niks geleerd

Ik ben duidelijk niet de enige die weinig heeft geleerd de afgelopen periode.  Want als dan die vakantie nog eens begint, en ik gewoon één avond wil vieren dat het vakantie is, is dat blijkbaar al te veel.  Dus hier zit ik alweer te huilen met de laptop op schoot.  Is dat dan werkelijk zoveel gevraagd?  Eens één keer gaan dansen, samen?  't Is verdomme al geleden van eind augustus!  En 't is niet dat de rest van de zomer me veel heeft gegeven op dansvlak.

Eén avond!  Jeezes!  Nee, naar ginder rijden, 5 euro inkom betalen, en tegen dat het bandje begint al te moe.  En ik dan?  Ik ben niet moe of zo?  Ik sta al twee weken voortdurend op huilen.  Ik heb werkelijk niks nodig om in tranen uit te barsten.  En als ik dan één keer even het verstand op nul wil zetten en gewoon wil opgaan in wat ik het liefste doe, dan gaat dat niet.

Dus dit is een nieuwe exit bij het begin van een vakantie.  En 't is niet dat ik zoveel leuke plannen had gemaakt.  Geen, eigenlijk.  Werken in het huis, werken voor school.  Want ik ben ook te hard in mijn gat gebeten door bepaalde mensen om voor hen tijd te maken momenteel.  En zo'n week vakantie is sowieso te kort.  Dan kom ik niet in dat gevoel.

Dat gevoel heb ik al lang niet meer gevoeld.  Blijkbaar is het niet meer voor mij weggelegd.  En ik weet heel goed hoe dit klinkt, en ik begrijp steeds meer dat er slechts één oplossing goed lijkt.  Niet dat ik daar nog eens zin in heb.  Al dat gedoe.  En deze keer zou het echt gedoe zijn, daar ben ik wel zeker van.

Maar dit is niet leven.  Dit is geleefd worden, op een zeer ongelukkige manier.  Want waarschijnlijk lijkt het alsof ik oh zo'n vol leven heb, met mijn constant gevulde agenda.  Echter, dat is gewoon omdat ik niet hier kan zijn.  Ik haat het hier.  En toch zit ik hier nog steeds.

....................Misschien.

..............Maar de kans is klein.  Ze wordt kleiner met de minuut, met de seconde.  Want Chris leerde me dat ik geen antwoord mag verwachten als ik geen vraag stel. Maar ik stelde een vraag! En ik kreeg geen antwoord.  En dan werd het gokken op die datum, en gokte ik blijkbaar verkeerd.

Niet dat ik dat al 'weet'.  Het is me gewoon gezegd.  Want ik heb inderdaad een petekind waar ik apetrots op ben.  En maar trots zeggen dat ik meter ben.  En dat mijn petekind in Australië is.  Jawel, al zes weken heb ik hem niet gezien.  Ook geen foto's of zo.  Waarschijnlijk spreekt hij intussen.  Hij ging maar een maand op vakantie, hoor.  Maar ik zag hem al zes weken niet.

En nu blijkt hij al sinds zondag terug te zijn!  Ok.  Alles zal dan wel goed gaan, zeker?  Geen nieuws is goed nieuws.  Whatever.  Opgeblazen, verbrande, ineengestorte bruggen.  Whatever.  En te zeggen dat ik zelf nooit zo heb geloofd in dat concept van meterschap.  't Is namelijk iets dat geïnspireerd is vanuit geloof.  Vanuit een bepaald geloof, om correct te zijn.  

Jawel, ik kan weer heel mijn pleidooi beginnen over geloof.  Om mezelf te verdedigen.  Om uit te leggen dat ik geen anarchist ben.  Waarom juist?  Nogmaals: Het is zoiets puur!  En ik ervaar het niet.  't Is zoiets als een moedergevoel.  Ik ervaar het niet.  Ik ben meter, en dat vind ik top. En zo heb ik opnieuw de brug gemaakt naar het onderwerp waarover deze post hoort te gaan.  Het onderwerp dat me wakker houdt.

Met een spreekwoordelijke brug heb ik dat opgelost.  Bruggen zijn alomtegenwoordig.  Dat is duidelijk.  Dus terug naar meterschap.  Enerzijds is er dat geloof, doch anderzijds is het idee wel mooi.  Als de ouders er niet meer zouden zijn, door één of ander ongelukkig toeval (Bestaat dat wel? Nu zouden we bij mijn geloof/filosofie komen!), wordt het kind grootgebracht door meter/peter.

