llegó el otro momento

Youtube draait door!  En zo ontdek ik nogal wat dingen!  Zoals dit: 'Tu que no sabes' van Sergio Vargas.  Het klonk zo bekend.  Ergens in de helft van het liedje wist ik het: 'Nooit of nooit' van Eva De Roovere.  Dus even op zoek gegaan op Google, want Google is my friend.  Eva haalde de tekst bij Roberto Carlos, dus er bestaan zelfs meerdere Spaanstalige versies van dat prachtige lied.

y no lo voy a compartir contigo

Voor mensen die het concept niet kennen, zal ik het even toelichten.  Je start met een liedje (bijvoorbeeld uit mijn playlist, hehe), en gaat nadien verder met één van de suggesties van Youtube.  Schatten kun je ontdekken op die manier!  Echt leuk om te doen.  Ik leer zo regelmatig nieuwe artiesten/muziek/liedjes kennen.

ni con los demás

Nog één dag en we hebben weer verlof!  Zo voelt het echt, als verlof.  Normaal gezien heb ik dat niet met verlengde weekends, maar nu dus wel.  Het is omdat ik het nog steeds zo erg nodig heb.  Hoewel het wel lukt.  Ik ben al twee dagen flink op gestaan 's morgens.  Goed van mij!  Ik ben zo goed bezig!  No te lo puedes imaginar!

aunque todavía sueño con una Navidad con una Flor

Trouwens; Komaan mensen!  Niemand interesse in zo'n lekker glaasje rum?  It's a shame.  En meer zinnigs heb ik nu niet te vertellen.  Toch wel hoor, maar ik heb er geen zin in.  Ik heb meer zin om wat doelloos rond te surfen, nog wat muziek te ontdekken, een beetje te lezen en op tijd in mijn bedje te kruipen.  Dus, tot later!

even bezinnen

 

Music and rhythm find their way into the secret places of the soul.

Plato

 

Dance is the hidden language of the soul.

Martha Graham

 

Everywhere I go I find that a poet has been there before me.

Freud 

Het is de tegenwind die de vlieger doet stijgen.  

Chinese wijsheid

 

I still live, I still think: I still have to live, for I still have to think.

Nietschze 

J'ai décidé d'être heureux parce que c'est bon pour la santé. 

Voltaire

La vida no es sino una continua sucesión de oportunidades para sobrevivir.

Gabriel García Márquez

 

Lo importante no es quien baila mejor sino quien goza más!

Eddie Torres

 

Niet waar ik geboren ben is mijn thuis, maar daar waar het goed met me gaat.

Afrikaans spreekwoord

 

Optimist: someone who figures that taking a step backward after taking a step forward is not a disaster, it’s a cha cha. 

Robert Brault

 

Poëzie heeft geen normen. Poëzie danst op de maat van het ogenblik. 

Hugo Claus

 

Wat voor een rups het einde van de wereld is, is voor de rest van de wereld een vlinder.

Sint-Jozef Lier

 

Wie veel reist, ver reist.

station Turnhout

doorboksen

Dat heb ik onthouden van jou.  En momenteel ontvang ik geen nieuws van jou.  Maar doorboksen.  Doorboksen.  Dat is wat ik dien te doen.  En dat probeer ik, echt wel.  Geloof me.  Doorboksen en schrijven.  En omdat schrijven op papier veel te traag gaat, doe ik het hier weeral.

Ik kom hier wat schrijven.  Het zal weer niet zo zinvol zijn.  Maar ooit kijk ik hierop terug en ben ik blij dat het bewijs er is.  Ja, ik zou het ook gewoon in een Word-document kunnen typen, en het nadien nalezen.  Dat zou ik ook kunnen doen.  Toch doe ik het niet.  Waarom?  Goede vraag, ongetwijfeld.  Omdat ik het niet doe.  Dat is mijn antwoord.

Rot.  Rot, rotter, rotst.  Neen, zo erg is het niet.  Eigenlijk gewoon rot.  Ik doe zo hard mijn best.  Ik probeer vooruit te komen.  Meestal met zeer kleine pasjes.  Af en toe met een grote sprong.  Ik doe dat goed, echt wel.  Zover ben ik al.  Dat ik het goed doe.  Echter, de tegenwind soms...het doet zoveel pijn.  En ik heb al zoveel pijn.  En dan zijn er mensen die ik niet ken, die zich uitlaten over mij.  

Pure onrechtvaardigheid.  En laat dat nu net zijn waar ik niet mee om kan.  Ik heb een hekel aan onrechtvaardigheid.  Niet alleen als dat met mij gebeurt, voor alle duidelijkheid.  Hoewel, aan jullie dien ik dat normaal gezien niet meer uit te leggen.  Ik heb een hekel aan onrechtvaardigheid.

En als ik dan al mijn moed bijeenraap, als ik dan tracht vooruit te gaan, en op dat moment word teruggefloten, dan crash ik.  Dan wandel ik naar de kaaien en huil ik.  Luid, zo luid dat iedereen die geniet van het prachtige weer, het hoort.  Iedereen hoort het, iedereen ziet het.  Maar het zij zo.  Ik ben wie ik ben.

Om toch niet helemaal vaag te blijven, zal ik de situatie even kaderen.  Fie, el hombre salsero; het was ooit een entry hier.  Maar gisteren liep die hombre tegen een hombre op.  Een eikel met een complex, het kan gewoon niet anders.  En ik weet dat ik dat beter niet zou zeggen/schrijven, maar ik ben zo kwaad!  

Ik zocht dus nieuwe lessen op.  Echter, omdat ik weet dat ik als vrouw nog weinig kan bijleren (op een ander ~ hoe fout dat ook mag lijken/klinken), wilde ik als man gaan. In die rol bevind ik me nog maar een dik jaar, dus daarin kan ik sowieso nog bijleren.  Blijkbaar zouden er leden weg blijven als ik dat zou doen.  Oké, ik houd me dus rustig.  Ik zet me neer en observeer.

