positieve vibe

 

Jups, het is lang geleden. Niet dat ik niet schrijf. Ik schrijf nog regelmatig. Gewoon niet hier. Hier ben ik misschien wat ontgroeid. Of even ontgroeid. Laat ons stellen even. Want ik mis het hier wel. Ja, in alle eerlijkheid mis ik het hier. Maar in alle eerlijkheid weet ik ook hoe het hier was. En ik weet dat dat niet is wat hier is, of hoort te zijn. Dus bleef ik weg. Niet dat ik het laatste bericht zo goed vond om te laten staan op de startpagina. Er was gewoon een pauze. Voilà.
Wow, wat een begin, wat een verwarrend iets. Tsja.

Vanavond ben ik hier. Zonder doel. Zonder script. Luisterend naar dat geweldige liedje dat ik in het geweldige hoge noorden leerde kennen. "Buscando la verdad". Zo'n mooi liedje! Veel romantischer dan dat kunnen ze geen salsaliedjes schrijven. Het bitterzoete noorden. Waar ik erg mooie momenten beleefde. Waar ik helemaal alleen in een huisje verbleef. Waar een steenmarter de koelvloeistofleiding doorknaagde. Waar ik naar de mooiste afscheidsdienst ooit ging. Waar ik de mooiste laatste dans ooit danste. Dans. Salsa. Dans.

Salsa! ¡Sin salsa no hay paraíso! Gezien de lange pauze, kan ik dit alvast vertellen: ik richtte mijn eigen dansschool op! Ik ben niet blij met wat de voorbije jaren teweeg brachten, maar zoals velen, probeer ik er het goede uit te halen. In mijn wereld betekent dat dat ik salsa ben. Fie is salsa. Dus deze stap is heel logisch voor mij. Ik weet wel wat over lesgeven en ik dans graag salsa. Dus werd Salsa Fie'sta geboren.

Die naam kwam er dankzij enkele mensen in mijn omgeving. Ik heb een steekproefje gehouden, en dat is wat ik uiteindelijk koos. In mijn beleving heeft Tom me overtuigd. Fie está en fiesta. Dat gesprek herinner ik me nog. Maar ik weet ook dat enkele anderen me input gaven, waarvoor dank! Voor de website hield ik het simpel, op aanraden van Chris.

Dus, kom. Dit ding staat niet publiek. Maar wie nog bleef hangen (en dit niet wist....hmmm...zijn er zo'n mensen...?): salsafie.be. Whepa, out in the open. Ik ben tot nog toe erg blij met mijn besluit om deze stap te zetten. Al is het niet evident. Ik heb gekozen voor het "oneigenlijk artikel 37" qua statuut, wat maakt dat ik mezelf redelijk vast heb gezet.

Want tegelijkertijd met het opstarten van mijn eenmanszaak, ging ik ook terug naar mijn oude job. Die job geeft veel stof tot schrijven. Maar ik merk dat ik er nog niet uit ben of ik dat wil. Soms wel. Maar dan vraag ik me af of dat zin heeft. Wat is het doel? Lap. En zo ben ik er. Een vraag die ik al enkele malen stelde in mijn nieuwe oude job. Wat is het doel?

Het doel van deze blog was oorspronkelijk het werk dat ik stak in een reiswebsite, levend houden. Nadien was het doel te vertellen over mijn avonturen tijdens mijn jaar in Honduras. En dan werd het "de wereld van Fie". En dat is het nog altijd. Doel? Ho. Doel = schrijven over wat me bezighoudt, mijn wereld. Dus in dat opzicht is geen enkele post verloren. Geen enkele post is fout.

Natuurlijk haken mensen af. Veel mensen. Story of my life. Oeps. Zo gaat dat in mijn hoofd. Sprongetjes, sprongetjes. "Three little birds", dat is het liedje dat nu opstaat. Zó vaak gehoord tijdens de vele wandelingen in Brussel en Nederland. Wandelingen. Nope. Betogingen. Een kat een kat noemen hé seg. 

Ik geef dus salsales nu, officieel. En ik werk terug daar waar ik vertrok. Waarom ik vertrok,...,daar schreef ik waarschijnlijk al over. Ik ga er nu niet opnieuw over schrijven. Maar...ik kan wel zeggen dat dezelfde frustraties al snel terug kwamen bovendrijven. Ik zei ooit (en schreef er ook over) dat ik misschien zou terug gaan als...en dat was ook zo...maar dat neemt niet weg dat al de rest onveranderd is...en dat dat toen leidde tot een besluit maar waarschijnlijk een druppel in de emmer was. Ach ja.

Op dit moment is het dit. 
Ik vertrouw erop dat in mijn leven alleen goede dingen gebeuren. Ik voel me vrij.
Dit is er dus.
Affirmaties.

Affirmaties die mijn leven veranderden. [Niet degene die ik hier net schreef, maar dat is degene waarmee ik momenteel werk.] Het oude boek van Louise Hay. Zou ik over haar ooit geschreven hebben hier? Geen idee. Eens opzoeken... Alleszins is het wat me in de zomer hielp en waar ik nu aan vasthoud.

Ik houd er zelfs zo aan vast dat ik het inzet in mijn lessen. Mijn lessen op school. Jawel, ik geef les in mentaal welzijn. In, niet over. Ik leerde zelf veel sinds mijn laatste post, en ik geef dat mee aan mijn leerlingen. Uitnodigend, zonder verplichting. Verplichten werkt niet. Mensen zijn klaar wanneer ze klaar zijn. Dwingen helpt niet. Dus al heb ik maar één leerling mee, dat is er toch één. En die anderen gaan misschien binnen tien jaar terug denken aan mijn lessen. En misschien ook niet. Allemaal goed.

Tijd om af te ronden. Al heb ik de titel niet verklaard. Ik keek naar boven en besefte dat. Voor het eerst in een heel lange tijd zat ik op een positieve vibe. "Pannenkoeken", afleiding, muziek blijft belangrijk. Ik zat een tiental dagen op een positieve golf ´[focus, Fie]. Dat is een record in tijden! School ging goed, salsa was leuk én ik genoot een weekend lang van weekend. Dat klinkt heel raar waarschijnlijk. Maar in het staartje van mijn depressie (zo noem ik het), was genieten van dingen erg moeilijk. En plots was het daar: genieten van alles! Zalig!