Ja, daar kan ik mij in vinden.  Maar het leek me altijd gevaarlijk om die rol weg te leggen voor niet-familieleden.  En ik ben het levende bewijs dat het inderdaad gevaarlijk is.  Want uiteraard ben ik degene die (alle) schuld treft.  Zo is dat.  Ik ben de moeilijke, ik ben de depressieve, ik ben de autist zonder diagnose.

Dat klopt allemaal.  Want inderdaad, puur objectief dien ik toe te geven dat dat helemaal waar is.  Zij zijn dat niet.  Akkoord. Maar hoe moeilijk die ene vriendin het ook had met mijn gedrag afgelopen zomer, zij heeft het precies wel kunnen plaatsen en loslaten.  Zo voelt het toch telkens opnieuw.  En dat is wat ik nodig heb.  Geen veroordeling.  Ik veroordeel mezelf al genoeg.  Ik heb daar echt niemand voor nodig.

Dus die misschien, dat wordt waarschijnlijk niets.  Want ik ben te koppig en te kwaad.  Pfff, en dan staat er links van dit tabblad nog een site open, met het idee om een verjaardagscadeau te fiksen.  Yeah right.  Ik ben wie ik ben, en ik zal zaterdag ofwel een toneel opvoeren, ofwel de zeer koele Fie zijn, ofwel ga ik niet.  Momenteel lijkt dat me de beste optie.  Zonder verwittigen ook.  Niet mijn stijl, maar de veiligste keuze waarschijnlijk.  
Probablemente, om nog eens met een Spaans woord te eindigen.

probablemente

pido ayuda

Twee weken geleden bleek ik goed ziek te zijn.  Praktisch een heel weekend bracht ik in bed door.  Heel jammer, want ik had er toen erg naar uit gekeken om in ons huis te werken.  Maar aangezien ik een workaholic ben op mijn échte job, gaf ik daar voorrang aan.  Dus ik rustte, zweette, dronk theetjes met honing, deed dutjes,...zodat ik 's maandags zou kunnen gaan werken.

Ik ging werken, weliswaar niet gezond.  Ik had ook kunnen thuis blijven.  Doch, eer ik aan zoiets toegeef...!  Of ik dan niets heb geleerd uit het verleden?  Blijkbaar niet, of toch heel weinig.  Intussen heb ik wel bloed laten prikken, en die resultaten hoor ik morgen.  Dat heb ik dan toch geleerd, niet té lang laten aanslepen.

Alleszins, tegen het einde van vorige week voelde ik me al terug iets beter.  Niet dat de verkoudheid weg was, maar het koortsige gevoel was al minder aanwezig.  Echter, toen werd het vrijdag.  En vrijdag had ik in de namiddag een vergadering voor GOK, en 's avonds hadden we Italiaanse Avond.  Jep, daar liep het even mis. [Jawel: een collega huilend in de armen vallen, in volle shift-wissel.]

Er was veel frustratie bij mij, rond onze leerlingen, die avond.  Velen hebben het gezien en gevoeld.  Nu besef ik dat het niet professioneel was.  Uiteraard niet.  Maar ik ben ook maar een mens, en mensen maken fouten.  En als je niks doet, kan je ook niks verkeerd doen. En ik doe nu eenmaal veel.  Daarover bestaat geen twijfel.

Soite, na de restaurantavond bleef ik met enkele collega's nog wat plakken.  En dat deed me wel goed, vond ik.  Een beetje lachen, leuke herinneringen ophalen...  Ik kwam licht aangeschoten thuis, en de ergernissen van die avond leken weggeëbd.  Het was voorbij, en volgend jaar doen we beter!  Zoiets.

Tot zaterdagmorgen.  Ik had amper energie om uit mijn bed te komen.  Ik had nochtans allerlei plannen: de was doen, een beetje poetsen, administratie voor Elzy en mezelf, voor school werken, misschien nog naar Berchem.  Dus ik sleepte mezelf uit bed, maar nog geen half uur later zat ik terug op de rand van het bed.  Met tranen.  En niet kunnen stoppen.  Oh, oh, here we go again... 

