen dat véél collega's geveld waren door het weer.  Want, kom nu, natuurlijk was de oorzaak de plotse temperatuurdaling van 20 graden.  Heel even mochten we van de eerste lente proeven, om dan plots terug op wintermodus over te moeten schakelen.  Ik ben trouwens nog altijd niet helemaal genezen.  Ik heb beter weer nodig, fysiek én mentaal!

Tijdens mijn ziekteverlof bracht ik veel tijd door op de sofa.  De eerste dagen ging het van televisie kijken naar slapen naar televisie kijken naar slapen naar rusten naar slapen naar... Maar na 3 dagen kon ik niet meer slapen.  De TV kon me ook niet meer boeien, dus zocht ik andere dingen om in de zetel te doen.

Zo kwam ik terecht bij de laptop en de Lonely Planet Belgium and Luxembourg.  Jep, ik begon mijn zomermaanden te plannen.  Als de zomer niet naar mij komt, ga ik met mijn gedachten alvast naar hem!  Ik heb enkele dagen veel tijd gestoken in het lezen en bekijken van websites van verschillende toeristische bezienswaardigheden.  Ik ontdekte dat ik te weinig tijd zal hebben om Iliana alles te laten zien dat ik zou willen.  Er zullen keuzes gemaakt worden...  Alleszins, het is leuk ermee gestart te zijn!  Hoewel ik er nu weer even geen zin meer in heb.  Ik heb echt eerst beter weer nodig.  Dan zal ik verder lezen.  In ieder geval, we hebben toch al wel wat gepland.  Later vertel ik daar wel eens meer over.

Op dit moment ben ik, net zoals waarschijnlijk bijna elke leerkracht, aan het aftellen naar de paasvakantie.  Twee weken rust voor de marathon, het zal goed doen.  Nu ja, rust, ik heb zoals gewoonlijk wat schoolse projecten opgespaard, zodat ik me in de vakantie zeker niet verveel ;-).  Maar toch, ik zal wel tijd maken voor ontspanning ook, wees gerust!

Ik heb nog veel dat ik kan vertellen, maar ben niet in een schrijfbui.  Het zal dus voor een andere keer zijn.  Ik ben hier op dit moment alleen maar omdat Vincent naar de voetbal aan het kijken is.  En om toch dicht bij hem te kunnen zijn, maar iets anders te doen dan mee naar de grasmat te kijken, zit ik naast hem met de laptop.  Ik surf nog wel wat of zo...  Tot binnenkort, hopelijk in warmere tijden!

de week van de foute beslissingen

Sinds Vincent weg is, heb ik precies alleen nog maar foute beslissingen genomen.  Het begon met het roken van een sigaret, wat dan een heel pakje werd.  Om enkele dagen later terug door die afkickperiode te gaan.  Die sigaretten deden me meer dan anders ervaren dat ze eerder stress veroorzaken dan wegnemen.  Dat wist ik al wel, maar ik had het nooit zo hard gevoeld als nu.  

Tezelfdertijd besliste ik dat het tijd werd om op dieet te gaan, want ik heb een hoogtepunt bereikt wat mijn gewicht betreft.  Of noem je zoiets een dieptepunt?  In ieder geval, ik heb nog nooit zoveel gewogen.  De laatste 10 dagen hebben maar liefst vijf mensen me gevraagd of ik zwanger ben, en ik voel mijn buik ook steeds meer in de weg zitten.  Dus, tijd voor een periode lijnen.  Het is jaren geleden dat ik nog eens op mijn eten lette.  Vroeger werkte ik in de horeca.  Eender wat ik toen at en dronk, eender op welk uur van de dag of nacht, ik liep het er weer wel af op het werk.  Daarna volgden enkele stressvolle schooljaren en leerde ik dat ik van stress afviel.  Dus, ook toen kon ik eender wat, eender wanneer binnenspelen, zonder negatief resultaat.

En dan is er nu.  Dit schooljaar heeft me ook al wat stress bezorgd, het is mijn donkerste schooljaar in mijn carrière tot dusver.  Ik voel me niet goed in mijn vel, en vond manieren om me beter te voelen.  Ik begon te 'genieten' van het leven: shoppen, eten, alcoholische drankjes, dansen.  Dat laatste doet me zeker goed, maar die andere dingen waren surrogaten voor een gevoel dat toch niet terugkomt.