!!!! * PAUZE * !!!!!

Yes, ik schiet in actie!  En nog geen tien seconden later is het zover.  "Tijdens de les is het niet de bedoeling dat vrouwen met elkaar dansen."  "Excuseer meneer, het is pauze, ik neem niet deel aan de les, ik zat hier gewoon iets te drinken maar wil dansen, dus dans ik".  "Dit is niet dit soort plaats, je hebt de verkeerde plaats gekozen voor je hoeren-gedoe."  "Oké, als ik niet met een vrouw mag dansen, dans dan met mij."  Nee, ook dat hoeft niet.

En zo crash ik.  Want blijkbaar ben ik plots een lesbische hoer als ik mezelf in de rol van 'el hombre salsero' plaats.  En was het niet dat ik wat respect had voor de lesgever, dan had het kot daar te klein geweest (zoals ze zeggen).  Ik ben trouwens vastberaden om die man nog verder op z'n plaats te zetten.  Hij beseft niet tegen wie hij gepraat heeft.

Nu, dat komt waarschijnlijk helemaal verkeerd over voor jullie.  Echter, ik vind dat zo'n mensen eens nodig tegen de lamp dienen te lopen.  Als niemand hen wijst waar het op staat, blijven ze geloven dat ze zich alles kunnen permitteren.  En nu heeft hij toch wel de verkeerde ontmoet.  Ik zal hem nog wel duidelijk maken hoe het in elkaar zit.

Ik weet alleen nog niet wanneer.  Want nogmaals, uit respect voor de lesgever, doe ik dat niet.  Hoewel ik mijn respect eigenlijk al verloren ben.  Want wie laat zoiets toe?  Wie klaagt over het verliezen van leden, als het over dat soort mensen gaat?  Die ben je toch liever kwijt dan rijk?

pffff........ frustraties!  boosheid!  ironie!  verdriet!  pijn!  woede!

Weeral bijna een week voorbij.  Goed.  Hoewel, nog steeds geen verdere plannen.  En wel zin in vanalles, maar ook weer niet.  Alles is zo dubbel.  Niets is goed, en alles is goed.  Zo is het.  Mijn leven, mijn wereld.  En ik durf het bijna niet vertellen.  Het gaat alweer zo fout over komen.  Toch wel één dag met plezier er gestaan.  Echt genoten.  

Uiteraard zou ik willen dat het meerdere dagen waren.  Natuurlijk.  Ik wil echt graag terug die drive.  Die drive om er alles voor te doen, alles te geven.  Maar die is nog niet terug.  En ik ben persoonlijk erg tevreden met één goede dag.  Echt wel.  Hoewel ik weet dat het niet goed over komt.  En dat ik mensen alweer tegen de borst stoot.

Maar jullie voelen het niet.  Jullie komen lezen en vormen een beeld.  Dat is normaal.  Een beeld vormen creëert veiligheid.  Ik begrijp dat helemaal (zo zou jij het zeggen, om het terug even aan jou te richten; ook al weet ik dat je niet echt komt lezen...ik mis ook jou, echt wel).  Echter, mijn gevoel is zo echt, zo aanwezig, zo... zo...

Zo, zoals cada cada.  Zo.

En ik heb weer zoveel geschreven!  Omdat ik het nodig heb.  Vorige nacht nam ik mijn boekje nog eens vast.  Een half blaadje, verder kwam ik niet.  Ik wil echt veel schrijven, echt wel.  Maar soms wil ik ook gewoon veel vertellen, veel praten, veel huilen.  En getroost worden.  Maar zo weinig mensen kunnen dat.  Nee, dit is geen verwijt, het is gewoon de waarheid.  Er zijn gewoon weinig mensen aan wie ik dat toelaat, en die het dan nog eens doen zoals ik wil.  Zoiets.

In ieder geval, veel onzinnigheden geschreven.  Tijd om af te ronden, tijd om weeral verder te gaan met de huizenjacht.  De huizenjacht die tot zo weinig leidt.  (en ik heb net zó luid gezucht, echt, letterlijk)  En om jullie aan de wedstrijd te herinneren.  Want die loopt nog steeds.  Ik ben nog steeds op zoek naar iemand die graag mee een glas Flor de Caña 7 años drinkt.

Nu ik daarover typ, even iets verduidelijken.  Ook dat nog!

In al mijn enthousiasme, in mijn positiviteit (en dat is echt wel positief!), verzon ik de "con ron".  Dat betekent niet dat ik nu een probleem heb (jawel, ik heb veel problemen, maar niet dát probleem). Het betekent vooral dat ik probeer vooruit te gaan, dat ik doorboks.  Dat betekent het.  In vol enthousiasme verzon ik het, en in vol enthousiasme kwam ik het hier neerschrijven.  En in vol enthousiasme wacht ik op een antwoord.  * ~ en vano  *
 

con ron!

We zijn weeral gestart se!  Of eindelijk gestart, zo kan je het ook noemen.  Niet gemakkelijk.  Enkele uren bezig, en ik wil alweer opgeven.  Maar dat kan niet en mag niet, ik ga door.  Nadat ik hier nog wat verteld heb, toch.  Niet dat ik veel te vertellen heb.  Ik ben hier zo vaak, en zo veel maak ik nu ook niet mee.  Toch niet altijd dingen die ik hier wil vertellen.  Want hoe privé ik ook ga de laatste tijd, er zijn nog zoveel onbenoemde dingen, echt wel.