De aandachtige lezer merkt op dat ik de voorgaande alinea vooral in de verleden tijd schreef. Ja, dat is zo. Wat niet betekent dat het nu slecht gaat. Het gaat gewoon minder goed. Maar niet slecht. Zeker niet. Tien dagen positieve vibe hebben me energie gegeven. Zelfs al gaat het minder, ik doe dingen. En dat is veel, komend uit een depressie. In het staartje van een depressie.

Wie Fie is; hoe Fie evolueert.

 

't Is dat ik nog niet wil gaan slapen, noch mezelf in Netflix wil verliezen. Dat gebeurt wel vaker. Maar of ik nog zo eerlijk en open wil zijn over mijn wereld, hier, dat weet ik niet. Ik wil heus nog eerlijk en open zijn. Meer dan ooit. Ik heb het gehad met oppervlakkigheid, al een tijdje. Maar hier is dat toch anders.

Dat is het altijd al geweest. Waardoor ik nu niet goed weet wat schrijven. De waarheid? Een stukje van de waarheid? Het probleem met een stukje van de waarheid, is dat het een stukje is. Niet mijn wereld. En daar ging deze blog altijd al over. Mijn wereld. Maar ik leer bij. Ik leer bij dat typen me bij mijn gevoel kan brengen, maar dat de rest van de wereld niet altijd klaar is voor mijn gevoel.

Normaal trek ik me dat ook weinig aan. In die zin dat ik wist dat een klein deeltje van de wereld, van mijn wereld, mij begreep. Dat dat deeltje mij aanvaardde voor wie ik was. Me niet veroordeelde. Me niet aan de kant duwde. Me geen ultimatums stelde. Nu weet ik niet of dat het geval is. Schreef ik al te veel?

Uhu. Ik weeg alles af. Omdat typen me bij mijn gevoel brengt, maar ik geleerd heb dat het al schrijvend uiten van dat gevoel, risico's inhoudt. Dus, in het hier en nu zit ik mijn zetel, met bachata als achtergrondmuziek. Mijmerend. Blij met wat ik deed; blij met waar ik nu sta. Mijmerend. Sta ik ver genoeg?

Wat is klaar? Wanneer ben ik klaar? De centrale vraag de voorbije week. Als we groeien (woorden afwegend, woorden bedenkend en niet typend), en dit groeipijnen zijn, horen we dan alleen verder te groeien? Niet mijn insteek. Mijn insteek is samen groeien. Al kon dat even niet.

Het kon niet. Even niet. Ik moest zelf afstand nemen. Dat leek en bleek de enige manier. Maar dan dat woord...klaar....wat betekent dat? Klaar. Is iemand ooit klaar? Wanneer zijn we klaar? Zijn we niet pas klaar op het einde? Dat was niet mijn insteek. Mijn insteek was afstand en daarna samen verder groeien.

Dat is nog steeds mijn insteek. En kwade brieven kunnen onmogelijk omvatten/beschrijven wat de echte betekenis is. Weinig dingen kunnen dat. Fysieke dingen kunnen dat kortstondig blootleggen. In mijn geval dans en squash. En .... Jawel, .... Kortstondig. Tot ik opnieuw in mijn hoofd ga, en nadenk, en besef wat er gebeurt en hoe beschamend het is.

Schaamte. Schaamte om acties in het verleden. Maar even goed schaamte om het nu. Schaamte om dit gevoel. Schaamte om dit gevoel te tonen. Om niet te ver te gaan, de bachata staat nog steeds op. Dromend over wat er kon zijn en er niet is. Dromend, loslatend. Lastig weekend.

En na dit weekend? Ben ik dan klaar? Of wacht ik nog twee weken? Twee weken klinkt als een eeuwigheid. En ook iets dat ik niet ga schrijven, want dat kan verkeerd overkomen. Hoewel ik op meerdere fronten werk. Ik kom uit een depressie, en tezelfdertijd werk ik hieraan. Dat is niet te onderschatten.

Niet te onderschatten dat het me dan te veel wordt. Niet te onderschatten dat ik huilbuien heb. Niet te onderschatten. Niet abnormaal en niets mis mee. Goed bezig, Fie. Dat is de clou. Goed bezig. Gelukkig is Hilde er. En Tom, op zijn manier. Tom op wie ik heel veel leun. Tom met wie ik ideeën deel, en dan toch weer niet. Maar hij is er.

Morgen (straks) de salsa picknick. Iets waar ik naar uitkeek, maar ik besefte het te laat. Iets waar mensen nu mee naartoe gaan om mij een plezier te doen. Op zich is dat mooi. Op zich is het mooi dat mensen dat doen voor mij. Mensen die weten dat ik iets om handen nodig heb, en dat doen voor mij. Dat is goed.

Ik ben goed bezig.
Die boodschap hangt al enkele maanden in mijn badkamer.
Wees mild voor jezelf.
Die boodschap hangt al enkele maanden op mijn koelkast.
Andere boodschappen....
Pak tijd. Het komt goed!

En dingen die toch iets te privé zijn. Niet privé, beschamend. Beseffend dat er nog een weg af te leggen is. Dat ik nog niet klaar ben.
Wil je dan werkelijk dat ik klaar ben?
Dan kunnen we beter een punt zetten. Klaar is niet voor nu.
Nu mis ik jou en ik wil ik jou betrekken in dit proces.
Oeps.
Toch opener dan verwacht.

 

Dat ging het einde zijn. Het leek goed. Maar het is niet goed.
Wat dan wel? Er is geen goed, al typend.
Al typend is er altijd dat instant-gevoel. Geen analyse.
Is een volledig off-topic-einde beter? Off topic.....
Ik blijf doorzetten om mijn salsa-lesgeef-droom te verwezenlijken!
In eerlijkheid en openheid.
Want zo ben ik.

pearls

 

Het zou hier een wat positievere post worden. Maar het is nacht, dus ik weet het niet zeker. Voor het eerst in weken heb ik zin om hier te komen schrijven. Omdat ik nog geen zin heb om te gaan slapen. Hoewel Tom hier al gaat binnenkomen om 9.30 uur. Echter, ik slaap al meerdere weken niet echt tot laat, dus ik ga er van uit dat ik ook morgen (vandaag dus eigenlijk) op tijd wakker en uit bed zal zijn. Ach, we zien wel.

