x10 én méér

 

Wat de druppel was, weet ik niet. Enkele mogelijkheden:

- Ik had niet mogen starten na de herfstvakantie.

- Ik droeg weer elke dag die mondvod.

- Ik hoorde weer elke dag die wanhopige verhalen, dat geklaag en gezaag.

- Ik bezocht Elzy en ik maakte van mijn hart een steen.

- Ik plande te dansen en niemand kwam.

- Ik ervoer traangas terwijl ik vreedzaam mee wandelde in de grootste optocht sinds het hele circus begon.

- Een ooit dierbare vriendin liet me weten dat ze ziek geweest was en verweet mij impliciet haar ziekte.

- Ik sliep slecht.

- Ik kwam op autopilot uit bed en deed zo maar wat.

- Een collega vroeg hoe het met me gaat.

De lijst is niet volledig. Ik weet het niet. Ik weet wel dat het niet meer kan. Ik werk met mensen, en dat kan niet meer. Op dit moment kan dat niet meer. Na een half uur ijsberen en van de hak op de tak springen, besloot ik vanmorgen dat het niet gaat. In deze tijden is het bijna onmogelijk om bij de dokter een afspraak te krijgen, zo blijkt, dus pas donderdag zal het verdict vallen.

Nochtans heb ik gisteren een uur lang genoten. Echt genoten! Bewogen tot tranen. We waren met zoveel! We waren nooit met zoveel! Volgens de msm 35 000, dus de kans dat we met nóg meer waren, is erg groot! En dat deed zo'n deugd! We zijn niet alleen! We zijn met heel veel! Spijtig genoeg stonden we na een uur stil. We begrepen het niet. Mensen begonnen terug te keren, roepend en huilend. Angst maakte zich meester van me. Chris wilde nog niet weg. In vlagen passeerden de huilende, roepende mensen. Op een zeker moment zag ik de waterkanonnen en was het tijd voor mij om een uitweg te zoeken. En daar kwam het traangas...op een menigte vreedzame betogers. WTF.

Ik kan het nog altijd niet goed vatten. Ik weet dat er bij betogingen altijd heethoofden zijn. Ik zag ook zo'n groep. Maar waarom wordt iedereen dan verjaagd? Waarom? Echt, waarom? Het zou toch veel logischer zijn om de mensen die met voorwerpen naar de politie gooien, gewoon op te pakken. Men hoeft daar geen hoop vredelievende mensen voor te vergassen. Mensen met jonge kinderen, gepensioneerden, mensen die in verbinding opkomen voor hun rechten. Een regelrechte schande was het!

In ieder geval, na mijn uur puur genieten volgden drie uren van angst en frustratie. De liefdevolle sfeer had plaats gemaakt voor een grimmige sfeer. Ongeloof, droefheid. En ik wilde gewoon naar huis. Maar dat kon niet. De politie verbood ons de doorgang in werkelijk élke straat. Drie uren hebben we erover gedaan om terug bij onze auto te komen. Ik trachtte het gesprek aan te gaan met één van die zwaar bewapende agenten bij de blokkade van prikkeldraad. Ik zei "wij zijn hier vanuit liefde en verbinding en willen nu terug naar onze auto." Hij antwoordde "daar kan ik veel tegenargumenten op geven." Echt triest, die massavorming.

Ik kan tegenwind.tv niet genoeg aanraden! Wetenschappers aan het woord. De tweede aflevering, met Mattias Desmet, heeft me toch nog wat nieuws geleerd. Ik kende het fenomeen van massavorming al, door eerdere interviews die ik zag met dezelfde professor. Maar damn! Ik leerde over hoe we allemaal geleerd hebben over 'de monsters die de nazi's waren', terwijl zij ook gewoon mensen waren die een ideaal nastreefden vanuit het idee dat ze het goede deden. En ik leerde over de psychologische invloed van cijfers. Hoe mensen de collaterale schade niet kunnen aanvaarden omdat die in de media niet wordt uitgedrukt in cijfers. In tegenstelling tot de plandemie.

Anyway, ik zit thuis. Waarschijnlijk verhuizen Saar en ik opnieuw naar Rijmenam. En als ik wat gerust heb, ga ik verder met mijn exitplan. Ik denk op dit moment, eerlijk gezegd, dat ik niet meer terugkeer naar ons onderwijs. Het gaat er niet beter op worden. Ik heb iets anders nodig. Ik wil die muilkorf niet meer aan en ik wil het niet meer zien dat kinderen zo'n muilkorf aan moeten, bijna gedwongen worden om zich te laten inspuiten met een experimenteel medicijn, wijsgemaakt worden dat we in een democratie leven, opgroeien tot slaven (~ Covid Slave Ticket). Neen, ik wil het niet meer!

 

Geen idee. Fire (?)

 

Het is alweer even geleden. Daar maakte iemand me attent op. Maar ik besef het zelf ook. Wat kan ik nog zeggen? Mijn wereld is heel klein geworden. Heel klein. En ik ben het praten beu. Ik ben het beu van erover te discussiëren. Ik ben het beu van mensen aan te moedigen na te denken. Ik heb het opgegeven.

Ik gaf het op twee weekends geleden. We gingen toen naar een Europese demonstratie in Nederland. Met 1000 waren we. Dat is 2000 minder dan de betogingen in Brussel. Het gaf me absoluut geen energie, geen kracht. Het bevestigde me dat steeds minder mensen hier van wakker liggen. En dat terwijl ik er heel veel van wakker lig.