Ik heb eens een nachtje rust genomen.  Het was nodig, het deed goed.  Toch tot op een zeker punt.  Want op een bepaald moment werd ik wakker, en geraakte ik niet terug in slaap.  De reden?  Het verdriet dat ik voel na afgelopen donderdag.  Toegegeven, het was mijn eigen beslissing, en daar zou ik beter gelukkig om zijn. Maar dat ben ik (nog) niet.  Ik mis het nu al.  En het alternatief is zo anders.  Ik koos het omdat ik verder wil, ik wil iets doen.  Echter, ik sta nog niet achter mijn beslissing.  Ik heb er nog spijt van.

Daardoor lukt het werken ook niet goed.  Daardoor en doordat ik heb besloten niet meer uit te gaan dit weekend.  Ik mis het al.  Ook dat mis ik al.  Het is echt afkicken.  Mijn uitgaansleven is enorm momenteel.  En buiten de Nekka Nacht volgende vrijdag, heb ik nog geen andere vooruitzichten.  Dat maakte me wat onrustig.  Hoewel ik goed besef dat wat vaker thuis blijven ook goed zou zijn.  Voor het huishouden, het schoolwerk, Saar, de huizenjacht, de zovele andere dingen die ik al zo lang wil doen,...

De huizenjacht, daar kan ik ook al boeken over schrijven.  Hier het hoofdstukje 'wachten': altijd maar wachten op reacties, op wanneer het kan, op een verslag, een plan, op nieuwe panden,...  Pffff ! En dat terwijl de tijd dringt, dat weet ik.  Zeker om te kopen, wat ik wil.  Nu de deadline dichter komt, ben ik tot dat inzicht gekomen.  Tja, ik kan niet meer doen dan wachten.  Wachten tijdens een verlengd weekend.

En stiekem was ik van plan geen uitleg te geven bij de titel boven deze entry.  Maar omdat ik nog even niet wil verder werken, ga ik het toch doen.  Denk ik...  Want op dit moment is het inside information.  Het is iets dat enkel de mensen die me tegen komen in Cuba Bella, kennen.  Het is een antwoord op de vraag uit een liedje van Daddy Yankee.  Het lied 'La Despedida'.  

Misschien wel eens leuk om hier een wedstrijdje van te maken.  Oh ja, een leuke!  De eerste die weet over welke vraag het gaat, mag dat hieronder posten in een reactie.  Graag in de twee talen, zodat ik weet dat je het ook begrepen hebt.  Te winnen: een leuke babbel met een glaasje van mijn favoriete rum.
Ik weet dat de kans klein is dat hier een toeloop van reacties op komt, maar toch.  Dat leek me nu eens plezant se :-)

Ik ben goed bezig!

Totaal uitgeput, totaal ongezond, totaal onverwacht, totale overgave, totaal zoveel, maar goed.  Het is goed.  IK BEN GOED BEZIG.  Er gebeuren dingen, het gevoel volgend.  Niet nadenkend.  Ik doe dat goed.  Ik kan zelfs af en toe genieten.  Ik doe het goed!  En ik heb het nodig dat ik dat tegen mezelf zeg, en dat sommigen me dat herhalen.

Totaal uitgeput, ongezond en onvoorbereid.  Dat wel.  Maar je weet het: ik ga voor.  En hoe graag ik die drive ook terug wil vinden, alles op z'n tijd.  Niet mezelf voorbij hollen.  En soms misschien even in de hoogste versnelling gaan, op totaal onverwachte wijze, en me laten meevoeren.  Genieten van dat moment.

Totale chaos, door de uitputting.  Dronken zonder alcohol.  Kwaadheid en de moed bijeen rapen om door te gaan.  Goed van mij, echt!  En neen, te veel ga ik niet benoemen.  Geloof me gewoon, ik ben goed bezig.  Ik ben Fie, en sommige dingen zaten altijd al in mij, en op sommige vlakken ben ik totaal veranderd.  Maar dat is goed.  Het is goed!

In totaal staat de teller op 4 uren over 3 nachten.  Dus om het niet totaal uit de hand te laten lopen, zal ik misschien nog eens trachten te slapen.  Hoewel ik het al probeerde.  Te energiek door de oververmoeidheid.  Maar het komt goed.  Ik zou willen zeggen "alles komt goed", maar dat zeg ik liever niet.  IK BEN GOED BEZIG.  En je hoeft dat niet te begrijpen, noch te bevestigen.  Ik weet dat het zo is.

looping

Ik zal een poging doen, maar het zal structuurloos zijn.  Misschien begin ik best eerst met een spoileralert.  Als de entry's dit jaar je niet aanstaan, negeer de deze dan.  Doe dat gewoon.  Kom terug als er iets nieuws op de startpage staat.  No hagas como aquellos, no me hagas lo q me hicieron.  En het zal dus tweetalig worden, op z'n minst.  Heb 2 nachten achter de rug met veel Spaans.  En soms lukt dat nu eenmaal beter.  Lo q viene primero, saldrá aqui.  Aunq con muchas faltas, no importa.  Tanto q me falta... (parece una poesia, casi) casi casi casi.
Jups, dag structuur, nu al, en ik ben nog niet eens begonnen.

Dit jaar bevind ik me in een pretpark, op een rollercoaster.  Overkop gaan heb ik nooit graag gedaan.  Dat terzijde.  Die rollercoaster heeft twee maanden stil gestaan.  Winterstop, vermoed ik.  Toen kwam er eindelijk wat beweging in.  Tot ik op het punt kwam dat hij goed in gang was.  Op en neer, op en neer.  Deze week ging hij vooral naar beneden.  Maar het zij zo.  Geen controle, Fie de controlefreak loses it all (en daar hebben we de derde taal, zo multitalig op dit uur, haha, en zo vol woorden die niet bestaan).

Vandaag was de looping daar.  Overkop.  I'm sorry for the language, no hay otra palabra: KLOOTZAK.  Goed van mij, goed.  Maar eigenlijk wist ik dat al langer, en eigenlijk deed ik het zeer goed.  In de Maskara ga je gewoon met een máscara.  Lo hice superbien, de veras.  Pq, sabes, ella estaba alla, y todavía seguía bien yo.  Superbien hecho, en serio.  Ik deed het dus goed, kwestie dat je mee bent.