Hopla, daar is de afleiding al. Jawel, zo'n post dus. Toch alleszins bij het begin. De afleiding: Waarom gaat Tom al zo vroeg bij Fie zijn? Omdat Tom zijn auto in onze garage staat, gezien een vrijdagavond na de squash problematisch is qua parking. Daarom. En aangezien Tom een sleutel van ons huis heeft, kan hij er gewoon in, wat hij morgen ook zal doen, volgens afspraak.

Oké, back on track. De titel. De titel deed me meteen aan TML denken. Want de plaatselijke munt daar .... jawel ... Maar eigenlijk bedoelde ik iets anders. Ik twijfelde aan een titel, aansluitend op de vorige. En aanvankelijk was ik niet erg creatief in mijn hoofd. Ik dacht aan stapjes, pasitos, nog meer nieuwe fases... Tot het plots daar was: pareltjes. Dat ik het in het Engels schreef, was misschien toeval.

Pareltjes. Pearls. Op Netflix (natuurlijk, ik ben nog steeds verhangen aan Netflix) staat een documentairefilm over/met de psychiater Stutz. Deze man gebruikt tools om zijn patiënten beter te maken. In de film worden die tools belicht. Ik heb de film nog steeds in mijn favorieten staan, omdat ik denk dat ik hem nog eens dien terug te zien en aantekeningen wil maken dan. In ieder geval, de tool die mij meteen heeft aangesproken, ging over parels.

In het leven kan je enkel vooruit. Willen of niet. Elke dag een nieuwe dag, elke week een nieuwe week, elke maand een nieuwe maand, elk jaar een nieuw jaar. Cycli. En de enige manier is vooruit. Wanneer iemand depressief is, is vooruit een lastige richting. En daar komen de pareltjes. Pareltjes, pareltjes. Ik zeg het vaak tegen mezelf.

Je kent het wel, zo'n draad waaraan je parels rijgt. Die parels staan symbool voor vooruitgang. Elke parel is een stap vooruit. En alles wat je doet, is een parel. Alles, echt álles: opstaan, je bed opmaken, tanden poetsen, douchen, haren kammen, kleren aandoen, naar de winkel gaan, boodschappen uitladen, koken, opruimen, parkeerplaats zoeken, sociaal contact, eten,... En elke parel is hetzelfde. Elke parel is even mooi, even waardevol. Elk ding dat je doet, is een parel, en elke parel weegt even veel, elke parel is even belangrijk. Elke parel is een stap vooruit.

In de parels van Stutz zit ook een strontje. Omdat niet altijd alles goed loopt. Omdat de ene dag sociaal contact leuker voelt dan de andere. Omdat dingen soms een opgave zijn. Maar vooral omdat die strontjes ín de parels zitten. Ze hangen er niet rond, ze zitten erin. De parel, de buitenkant, is mooi. Hmmm. Ik weet niet of het zo werd uitgelegd. Maar zo komt het uit mijn vingers op de toetsen op mijn klavier. Nu. Dus nu is het zo.

De parels. Pareltjes. Zo noem ik ze. Tegen die enkele mensen die mijn tijd nog waard zijn. Want ja, bepaalde dingen zijn echt duidelijk voor mij nu. Geen oppervlakkigheid meer. Daar steek ik mijn tijd niet meer in. Dus als je hard tegen mijn kar rijdt, dan stopt het. Want ik ga niet langer tijd verspillen aan sociale verplichtingen. Sociale conventies.

Ik weet dat ik rancuneus ben. Dat weet ik. Dat geef ik ook toe. Temeer wanneer mensen mij er reden toe geven. Bam! Oeps, toch even zo'n intermezzo. Chris leerde me dat ik pas een antwoord mag verwachten wanneer ik een vraag stel. Tsja. Ik stelde een vraag en kreeg geen antwoord. Blijkbaar heeft hij mij die les geleerd, maar heeft hij zijn broer nooit uitgelegd dat een antwoord verwacht wordt bij een vraag.

Uhu. Dat zit er nog altijd. Hoewel ik probeer te focussen op parels, zit dat er nog steeds. Ontelbaar zijn de ruzies intussen. Ontelbaar. Helaas. Ik weet wel dat we bijna tien maanden ver zijn. Tien maanden. Tien maanden rancuneuze Fie. Tien maanden wraakzuchtige Fie. Tien maanden Fie met groeiende haatgevoelens ook. Haatgevoelens die groeien wanneer vragen onbeantwoord blijven. 

Maar Fie heeft ook knopen doorgehakt. Fie heeft besloten opnieuw naar SJH te gaan. Jawel. Na drie jaar afwezigheid, ga ik terug naar mijn school. Ik ga voor 50% terug werken in onderwijs. Wat dat met me gaat doen en voor me gaat betekenen, kan ik nog niet inschatten. Maar de beslissing is genomen en dat is op zich goed. Geen grote parel, want alle parels zijn even waardevol (geloof mij, voor mensen met perfectionistische trekjes is dat iets goeds). Maar een parel bij aan die lange ketting van parels.

Ik weet dat ik er nog niet ben. Ik weet ook dat september (derde week augustus in realiteit) er sneller zal zijn dan verwacht. Ik weet dat mijn (volgens sommigen radicale) gedachten niet veel veranderden. Het woord 'propaganda' neem ik echt nog wel in de mond wanneer ik gesprekken over onderwijs voer. Doch, ik weet ook dat daarin voor mij een taak kan liggen. 

Jawel, dat durf ik hier schrijven. Risico's erbij nemend. Want serieus: willen we jongeren leren hoe te denken of wat te denken? Let that sink in. And be honest. Ik weet wat ik verkies. Ook met kwetsbare jongeren. Ik ben eigenlijk ontzettend trots op die enkelen die het been stijf hielden. Echt ontzettend trots! Want voor ons was het al zo moeilijk. Voor jongeren zal het nog veel moeilijker geweest zijn. 

Of ik dan nu positief ben over de toekomst? Neen. Over 'de toekomst' zeker niet. Over 'mijn toekomst' ook nog niet. Maar wel minder negatief. Dat is al veel. Naast mijn terugkeer naar onderwijs, wil ik blijven focussen op salsalessen geven. Ik kán lesgeven. Ik ben daar goed in. Dat durf ik ook zeggen, met alle risico's die daarbij horen. Ik kan dat goed en ik doe dat graag. En salsa is Fie. Fie is salsa. Dus salsales geven, is gewoon logisch. De weg is nog lang. Eén pareltje per keer. En we zien wel. Ik ga nog een tijdje doorzetten. Omdat ik het goed kan en graag doe. 

