rustige dag

Het ziet ernaar uit dat vandaag een rustige dag wordt.  Ik heb nog geen afspraken gemaakt, en het is al richting de middag aan het gaan.  Het ding is dat verschillende mensen vandaag vertrekken om oudjaar ergens anders te vieren.  Dat maakt dat ik wat stress begin te krijgen om sommigen nog te kunnen zien.  Want degenen die weg gaan voor oudjaar, keren pas terug op 2 januari.  Dus dan schiet enkel 3 januari nog over om hen te zien...

Ik heb gevraagd om vandaag naar een mall te gaan.  Ya me dieron ganas de ir de compras.  Ik wil ook op zoek naar tweedehands boeken.  Echter, dat gaat niet voor vandaag zijn vrees ik.  Morgen heb ik opnieuw plannen met Gladis.  We gaan een daguitstap maken.  We vertrekken 's morgens naar El Cajon, waar aguas termales zijn.  Daar gaan we ook pescado frito eten.  Nadien zullen we haar mama gaan bezoeken.  Zij woont meer in de bergen, in een hacienda omgeven door natuur.  Ik heb mooie herinneringen aan die plek, vandaar dat ik heb gevraagd om er opnieuw naartoe te gaan.

Eergisteren nam ik contact met een mama van el kinder.  Diezelfde avond ontving ik een foto van 10 jaar geleden waar ik opstond met de oudste dochter van doña Carla.  Er volgde onmiddellijk een bericht: Hola profe, soy la niña de la foto.  Zalig!  Tot nu had ik er niet bij stil gestaan dat die kindjes van toen nu groot zijn.  Ik heb die avond een uur gechat met Genesis.  Zij is nu 16 jaar.  Echt supertof!  Ik heb haar gevraagd of we een reünie kunnen organiseren met degenen met wie ze nog contact heeft.  Veremos...  Want ook zij zijn vanaf vandaag naar Tegus tot volgend jaar.  Maar ik zou het natuurlijk wel superleuk vinden!

Verder zit ik te wachten op nieuws van anderen om (nog) eens af te spreken.  Afwachten... Gisteren zag ik een reclamebord waarop te lezen stond dat Gente De Zona naar SPS komt!  Bien emocionada yo!  Maar intussen heb ik ontdekt dat het 135 dollar kost om binnen te komen, dus 'neen, dank je'.  Dan zal ik ze een België nog wel eens zien.  Ander nieuws heb ik niet.  Ik ben intussen wel eens met de bus naar het centrum gegaan.  En rapidito, de hecho.  Iedereen weer bezorgd omdat ik dat deed...!  Maar er is niks gebeurd, ik vond het nog wel eens leuk om te doen.

Om het lijstje verder aan te vullen:
- Bidden voor het eten (Jeniffer en de gastfamilie).
- hangsloten
- afval naast de weg
- pelicanos, en andere vogels
- korrelige pasta in een plastieken pot = afwasmiddel

Daarnaast heb ik veel last van de muggenbeten.  Ik gebruik wel repelente, maar toch weten ze mij te vinden.  Het toetsenbord gebruiken blijft ook een uitdaging.  't Is goed voor mijn geheugen, aangezien niet alle symbolen achter de toets zitten waar ze opstaan.  En 't is hier sowieso nog altijd in qwerty te doen, maar dat was ik snel terug gewoon.  10 jaren vlogen voorbij, maar het typen voelt soms als gisteren.  Tot slot: Nee, ik ga niet mooi gebruind terug komen.  Het is hier niet de gewoonte om in de zon te zitten, en ik ben hier om me catracha te voelen.  Dus ik zit veel binnen of in de schaduw, como hacen los catrachos.

het vervolg

Omdat ik in mijn vorige post toch al veel vergat te vertellen, ga ik het deze keer anders aanpakken.  Meer uitleg volgt misschien nadien nog.