Pero a todos se los dije: quiero bailar una rueda d masters, ya q tamos aqui todos.  A todos, menos a el.  No le hablaba.  Fue lo mejor.  Puso la canción 'me liberé', muy buena canción.  Ook al doet het me aan andere tijden denken, toch een goed liedje.  En nu probeer ik het gewoon in een ander daglicht te zien.  Hoewel dat nog niet zo goed gaat.

Empecé a bailar con mi amiga, y ahí lo vi.  COLERA, pura cólera!  KLOOTZAKken!  Vooral dat.  Want nogmaals, weten doe ik dat al langer, maar niet in het meervoud.  En ja, er zijn zoveel explicaciones mogelijk.  Ontelbaar veel.  En de meest voor de hand liggende is deze: Ya pasó, Fie, segui, dejalo, olvidalo, el ya tiene otra x tiempos, deja de quejar y llorar y sentirt asi...  Pare esto ya.

Logisch, dice mi mente.  Pero asi no es.  Ik ben juist trots dat ik het allemaal zo toelaat.  Zo huilen in het openbaar, eender waar.  In de supermarkt, op de trein, al dansend, op straat.  Dat is juist de sterkte.  Zo was ik niet, en nu laat ik dat toe.  Iets goed kwam er uit, of zo.  Falta muchísimo tiempo pa aceptar eso.

Pues, pura Cólera, con C mayor.

En daar was dus de looping.  Roken, huilen, toilet, huilen, praten, eten, niet luisteren naar raad dus ook geen raad krijgen.  Enkel deze: wacht af tot maandag.  Maar maandag zou ik nog even kwaad zijn, waarschijnlijk zelfs kwader.  Zo diep gekwetst, dan word ik ontzettend kwaad.  En dat groeit alleen maar.  Crece y crece y crece...  Dus ik bereidde in mijn woede een hele speech voor, maar hield het netjes en kort.  Korter dan die twee letters kon het antwoord ook niet zijn.

En hier zit ik dus nu.  Al zoveel opgegeven, en nu ook dat.  Het enige dat me recht hield.  Maar ook het enige dat me zoveel pijn kan doen.  Opgegeven.
Plannen makend in mijn hoofd.  Want hoe kan ik dat ooit opgeven?  Het is mijn zijn.  Mijn ziel.  Mijn leven.

Dus opgeven zal ik het niet doen.  Maar zo goed wordt het nooit meer.  Como tantas cosas.  Y saber q la noche anterior pasé x su casa.  No estaba.  Estaba en Gent, claro.  Le escribi una cartita, y desde entonces se queda en mi cartera.  Algún día, quizás, tal vez.  Pero de veras, no puedo entenderlo.  Todavía no.

MENTIROSO, no hay otra explicación.  Maar zoveel pijn.  Jeezes.

En om niet nog persoonlijker te gaan, hoewel ik die grens al lang over ben dit jaar;  Ik ga stoppen.  Nog wat lezen of huilen of ik weet niet wat.  Slapen wordt wederom moeilijk.  Haal ik meer dan de twee uren vorige nacht?  A saber.

Ojalá, als God het wil.  Mooie uitspraak, hoe je het ook draait of keert.  Want het is Spaans, maar het komt uit het Arabisch.  Mooie uitspraak.

Ojalá .... zoveel ....

Arañas!

Ik ging vanavond naar de cinema met Ilse.  Leuk dat ze me uit mijn ongezonde situatie haalde.  We kozen zeer bewust een film waarin geen romantiek noch drama voor kwam.  Het werd The Monuments Men, en ik kan hem zeker aanraden!  Een leuke film, niet te veel actie, af en toe een lachmoment.  En een stukje Europese geschiedenis die wat minder bekend is, doordat het overschaduwd wordt door de mensenlevens die verloren gingen tijdens WO II.

Anyway, thuis gekomen had ik geen zin in mijn bed.  Positief op zich, aangezien ik 's morgens vaak wel nog veel zin heb in mijn bed.  En dan heb ik vaak al bijna klokje rond erin gelegen.  De enige reden dat ik er dan uitkom, is omdat Saar daar blijft achter vragen.  Maar daarom zit ik dus nog aan mijn computer.  Ik had nog geen zin in bed.

Ik wilde graag eens telefoneren met mijn familie, aangezien ik dat dit jaar eigenlijk nog niet gedaan had.  Ja, ik verwaarloos het contact, net zoals zovele dingen die ik verwaarloos dit jaar.  Echter, ze mailen me wel regelmatig.  Helaas kom ik niet veel verder dan redelijk kort te antwoorden.  In het Spaans is het nog moeilijker om mijn gevoelens onder woorden te brengen.

Maar goed, ik heb dus daarnet eindelijk eens getelefoneerd.  Ik heb niet gelogen.  Ik gebruikte de term 'paso a paso', die ik de laatste tijd nogal veel gebruik.  'Ups and downs' vernoemde ik ook, maar daarvoor is hun Engels niet goed genoeg vrees ik.  Ik ben niet in detail getreden.  Dat hoeft niet.  Ik begrijp dat zij, net als zovele anderen, het moeilijk kunnen begrijpen.  Dat verwijt ik hen niet.  Echter, ze hebben geen boodschap aan mijn verdriet om Irresistible Amante Nunca más.  (Wel, daar had ik nu eens zin in.  Ik schreef het een tijdje geleden in mijn boekje.)  Jij ook niet, dat weet ik.  Maar niemand verplicht je om dit te komen lezen.