Al is het moeilijk, die start. Starten is moeilijk. 't Is niet voor niets dat er een spreekwoord voor bestaat. Alle begin is moeilijk. Dus zo ver kan ik nu denken: halftijds in onderwijs, salsales, wonend in Rijmenam. Diepenbeek is van tafel. Dat is het sinds 8 augustus vorig jaar. En dat zal het blijven. Diepenbeek behoort al tien maanden exclusief aan anderen toe. Ik was goed om daar mee voor te kiezen maar nadien werd ik aan de kant gezet. Ok. Ok. Het is zo. 

Het is zo. Er zijn manieren om mijn haat te verminderen. Die zijn er. Tijd is er één. Tijd werkt als dingen uit mijn leven verdwijnen. Dat is in deze situatie niet het geval. Er zijn heus nog andere dingen. Die gebeuren niet. Dat die niet gebeuren, geeft mij het signaal dat ik niet belangrijk was/ben. Dat is (niet) ok.

Neen, dat is niet oké. Maar dat is wel wat het doet met mij. Dat is wat het deed en nog steeds doet. Maar het is niet waar ik mee wil eindigen, eigenlijk. In ieder geval, parels. Pareltjes, pareltjes. Vooruitgang. Sommige dagen slechts enkele parels, andere dagen een hele armband. Misschien zelfs een halsketting. Alleszins, ik herpak me sneller. Ik voel af en toe een klein vlammetje. En af en toe zak ik weg. Voor beperkte tijd. Dat is oké.

Want elke dag zijn er parels.

 

nieuwe fases

 

Oh, jawel, weer zo'n avondlijke/nachtelijke post. Jawel. Dus ... je weet wat dat betekent ... Dat hoort voldoende waarschuwing te zijn. Dus ik begin. Nieuwe fases. Ik kom net thuis van een avondje bijpraten met Tom. 't Is iets dat ik bij voorkeur tweewekelijks inplan, maar niet altijd zo uitdraait. Soms gaan er wel zes weken voorbij eer we nog eens écht praten. In ieder geval, die momenten zijn belangrijk.

Tom is nog één van de weinig vrienden. Ik vond dat erg, maar nu niet meer zo. Ik ben gewoon in een nieuwe fase van mijn leven. In deze fase kies ik voor diepgang en laat oppervlakkigheid me koud. Mogelijk schreef ik dat hier al. Misschien ook niet. 't Is alleszins hoe ik nu naar de dingen kijk. Hoe ik nu naar relaties kijk.

Het was een leuke avond. We hebben goed bij gepraat. Echt gepraat. Dat is niet altijd zo wanneer we afspreken. Soms heb ik niks te vertellen en zit hij niet goed in zijn vel en dan staren we wat naar de clips die passeren en praten we daarover. Vandaag niet. Vandaag hadden we zelfs geen behoefte aan clips/achtergrondmuziek. 

En terwijl ik dit typ, begrijp ik dat dit over mij gaat. Mijn stuk. Zijn stuk is een ander verhaal. Een verhaal dat ik voor een stuk kan brengen, maar met voorzichtigheid. Zijn stuk zit weer diep verborgen. Waarschijnlijk is er maar één manier om er te komen. Terwijl ik die manier niet wil inzetten. Dus het blijft verborgen. 

Hoe hard ik ook probeer een goede vriendin te zijn, hoe hard ik ook geloof dat ik een goede vriendin ben...na een avond samen een bericht ontvangen met inhoud die ik niet verwacht...dat is lastig. Zeer lastig. Zo lastig zelfs dat ik hier nu kom schrijven. Hoewel ik het anders misschien ook had gedaan. Maar misschien ook niet.

Nu kom ik alleszins schrijven. Met een heel dubbel gevoel. Ik kwam met zo'n goed gevoel thuis. En dan tien minuten later dat bericht. En de tranen. Niet dat die tranen zo erg zijn. Ze komen nog steeds te weinig, denk ik. Ik duw ze nog steeds weg. Dus als ze dan komen op dit moment, is dat misschien gewoon oké. Niet goed, wel oké.

Nieuwe fases. Lucas zit in een nieuwe fase. Een fase waarin herinneringen zich beginnen te settelen. Een fase waarin hij die herinneringen begint te benoemen, te delen. Een fase waarin hij de werkelijkheid nog niet goed kan scheiden van fantasie. Een fase waarin hij het verleden nog niet goed kan plaatsen of ordenen. Maar wel een nieuw fase.

Een fase die logisch is, maar die we (Tom en ik) niet zagen aankomen. Wij hadden onze mening al gevormd over hoe Lucas met de situatie omging. Echter, blijkbaar hadden we het mis. En dat is een harde realiteit. Confronterend. Voor Tom zeker meer dan voor mij. Maar toch. Ik voel zijn pijn.

Ik voel zijn pijn, maar toch niet op alle niveaus. Dat vind ik zo moeilijk. Ik neem blijkbaar wel wat over van anderen. Dat werd me verteld door de sjamaan die ik intussen opnieuw bezocht. Ik weet niet wat ik ervan denk, maar Chris had het ook al opgemerkt; dat ik zijn werkstress vaak overneem. Dus er zal wel iets van aan zijn. Ik dus aandachtiger voor dat overnemen, die hoogsensitiviteit (jups, een modewoord). En er zijn situaties waarin ik het besef. Momenten dat ik denk "opgepast Fie, je gaat je humeur laten beïnvloeden door..." of "opgepast Fie, je gaat je energie verliezen aan...". Echter, er blijken ook nog altijd momenten dat ik niets aanvoel, niets doorheb. En dat vind ik moeilijk te plaatsen. Enerzijds lijk ik heel gevoelig en lijk ik dingen aan te voelen zonder dat ik het echt door heb; anderzijds heb ik totaal niet door dat het niet goed gaat met een heel goede vriend.

En dat maakt me droevig. Ik voelde me blij, gemotiveerd, energiek,...toen ik thuis kwam daarnet. Maar dat bericht vaagde dat allemaal weg. Plots rolden de tranen over mijn wangen. Want ik wil wel aanvaarden dat er dingen verander(d)en, dat ik verander(de), maar ik heb wel een zeker houvast nodig. En dat is er nog altijd niet, blijkbaar. 