- Cadeautjes die niet worden geopend.
- sopilotes
- ¡La basura, la basura! en andere dingen die door de straten worden geroepen.
- werkende kinderen
- verkopers aan de verkeerslichten
- gekko's
- Alles op het laatste moment, ook de kerstboom versieren.
- semitas
- veranderde stad, dingen herkennen, maar toch ook niet
- airco en ventilators
- Que bonitos los ojos de ella.
- Koude douche, valt soms toch een beetje tegen.
- werkpaarden
- Honden die worden geslagen.
- vergeten namen, zelfs vergeten gezichten
- Hoe men geen rekening houdt met de buren.
- zoete frisdrank
- prachtige uitzichten
- geen elektriciteit of water (Nog niet voorgevallen nu.)
- Telkens die discussie over kinderen en vegetarisme.
- Zovelen die de grens overstaken naar ''los Estados Unidos''.
- blaffende honden
- vele lekkere soorten fruit
- De verhalen...over overvallen daar en ginder...
- alcitrones
- ijs & suiker
- middagdutjes
- wachten
- Verveling, dewelke ik nu omarm.

Het komt niet zo vlot als ik gehoopt had.  Ik had het idee om een boekje mee te nemen om dingen te noteren hier.  Ik had er ook het perfecte boekje voor liggen.  Maar zoals verschillende dingen, ben ik ook dat vergeten.  Ik heb niet eens een deftige balpen bij.  Dus ik denk bij veel dingen ''recuerdo olvidado'', maar tegen dat ik kom schrijven lijkt het alweer weg te zijn.  Helaas...

Intussen heb ik Ricardo en Walter ook gezien, en mijn vorige gastfamilie.  Dadelijk heb ik nog plannen met Eva.  Ze is momenteel aan het terugkeren van Gracias, en morgen vertrekt ze naar los Estados Unidos.  Dus m'n afspraak met Jennifer heb ik naar morgen verzet.  Verder wil ik graag volgende mensen ook nog terug zien: David, Gilberto, Gladis, Alba, Clara.  Het is de bedoeling nog minstens 1x af te spreken met mijn gastfamilie.  En ook met Walter en Jennifer. Goed plannen lijkt nodig, maar is onmogelijk hier.  Lekker atypisch Fie, en het doet me wel eens goed voor een keertje.

vergeten herinneringen

Wat een zaligheid om hier te zijn! Ik had me voorgenomen om misschien niet te bloggen terwijl ik hier ben, maar intussen denk ik daar alweer anders over.  Want deze plaats gaat over mijn wereld.  En het is een plek om herinneringen levend te houden.  Ik vind het nog altijd leuk om terug te komen lezen.  Ik ontdekte de voorbije dagen dat ik sommige dingen echt vergeten was, daarom dat ik kom schrijven. Over de vergeten herinneringen.

28 uren was ik wakker, toen ik opnieuw met m'm voeten op Hondurese bodem stond. Het begon natuurlijk met een half uur aanschuiven voor een stempeltje in m'm paspoort. En dan zag ik eindelijk m'n tweede mama, papa en 1 van m'n broers. Toen we buiten kwamen uit de luchthaven, ontdekte ik dat Honduras een geur heeft.  Dat was me nooit eerder opgevallen.  Ook toen ik uit de auto stapte bij thuiskomst, merkte ik diezelfde geur op.  Echter, nu ben ik er al aan gewend en ruik ik het niet meer.

¿Un olor a que? Dat vroegen me enkelen.  Awel, geen idee.  Een geur.  Maar ik kan het niet omschrijven. Ik weet wel dat ik het zalig vond om te ervaren. Zalig is het juiste woord voor alles momenteel.  Zalig om door iedereen graag gezien te worden, zalig om allerlei lekkers opnieuw te proeven!  Iets minder zalig: de stank van uitlaatgassen in het drukke verkeer.  Maar ook dat omarm ik!

Ik heb het al druk gehad. De 2 nachten dat ik hier al geslapen heb, sliep ik weinig.  Ik heb toch een soort van jetlag, vrees ik.  Om de 2 uren word ik wakker.  En tussen 5:00 en 6:00 sta ik al op.  Dat gaat pikken vanavond, op het kerstfeestje.  Gisteren ging ik al voor 22:00 slapen.  En het feestje begint straks pas na 21:00.  Tja.  Dat ik vermoeid ging terugkeren, was al geweten op voorhand.  Maar het is allemaal zalig!