Tijdens mijn gesprek spotte ik onder de bureautafel een spin!  Jawel, een spin, dat lees je goed!  En ik heb nog steeds een fobie voor spinnen.  Ook dat wordt een uitdaging in mijn vrijgezellenbestaan.  "Hay una araña aquí, voy a buscar a Saar."  Maar Saar zag de spin niet, zoals dat wel vaker gebeurt.  En een seconde later was ze verdwenen.  Paniek!  Voortdurend naar dat plaatsje kijkend...

Het telefoongesprek eindigde, ik ging een sigaretje roken.  Toen ik terugkwam, wilde ik nog wat verder aan de computer zitten.  Plots zag ik naast mij op de muur...je voelt hem al komen....een spin!  Dezelfde?  Laat ik geloven van wel.  Hoewel deze er nog groter uit zag.  Opnieuw haalde ik Saar erbij.  Na enkele minuten had ze het door.  En jawel, ze deed wat ze hoorde te doen: de spin vangen en opeten!  Flinke Saar!  Voor één keer heeft ze het gesnapt, yes :-)

Nu kan ik dus verder hier.  Verder met het boeken van tickets voor Nekka Nacht.  En verder met het plannen van mijn trip naar Antwerpen morgen.  Enerzijds op huizenjacht, anderzijds naar een privéfeestje waarop ik uitgenodigd ben.  En zorgen dat ik op tijd terug naar huis kom morgenavond.  Weer zo'n uitdaging.  Tja, we zien wel wat de avond brengt, zoals we dat tegenwoordig altijd doen.  Maar nu bracht ie dus spinnen, maar ook een leuke babbel met mijn Hondurese familie.  En zo dadelijk nog wat muziek of zo.  

Over muziek gesproken.  Als jij, mijn lezer, al eens een muziekje beluisterde dat je hier op de blog tegen kwam, mag je mij dat altijd laten weten op de één of andere manier.  Ik vraag me dat wel af.  Wordt de playlist bekeken?  Doen mijn lezers de moeite om de titels te kopiëren in Youtube?  Of zorg ik toch beter voor een link?  Of gewoon de hele boel overboord gooien?  Neen!  Want het is mijn blog, mijn wereld.  En daar hoort nu eenmaal muziek bij!

thuis blijven = veel voelen

Evenwicht?  Neen, dat vind ik niet.  Ik ben er altijd al slecht in geweest.  Privé-werk, ontspanning-rust,...  Het is niet aan mij besteed.  Vandaag heb ik een hele dag hier door gebracht, achter de computer.  Zoekend naar een nieuwe woonst.  Telkens dezelfde dingen tegen komend, telkens de frustratie.  En zoveel andere gevoelens.

Het leidt ertoe dat ik niet ga dansen vanavond.  Waarschijnlijk ook geen goed idee, maar ik kan en wil hem niet zien nu.  Ik zou beter mijn geld terug vragen, en een tijdje niet meer gaan.  Echt, ik voel het nu meer dan daarvoor.  De afstand doet goed, maar ook niet.  De kwaadheid is te sterk aan het worden, geloof ik.

Ik weet het allemaal weer niet.  Ik weet alleen dat ik me vrij ongelukkig voel, als ik eerlijk ben...

Sorry, trek het je niet aan, dat hoeft niet.  Het verbetert wel weer.  Maar op dit moment kan ik weer even niet meer.  Alles blijft er maar uit komen deze vakantie.  En zoveel chaos in mijn hoofd.  Zoveel gedachten, zoveel gevoelens.  Zoveel verdriet, zoveel woede, zoveel ongeloof.  Het is gewoon even (te) veel.  Verandert wel weer, maar nu even niet.

mezelf uitputten = weinig voelen

Volà, een leuk weekend achter de rug.  Donderdagavond ging ik met Lara en Fanny naar Cuba Bella.  De DJ zorgde voor fantastisch goede muziek.  Veel salsa, niet te veel bachata.  Behalve op het einde dan.  Toen ging ik de confrontatie aan.  Ik danste een volledig liedje met Steven.  Hem vertrouw ik, en ik hij troost me.  De troost had ik nodig.  Nadien waren de tranen er.  Aangezien het feestje toch zo goed als gedaan was, vroeg ik Lara om naar huis te gaan.  Lara bleef slapen die nacht.  We praatten nog wat, en vrijdag maakten we het erg gezellig op het frisse terras.

Vrijdagavond ging ik naar Chez l'Amistad.  Er was nog eens een optreden van Africari, altijd een succes!  Ik danste wat vaker als vrouw, en genoot er ontzettend van!  Wederom laat thuis, ook al dacht ik dat het dat niet ging worden.  De fysieke en mentale vermoeidheid nam toe.  MAAR, ook voor zaterdag had ik plannen gemaakt, opnieuw met Lara.

Ik nam de trein naar Turnhout.  Op de trein schreef ik en huilde ik.  Want ik diende over te stappen in Berchem, en dat was een hele uitdaging.  Lara kookte voor me, en nadien gingen we naar een Afro-Latin Night in café Charisma.  De DJ kende ik uit een verleden dat ik liever zou vergeten.  Hij draaide helaas wel meer Afrikaanse dan Latino ritmes, maar toch hadden we het naar onze zin.  Lara kende de buitenwipper van het café.  Hij zei ons dat ons geld daar niet geldig was.  Resultaat: een hele nacht gratis gefeest.  Leuk, leuk :-).  Zeker als je weet dat we ook nog een fles cava wonnen.

Omdat we die cava wonnen, en omdat Lara eigenlijk niet (of zeer weinig) drinkt, heb ik tijdens het roken iemand uitgenodigd om mee cava te drinken.  Zijn naam was Michael, een sympathieke man.  Leuk mee gepraat, hij was geen danser.  En dat mag zeer duidelijk zijn: hij zal een danser MOETEN zijn.  Niet dat ik er al zo hard terug voor open sta.  Maar misschien toch al terug een heel klein beetje.  Een héél klein beetje!