En zo ben ik beland op dit punt dat ik me dik voel en er dik uitzie.  Ook al krijg ik redelijk wat tegenwind, meestal van mensen die zelf ook iets ronder zijn.  Dat ik dat toch niet nodig heb, dat ik overdrijf, als ik al op dieet ga, wat moeten zij dan niet zeggen...pfff...  Mag een mens misschien nog zelf invullen hoe hij omgaat met zijn lichaam?  Mag een vrouw zelf invullen hoe zij omgaat met haar eigen lichaam?  Ik dacht van wel!

In ieder geval, ik ben wat afgeweken.  Een wonder dat het schrijven zo goed gaat, zo laat op de avond.

Gisteren had ik een vrije dag.  Ik had tegen Elzy gezegd dat ik haar dan zou bezoeken, want woensdag heb ik nascholing.  We hadden afgesproken dat ik rond 16:00 naar haar zou gaan, en dat ik voor eten zou zorgen.  Dan kon ik van bij haar rechtstreeks gaan dansen.  Zij ging mij nog bellen maandag, om zeker te zijn of alles doorging zoals afgesproken.

Gisterenmorgen dus telefoon, om 9:00 al.  Ja hoor, ik was al wakker en zelfs ijverig aan het werk voor school.  Ik had grootse plannen: schoolwerk, winkelen, poetsen.  Of ik tegen de middag al bij haar kon zijn?  Nee, want ik had nog veel werk, ik had in 't weekend ook gewerkt op de Krokusfeesten.  Ah, ik ben weer te veel weggegaan in 't weekend dus moet ik nu nog zoveel doen.  Whatever...  Oké, tegen 14:00 dan, dan kunnen we samen naar de bank.  Maar ze had toch zo graag op restaurant gegaan 's middags.  Weet je nog, ik ging voor eten zorgen?  Okido.

Mijn schoolweek onvoorbereid vertrok ik naar de winkel.  Het was al 13:15 eer ik daar was.  Al maar opgebeld: het wordt later.  Op miraculeuze wijze toch tegen 14:30 in A'pen gesukkeld.  Maar redelijk slecht gezind.  Want Fie blijft auti en blijft het moeilijk hebben met verandering van haar persoonlijke agenda zo op 't laatste nippertje.

Het eten leek goed te komen, ik ging voor mijn lievelingsmaaltijd uit Honduras (toch gedeeltelijk): tajadas con chimol, met vis erbij.  Maar bij de tajadas liep het mis.  Want Elzy bleef maar zeggen dat ik er meer stukjes banaan moest inleggen, en ik bleef maar verkondigen dat dat niet gaat want dat die dan plakken, en zij bleef maar vergelijken met patatjes, en dan werd ik lastig.  Dus, het was beeld zonder klank aan tafel, en de 3 bananen lagen in de vuilbak.

Op de dansles vernamen we dat het plan om mee te doen aan een rueda-wedstrijd, niet doorgaat.  Ik vind het heel spijtig, want ik had zoiets wel eens graag meegemaakt.  Ik was niet de enige, de 2 andere 'vrijgezellen' vrouwen vonden het ook jammer.  Niet dat we single zijn, maar we zijn dat wel als we dansen, vandaar de term.  In ieder geval, dit was geen beslissing van mij, het was gewoon een tegenslagje bovenop alle andere tegenslagen.

Je merkt het: duidelijk niet mijn week, zoals ze zeggen.  Maar dat was gisteren, er komt nog! (ai ai ai)

Toeval of niet, vandaag had ik migraine.  Gisteren had ik al hoofdpijn, maar daar bleef het bij.  Vandaag dus nog een stadium verder.  Maar ja, life goes on, dus je doet je ding.  In mijn geval: het schoolwerk dat ik gisteren niet kon doen, vandaag proberen te redden.  Ik kan je vertellen dat ik bij lange niet gedaan heb wat ik gepland had te doen.  Weeral niet...

Na de middag gaan lesgeven aan een veel te rumoerige klas, met te vaak het mopje "pas op, ze is prikkelbaar".  Maar dat zijn pubers, geen potten gebroken, enkel hier en daar een rode nota in de agenda.  Tja, als je je dag niet hebt, of liever, als je je week niet hebt, dan beïnvloedt dat wel eens de manier waarop je naar leerlingen kijkt.

Thuisgekomen heb ik de buurvrouw nog even wegwijs gemaakt in de termen type 1 en type 8, kwestie dat ze de juiste keuze maakt voor haar kids.  Foute keuzes genoeg, dus we zullen trachten andere mensen een beter pad te laten volgen, hehe.  En dan verder aan het werk.  Ja, ik ben bijgewerkt, maar ondertussen ligt er al wel terug een vrij vette to-do-lijst.  En zo blijven we bezig hé!

