zomerkind

Ik ben geboren in de winter, maar dat is echt niet 'mijn' seizoen.  Ik heb het altijd geweten.  Ik hou van de zon, ik hou van warm weer, ik hou van kleedjes en rokjes.  Ik heb een hekel aan korte dagen, ik heb een hekel aan veel kleren aan doen, ik heb een hekel aan donkerte. 

Wintermoeheid, zo noem ik dat.  En soms twijfel ik daaraan en denk ik dat het misschien erger is dan dat.  Maar vandaag kreeg ik te horen dat het werkelijk dat is.  Want blijkbaar ben ik 'kerngezond', of toch zoiets.  Geen enkel tekort, perfecte bloedwaarden.  Hier en daar wel dingen die ik persoonlijk liever iets hoger of lager zou zien, maar eigenlijk toch niets dat niet goed is.  Behalve...vitamine D!  Wintermoeheid dus, een tekort aan zonlicht.

Ik ben de opties aan het overlopen om dit komende winter niet meer voor te hebben.  Mijn favoriete oplossing: overwinteren buiten onze landsgrenzen!  Als ik me dat maar eens kon permitteren!  Echter, dat zal moeilijk worden om te verwezenlijken.  Ik kan me ook een lamp aanschaffen waar ik dagelijks dien voor te gaan zitten.  Dat werd me enkele jaren geleden al aangeraden.  Maar ik ken mezelf...dat hou ik toch niet vol. Ik vind altijd wel iets anders om te doen, ik maak voor zoiets te weinig tijd.

Beste optie: buiten komen!  Ik heb er al zo vaak over gelezen; zelfs als de zon verstopt zit achter de wolken, is het belangrijk om buiten te komen.  Want ook dan neemt je huid vitamine D op.  Dus dat kan ik voor volgende winter alvast op het programma zetten.  Of ik dat ga uitvoeren en/of volhouden?  Waarschijnlijk niet, maar het is de goedkoopste oplossing.  

En anders ga ik opnieuw voor een tekort en een vermoeiende winter...  Dan heb ik al zeker iets om te komen vertellen volgend jaar!  Stel je voor dat ik zonder inspiratie val, je weet maar nooit.  Ergens ben ik wel opgelucht dat het slechts dat is.  Ik heb toch altijd wat schrik voor de resultaten van zo'n bloedanalyse.  Ik weet dat ik niet de meest gezonde levensstijl heb.  Gozo la vida, en daar zitten ook wel wat minder gezonde dingen bij...!

Overigens, afgelopen zaterdag was oké.  De muziek was niet fantastisch, de trend van de 'moderne' salsafeestjes zet zich voort.  Dat betekent te weinig salsamuziek, te veel andere stijlen die ik niet wil horen wanneer ik naar een 'salsa'gala ga.  Mijn kleed was echt tof, het zwierde mooi tijdens het dansen.  Het was ook echt uniek, niemand droeg iets in dezelfde stijl.  Vraag is wel wanneer ik het nog eens zal dragen...

De komende weken heb ik een drukke agenda.  Tot aan de paasvakantie staat er al elke week minstens één ding op de planning.  En dat ene ding is niet mijn wekelijks bezoek aan Elzy, dat is gewoon deel van mijn leven.  Dus los daarvan heb ik al andere dingen gepland.  Zo ga ik dit weekend nog eens goed doordansen.  En we gaan ook voor wat comedy in het Zuiderpershuis.

Volgen er nog een nieuwe Nuff Said, Grease en La Bohème.  Er is ook nog een weekend Krokusfeesten (schoolse aangelegenheid, extra werkweekend) en binnen een tweetal weken zal ik de rapporten al beginnen schrijven.  Dus voor ik het weet leven we terug op zomeruur, en kan ik mijn wintermoeheid vaarwel zeggen.  Joepie!

 

ik ben te soft

Hoe hard ik ook doordruk, hoe koppig ik ook mag reageren, hoe lang ik dat ook mag volhouden; toch vind ik mezelf te soft.  Want "volgende keer doe ik gewoon mijn eigen ding", daar doe ik niks mee.  Neen, want 'mijn ding' is toevallig wat ik gepland heb.  Samen.  Dus er was geen 'mijn' ding.

         Daarom dat ik hier nu ben

En zo zit ik tranen in te houden, ik heb tenslotte net 50 euro betaald om mezelf te laten opmaken.  Maar tranen inhouden, dat leidt tot migraine.  Fijne verjaardag, Fie.  Geniet van je gala waar je zo naar hebt uitgekeken.  En dump verdomme ineens wat je in de weg zit.  Dat denk ik soms.