Damn. Zo diepzinnig. Ik dacht niet dat dat ging gebeuren in deze schrijfsessie. Want ik ging gewoon over nieuwe fases schrijven. Ook mijn nieuwe fases. En ja, dat doe ik wel. Maar ik ging niet zo diep gaan. Dat was niet mijn plan. Ik ging gewoon schrijven over mijn salsaplannen. Hoe ik vandaag weer een stapje zette door te bellen met een gemeentelijke sportdienst over zaalhuur. 

Dat lijkt banaal. Ik vind dat ook. Maar ik veranderde. En dat is niet meer banaal. Ik kom van hele dagen in pyjama Netlixen. Die dagen zijn er soms nog. Maar ik herpak me sneller. Dus ja, een telefoontje doen is voor sommigen (de 'maatschappij') banaal, maar voor mij is dat een stap. Of stapje.

"Onderschat nooit de kracht van kleine stapjes." Dat is blijkbaar een slogan van mijn laatste werkgever. Een dierbare oud-collega stuurde het me in de herfst. Antwerpen plus was goed in dat soort oneliners. Ik voelde me -denk ik- ook goed in die organisatie. Maar ik verander. En ik weet niet of ik nog pas in dat maatschappelijk beeld.

Dus ik blijf spelen met dat idee van mijn eigen baas zijn, mijn eigen zaak, mijn passie gebruiken/volgen. Tot het niet meer goed voelt. Dát. Ik begrijp het hele beeld van zekerheid. Ik begrijp de maatschappelijke verwachtingen. Echter, dat betekent niet dat ik daar hoef in mee te gaan. Ons leven is kort. Is het dan niet logisch dat we het invullen zoals we zelf willen? Zoals we zelf voelen? Is het niet logisch dat we vooral nastreven ons goed te voelen?

 

Ik ben niet uitgeschreven

 

Neen. Dat ben ik niet. Als je aan het einde van de vorige post geraakte, weet je dat. Als je er niet geraakte, zeg ik dit: lees verder! Het wordt beter! 't Is echt. Uhu. Ik herlees mijn posts. Dat doe ik. En ik weet dat ik van de vorige post echt wel kan zeggen dat het beter wordt. Dat je hoort verder te lezen.

Oki, dat was het. Voor nu . .  

Hoe ontmoetten jullie elkaar?

 

Ik werd vrijgezel en begon veel uit te gaan in Antwerpen. Uitgaan, dat was in de latin wereld. Ik had een vriendin met wie ik veel uitging. Zij stelde me voor aan Lara, op een avond in Cuba Bella. Lara kwam ik een dag later terug tegen in Café Local. Zij was daar met Tom. Fanny was toen in het buitenland, ik denk in Costa Rica. Dus zij kwam pas later in beeld. Maar zo ontmoette ik hen. En Annelies, ja, zij kwam erbij via Vikranti. En Chaja via mij. En Chris ook via mij. Zoiets. In een notendop.

Maar hoe de festigroep uiteen viel, doe dat verhaal eens.

Ho, hoe is dat gekomen? Fanny en Tom gingen uiteen in september '20.

Ah, maar is het niet door corona gekomen?

Ja, daar is het wel begonnen. Voor mij alleszins. Het moment dat niemand nog naar mij wilde komen, terwijl we minder dan 48 uren eerder met z'n allen uit hetzelfde glas hadden gedronken. Het feit dat we plots iedereen als gevaarlijk gingen beschouwen. Voor mij was dat het begin van het einde. Daarbovenop kwam de "ik heb mijn bubbel van vier al gevuld" of eerder "wij zijn al een bubbel". Dus ik moest maar gewoon afwachten tot iemand me koos om belangrijk genoeg te zijn om het risico te nemen. Dus ongewild ontstond er voor ons ook een bubbel. De bubbel Tom, Jens, Chris en Fie. Ik maakte zelfs een whatsapp-groepje: the boys and Fie.

En nu is het nog vreemder geworden, toch? De spanning die er nu hangt .....
Ik bedoel met Jens die iets begon met Fanny. Je weet wel, Jens en Fanny, die er vorige keer bij waren.

Ja. Sinds vorige zomer. Enkele weken voor het verlijden van de akte van het huis waar we met ons drieën zouden gaan wonen even meedelen "ik ben op uw ex gekropen en zit er intussen al enkele weken op, maar ik verkoos mijne lul boven onze vriendschap", was niet ideaal.

Dus als hij het direct had gezegd, was het minder erg geweest?

Ik denk dat. Maar dat zullen we nooit weten.
Nu weten we wel dat hij naar mijn gevoel mijn laatste vriendenkring deed verdwijnen, mijn toekomstige veilige thuishaven afpakte,...

Oei, dit ligt precies wat gevoelig.

Tja. We trappelen er maar rond, al heel de avond. Dus ik zal het maar gewoon zeggen. Welteverstaan met de afspraak dat dit hier tussen ons blijft. Ik zou het niet fijn vinden dat dit terug gaat naar ... Maar inderdaad. Chris en ik hebben nu al een half jaar relatieproblemen door heel dat gegeven.

Voilà. Bijna ongefilterd. Het lijkt waarschijnlijk ongefilterd, maar nee hoor. Wel even gefilterd als dat ik het vanavond bracht. Niet meer, niet minder. Er is veel meer, maar gezien het zo gevoelig ligt, bracht ik niet meer. Want ja, nog steeds zit ik op die balans. Die balans die plots kan doorwegen naar de andere kant. Plots, omdat ik weer een signaal krijg dat ik helemaal niet belangrijk ben. Ik ben pas belangrijk na...............

Hier komen schrijven, dat zijn momentopnames. Keep that in mind.
Lang, lang geleden; in een wereld waarin we nog niet zo geketend waren aan onze smartphones, ging ik voor een jaar naar een ander continent. Ik herinner me nog, alsof het gisteren was, dat we in onze voorbereidende oriëntatie leerden dat we op slechte momenten geen contact met thuis mochten zoeken; want als je zou bellen om te zeggen dat het slecht ging, zou het thuisfront zich zorgen maken om jou, en eens het terug goed gaat, zou je er niet aan denken hen in te lichten. Dus ik probeerde dat ook te vermijden. Ik zou dat beter nu ook wat vaker doen.

Goh; Ik vind dat ik al goed bezig ben. Ai, wat is goed hé? Lap. Terwijl ik het typ, begin ik alweer te twijfelen. Neen, echt, ik ben goed bezig als het gaat over lang, lang geleden. Ik wil niet meer gekluisterd zijn aan die gsm. En dat gaat me vrij goed af. Whatsapp verwijderd, intussen al een lange tijd. Ik weet zelfs niet hoe lang. Mogelijk stilaan een jaar. Ik weet het niet. Het was iets dat ik toen moest doen, en ik heb er eigenlijk nog geen spijt van.