Gisteren ging ik enkele uren met m'n mama en Leo winkelen.  We regelden een nieuw telefoonnummer voor mij, gingen naar de supermarkt, en ik dronk een mocachino van Espresso Americano. ¡Que rico!  's Middags kochten we pupusas, aan de uitgang bij de supermarkt.  Jep, streetfood, dat wat altijd wordt afgeraden aan toeristen.  Gelukkig ben ik geen toerist, hihi.  Oh, zo zalig om pupusas te eten!

Na de middag ging ik naar Jennifer.  Zij is ongetwijfeld 1 van m'n beste vriendinnen hier.  Het was niet simpel om haar te pakken te krijgen.  Ik had haar nieuwste telefoonnummer niet, en op m'm mails antwoordde ze evenmin.  Doch, het is gelukt en het was een heel fijn weerzien!  Ze woont sinds september alleen, in een appartementje naast een heel drukke weg (la Circunvalacion). Ze had een mani-pedi aan huis geregeld.  Dus nu ben ik weer een beetje meer latina.  Voor de middag was ik m'm wenkbrauwen al gaan laten doen in een salon, samen met de mama.  

Nadien nam Jennifer me mee naar een voor mij nieuwe plaats: Angeli Garden.  Daar hebben we genoten van een sangria.  Helaas waren er ook muggen, die intussen hebben genoten van mijn Europees bloed... 's Avonds gingen we sushi eten met de ouders van Jennifer.  Alweer zo'n heuglijk weerzien. 

Sushi a lo Catracho... Sushi met queso crema, speciaal.  Ook speciaal dat ieder 1 rol voor zichzelf bestelt en niet deelt.  Speciaal.  Maar het ging me niet om het eten, maar om het samen zijn.  Missie geslaagd!  Gisterenavond zag ik m'n zus Fany eindelijk terug.  Uiteraard was Roberto er ook bij, en kleine Aaron.  Hij is mijn schattig neefje. Heel rustige baby, gisterenavond alleszins.  Ik deed hem onder andere een beertje cadeau met een t-shirtje met de A van Antwerpen.  Grappig genoeg had ik niet door dat de A ook de eerste letter van zijn naam is.  Dubbel succes met dat geschenk!

Vandaag heb ik afgesproken om Chinees te gaan lunchen met Ricardo.  En nadien ga ik naar mall Multiplaza om Walter te zien!  Nog zo'n ontmoeting om enorm naar uit te kijken!  En zo ga ik van het 1 naar het ander.  Leuk, leuk!  Verschillende mensen hebben me uitgenodigd om enkele dagen op reis te gaan, maar dat ga ik niet doen. 't Is niet dat ik niet wil, doch ik ben hier een te korte tijd om meerdere dagen weg te gaan uit San Pedro.

Wat nog?  Er is al zoveel om te vertellen! Er zijn enkele dingen verbeterd hier in de stad. Er werden enkele bruggen bij gebouwd, het centrum is mooi aangekleed (el parque central, Jennifer reed er gisteren even naartoe met mij), de Mall Megaplaza is aan het transformeren naar Megamall.  Toch voelt het allemaal heel vertrouwd.  En tot hiertoe voelt het veiliger.  Ik denk dat het dat ook is.  Niet dat je ineens overal vlotjes kan rondwandelen, maar toch.

Anderzijds werd ik tot hiertoe overal naartoe gereden door familie of vrienden, ik heb me nog niet alleen ergens naartoe begeven.  Echter, ik zou het zeker aandurven.  Hoewel het met een klein hartje zou zijn, want ik ken de weg toch niet meer zo goed.  Poco a poco leer ik SPS opnieuw kennen.

Ik heb vanmorgen ook contact genomen met mijn gastfamilie.  Ook zij nodigde me uit om vanavond samen Kerst te vieren.  Het voelt een beetje dubbel om te zeggen ´´Ik heb al plannen´´, maar es lo que hay.  Gevoel is gevoel, en in de Satelite voel ik me thuis.  Bij deze familie voel ik me thuis.  Toch wik en weeg ik mijn woorden als ik met die andere familie spreek. Dan praat ik niet over ´´mi familia´´. 