En ik blijf duidelijk bezig!  Volgende foute beslissing: als ik nu eens niet ging dansen vandaag, dan heb ik tijd om andere dingen te doen.  Zo gedacht, zo gedaan.  Ik bleef thuis om te poetsen.  Ik koos voor een totaal andere volgorde dan ik gewoon ben (oei oei), waardoor ik te vaak over en weer liep.  Omstreeks 21:15 was ik klaar om Saar op te sluiten, zodat ik beneden kon dweilen.  Ik stuur Saar naar boven, zij begint wat zotte kuren te verkopen, en ik ga er even in mee.  Dan zit zij op de tweede trap, en volgt er zo'n speelgeluidje.  Want ja hoor, ze had een levend speeltje gevonden op de muur!  PROBLEEM!  Nog voor ik het goed en wel besefte, had ze de veel te dikke spin richting de andere trap getikt, en stond ik aan de grond genageld.  Of toch bijna...ik was eerder een ijsbeer die luidop zichzelf probeerde te overtuigen van het feit dat dat beest meer schrik heeft van mij dan ik van haar.

Om je de details te besparen: 20 minuten later was ik erin geslaagd met een stuk of 10 kloppen met een schoen het beest te vermoorden.  Daar gingen veel angst, zweet en tranen aan vooraf.  Ik geef het toe, ik heb een probleem.  Nu ja, ik heb wel meer problemen, en één daarvan is mijn arachnofobie.  Want het is echt wel een fobie geworden, en het lijkt steeds erger te worden.  Gewoon nog maar aan zo'n beest denken, en ik krijg het alweer benauwd.

En met die gedachte, mag ik seffens in slaap vallen.  Want ondertussen is het middernacht net gepasseerd, dus wordt het dringend tijd om te rusten!  Binnen een zestal uren loopt de wekker af.  Ik kan me voorstellen dat het weer een relatief korte nacht wordt, want slapen doe ik ook niet zo goed de voorbije nachten.

Toch wil ik even verduidelijken: ik zie er de fun nog van in hoor, van al mijn foute beslissingen!  Hoewel ik het ongelooflijk spijtig vind dat ik geen tijd heb gemaakt om van de eerste lentekriebels te genieten.  Daarnet, 23:00, voelde ik dat het buiten echt nog aangenaam was.  Het deed me al ontzettend hard verlangen naar de zomer, naar zwoele zomeravonden...verschrikkelijk cliché :-)

bijna bijgewerkt

Het is maart!  Vreugde!  Als ik 's morgens naar school vertrek, hoef ik mijn fietsverlichting niet meer aan te zetten!  Vreugde!  Ik hoor 's ochtends ook de vogeltjes fluiten!  Vreugde!  De lente komt eraan!  Vreugde!  Maar eerst nog even door de laatste kou.  Want ik weet wel dat de lente gaat beginnen, maar voelen doen we dat toch nog niet.

Vorige week vrijdag kwam ik iets na middernacht terug thuis na vijf dagen Wroclaw.  Ik vond het een leuke stad.  Er was veel afwisseling wat eten en drank betrof, en dat is momenteel belangrijk voor mij.  Ik ben namelijk gestopt met roken!  (Vreugde!)  Helaas besef ik dat al wat Allen Carr me al twee keer liet lezen, waarheid is, maar lijkt zijn methode niet te werken voor mij.  Ik grijp momenteel dus echt wel al wat eet- en drinkbaar is.  Neen, vlees hoort daar nog steeds niet bij, voor diegenen onder jullie die iets te snel dachten dat ik vegetariër-af was ;-).

Deze week heb ik hard gewerkt voor school, want het werk had zich opgestapeld.  Dat was mijn eigen schuld, ik had zeer weinig gedaan in de vakantie.  Daarbovenop kwam dan nog eens het werk van de week Comenius, dus het kon tellen!  Ik kan zeggen dat ik bijna bijgewerkt ben.  Nog een tweetal uren doordoen, denk ik.

Na mijn trip, is het nu Vincent zijn beurt om weg te zijn.  Hij vertrok gisterenavond naar Oostenrijk, voor een weekje skipret.  Hij was nog geen dag weg, of ik had hem al nodig voor een computerprobleem.  Telkens hij niet in de buurt is, en ik eens goed wil doorwerken, lijkt er iets mis te gaan met één van de pc's.  Dus, deze namiddag waren we al aan het Skypen.  Gelukkig dacht Vincent eraan dat misschien de kabels gewoon niet goed meer vast zaten.  En ja hoor, het probleem was opgelost!  Zo simpel kan het zijn!