Akkoord, sommige contacten zijn er wel door verwaterd. Specifiek de contacten met niet-Belgen. En dat vind ik wel jammer. Maar ik voel mezelf nog altijd niet sterk genoeg om het opnieuw te installeren om het dan te beperken tot die contacten. Dat gaat me nog niet lukken. Dus ik doe het nog niet.

Hetzelfde verhaal met Facebook. Facebook is iets dat ik nooit heb gewild. Ik heb altijd zo'n gevoel gehad van "ik heb e-mail en een telefoonnummer, dat is wel genoeg". Echter, enkele dagen voor Chris op skivakantie vertrok, heb ik met hem gesproken over Facebook als voorlopige optie om online aanwezig te zijn als salsalesgever. 

Die skivakantie is een belangrijk detail. Een gesprek dat ik vanavond stillegde, toen ik vertelde over mijn geweldige lessen met middelbare scholieren. Want mijn laatste les was toen Chris en ik al in onze radiostilte waren (want ik wilde geen contact als hij naar Limburg en Frankrijk ging met zijn broer). Ik heb mijn ervaringen van die laatste namiddag tot nu niet kunnen delen met Chris.

Neen, want Chris kwam terug en liet me niets weten. Dat gaf me het gevoel dat ik niet belangrijk ben voor hem. En wanneer ik het dan ontdekte en hij uiteindelijk naar mij kwam, bleek hij ook nog griep te hebben (als ik dat zo typ, lijkt het alsof hij alle recht had om niets te laten weten, omdat hij ziek was; echter, hij werd pas ziek toen hij een uurtje bij mij was, of zo; niks klinkt goed nu; ja, ik ben waarschijnlijk een trut). In ieder geval, ik heb hem niet kunnen vertellen over de filmpjes, hoeveel geld de jongeren zouden willen betalen voor mijn lessen, hoeveel van hen er bij mij les zouden willen komen volgen,...

~ Net pauze van het typen genomen om Chris thee en een kersenpitkussen te brengen, de flow is weg. Toch een beetje. Vooral het gevoel dat ik de filter er dan nu best wel op zet. Wat ik niet graag doe maar vaker doe dan je als lezer zou denken. ~

Toen ik de titel hierboven schreef, begon ik het woord te ontleden. Ontmoeten. Ont-moeten. Gek. Ik denk dat het me nooit was opgevallen. Dus mensen ontmoeten is ont-moeten. Gek toch. Sorry. Ik kom niet verder dan dat ik het gek vind.
En dat ik toen ik dat dacht, nog andere dingen dacht. Bijvoorbeeld hoe we mensen ontmoeten en dan weer ont-moeten. Damn. Ik bedoel het nu anders, niet als niet-moeten, maar eigenlijk toch ook wel. Amai, mijn gedachten gaan plots heel snel. Want soms ga ik van ont-moeten (niet-moeten), naar ont-moeten (niet moeten). Kan je nog volgen? Ik binnenkort waarschijnlijk ook niet meer.

Toegegeven, het is na 1 uur en ik heb mezelf een rummeke (of 3) ingeschonken. Ik zit in een bepaalde flow. De flow van sociaal contact dat me goed deed. Dat is meer uitzondering dan regel het voorbije jaar. Dus als ik dat ervaar, wil ik dat nog wat rekken door hier sociaal te zijn. Zoiets. Ik kom dan thuis, zet muziek aan en schenk me een glas rum in (dat er dus meerdere worden uiteindelijk). Omdat ik niet wil dat het eindigt. Ook al is het al geëindigd. Toch probeer ik het positieve gevoel zo nog even te conserveren.

Anyway...ontmoeten dus. Hoe je zoveel mensen ontmoet in je leven en hoe mensen ook weer verdwijnen. Zou iedereen dat hebben? Of is er iets mis met mij? Ik ken nog mensen die het hebben, maar schijnbaar zijn er ook diegenen die relaties een leven lang houden. Ho, maatschappelijke ideaalbeelden. Iets waarover Annelies en ik het eens zijn: de maatschappij verwacht bepaalde dingen van ons, zodat we ons nog slechter gaan voelen als we daar niet aan voldoen. Klopt helemaal.

Dus, opnieuw, derde poging. Ik ontmoet alleszins veel mensen in mijn leven. Al verschillende keren dacht ik "dit is voor het leven". En telkens blijkt dat niet zo te zijn. Hoe komt dat? Opnieuw denk ik dat het aan mij ligt. Maar als we dat even buiten beschouwing laten .... en even naar het begin gaan ......

Hoe ontmoeten we mensen? Door de wereld in te trekken (ik wilde schrijven "door naar buiten te gaan", maar sommigen ontmoeten elkaar online, dus neen, niet helemaal juist). We gaan naar plaatsen die onze interesse wekken, en daar zijn anderen met diezelfde interesse. Zo ontmoeten we elkaar. En zo hebben we al een band nog voor we elkaar echt ontmoeten.

Vanuit die interesse gaan we op zoek naar meer common ground. En vaak vinden we die ook.
Oké, ik zal even concreter gaan. (Niet zo concreet als ik eerst dacht, dat komt later, misschien.) Ik ga salsa dansen. Een andere passie van mij is de Spaanse taal. Op een dansvloer van salsa dansende mensen, vind je wel meer mensen die ook interesse hebben in Spaans.

Op welk punt besluiten we dan "Met deze persoon wil ik een echte band smeden?".
En mogelijk is mijn vraag niet helemaal duidelijk. Dat klopt ook.
Want wat is 'een echte band'?
Hopla, we zijn al aan het nóg concreter maken.
Op een dag ontmoette ik Lara, een dag later Tom, en op een gegeven moment ook Fanny. Neen, ik kan me niet exact herinneren wanneer. Ik herinner me wel dat Fanny en Fie heel goed klikte. Door de common grounds: salsa, Spaans, lesgeven, (en plots ontbreekt het me aan meer). Op een dag besloot Fanny dat ze mij als meter voor haar kind wil. Hoe komt dat? Hoe gebeurt zoiets? Voor mij was het, voor alle duidelijkheid, toen ook heel gewoon. Maar nu we elkaar ont-moeten (als in niet {meer} moeten), is het dat niet meer.