Ik weet al sinds begin juli dat het minder goed gaat dan ik dacht.  Dat er blijkbaar toch nog bepaalde triggers zijn die me volledig uit balans kunnen halen.  Ik weet ook dat ik geen batterijtjes oplaadde deze zomer.  En ja, ik weet dat ik werk, werk, werk.  Ik werk, werk, werk, omdat ik ooit snakte naar erkenning.  Ik heb ontzettend hard gewerkt om te staan waar ik nu sta, op professioneel vlak.  Ik voel me gewaardeerd.  En toch, toch besef ik nu dat ik er niet gelukkig(er) van geworden ben.  Spijtig, hé.

In ieder geval, ik heb zaterdag tot kort na de middag gehuild.  En ik heb het benoemd, stap 1...  Mijn draagkracht is op.  Ze is op.  En dan stop ik met functioneren.  Heel veel in mijn hoofd, maar volledige blokkade.  Dus nam ik een beslissing: Het is nodig dat ik hulp vraag!  En alweer, net zoals in de zomer, zocht ik die hulp op een verrassende plaats.  Maar ik zocht ze, én vond ze. En dat voelt natuurlijk goed.  Zondag kon ik bijgevolg toch een paar dingen doen.

Vandaag heb ik weer zwaar over gewerkt.  Er zijn wat deadlines die ik al overschreed.  Dus heb ik deze namiddag alweer op school doorgebracht.  En ik vind dat niet zo erg, maar ik besef dat het niet helemaal oké is.  Het probleem is dat ik uit bepaalde bronnen geen kracht kan putten momenteel.  Ik heb bruggen opgeblazen, en ik doe dat nog steeds.  Daardoor krijg ik de batterijen ook veel moeilijker opgeladen.

Want hulp vragen is een hele opgave voor mij, maar 'de dingen' benoemen zeker ook!  "Wat is het ergste dat er kan gebeuren?"  En toch slaag ik er niet in om dat gewoon te doen.  Ik haat mezelf daarvoor.  Ook dat is niet goed, I know.  Ik mis natuurlijk m'n therapeute heel hard.  Ik heb haar een kaartje bezorgd, en ze heeft me via mail bedankt.  Ze laat weten dat het naar omstandigheden goed gaat met haar, maar dat de chemo alvast doorloopt tot februari.  Dus ik zal nog niet direct terug naar haar kunnen.  En voorlopig zie ik een andere therapeut niet zitten.  Nog steeds niet.  Grote stap, en ik ga nu even voor de kleine stapjes.

Volgende week heb ik vakantie.  En neen, ik heb geen ontspannende plannen gemaakt.  Ik weet het, ik weet het.  Doch, ons huis, ons huis.  Ik zie wel hoe de week loopt.  Met niet te veel tranen, dat zou een goed begin zijn.  Want zo huilen omdat het op is, dat is niet leuk.  Misschien vind ik eindelijk de moed om constructief te praten, en misschien wordt mijn vakantie dan top.  Quizas.

politiek

Jawel, ik ga een onderwerp aansnijden dat zich nogal in een grijze zone bevindt.  Want het is tegen de sociale regels om te spreken over politieke voorkeuren.  Iets dat ik nooit goed heb begrepen.  Het is zoals je loon, daar hoor je ook niet over te praten.  Ik vind dat allemaal nogal belachelijk.  Maar toegegeven dat ik mijn gedachten erg wik en weeg voor ik ze hier neerschrijf.  Ik doe mijn best om me sociaal wenselijk te gedragen.  Ook al lukt het niet altijd goed.

Zondag mogen we met zijn allen bolletjes gaan kleuren.  Of op een scherm gaan tikken. Velen van ons zullen het tweede doen, geloof ik.  Ik zei het eerder al eens, toen ik over circussen schreef.  Hoe ouder ik word, hoe minder zinvol het me lijkt.  Hoewel ik wil blijven geloven in democratie en in de kracht van mijn stem.  Doch, het is niet altijd even makkelijk.

Ik sprak er de voorbije dagen enkele keren met vrienden over.  Want het is de eerste keer dat ik mag gaan stemmen in de grootste stad van Vlaanderen.  Het stad, zeg maar (jep jep, dikke nek).  Behoorlijk ingewikkeld, want ik ga dus drie (!) keer mogen kiezen.  Voor de provincie en de gemeente, zoals elke Belg.  Maar in Antwerpen kiezen we ook nog eens voor het district.  En om het allemaal heel simpel te houden (yeah right *oh, oh, 't is een haakjesdag), komen partijen in verschillende coalities op in die verschillende districten en voor de gemeente.  