Ik bleef bij Lara slapen.  We beslisten om gisteren naar Salsa Picante te gaan.  Thuisgekomen 's middags, rustte ik wat.  De tranen begonnen te komen.  Aan de computer kon ik niets anders dan weer maar eens te stalken.  En me daar niet goed bij voelen.  Dus zette ik de pc uit, maar werd ik lui in de zetel.  Ik kwam tot het inzicht dat ik mezelf aan het uitputten was.  Dansen en uitgaan, plezier maken.  Op zich wel oké, maar niet als ik daardoor het contact met mijn gevoel begin te verliezen.  Dus belde ik Lara af, om gewoon thuis was te kunnen huilen.  Ik had het nodig.

Vanavond heb ik nog eens een dansles.  Ik kijk er enorm tegen op.  Echter, stoppen wil ik precies ook niet.  Gewoon de stap zetten, en dan zal het misschien wel weer mee vallen.  Blijven doorboksen, zoals Athina zou zeggen.  Hoewel, zij zou ook zeggen om te stoppen met dansen daar.  En op zoek te gaan naar iets anders.  Misschien doe ik dat ook wel, maar nu nog niet.

Zo, zoals je merkt, had ik een druk weekend.  Tijd nu om terug naar de realiteit te gaan: huizenjacht, poetsen, winkelen, koken, schoolwerk,...  Maar donderdag begint er een nieuw weekend!  Joepie!  Naar goede vakantiegewoonte, zullen we dat weer starten in Cuba Bella (daarvoor nog naar de oefenavond, dat gaat ook weer wat geven).  Hopelijk doet de DJ het even goed als vorige week!  En hopelijk blijft hij daar weg!

nostalgia

Nostalgia
recuerdos dulces y dolorosos
Una Flor de Caña prometida
una poema escrita
aquí en el mismo lugar
todo fue en vano
solo nostalgia se queda

Eén van de vele tekstjes in mijn boekje dat ik altijd bij me heb.  Ik schrijf vaak zo van die hersenspinsels neer.  Gisteren ging ik voor het eerst terug naar die plaats.  Ik ging er uitwaaien, hield de tranen voor mezelf.  Wandelde, schreef, luisterde naar muziek.  Nadien een fantastische nacht beleefd in Cuba Bella.  Beste avond die ik er al had.  Naar het einde toe (het einde van de feestnacht, we waren bij de laatsten) beslist dat het tijd was om naar huis te gaan.  Want het onophoudelijke huilen was begonnen.  Daar had ik geen zin in, na zo'n leuke avond.  Dus gingen we naar huis.

Nu opgemaakt klaar om nog een avondje te gaan dansen.  Ook morgen zal ik van de partij zijn.  En zondag, wie weet...?  De zin om te dansen is gelukkig terug.  Het is even weer al dat ik nodig heb.  Dat klopt niet, hoor, dat weet ik maar al te goed.  Ik heb zoveel meer nodig.

Deze week was structuurloos, zoals ik eerder al kwam schrijven.  Het is net wat ik nodig heb (zie je wel, nog dingen ;-) ).  De horloge ligt opgeborgen in een kast, ik leef al een hele week puur op gevoel.  Eten wanneer ik er zin in heb, koken wanneer ik er zin voor heb, in de sofa liggen als dat is wat ik wil doen,...  Ik rook wel ontzettend veel momenteel.  Maar kom, ook dat zal ik nodig hebben.

Ondertussen komt maandag steeds dichterbij, en kijk ik daar enorm tegen op.  Ik heb geen zin om hem te zien.  Helemaal niet.  Of toch wel, maar ook niet.  Ik zie hem nog elke dag.  Ik haal hem (onder andere) nog elke dag door de zoekmachine.  Maar ik ben eindelijk boos aan het worden.  Echter, ik heb geen idee hoe ik dat kan kanaliseren.  En dat maakt me bang voor maandag.  Ik heb geen zin om een masker op te zetten, om vriendelijk te zijn, om te lachen.  Ach, ik zie maandag wel hoe het loopt.  Of ik blijf thuis, ik laat mijn ogen het werk doen. (ik zie wel dus, voor diegenen die mijn taalgebruik de laatste tijd wat te moeilijk vinden)

Naar donderdag kijk ik dan weer wel uit.  Bizar genoeg, want het komt op hetzelfde neer.  Maar eigenlijk ook helemaal niet.  Er zal veel volk zijn.  Ik kan me dan meer concentreren op het dansen.  Alhoewel, nu ik er zo over nadenk...eigenlijk wil ik nog wel eens met hem dansen.  Donderdag zou dat kunnen.  Maar als ik dat zo bedenk, denk ik al meteen "zot!".  Ach ja, tja...

Donderdag is nog ver weg.  Daartegen is het nodig dat ik al wat voor school gewerkt ga hebben.  Deze week heb ik dat bewust gebannen.  Echter, ik wil nog even verder leven in mijn gevoel.  Stel dat dat gevoel me toefluistert om niet te werken, dan...  Stel, dan, wat als, ...  Klinkt al even slecht als "alles komt goed" en "geweldig".  Gelukkig heb ik gisteren en vandaag opgetrokken met een leuke meid (morgen zien we elkaar weer) die me wat nieuwe woordenschat aan het bijbrengen is.  Foute boel bijvoorbeeld, hehe.  Foute boel, mooi om mee te eindigen.  (niet dat het hier toepasselijk is, maar gewoon omdat ik er zin in heb) Want stilaan tikt de klok voort en roept de dansvloer mij!
  

verrassende namiddag

Vandaag werkte ik flink in het huishouden.  Het huis was terug proper (Saar zorgt ervoor dat ik dit in de verleden tijd noteer), mijn winterschoenen netjes gepoetst terug in de doos.  Uit de kelder haalde ik glazen bokalen en flessen van het voorbije jaar, en ik reed langs de glascontainer.  Van daaruit reed ik verder naar Lier, om bompa een bezoekje te brengen.