Doña Trina en Don Santos zijn altijd zo goed voor me geweest.  Zij begrijpen ook dat ik bepaalde noden heb en hebben daar helemaal geen problemen mee.  Bijvoorbeeld als ik wil afspreken met vrienden, vinden zij dat helemaal oke.  Ze verwachten ook niet dat ik altijd laat weten waar ik ben en met wie, hoewel ik dat wel doe.  Por el costumbre de antes.

Echter, ik doe mijn best om ook met hen tijd door te brengen.  Ook daarom blijf ik weigeren als anderen me uitnodigen om enkele dagen weg te gaan.  Morgen gaan we waarschijnlijk naar el Lago.  Waarschijnlijk, want ik weet hoe dat gaat hier.  Niets is zeker tot je effectief onderweg bent!

Ja, het is zalig om hier thuis te komen.  Ik probeer er het maximum uit te halen en te genieten van alle ontmoetingen met alle mensen die ik zovele jaren niet zag.  Het is zo fijn dat iedereen zo blij is om me te zien.  Amo a mi gente linda, sin duda!  Ik zie wel wat de rest van m'm tijd hier brengt.  Ik zou heel graag gaan salsa dansen en/of uitgaan, maar ik ben maar 1 weekend hier dus ik acht de kans klein.  In Sectur bijvoorbeeld, was het laatste feestje dit jaar afgelopen zaterdag.  En voor de rest ken ik niet zoveel volk dat uitgaat.  Ik zie wel.  Wat ik kan meepikken, pik ik mee, en het doet me sowieso goed om hier te zijn!

Ah ja, wat jullie ook altijd willen weten: Jawel, het is hier aangenaam warm.  Er is een frente frio, waardoor het niet plakkerig heet is momenteel.  Het regent ook redelijk veel, maar dat kan geen kwaad.  Met een temperatuur van minstens 22 graden, niets aan de hand!  En nu laat ik jullie!

Ik ga.

Ticket gekocht!

geliefd voelen

Dit is nog eens eentje waarin ik heel persoonlijk zal zijn.  Dat doe ik niet zo vaak.  
Afgelopen donderdag heb ik besloten dat ik het ga doen, naar Honduras gaan voor kerst.  De dag voordien was ik meerdere keren beginnen huilen wanneer ik erover sprak.  Dus ik wil het blijkbaar echt.

Zoals ik in mijn vorige post al zei, is het lang geleden dat ik iets écht wilde.  Dus donderdagavond was ik vastberaden om een vlucht te boeken.  Maar dan bleken de vluchten nog duurder geworden, en zag de reis er allesbehalve comfortabel uit.  Zo van die scenario's waarin je mag overnachten op een luchthaven...

Uiteindelijk boekte ik dus niets.  Ik heb gisteren en eergisteren nog verder gezocht, zonder succes.  Momenteel plan ik om morgen na school naar Joker te rijden.  Ik ga ervan uit dat de mensen in een reisbureau meer kunnen dan ik.  Zij hebben misschien meer mogelijkheden om vluchten op mekaar te laten aansluiten.

Echter, op dit moment ben ik weer in twijfel. We spreken hier wel over binnen zes dagen op weg zijn, hé!  Met niets geregeld tot hiertoe!  Geen cadeautjes, geen bijstandsverzekering, geen inentingen, geen ESTA-document, geen koffer gepakt, niemand op de hoogte van mijn komst,...  Is dat wel zo'n goed idee?

Het zou redelijk atypisch Fie zijn, lijkt me.  Het ding is dat er mij een soort van angst overvalt als ik denk aan de vakantie.  Mijn vorige twee vakanties zijn heel hard tegen gevallen.  En ik voel steeds meer stress nu het begin van de kerstvakantie dichterbij komt.  Want ik functioneer echt het best als ik mijn routine heb.  Vroeg opstaan, doucheke pakken, kleertjes aan, naar het werk rijden, ontbijten in de leraarskamer, hard werken, bij thuiskomst nog hard werken en klaar voor de volgende routineuze dag!  