Ik ben er nog niet uit, wat ik zondag zal doen.  Ik heb folders bij gehouden, en ik wil iedereen / elke partij gelijke kansen geven.  Dus ik lees alles door, ook de brochures van de partijen waarvoor ik waarschijnlijk nooit zal kiezen.  Momenteel heb ik twee hoopjes: misschien en nog te lezen.  Dat tweede stapeltje is hoger...  Wat ik mis, is gemakkelijk toegankelijke online informatie.  Ik bereidde afgelopen weekend lessen voor rond de verkiezingen en ontdekte dat we het echt wel van de folders moeten hebben.  Online is het een jungle, met véél te véél media-aandacht.

Ik deed intussen ook een stemtest, en het resultaat daarvan vond ik deels verrassend.  't Is natuurlijk dat ik nog niet in Berchem woon, en dus ook niet helemaal weet wat ik vind van de huidige situatie op sommige vlakken.  Ach, misschien beslis ik achter het gordijntje zondag.  Of stem ik blanco, zoals die ene vriendin die vindt dat het een te groot circus is deze keer.  Maar blanco, dat voelt echt alsof ik niets gedaan heb.  En zo zit ik niet in mekaar.

Vanavond keek ik naar een reportage van Panorama, van 30 jaar geleden.  Het ging over de Seefhoek, waar ik zelf vier jaren gewoond heb.  Ik heb met een heel wrang gevoel gekeken.  Ik vond het erg om zien dat sommige dingen na 30 jaar nog hetzelfde waren.  Het deed pijn om zo'n openlijk racisme te zien.  Doch, anderzijds moest ik aan mezelf toegeven dat er blijkbaar problemen waren toen ik nog niet lang op deze aarde rondliep, en dat er nu nog steeds problemen zijn die toen op steenharde wijze voorspeld werden.  Ik had al bijna zin om 'die racisten' gelijk te geven.  Echter, dat is niet wie ik ben, dat is niet wie ik wil zijn.  Dus ik hou het erop dat er iets serieus mis is gelopen in het verleden.  De wij-zij-cultuur heeft ons geen van allen goed gedaan.  En die zorgt er nog steeds voor dat er bepaalde problemen zijn. 
Amai, ik voel zo'n behoefte om mezelf hier te gaan verdedigen.  Terwijl dat eigenlijk toch niet nodig is?  Ik wil er wel eens over in gesprek gaan hoor.  Ik besef dat dit éénrichtingsverkeer is en sommigen mij nu van weerwoord willen dienen.  Ik sta ervoor open.  Wanneer ik wat minder moe en kwetsbaar ben, dat wel.  [Ik probeer het daar nu niet over te hebben, deze post hoeft niet volledig over mij te gaan.]

Soite, die reportage heeft er stevig ingehakt, bij mij.  Ze gaat nog een tijdje nazinderen.  Want zaken als kinderen met ballen op de straat, nachtlawaai, sluikstort, op andermans auto leunen,...waren dus 30 jaar geleden ook al een issue in die beruchte Seefhoek.  Ik vind het zeer triest dat daar zo weinig rond gewerkt is.  Schiet door mijn hoofd: "In de Seefhoek zou ik wél weten op wie stemmen."  Maar dat is wat kort door de bocht.  Want die programma's heb ik helemaal niet gezien, dus daar kan ik nog minder over zeggen dan over het district waar mijn toekomst ligt.  Doch, ik ken het daar wel beter.

Ach ja, politiek.  Er wordt veel over gezegd en geschreven.  Vele mensen praten erover, zagen en klagen.  Maar oh wee als je politiek kleur zou bekennen.  Dat mag niet hoor!  In wat voor een vreemde samenleving leven we soms toch.  Oh, nog iets mooi dat me te binnen schiet, een mooie afsluiter ook.  Er circuleert een filmpje van Groen, de samen-living, heel schoon.  Temeer omdat er twee jonge mensen in komen die ik effectief ken.
~Dicen que la belleza está en el interior, pero yo creo que también hay gente guapa en la costa.~ een flauwtje om mee te eindigen