Daarover wil ik wat schrijven.  Ik wil me dit herinneren, voor altijd.  Elk detail, daarom dat ik het hier vereeuwig.  Want zoals ik mijn bompa de voorbije jaren gezien heb, zo wil ik me hem niet herinneren.  Ik hou me vast aan de jaren waarin ik nog kind was, toen hij veel voor me deed en toen velen nog bang voor hem waren.  Een grote, sterke man, dat was hij.  Maar dat is hij al enkele jaren niet meer.

Sinds bompa in een rusthuis verblijft, heb ik hem meer en meer achteruit zien gaan.  Hij startte er in een gesloten afdeling.  Daar werd hij dagelijks in een ruimte gezet samen met andere ouderen.  Ik herinner me nog levendig hoe hij me dingen vertelde die kant noch wal raakten.  En ik er maar tegenin gaan, tevergeefs.

Na een tijdje begon het nog slechter met hem te gaan.  Hij kon niet langer in een stoel gezet worden om naar de anderen te gaan.  Hij lag voortdurend in zijn bed.  Daar werd hij op vaste tijdstippen omgedraaid, om de doorligwonden te beperken.  Intussen kwam er ook steeds meer vocht op zijn longen, wat ik heel hard kon horen aan zijn ademhaling.

Een dikke drie weken geleden, belde mijn mama me op om te zeggen dat bompa waarschijnlijk zou overlijden.  Het ging echt niet goed met hem, hij had zelf gevraagd geen behandelingen meer te starten.  Toch deed men dat.  Uiteindelijk zakte de koorts en stabiliseerde zijn toestand opnieuw.

Vorige week verhuisde bompa naar een andere afdeling.  Het is nog steeds een afgesloten gedeelte, maar de mensen die er verblijven zijn er minder erg aan toe.  Vandaag ging ik hem daar voor het eerst bezoeken.  Ik vond hem niet op zijn kamer, dus vroeg ik aan een verzorgster waar ik hem kon vinden.  Hij zat blijkbaar in de gemeenschappelijke zaal!  Eerste verrassing van de namiddag.

Ik zette me naast hem.  Veel vertelden we niet.  Ik heb dit jaar niet veel te vertellen.  Toch niets dat ik met hem wil delen.  Hij hoeft mijn verdriet niet te voelen, hij voelt zelf al genoeg pijn.  Ik vernam van de verzorgster dat er vanavond een kaas- en wijnavond zou plaatsvinden.  Tof!

Het diner startte met een glas cava voor iedereen.  Ook ik kreeg er één aangeboden.  Ik hoorde een bewoner vragen voor welke gelegenheid er een feestmenu was.  "Er zijn mensen die zeggen dat ze nog eens kaas willen eten, andere kaas dan de sneetjes tussen hun boterham.  Dus ik dacht, ik zal daar eens voor zorgen, met goede wijn erbij."

Wat een genot te zien hoe de verzorgsters houden van hun baan.  Op de andere afdeling had ik minder dat gevoel.  Daar leken de dames eerder verbitterd, geërgerd.  Vooraleer het eten werd opgediend, wilde een bewoner ("den John") graag een zelfgeschreven gedicht voorbrengen.  Het ging over "alleen zijn", het was erg mooi.  Alweer een verrassing!

Alle bewoners kregen een eigen kaasbordje.  Bompa heeft geen tanden meer, dus krijgt hij zijn eten moeilijk gegeten.  Hij wilde dat een verzorgster zijn voedsel sneed, maar ik deed het.  Hij leek me er dankbaar voor te zijn, ik heb hem lang niet meer zo weinig horen klagen.  Intussen at ik wat mee van zijn kaasbord, want de kaas bezorgde hem echt problemen, zelfs als hij in kleine stukjes gesneden was.

Een andere man aan de tafel heeft twee keer gezegd hoeveel geluk mijn bompa had met mij.  Hij vond het mooi te zien hoe ik voor hem zorgde.  Nu, zoveel inspanning vroeg dat niet.  Bompa had gewoon het geluk dat ik er was.  En de verzorgsters waarschijnlijk ook, want bompa durft een lastige 'klant' zijn!

Het was een verrassende namiddag.  Het waren leuke verrassingen.  Ik heb er van genoten.  Ik wandelde buiten met een goed gevoel.  
Ik voel de laatste week terug meer pijn.  Ups and downs, dat omschrijft het het beste.  Maar vandaag heb ik zeker een 'up-moment' ervaren!
 

de salsawereld

Beste Fie, dank je voor je deelname.

 
Tot ons spijt stellen we vast dat je onze salsa fan pagina nog niet hebt leuk gevonden.

Beste,
Ik zou dit met plezier doen, maar ik heb geen facebook, dus dat zal niet lukken.
Als dat een voorwaarde is om tickets te winnen, zou dit discriminatie zijn.  Ik ben een bewuste niet-facebookgebruiker.
Mvg,
Fie

Oei en het zijn wij die onze tickets gratis weggeven. Misschien moeten we ze dan voor ons houden hé.. En de salseros niet laten mee genieten.

Er zijn véél mensen die een facebook pagina hebben maar dit geheim houden en zo helpen.

Onze site kost ons elk jaar duizenden euros die wij héél graag betalen als onze hobby en er zo iedereen laten van mee genieten.. 

En dan woorden gebruiken als "Discriminatie" mag ik vragen wat jij al hebt gedaan voor de salsa?

Véél plezier verder en nog een leuke dag!

Mvg

Ja, veel mensen met een dikke nek in die wereld.  Het laat de woede alleen maar groeien, laten we er van uitgaan dat dat positief is!  Toch wel wat omhooggevallen volk in die wereld, echt wel.  Ook degene waarover en waarvoor ik al zoveel schreef.  It will all come back to them, zullen we dan maar geloven.