De dagen dat die routine er niet is, voel ik me verloren.  Ik heb het gevoel dat mensen me er niet bij willen, om welke reden ook.  Daar heb ik nog niet over nagedacht.  Want ik weet dat het vooral een gevoel is, en geen waarheid.  Doch, dat gevoel beheerst mijn gedachten en daden tegenwoordig.  Eén vriendin vraagt me mee om te gaan dansen, maar als ik hoor dat die afspraak al eerder gemaakt was met de andere vriendinnen, voel ik me buitengesloten.

Dus daarom wil ik naar Honduras: Ik wil me geliefd voelen.  Hoewel ik heel goed besef dat het een speciale periode is om te gaan, en dat mensen niet op mijn komst zitten te wachten.  En toch is er die hoop in mij dat sommigen me gaan willen zien.  Dat sommigen oprecht blij gaan zijn met mijn komst.  Een gevoel dat ik hier nu niet ervaar.

Behalve wanneer ik heel alleen naar Hasselt rijd om te gaan dansen.  Op zo'n avond krijg ik veel complimenten, over hoe goed ik dans.  En dat doet echt deugd.  Stom eigenlijk, dat complimenten van onbekenden zo fijn kunnen aanvoelen.  Misschien krijg ik voor de rest wat weinig complimenten, of zo.  Ik weet het niet.

Ja, ik wil vluchten van mijn leven hier.  Ik voel me niet goed.  En alleen weggaan naar een plaats die ik niet ken, gaat me geen soelaas brengen. Alleen terugkeren naar die tweede thuis, voor eventjes, misschien wel.  Mogelijk ook niet.  Ik weet het niet.  Maar ik heb zoveel geld uitgegeven aan zoveel verschillende dingen, en er niet van genoten.  Dus wat maken die paar duizenden euro's dan nog uit?  Ik weet dat dat heel fout klinkt.  Maar objectief gezien klopt het wel.

Geld maakt niet gelukkig.  Het maakt het wel makkelijker om bepaalde keuzes te maken.  En als 't op is, is 't gedaan.  Zo simpel is dat.  Maar nu is er nog een beetje, en nu zegt mijn gevoel voor zeker 75 % dat ik dit ermee moet doen.  Jawel, ik twijfel nog altijd.  En niemand kan me helpen in deze keuze.
Ik weet dat ik mezelf dien te berusten in wat het ook wordt.  En daar kijk ik tegen op.

over lichaamsdelen, dromen, ambities, ....

Het is alweer even geleden dat ik hier kwam.  Intussen kwam ik enkele keren in aanraking met onderwerpen die hier het vernoemen  waard zijn.  Doch, ik concentreerde me op andere dingen.  Dingen zoals werken en televisie kijken.  Maar nu ben ik hier!  En ik weet niet of ik vanachter begin, ergens in het midden, of waar ik eindigde.  Misschien is het gemakkelijk als ik begin waar ik eindigde.

Here I go.  Intussen kregen we het nieuws dat onze doorlichting gunstig was.  Uiteraard kregen we werkpunten, dat is logisch.  De meeste werkpunten konden we ook voorspellen.  Die extra toelichting kregen we afgelopen maandag.  En laat nu maandag een dag zijn dat ik op een roze wolk zat.

Geert en ik hadden hard gewerkt voor GOK.  We kregen op de evaluatiedag van maandag tijd om opnieuw samen met onze collega's aan de slag te gaan.  We werkten hard, en het loonde.  Vele collega's hebben ons nadien complimenten gegeven.  Dat deed zo'n deugd!  Dus ik zat op een roos wolkje, en ik ging me er niet laten afhalen.  Door niets!

Dus tegen dat ik thuis kwam maandag, had ik ontdekt dat ik een vrouw met ambitie ben.  Ik weet dat al langer, maar ik had die ambities wat opgeborgen, denk ik. 't Is te zeggen, kiezen voor een nieuwe functie op school deed ik natuurlijk omdat ik ambitieus ben.  Echter, ik had zóveel energie na die maandag, dat ik grotere ambities heb uitgesproken.  Niet dat ik er nu meteen mee aan de slag ga, dat niet.