Dus na een heel leuke avond, met bij momenten wat filosofische overwegingen, ben ik ook nog eens aan het filosoferen. Het houdt me al langer bezig. Hoe mensen komen en gaan. Hoe vriendschappen komen en gaan. En hoe dat soms heel natuurlijk en normaal aanvoelt, maar soms ook zo bitter en zuur. Hoe mensen enorm veel kunnen/willen investeren in een ander, zonder enige garantie. Of hoe sommige mensen die garantie nodig hebben. En wat is die garantie dan? En wanneer is het gegarandeerd?

Uiteraard heb ik situaties in mijn hoofd. Toen ik "zonder garantie" schreef, dacht ik aan mijn dansvriendinnen. Lang, lang geleden, nog voor de vorige lang, lang geleden. Hoe zij in mij investeerden, een jaar lang (en langer ook natuurlijk). Hoe zij mijn avonturen volgden, pakjes stuurden, mailden. Waarom? Waarom, dat vraag ik me nu af. En ik kan daar allerlei antwoorden op verzinnen. Maar het echte antwoord kunnen enkel zij mij geven.

Dat er geen garanties zijn in vriendschap, werd me pijnlijk duidelijk bij de laatste twee vriendengroepen die ik 'had'. Voor als je toch niet mee zou zijn: de festigroep en the boys and Fie. Geen garanties. Dan komen we bij het topic egoïsme dat ik hier al vaker onder de loep nam. 

Maar dus als ik naar die dansvriendinnen terugga, naar dat simpelere leven (simpeler, zonder al die druk van sociale media), dan kan ik daar geen egoïsme aan verbinden. Allé, dat gaat wel, maar dat lijkt niet plausibel. Of misschien wel. Mijn egoïsme dan. Verdorie, dát egoïsme. Want, mijn hersenen maken een sprongetje: Hilde sprak veel over een zekere Anita. Op een dag dacht ik "ik ken die Anita". En dat bleek ook zo te zijn. 't Is één van die dansvriendinnen van 15 jaar geleden. 

Goed. Het is hier niet afgerond. Maar ik heb het gevoel dat ik hier binnen twee uur nog kan zitten typen. Ik ben nu eenmaal in zo'n bui. Maar morgen heb ik ook bepaalde verplichtingen (jawel, ook niet-werkende Fie heeft soms verplichtingen), dus ik ga toch proberen af te ronden. Hoewel er nog veel in mijn hoofd zit, over deze onderwerpen en andere. Bijvoorbeeld over hoe ik niet werk, dus geen inkomen heb, en dat ik dat kan. IK kan dat. Niet iemand anders. Ik bedoel: ik laat me niet onderhouden door Chris. Dat wilde ik toch even zeggen. Even, omdat ik er nu niet ga over uitweiden. Maar het is stof voor een volgende post. Ooit, misschien, mogelijk

deciciones

 

Weer zo'n moment dat ik kom schrijven, zonder te weten waarover. Ik weet dat er veel in mijn hoofd zit. Ik weet dat ik al enkele dagen / weken denk om te komen schrijven. En toch kwam het er niet van. En die drie zinnen opnieuw lezen, doet me al vermoeden waar het naartoe gaat. Ergens wil ik opsommen wat goed gaat en wat minder goed gaat. Om te ontdekken dat het goede groter is. Maar is dat zo?

Op dit moment alleszins niet. Maar misschien was het al zo. Mogelijk. Want oudjaar viel wel mee (voor de tijdlijn). Het was niet top, maar goed. Ik heb me geamuseerd. Tom heeft zich ook geamuseerd, volgens mij. Dat Tom erbij was, was het belangrijkste. Dat herinner ik me van die nacht. "Op een beter jaar". In mijn gevoel begreep enkel Tom dat. In mijn gevoel hé.

Het was dus goed. En ik heb sindsdien nog goede dansuitjes gehad. Echt wel. Zo van die dansuitjes waarbij ik het allemaal voel. De energie, de goesting, de connectie met wildvreemden, het enthousiasme. Vorige zaterdag had ik er nog zo één. Of was het vrijdag? Het was toen Chris al vertrokken was, in ieder geval. Het was in Ekeren. Met Hilde en Tom. Ik weet het niet meer, op dit moment. Maar het was wel goed.

Net zoals de zes namiddagen salsa con un toque de Español leuk waren. Zes namiddagen vrijwilligerswerk met middelbare scholieren. Erg leuk. Veel geleerd ook voor als ik effectief de stap zou zetten. Zou zetten. Nochtans was ik in die drie weken echt wel overtuigd van die stap zetten. En waarschijnlijk nog. Maar momenteel is het wat lastig.

Wat het is? Tsja. Ik vermoed dat ik wel heel gevoelig ben aan hormonale schommelingen. Dat vermoed ik al langer. En ondanks ik niet houd van alles dat een smartphone kan tracken, heb ik deze week toch besloten een app te installeren om het tracken. Want ik denk dat, maar is dat zo? 

Deze week was het moeilijk te meten. Want ik ben ook alleen deze week. Echt alleen. Chris ging skiën met Jens. Iets dat ik niet oké vond. Dus uit zelfbescherming, maar ook om onze relatie niet meer te verzieken, stelde ik radiostilte voor. Mijn voorstel. Dus ook al is het zwaar, mijn voorstel. Neen, ik kwam er niet op terug.

Maar stilaan hoort hij terug te zijn, in mijn hoofd. Ik zei dat ik pas iets wilde horen wanneer hij terug in de provincie Antwerpen is. Ik hoorde nog niets. Mogelijk hoor ik pas morgen iets. Mogelijk is hij terug in België, in Vlaanderen, maar niet in onze provincie. Dus ik hou vol. Petrified, dat wel. Niet helemaal juist. Maar toch. Ik voel me versteend.

Ik heb wel wat zitten nadenken de voorbije week. Over hoe mijn toekomst eruit ziet. Wat ik wel en niet zie zitten, wat ik wel en niet wil bedenken op dit moment. En ik kwam tot dit: We gaan in Rijmenam wonen. Damn. En toch krijg ik het niet getypt. Hoe komt dat? Hoe komt het dat het stopt na die ene zin? Terwijl ik meer heb bedacht. Damn.

Zaken voor andere schrijfsessies. In ieder geval is dat het besluit: We gaan in Rijmenam wonen. Ik heb daar wel nog wat voor nodig. Ik denk dat ik misschien in gang kan geraken als die dingen besproken zijn en gestart worden. En verder dan Rijmenam kan ik nu niet denken. Ik wil dat ook niet.