Datzelfde weekend kwamen we samen met de broer, zussen en schoonbroers. Ik met mijn rood uitgelopen ogen, want ik had net een halve nacht en morgen liggen huilen.  Want ik voelde de bui hangen. Ik voelde dat er weeral maatregelen gingen afgekondigd worden. Niks kon me nog interesseren. Onverschilligheid, omdat iedereen zo onverschillig is.

Tijdens onze namiddag kregen we kritische vragen te verwerken. Zoals of we onszelf niet te veel straffen door niet mee te willen doen met de menigte. Dat klopt. Natuurlijk klopt dat. Maar ik heb het me sindsdien al vaak afgevraagd, hoe ik me zou voelen als ik er wel in mee zou gaan. Heus niet beter. Echt niet. Want ik voel dat het niet klopt. 

Dus het enige dat ik nog kan zeggen, is dat als je klaar bent om de andere kant te horen, dan kan je bij mij terecht. Als je bv. graag wil weten of deze maatregelen werkelijk bijdragen tot een ombuiging van de curve. Ik kan je vertellen dat de curve al omboog nog voor er maatregelen werden afgekondigd. Maar die cijfers werden achter gehouden tot het vervroegde overlegcomité met vervroegde persconferentie.

Ik weet dat allemaal. Maar ik ben het beu van het te vertellen. Want het merendeel van de mensen wil het niet zien, denk ik. Wat ik ook nog wil zeggen, is dit: Op een dag ga je misschien terug denken aan bepaalde dingen die ik vertelde en waarvoor je me uitlachte. Je gaat dan beseffen dat ik toch gelijk had. Echter, het zal te laat zijn dan. Concreet: de dag dat je overal binnenstapt met je smartphone en je een code scant vooraleer een bareeltje je toegang verschaft. Die dag komt er. En dan denk je misschien nog eens aan mij.

Ik hoop dat ik mis ben, maar alles wijst er wel op dat we richting zo'n Chinees systeem aan het evolueren zijn. Ik ben aan het evolueren naar "what's next for me/us?". We hebben afgelopen weekend contact gezocht met een Nederlander die een eigen gemeenschap wil oprichten. Dus voor mij is nu concreet de vraag of ik nog geld wil investeren in dit huis dat niet af is, of dat ik zo snel mogelijk "fire" wil zijn. Fire = Financial Independent and Retired Early. 

Op dit eigenste moment zou ik graag fire zijn. Want ik heb het echt gehad. Ik ben woensdag aan het begin van een vergadering hard beginnen huilen omdat ons gevraagd werd een mondmasker op te zetten. Ik heb het gehad. Ik heb het niet opgezet, want niemand kon me op dat moment ertoe verplichten, en dat wisten ze. Ik was echter wel de enige in heel de organisatie die woensdag zonder masker aanwezig was. Dat vraagt erg veel, om zo mijn principes te volgen. Maar het vraagt ook veel om ze te verloochenen. Dus dat doe ik niet, of dat probeer ik niet.

In ieder geval, donderdag en vrijdag was ik in ziekteverlof. En het liefst zou ik fire zijn, zodat ik aan niemand rekenschap hoef af te leggen als ik besluit niet (meer) te gaan werken. Want alle regeltjes maken dat ik zal proberen mezelf alweer bijeen te keren om het zeven weken uit te zitten. Jawel, ik heb ze al geteld. Zó hard zie ik er tegenop. Nochtans doe ik deze job echt graag. Denk ik. Want ik heb ze nooit echt onder normale omstandigheden kunnen uitvoeren.

Dus ik weet niet of ik kerst haal. Ik zal het proberen. Maar ik weet wat mijn lichaam en geest ervan zullen denken. Ze gaan niet tevreden zijn. 't Is niet zomaar dat ik intussen zes weken ziek ben. Zes weken! Zes weken stevig verkouden. Of iets anders? Het interesseert me niet. Mijn lichaam is niet akkoord, dat is de boodschap en dat is het enige dat me hoort te interesseren.

Als ik het niet haal, weet ik ook niet wat ik ga doen. Ik bedoel dan, of ik rust ga zoeken in Rijmenam of orde op zaken probeer te stellen in Antwerpen. Dat zijn dus dingen dat ik op voorhand moet weten, want het controleorgaan hoort te weten waar ik ben. Begrijp je dat de regeltjes me storen? Vele regeltjes storen me.

Ja, sinds dit weekend lees ik veel over libertarisme. Ik heb mezelf altijd beschouwd als een socialist en ik geloof zelfs dat communisme als idee prima is. Doch, communisme heeft altijd gefaald en het lijkt er meer en meer op dat kapitalisme meer mijn ding is. Ik besef dat dat komt door mijn relatie met Chris. Zonder hem zou ik misschien nooit gehoord hebben van fire, bijvoorbeeld. Hij spreekt daar al over sinds we elkaar ontmoetten. 

Ach ja, het is dus een moeilijke vakantie. Ik wil niet meer praten. Wat ik dan wel wil? Dat vraag ik me ook af. Ik voel bepaalde signalen, dingen die me regelmatig te binnen schieten. Echter, ik negeer ze. Want wat denken anderen daarvan? Ik heb het gehad met anderen die allerlei zaken over mij denken. Dus ik ben gewoon thuis, binnen, onder mijn steen. Nadenkend over fire, mijn tijd uitzitten, ziek zijn,...