Eigenlijk merk ik nu dat ik weer niet echt in een schrijfbui ben.  Ik wilde nog eens bloggen, omdat ik het gevoel had dat het alweer een tijdje geleden was.  Maar het lukt precies niet echt.  Dus ik zal best op een andere keer eens terugkomen om wat meer boeiende dingen te vertellen.  Tot dan!

Fie, el hombre salsero

Sommigen weten het al: ik ben nu ook als man aan het salsadansen.  En ik vind het leuk!  Het is wel hard nadenken, maar elke week voel ik verbetering.  Deze vakantie waren er 2 momenten dat ik vrij als man kon oefenen, en dat deed ik ook.  Daar voelde ik dat het toch allemaal nog heel beperkt is.  Ik probeer dan wel eens iets dat ik nog niet leerde, maar voor ik het besef, ben ik dan terug vrouw.  In ieder geval, het dansen is nog altijd heel plezant, en vandaag mag ik beginnen afkicken.  Ik heb net 5 dagen achter elkaar gedanst: matinee, les, les, oefenavond, les.  En nu zal het duren tot 25 februari eer ik nog eens dans, tenzij ik zaterdagavond toch beslis om nog naar de Roma of Casa Baila te gaan.  We 'll see....

Of het volgende week geen les is dan?  Oh jawel hoor, maar ik ga naar Polen, hé!  Het komt dichtbij, maar ik besef het nog niet helemaal.  Ik heb anders nog genoeg te doen voor mijn vertrek: huis proper maken, koffer maken, op school vervangopdrachten klaar leggen, fototoestel reisklaar maken, eventueel nog wat verbeterwerk van voor het verlof.  Ik heb deze vakantie zo goed als alles gewoon laten liggen.  Behalve dat ene ding, dat ding dat ik echt niet wilde doen, dat ding dat ervoor gezorgd heeft dat ik niet ten volle mezelf kon zijn in de vakantie, dat ding dat me veel verdriet deed.

Ja, ik heb dat ding toch uitgewerkt.  Ik heb het niet goed gedaan, zeer bewust, want ik wilde het aanvankelijk ook gewoon niet doen.  Allerlei scenario's heb ik in mijn hoofd afgespeeld.  De populairste waren: een mail sturen naar de betrokkenen om hen te zeggen dat ik het niet doe, en dat ik het  hen liever meedeel dan dat ze tijdens mijn afwezigheid voor een voldongen feit zouden staan; gewoon niets doen, en gewoon naar Polen vertrekken en gewoon mensen daardoor in de problemen brengen.  Het eerste scenario leek me interessanter, dat zou nog behoorlijk collegiaal zijn in mijn ogen.  Maar ik heb het dus gewoon gemaakt, weliswaar niet goed, en ik zal het eind dit weekend doormailen, zodat ik me er ook niets van hoef aan te trekken verder.  Ik voel me er niet goed bij, want ik wilde dit niet doen, het zit nog steeds diep, en terug dieper nu eigenlijk...

Anyway, het belangrijkste dat ik deze keer kwam vertellen, is eigenlijk het volgende: er bestaat een blog waarop je de avonturen van onze Comeniusgroep kan volgen.  Op http://experts-academy.blogspot.be kan je zien wat we zoal aan het doen zijn met onze Experts Academy.  Daarop zal ook nieuws verschijnen vanuit Wroclaw, voor diegenen die geïnteresseerd zijn! Ik zal op mijn persoonlijke blog waarschijnlijk niets posten, vandaar.  Ah ja, en alvast bedankt voor de verjaardagswensen!  De kans bestaat dat ik niet zal antwoorden op sms'jes, aangezien ik me in het buitenland ga bevinden.  Dus bij deze al merci!
 

Tomorrowland = kloteland

Je kon er niet naast kijken: de ticketverkoop van Tomorrowland.  Ook wij hadden ons geregistreerd, want de vrienden wilden gaan, en het leek ons leuk om Iliana naar zo'n festival mee te nemen.  Echter, al van in het begin ben ik vrij hard TEGEN dit festival.  Zo'n dingen als een ticketverkoop die start op een zaterdag om 11:00 's morgens, waar je dan nog niet eens een ticket voor je Hondurese zus mag kopen...Neen, niet mijn ding!