Maar wat ik daartussen nog allemaal bedacht, krijg ik dus nu niet geschreven. Uhu. Hoe komt dat? Omdat .... nee .... niet voor hier en nu .... Oké .... Ik mis hem dus. Dit kan niet allemaal pms zijn. Onmogelijk. Tien dagen radiostilte. Hadden we dat ooit al in die acht jaar? Ik denk het niet. 't Is ook geen tijd meer om zo'n lange radiostiltes te hebben. En toch hadden we ze.

En met de minuten die passeren, krijg ik ook zo'n beklemmend gevoel van "wat als hij dit juist goed vond". Wat als hij nu heeft ingezien dat hij beter is met zijn broer, zonder mij. Want ja, het is er nog. Mijn boosheid is er nog. Ik merk dat ik minder in de razernij stap. Ik probeer me bewust te zijn van de automatisch negatieve reactie. Maar ze is er nog. En de kwaadheid is er ook nog.

Toen ik eergisteren tijdens het koken ontdekte dat een basisingrediënt als peper niet voorhanden was, dan verweet ik hém dat. Want is hij te schoon om zijn peper mee te nemen naar Frankrijk, dat Chris dat moest doen? Zodat ik plots mijn eten niet meer kon kruiden. Jep, het zit nog steeds hoog.

En toch, toch al minder hoog. Ik zie het nu als dat hij in hetzelfde rijtje zit als zij. Zij zat in een rijtje van mensen tegen wie ik vriendelijk kon doen (niet zijn), die ooit belangrijk voor me waren, maar nu geen plaats meer hebben in mijn leven. En dat werkte perfect. Echter, dat werkt maar tot wanneer zo'n persoon opnieuw iets doet dat je kwetst, dat je een onveilig gevoel geeft, en dan is het dus om zeep. Jeezes, ik heb niet het gevoel dat dit duidelijk geschreven is. Tsja. Daar zit hij dus ook.

En dus kan ik niet anders dan me afvragen wat hij kan doen om het opnieuw aan te wakkeren. Om mijn gekwetstheid terug bloot te leggen. Om terug de controle over mij te nemen. Nope. Niet goed. Het schrijven doet me beseffen dat het niet goed is. Is vergeving dan werkelijk de enige weg?

Damn. Het lijkt er wel op. Want ik probeerde te bedenken wat hij kan doen om het opnieuw aan te wakkeren, maar ik kan het niet bedenken. Zo ging het met haar ook. Zoiets kan je je niet bedenken. Dus ik kan het me niet bedenken. Ik weet wel dat het veel pijn deed en dat mensen die me zo kwetsen, geen plaats verdienen in mijn leven. Ik wil alleen nog diepgang, geen oppervlakkigheid. Maar wel diepgang met mensen die het waard zijn. Hij is dat niet.

Maar godverdomme, hij mocht wel een week op vakantie met de man die ik nu een week heb gemist. Weer iets dat hij verdient en ik niet. Damn. Niet het pad dat ik wil bewandelen vanavond, maar het komt er toch weer uit. Neen. Het is nog niet voorbij. Dat is nu pijnlijk duidelijk. Wanneer dan wel? Wanneer stopt het?

Volgende week gaan we naar een concert van een vriendin. Iets dat me veel stress bezorgt. Want ik weet dat er ook andere festigroep-mensen gaan zijn. Zij niet, dat is duidelijk. Maar hij dus mogelijk wel. En ik dacht dat ik dat wel zou aan kunnen. Maar nu begin ik enorm te twijfelen.

Deze week was geen goede week. Zoveel dingen die ik goed deed, heb ik laten varen. Behalve de sigaretten. Gek genoeg heb ik die zo gelaten. Hoewel ik echt enkele keren heb gedacht om er eentje op te steken. Maar dan dacht ik aan hoe slecht het zou smaken en hoe ik halfweg al genoeg zou hebben en toch gewoon zou door roken en besloot ik om het niet te doen.

Gek hé. Misschien moet ik met al die andere dingen hetzelfde doen: enkele maanden niets meer. Misschien is dat de sleutel. Ik weet het ook niet. Want zelfs op dit eigenste moment denk ik -uiteraard- aan de sigaret, en toch ga ik niet naar buiten. Want ja, ik heb er nog steeds in huis. Dat geeft me rust. Ik denk dat ik al hervallen zou zijn als ik ze niet zou hebben. Dan was ik lang naar een nachtwinkel gelopen, volgens mij.

Goed, dat is stilaan een zekerheid: geen sigaretten. En verder? Verder nog steeds veel onzekerheden. Frustraties. Maar los van deze week ook stapjes. Stapjes naar mijn eenmanszaak. Stapjes naar mijn eigen salsalessen. Een proces dat zich ontwikkelt, een toekomst die zich ontplooit. 

Een toekomt waarin ik Chris en mezelf zie. Dat wel. Ik zie dat. Ik zie niets anders eigenlijk, om eerlijk te zijn. Ik heb hem echt gemist deze week. Hoewel ik absoluut niet wil weten hoe het voor hem was. Ik wil niets weten over zijn week met Jens. Jens heeft dat gekregen, zoals zo vele dingen, en ik ben het slachtoffer dat alles maar ondergaat. Dus ik wil er niets over weten. 

Ik zou ook kunnen gaan dansen vanavond. Of morgenavond. Dat zou kunnen. Liever vanavond dan. Meer moustache, geen inkom betalen. Maar de manier waarop Tom me eergisteren stuurde over vanavond, heeft me in mijn schulp doen kruipen. Want Axxes is niet mijn scene. Daar schreef ik al over hier, volgens mij. Het is niet mijn scene. 

Soite. Ik ga vanavond niet meer achter het stuur kruipen. En dat was wel Tom zijn verwachting. Dus blijf ik maar thuis. Nog wat tv kijken. Al zoveel uren tv deze week. 't Is zo'n week. Maar kom, ik heb wel mijn stapjes gezet. Vaak gewoon ijsberend in mijn living. Maar ik zette ze. Net zoals ik niet rookte. En de helft van de tijd zorgde voor eten voor mezelf. De andere helft was het zakken chips, kaasbroodjes,... En op twee dagen na, droeg ik alle dagen kleren. Vaak binnenhuiskleren (slobberkleren), maar toch. 

Ja, maar. Zie je, dat is het. Over and over again.