Het is niet het moment.  [Wanneer is het dat wel...?]  Er is te veel waarover ik me niet goed voel.  Want dat blijft wel zo.  Ik heb een enorme boost gekregen op professioneel vlak deze week, maar voor de rest voel ik me nog steeds niet echt goed. Het lukt me niet om aan mijn draagkracht te werken.  

We hebben deze week ook minder fijn nieuws gekregen.  Nadat de keuken geplaatst was, wisten we dat de plaatsing van ons schuifraam niet lang meer kon duren.  Echter, we hoorden al enkele weken niets meer van de firma die voor de plaatsing instaat.  Ik maakte me al lichtjes zorgen, maar besefte anderzijds dat werkzaamheden in onze straat ook een vervelende factor zouden zijn.  Dus ik wachtte (on)geduldig op nieuws.

Enkele dagen geleden kregen we eindelijk bericht.  Blijkbaar is er een probleem bij de producent van de ramen, waardoor leveringen met 8 à 10 weken zijn opgeschoven.  Ik besefte aanvankelijk niet zo goed wat dat betekende.  Nee nee, ik begreep de inhoud wel, maar ik had er nog niet deftig over nagedacht.

Chris had het idee om te wachten met de parket in de living tot het schuifraam er zou instaan.  Want als de werkmannen het raam en de deur die er nu staan gaan uitbreken, beschadigen ze misschien onze parket.  Dus we zouden pas aan de living beginnen als het schuifraam geleverd is.

En dat is dus nu uitgesteld met minstens twee maanden.  Dus als ik dan even tel, zijn we al snel februari.  En laat februari nu de maand zijn waarin ik eindelijk verhuisd wil zijn.  En dan vloeien de tranen weer.  Want tegen februari woon ik een jaar hier, in Rijmenam.  In het huis waarin ik me niet thuis voel.  En dat weegt zwaar.  (Ja, ja, luxeprobleem, I know.)

Misschien is dat een verklaring waarom ik een paar dagen terug plots opstond met het idee dat ik voor kerst naar Honduras wil.  Jawel, dat heb je goed gelezen.  Ik wil naar Honduras!  Natuurlijk is dat een absurd idee: zot veel geld betalen voor een vliegticket en slechts 10 dagen ginder kunnen zijn.  Wetende dat we een huis aan het verbouwen zijn, dat ik volgend jaar naar Namibië ga...is dat financieel helemaal een gek idee.

Maar ik voelde zo'n drang!  Ik heb dat nooit zo hard gevoeld!  Wat ik daar denk te vinden, of welke verwachtingen ik heb?  Niets, en geen.  Natuurlijk is dat niet waar.  Een mens heeft altijd verwachtingen.  En dan denk ik dat de verwachting is dat ik bij terugkomst ga beseffen hoe goed ik het hier wel heb.  Geen kakkerlakken in de kleerkast, buiten kunnen komen als het al donker is, geen voortdurende angst op een overval of erger,...  Ik weet het niet.  Ik wil het gewoon.

En het is lang geleden dat ik nog iets écht wilde.  Dat ik het niet wilde omdat ik denk dat iemand anders van mij verwacht dat ik het wil.  Intussen heb ik met Trina, mijn Hondurese mama, gebeld.  Ook zij verklaart me zot.  En sindsdien is de drang al iets minder.  Maar toch blijft het idee in mijn hoofd ronddwalen. 

Noem het een vlucht. Want ja, ik heb geen zin in gedoe met de feestdagen.  Ik heb geen zin in sociale aangelegenheden en verplichtingen.  Na vorig jaar heb ik daar geen zin meer in.  Of ik in Honduras dan niet zou vieren?  Natuurlijk wel.  Daar zou ik met de familie de verschillende feestdagen doorbrengen.  Dat is zo.  Maar dat is een soort van overlevering, of zo.  Hier zijn er altijd die verwachtingen.  En die ergernis.  Dat gedoe over wie wel en niet komt.  Dat gedoe over wat we gaan eten.  Dat gedoe dat me een jaar later nog parten speelt.