Maar ja, Vincent daarnet netjes aan de pc, met zijn link en de mijne.  Raar genoeg werkte zijn link eerder (een bericht met de boodschap dat hij in de wachtrij stond), maar plots bleek ik BINNEN te zijn!  Euforie alom, al bellen naar de vrienden met het goede nieuws.  Vol spanning stond ik mee te kijken over Vincent zijn schouders...en toen gebeurde het: ik liet hem een fout kaartnummer intypen!  En BOEM, weg was onze kans!

We kregen gewoon een mailtje dat onze tickets geannuleerd waren!  En we konden dus terug van nul beginnen...  Teruggebeld naar de vrienden, helaas.  Een kwartiertje later heeft een vriend van ons net hetzelfde voor!  MAAR, hij kreeg wel een tweede kans, onmiddellijk!  Echt, ik ben zo WOEDEND op ID&T!  Nee, voor mij hoeft het echt niet, al die poespas daarrond!

Jan kreeg dus een tweede kans, maar de tickets voor zaterdag zijn inmiddels uitverkocht.  Ik vind mezelf echt een stomme trut, dat ik Vincent een fout kaartnummer liet ingeven.  Maar die fucking organisatoren van Tomorrowland zijn ook echt geen eerlijke mensen!  We stonden eerlijk in de wachtrij, hebben netjes gewacht, en gewoon door een nummertje te vergeten, staan we terug achteraan!

En dan is er nog het probleem Iliana.  Want we hadden gemaild naar ID&T om onze situatie uit te leggen, en wij mogen geen ticket bestellen voor haar tijdens de Belgische ticketverkoop!  Dus heb ik mezelf voorgenomen volgende week nog eens dezelfde marteling te doorstaan, om voor haar alsnog op een wettelijke manier aan een ticket te geraken.  Echt erg dat dit allemaal zo ingewikkeld en klantonvriendelijk is!  Shame on you, Tomorrowland!

Hoe zeg je zoiets?

Dat weet ik niet.

Tegen sommige mensen zei ik het al, met sommigen praatte ik er al over, maar ik kan het niet op mijn blog zetten.  Toch ben ik er zo hard mee bezig, dat ik er iets van wil neerschrijven, ook al is het zo cryptisch als maar zijn kan.

Het verscheurt me momenteel, langs alle kanten bereiken me die nieuwtjes...iedereen stelt diezelfde vraag.  En af en toe probeer ik het uit te leggen, en af en toe begrijpt iemand me.  Maar diegene die mee moet in het verhaal, met die persoon spreek ik er te weinig over.

En zo gaan er dagen, weken, maanden,...voorbij.

de magie van sneeuw

De winter is in 't land!  Als je dat nog niet zou door hebben, verblijf je waarschijnlijk niet in België, of ergens onder de grond, of in een bunker, of achter dichtgetimmerde ramen, of...  We kunnen er niet omheen: de winter is daar (eindelijk).  En sneeuw, sneeuw hoort bij de winter.

Een week geleden was het zover: de eerste sneeuw van 2013 kwam neergedaald.  En ik bevond mij in Borsbeek, op een half uur rijden van Mechelen.  Ik was weer aan het dansen, uiteraard.  Tijdens de pauze van 22:00 sneeuwde het licht, maar alles zag er nog hetzelfde uit.  De sneeuw bleef niet liggen, dus ik zag mijn terugrit nog volledig zitten!  Echter, om 22:30 lag er al een wit tapijt!  

'Gene stress', was mijn eerste gedachte.  Ik ging er van uit dat het op de E19 allemaal wel zou meevallen.  Echter, dat bleek niet correct.  In totaal reed ik een uur naar Mechelen.  Op de autosnelweg kon ik maximum 60 km/u rijden, maar gemiddeld bleef het bij 50.  Het laatste stuk naar huis, reed ik achter een té voorzichtige chauffeur die slechts 25 km/u reed.  

Thuisgekomen was ik ontzettend vermoeid.  Het vergt wel wat concentratie, rijden in de sneeuw.  Vooral op de niet-verlichte plekken op de autosnelweg.  Ik kan normaal niet tegen de ruitenwisser die op en neer gaat voor mijn ogen, maar alles was beter dan het hypnotiserende effect van sneeuwvlokken!

Ik was dus veilig en wel thuis geraakt, maar wilde niet onmiddellijk gaan slapen.  Ook al was ik mentaal moe, ik wilde naar de sneeuw!  Wanneer de sneeuw daar voor het eerst na langere tijd weer is, ben ik zoals de kinderen: verwonderd, blij, gelukkig, speels, nieuwsgierig,...  