Jeezes, van zoiets word ik echt razend kwaad! 

structuurloos

Eigenlijk heb ik geen inspiratie om te komen schrijven.  Het is eerder de voortdurende onrust die me weeral tot hier brengt.  Ik blijf de muren oplopen.  Ik blijf me ongelooflijk onrustig voelen.  En ik probeer wel hoor.  Ik probeer dingen te doen die ik al lang wilde doen.  En ik doe ze ook.  Maar ik voel me er niet beter door.  Het is eerder zo'n gevoel van "voilà, dat is ook geregeld".

Ik ben ook dagelijks op zoek naar een woonst.  Dat is zo ontzettend frustrerend.  Altijd maar zoeken, telkens dezelfde dingen tegen komend.  En bijna altijd is er wel iets mis, of men antwoordt niet op mijn mails met extra vragen.  Redelijk irritant.  Vakantie biedt tijd om te zoeken, maar ik heb het gevoel dat ik niet meer kan doen dan dit.  Ik zit weeral, of nog steeds, vast.

Vast in mijn gevoel ook.  Het gevoel van onrust.  Man, val ik even in herhaling!  Maar echt, zelfs geen zin in dansen.  Dan is het ver gekomen.  Toch ging ik gisteren naar Salsa Domingo, en eigenlijk maakte ik toch wel een beetje plezier.  Ik was vergeten hoe leuk het kon zijn als vrouw te dansen, want dat leek een eeuwigheid geleden.

Ik besef ook meer en meer dat ik beter afstand zou nemen van het dansen.  Of toch alleszins van de danslessen.  Echter, vooruitziend als ik ben, schreef ik me al in voor de volgende lessenreeks.  Nochtans doet de afstand me momenteel goed.  Ik begin eindelijk wat woede te voelen.  Maar ik heb geen idee hoe ik die er kan uit laten.  Behalve dan op de volgende, onaanvaardbare manier: en plein public.  En doordat ik me geen betere oplossing kan bedenken, houdt het me wakker.  Nog meer frustratie.

Maar kom, boosheid is naar 't schijnt goed.  Weer een stapje verder.  Maar niet weten hoe er mee om te gaan, dat maakt het erg vervelend.  Ondraaglijk bijna.  Het verdriet is er ook nog, ik wissel wat af tussen de twee.  Het zorgt ervoor dat ik bijvoorbeeld verschillende mensen negeer, omdat ik hen leerde kennen in die periode.  Ik voel me dan erg asociaal, maar ik kan hen niet in de ogen kijken.  In mijn ogen zie je het, mijn gekwetste ziel.  En dat wil ik niet, dat mensen dat zien.

Dus ja, ik kom hier nog wat schrijven, omdat ik verder alleen maar zin heb in staren naar het televisiescherm.  Het is nochtans redelijk mooi weer, maar op het terras zitten zonder computer bij mij, dat vind ik maar niets.  Dus zit ik hier, surfend.  Ik denk dat ik vandaag niet ga buiten komen (behalve voor de vele sigaretten).  Morgen misschien.  Kwestie van mijn bompa nog eens te bezoeken, want dat is alweer te lang geleden.  Maar nu dus eerst gewoon doen waar ik zin in heb, niets dus.  Omdat het kan en mag.  Daarom.

Pfff, kom toch terug.  Laat ons het een kans geven, een kans om kwaad te zijn.  Want meer zouden we toch niet doen.  Passie, met al zijn voor- en nadelen.  Kon ik je maar los laten.  Of kwam je maar terug.  Liet je het maar terug toe.  Jij en ik, onze wereld.  Ik weet dat ik te woedend ben.  Het zou alweer een foute start betekenen.  Tenzij je me een eerlijke kans geeft, een eerlijke kans om alles uit te klaren, om kwaad te zijn en nadien elkaar terug lief te hebben.  Ik zou dit niet mogen schrijven, maar het is zo sterk...

de vakantieput

Het is vakantie.  En dan komt ook de vakantieput.  Nu nog meer dan anders.  Ik had er zo naar uitgekeken, maar nu ben ik dus in een gat gevallen.  Zoals dat elke vakantie gebeurt.  Maar nu dus nog meer.  Het enige positieve aan vakantie, is dat ik nog minder verplichtingen overhoud, waardoor ik ondermeer zolang kan slapen als ik wil.  En dat geeft me wel wat rust, zowel fysiek als mentaal.

Nee hoor, het gaat niet meer/weer zeer slecht met mij.  Ik geef het toe, het verbetert.  De pijn neemt af, de liefde neemt af, de hoop blijft bestaan.  De angst is er ook nog steeds.  Maar de tranen, die zijn een pak verminderd.  Hoewel migraine me er af en toe aan herinnert om nog eens goed te huilen.  Dat doe ik de laatste tijd misschien iets te weinig.  Ik laat het minder toe, ik forceer mezelf meer.

Gek genoeg heb ik geen zin om te dansen.  Dan scheelt er iets, echt wel.  Ik kan niet plaatsen waarom.  Maar zo voelt het.  Zondag is het salsa domingo in Café Local, en voorlopig heb ik echt geen zin om te gaan.  Geen zin in herinneringen?  Geen zin in muziek die mijn gevoelens overhoop gooit?  Het zou kunnen.

Of misschien heb ik gewoon te veel gedanst, hoewel dat me straf lijkt.  Dans is mijn zijn, dus een overload kan haast niet.  Echter, afgelopen weekend danste ik twee nachten de benen van onder mijn lijf ;-) mijn lijf vond het niet zo aangenaam, mijn geest wel!  Maar nu dus even geen zin.  In niets eigenlijk.  Gewoon leven van moment tot moment, en doen wat ik op dat moment wil.  Ook al is dat vooral liggen en slapen en alles vergeten.  Even geen plannen maken