Maar we gaan naar Canada hé.  Ik ben het beu om op deze manier behandeld te worden.  Zeker omdat het probleem telkens bij mij wordt gelegd.  Ik hoor het seffens al: "Ik heb geen uur gezegd, jij hebt mij nog naar de supermarkt gestuurd op een zaterdag, ik heb nu wel honger,..."  Dus ik ben het probleem.  En misschien is dat zo.  Lastig probleem, alleszins.  Of het nu aan mij ligt of niet.

    Bij het nalezen voeg ik dit nog toe.  Ik weet heel goed waarom Canada 'stil' ligt.  Als ik het hier zo bekijk.  Waarom zou ik verder plannen?  Ik heb er geen zin (meer) in.  Want blijkbaar is plannen niet goed.  Tenzij het over eten en slapen gaat natuurlijk.

Ik heb een beeld van hoe een relatie en een weekend eruit zien.  Maar blijkbaar dien ik dat beeld nog meer bij te stellen.  Ik heb er al fel aan gesleuteld.  Ik vind dat lat-gedoe dik oké.  Echter niet als we nu elkaar tijdens het weekend ook al niet meer gaan zien.  Dan wordt het echt tijd dat ik alles evalueer en terug voor mezelf ga kiezen.

En zo zit ik hier -alweer- te klagen.  Het is gewoon ongelooflijk frustrerend.
 

amai

Veel emoties deze week
Veel gedachten deze week
Veel slapeloosheid ook
Veel ideeën om dit te voeden

Of ik moe ben?  Dat doet er toch niet toe als ik geen kinderen heb?

Dat tweede boek, dat maakt alweer veel los.

Je had me toch weer gezien.

Ik kijk uit naar morgen.

Overschakelen naar dat andere roken.

Waarom had zij meer geluk?  Slechts vijf dagen!

Denk je soms nog aan mij?

Zullen anderen het wel mooi vinden?

Kan ik dit nu al wel aan?  Nu...?  Na zoveel tijd? !!!!

Ik wist niet dat je ook geen kinderen wou...?  Of is dit toevallig?

Flashback, het liep toen niet goed af, mijn gevoel voelt nu al zo...maar ik geef het een kans.

Niet goed - niet slecht - het is er gewoon

Niet negatief - niet positief- een staat

Niet voor altijd - niet voor nooit - afwachten

Niet vreemd - niet normaal - het is Fie

oh jawel !

Weeral terug gestart.  Al direct een bewogen dag.  Neen, dat ligt niet aan mij.  Geloof ik.  Toch vraag ik mezelf dan telkens af of ik het had kunnen voorkomen.  Heb ik de signalen niet opgevangen?  Was ik te veel bezig met de administratie?  Echter, zo mag ik niet denken.  Zo'n dingen gebeuren.  En ja, mogelijk maak ik fouten.  Ik ben een mens.  Doch, niet elk probleem vindt z'n oorzaak bij mij als leerkracht.  Het is gebeurd.  En het kruipt in mijn kleren, maar ik tracht het te relativeren.

Dat gezegd zijnde...  Ik ging na schooltijd naar een winkel in Brasschaat.  Tweede poging op zoek naar een kleed voor zaterdag.  Zaterdag?  Mijn verjaardagsgala hé!  Nu ja, niet dat van mij, maar toch.  Het is de activiteit die ik koos om mijn 31ste (oh jawel, de 31ste al) te vieren.  En een gala, dat neem ik serieus!  

Vorige week koos ik de dansschoenen al.  Dank je mi amoy voor het mooie verjaardagscadeau!  Zaterdag ging ik ze 'indansen'.  Helaas knelden ze na een tijdje wat.  Dat wordt spannend komend weekend.  Ach, mooi zijn is pijn lijden.  Dat zal ook zo zijn met het prachtige kleed dat ik uitkoos.  Want vandaag koos ik een kleed.  Dank je mama voor het fantastische kleed!  Ik kan haast niet wachten tot zaterdag!