Dus ja, het is een vlucht.  Ik wil even heel ver weg van hier.  Naar die andere thuis.  Me even thuis voelen, gewild voelen.  Hoe absurd, gek, zot, het ook klinkt.  Hier in Europa ergens naartoe gaan, gaat het niet oplossen.  Ik wil even de confrontatie aangaan met mezelf.  Zoiets.

En ik maar zeggen dat ik geen verwachtingen heb. Yeah right.  Soite, ik voel me al iets rustiger wat die drang betreft.  Doch, ik heb wel schrik om spijt te hebben.  't Is ook de eerste keer in lange tijd dat ik me bedenk dat ik geen spijt wil hebben.  Dus het is toch een big deal voor mij, precies.

Even terug naar mijn roze wolk.  Ik denk dat ik er af ben.  Ik ben niet zeker.  Ik weet wél dat ik gisteren een echt Fieke heb gedaan.  En neen, ik voelde niet eens zoveel frustratie, hoewel iedereen dat wel dacht.  Ik had gewoon zo'n gevoel van "ik zal hier eens zeggen waar het op staat in plaats van mee te doen met roddelen".  En dat zal nog wel als een boemerang terug in mijn gezicht terecht komen.  Dat besefte ik al toen ik het deed.  Maar het was sterker dan mezelf.

Ik ben en blijf wel Fie.  En Fie is rechtuit.  En nu heb ik alweer een reden om nóg harder mijn best te doen hé.  Want dat is wat ik de hele tijd doe.  Mijn best doen.  Ach, het is wat het is, es lo que hay.  Ik ben intussen naar latin muziek aan het luisteren, en ik weet niet of ik dit al vertelde: Maná is in Europa geweest afgelopen zomer!  Ik was zo hard bezig met mezelf slecht te voelen, dat ik dat helemaal gemist heb!  Echt jammer!

Volgend jaar viert Tomorrowland trouwens z'n 15de verjaardag.  En ik kan er bij zijn!  Ik had me al voorgenomen niet te gaan, gezien de kostelijke reis die ik zal maken in de zomer. Maar ik zou dus kunnen gaan.  Want bij het tweede weekend ben ik al terug in het land.  Dus dat is nu weer zo'n discussie met mezelf.

Die discussies met mezelf zijn behoorlijk duur, merk ik.  Nochtans denk ik in dit geval net hetzelfde: Ik wil er geen spijt van hebben.  Het grappige is dat Chris spontaan sprak over ook gaan.  Grappig, niet de juiste woordkeuze.  Ik heb hem vrij rechtuit gezegd dat ik eigenlijk alleen wil gaan.  Dat is mijn ding. Net zoals gaan dansen in Hasselt.

Vorige week ging ik naar Winterland voor een avondje salsa.  Ik had op voorhand hard gezaagd rond Chris zijn oren om mee te gaan.  Ik vind het belangrijk om te gaan dansen en ik vind het belangrijk om dat samen met hem te doen. Maar hij lijkt dat niet te begrijpen.  Dus ik zei het hem nog eens letterlijk, hoe belangrijk dat is voor mij.

Toch ging hij niet mee.  Terwijl ik het flink wilde combineren met een afspraak met zijn papa.  Hij woont tenslotte in Hasselt.  In ieder geval, ik ging alleen en het was zalig!  Dat is toch gewoon van mij, hoor.  Gewoon dansen, geen gedoe, dansen en voelen.  Het kan me er nog steeds brengen.

Zolang het maar niet in gezelschap van te veel bekenden is.  Want dat heb ik recent ontdekt: Ik ben momenteel geen groepsmens.  Ik ben anders een vrij sociaal iemand, en ik heb altijd ontzettend genoten van sociaal contact.  Maar momenteel ligt dat even anders. Ik kan genieten van één-op-één contact, maar niet van groepscontacten.  It is what it is.

Ik ben op dit moment een loner.  En ik vind het wel jammer, maar ik kan mijn gevoel niet veranderen.  Ik heb gedaan met mezelf daartoe te dwingen.  Dus als ik dan even terugkijk op het voorbije half jaar, op hoeveel geld ik heb uitgegeven zonder dat ik er iets aan had, dan bedenk ik me dat ik misschien toch best naar Honduras ga...maar ik durf precies niet...wordt vervolgd...of niet...