Update: nog steeds k.o.

Maandag haalde ik het knellende verband van mijn voet. Wat ik zag: zwelling op drie plaatsen, verschillende blauwe plekken, wonden van de windel, en een grote blaas op mijn wreef, eveneens van de wrijving van het strakke verband. 's Middags kwam de dokter op bezoek, en hij schreef me nog een volledige week platte rust voor... Nog een hele week niet werken, geen sociale contacten, vastgekluisterd aan het salon! Wat heb ik al tranen gelaten!

Natuurlijk kan ik dit ook bekijken vanuit een positieve hoek: tijd voor mezelf. Ik tracht dat te nemen, doch het valt me zwaar. Er zijn weer belangrijke dingen in mijn leven om over na te denken, maar ik confronteer mezelf liever niet met bepaalde gevoelens. Oké, meer vertel ik deze sessie niet... Ik heb weinig zin om te schrijven over de zaken die me een ongelukkig gevoel geven. Tot de volgende!

Fie is out

Mijn drukke leven...ik genoot ervan en het werd een gewoonte... Vermoeidheid, dat voelde ik niet meer. Zolang ik voldoende at en dronk, kon ik blijven leven in hoogste versnelling. Toch wist ik dat het niet zou blijven duren. Mijn humeur vertelde me dat ik toe was aan 'me-time'. Echter, ik luisterde niet, ik dacht dat ik nog wel twee weken zonder kon, tot aan de krokusvakantie.

Gisterenmiddag eindigde het mooie financiële liedje. Gedreven (sommigen zullen het gehaast noemen) als ik ben, gleed ik uit over een cd-doosje dat op de grond lag. Dit pijnlijk voorval vond plaats in de kleedkamer van de Louis, op de tweede verdieping (auch). Ik had iets horen kraken tijdens mijn val, dus maakte me zorgen. Toch ging ik ervan uit dat ik nog wel zou kunnen werken. Tien minuten, en enkele pogingen om te stappen later, besloot ik dat het beter was een medisch geschoold persoon naar mijn gezwollen enkel te laten kijken.

Samen met mijn mama verbleef ik anderhalf uur op de dienst Spoedgevallen. Na het nemen van foto's, en pijnlijke aanrakingen van doktershanden, kwam het verdict: voorste gewrichtsband gescheurd. Het had erger gekund... Sinds gisterennamiddag 15:00 zit er een erg strak verband rond mijn (linker-) voet, enkel en onderbeen. De rest van deze week werd me platte rust voorgeschreven, waarbij mijn been zoveel mogelijk omhoog dient te liggen. Af en toe mag ik ijs leggen op de enkel, en ik neem ontstekingsremmers met een pijnstillende werking (yeah right).

Vorige nacht heb ik op de sofa doorgebracht, met veel pijn, zweet en tranen, én zonder slaap :-( . Rusten zal ik doen, maar of ik uitgerust zal zijn na vier dagen, dat is nog maar de vraag! Pijn, pijn pijn! In ieder geval, alles heeft een reden volgens mij, en het is duidelijk dat dit gebeurd is omdat ik té veel wilde... Voorlopig zie ik het als iets negatief, een straf, maar het zal me uiteindelijk wel iets goeds verschaffen. Want, ook dat geloof ik nog steeds: alles is goed in mijn wereld!

Fie emigreert!

Voilà, mijn grote geheim ontsluierd: ik emigreer! Laat ik even nader expliceren wat er aan de hand is... In september vorig jaar had ik sterk het gevoel dat ik leefde zonder doel. Na ontelbaar veel keren geluisterd te hebben naar de eerste zin van het liedje 'Iemand lief' van Eva de Roovere, besloot ik mijn oude dromen terug op te zoeken. "Ik neem mijn jas, mijn koffers, 'k vertrek", zong Eva, en ik begon opnieuw te surfen om informatie te vinden over vrijwilligerswerk in het buitenland.

Na een volle surfweek en een bezoekje aan mijn overbuurmeisje, startte ik een AFS-dossier op. Op dit moment weet ik dat ik komende zomer naar Honduras vertrek voor ongeveer een jaar. Ik zal er waarschijnlijk verblijven bij een gastgezin, en vrijwillig werken in een project met kinderen. Dit alles is nochtans onzeker, daar ik mijn contract nog niet heb getekend. Dit zal eind deze maand in orde gebracht worden.

Aan dit project hangt een groot kostenplaatje, vandaar al mijn arbeid de laatste tijd. Tijdens mijn verblijf in Honduras zal ik immers geen inkomsten hebben. Waarschijnlijk zal ik tegen de tijd dat ik vertrek een sponsorfeestje geven, bij wijze van afscheid. Eerst wilde ik dat niet te doen, maar reeds veel mensen gaven me hun akkoord.

Ik vind het jammer dat ik nog niet iedereen heb kunnen inlichten van deze grote stap in mijn leven. Sommige personen zullen het via deze weg ontdekken, en dat vind ik spijtig. Kerstdag en Nieuwjaar waren voor mij de uitgelezen momenten om dit nieuws aan te kondigen. Mensen die me toen niet hebben gezien, krijgen later nog meer uitleg. Sowieso valt er meer te vertellen dan dit, maar voorlopig volstaat deze beknopte uitleg volgens mij!

Rest me nog te typen dat ik jou, en jou, en jou heel erg zal missen! Om die reden wens ik jullie nog vaak te zien, te knuffelen en te fotograferen in het eerste deel van 2008! Dus, lieve vrienden en vriendinnen: tot gauw!

Hele dikke kuzzels van Fieke!

Een dagje gaan shoppen!

Ik ben vandaag met een ander Fietje gaan koopjesjagen over de grens. Vanmiddag omstreeks 12:00 begon onze tocht over de Nieuwe Markt in Roosendaal, om 17:30 namen we de trein terug naar België. Ik heb me goed uitgeleefd, omdat ik vind dat ik het verdien :-). En nog ben ik ontevreden...*shame on me*...ik ga zeker nog enkele keren winkelen in ons landje tijdens deze solden. Ik heb namelijk nog een aantal dingen op mijn verlangslijstje staan, die ik in Nederland niet gevonden heb.

Morgen ga ik naar Antwerpen, doch niet voor commerciële-privé-doeleinden. Waarschijnlijk ga ik even naar de winkels, maar het zal er te druk zijn. In Nederland zijn de solden al een tijdje bezig, vandaar dat we ginder zijn gaan shoppen. Vrijdag = Elzy-dag: samen met haar ga ik morgen haar nieuwjaarsgeschenk kopen (parfum), en eveneens een cadeau zoeken voor Joke (zij verjaart morgen). Mezelf kennende, heb ik dan al genoeg drukte over mij gehad voor één dag. Mijn eigen verlanglijstje schuif ik wel even opzij...

Dat is al wat ik je nu vertel! Ik heb nog een groot geheim, dat ik stilletjes aan wil meedelen. Echter, dat zal toch voor een andere keer zijn. Trouwens, ondertussen weten ook al veel mensen het (ik heb het verteld met kerst en nieuwjaar), dus mag ik het nu publiekelijk verkondigen. Dus, als jij nog niet bij de gelukkigen bent die het weten: nog even geduld, soon I will tell!