En omdat ik nu zo'n knap kleed heb en leuke schoenen, vind ik dat ik mezelf ook haar en make-up cadeau mag doen.  Dus ik ben van plan om me te laten opmaken voor we naar het bal trekken.  Zoals ik in mijn vorige post al zei: a disfrutar!  Want ik leef maar één keer in dit leven, en dit is het jongste dat ik ooit zal zijn!  (dit met dank aan Julie, want zonder haar was ik deze zin waarschijnlijk veel later in mijn leven tegen gekomen)

Dank, dank, dank.  Dank om dit samen met mij te beleven, dank om mij te steunen, dank om mee te vieren, dank om te komen lezen, dank om mij graag te zien, dank om mij te aanvaarden, dank om geduld met me te hebben.  Dank, dank, dank.  Want ik ben je dankbaar !
 

een relatief luie vakantie

Deze vakantie voelt behoorlijk lui.  Doch, als ik er over nadenk, heb ik al veel gedaan eigenlijk.  Toch heb ik het gevoel dat ik veel meer met mijn tijd zou kunnen aanvangen.  Ik slaap namelijk nogal vrij lang.  Ik vermoed dat ik het nodig heb.  Wintermoeheid en zo, het gekende weerkerende gegeven elk jaar opnieuw.

Een saaie post, met een opsomming van wat ik deed.  Af en toe mag het.  Al is het maar omdat sommige lezers vinden dat ik wat weinig kom vertellen.  En omdat er dan een ander bericht op mijn startpagina verschijnt.  Toegegeven, het vorige klonk niet goed.  Het was ook niet goed.  Helemaal getypt vanuit een gevoel.  Gevoelens van ergernis, frustratie, kwaadheid, onmacht, verdriet; kies maar.  Ook dat mag af en toe.

Wat ik tot hiertoe deed...  Ik ging naar Gent voor een verjaardagslunch met Lily.  Ik ging naar Vorst Nationaal voor een optreden van Disclosure.  Ik ging dansen in Café Local.  Ik poetste mijn appartement en bezocht Elzy.  Ik kreeg Chaja op bezoek voor een vegetarisch diner.  Vanmorgen stond ik extra vroeg op om mijn auto een onderhoudsbeurt cadeau te doen.  Zo dadelijk ga ik op zoek naar mijn eerste paar dansschoenen, dewelke ik voor mijn verjaardag krijg.  Ik ga ook nog langs bij mamie.  Graag zou ik ook gaan squashen, want dat is al maanden geleden!

Gisteren werkte ik ook voor school.  Veel, eigenlijk, en toch heb ik alweer het gevoel dat ik 'niets' deed.  Het was een bijwerken van verbeterwerk en evaluaties...  Er staat nog heel wat op mijn lijstje om deze vakantie te volbrengen.  Nog drie dagen over na vandaag.  Het komt wel goed; uhu.  

Verder heb ik nog een 'to-do-lijstje' voor allerlei privéaangelegenheden.  Echter, ik voel al dat een weekje vakantie lang niet volstaat om dat in orde te krijgen.  Zo blijft het verder plannen van onze Canadareis al een tijdje liggen.  En zoeken naar een oppas voor Saartje.  En op zoek naar een baljurk!  Dat is wel het dringendst, want voor mijn verjaardag wil ik naar een salsagala.  Mama stemde in om mij een jurk te schenken voor mijn verjaardag.  

Ah ja, mijn fotoboeken van afgelopen jaar blijven ook al een tijdje liggen.  't Is te zeggen, het samenstellen van die boeken.  Zoveel te doen!  En toch vind ik dus dat ik een luie vakantie heb.  Zo ervaar ik het.  Want ik heb ondertussen ook seizoen 2 van Shameless gezien, en volg netjes DIW, de Bril van Martin en nog wel wat actualiteitsprogramma's. 

Wat mijn verjaardag betreft, ik keek er wat tegen op.  Want de vorige heb ik een jaar lang gevierd, ik heb een jaar lang genoten van zovele dingen.  Intussen heb ik beslist dat dat de nieuwe trend gewoon wordt.  A gozar la vida!  Dat is gewoon zó zalig!  Waarom zou ik het anders willen?  Dus ik ga gewoon blijven genieten van zoveel mogelijk dingen, ik ga zoveel mogelijk ondernemen, ik ga zoveel mogelijk gelukkig zijn.

Wie niet leren wil

zal voelen

Schrijf ik ergens tussen Gent en Brussel
En ontelbaar veel scheldwoorden zitten in mijn hoofd en vingers
Maar dat ga ik niet doen

Tranen
Die zijn er ook

Ik haat dit respectloze gedrag

Todavía estás en mi
Zo blijkt na een dagje Gante

K....

!