Die maandagnacht besloot ik nog even op stap te gaan.  Ik haalde mijn wandelschoenen boven en vertrok in de nacht, met een halve tas thee in de hand.  Ik wandelde een kwartiertje op en neer onze straat.  Zo stil was het daar, enkel het gekraak onder mijn voeten was hoorbaar.  Zalig gewoon!  

Nu we een week verder zijn, en de sneeuw nog extra laagjes kreeg, kan ik er al minder van genieten.  Na een week van te veel kledij, wandelschoenen, waden door smerige modder, te voet naar het werk, sigaretten roken op straat,...heb ik het wel gehad.  Hoewel ik tijdens mijn toezicht vanmiddag toch opnieuw door de sneeuw begon te wandelen, luisterend naar alleen maar dat krakende geluid.  

....    De natuur kan mooie dingen voortbrengen    .....

Ik ben ....

.... een dief.
.... een leugenaar.
.... onvoldoende collegiaal.
.... niet ruimdenkend.
.... een milieuvervuiler.

Al deze dingen was ik al dit jaar, een jaar dat slechts 12 dagen bezig is.  
Al deze dingen ben ik liever niet, en daar doe ik zo hard mijn best voor.

Ik ben ze ook niet, vind ik persoonlijk.  Het zijn enkele van de aantijgingen die ik tijdens dit korte jaar al naar het hoofd geslingerd kreeg.  Ze kwetsen me, en ze laten me niet los.

Toch is het nodig dat ik een manier zoek om met dit soort uitspraken om te leren gaan.  Want er langer over nadenken, heeft weinig zin.  Meer nog: de mensen die dit zeggen, denken er ook niet meer over na.  Zij hebben kunnen zeggen wat ze denken (zonder nadenken...?), voor hen is het achter de rug.  Vergeten.  Dus maar best dat ik het ook vergeet!

Deze week was anders al een heel leuke week, ondanks bepaalde beschuldigingen aan mijn adres.  Ik ben terug beginnen werken.  Ik vind het altijd tof om de leerlingen weer te zien, en terug mijn ding te kunnen doen voor de klas.  Ik ben verder zeer productief geweest wat de invulling van mijn vrije tijd betreft.

Maandag- en dinsdagavond ging ik twee uren dansen.  Dat dansen blijft me enorm goed doen, het blijft me energie geven.  Woensdagavond verwijderden we de kerstboom en toebehoren.  Donderdag ging ik na schooltijd squashen met twee collega's, dan iets eten, om nadien nog twee uren te gaan dansen.  De donderdagen zijn enigszins nieuw voor mij, want ik heb besloten dat ik als man wil leren dansen :-).  Aangezien ik de beginnerscursus gemist heb, kost het me wel wat meer moeite.  Maar dat komt zeker goed, mits wat oefening en voldoende concentratie!

En dan gisteren, gisteren bleef ik met een collega op school werken, ondanks we eigenlijk beiden vrij zijn vanaf 10:10.  's Middags ging ik met iemand anders lunchen in de Nostradam, het was weer heerlijk!  Daarna werkte ik verder aan ons project 'handelingsplanning'.  Na de schooluren hadden we nieuwjaarsreceptie.  Eén van de dingen die altijd in de speech verwerkt wordt, is een lijstje met de nieuwe benoemden.  En ik zat vol spanning, aangezien ik mijn benoeming had mogen aanvragen.

(en nu zal ik het nog wat rekken en zo, hoewel het wel overduidelijk is waar ik naartoe wil)

Ik ben voltijds benoemd!  Ik zie het als een waardering voor al mijn harde werk van de voorbije jaren.  En uiteraard als een extra motivatie voor nog meer hard werk de komende jaren!  Ja, het geeft toch een boost zoiets.  Hoewel ik vandaag wel eerder iets heb van 'ik werk niet voor school'.  Maar dat haal ik dan weer wel in op een ander moment, hé.

Nog ander goed nieuws: Vincent is thuis aan het schilderen.  De grote kamer is voor de helft klaar.  En ook nog: zeer binnenkort weet ik normaal gezien wanneer Iliana juist gaat op bezoek komen.  Haar verloofde is momenteel op bezoek bij haar, ze zouden dus één dezer dagen een huwelijksdatum kiezen.  Eens die gekozen is, kan ze beslissen welke data ze naar België komt.  Spannend!