uren tellen

Ik ben een teller.  Ik ga daar niet over uitweiden, want daarover gaat deze post niet.  Echter, wat ik niet tel, zijn mijn werkuren.  't Is te zeggen, net als velen klaag en zucht ik wel eens over bepaalde situaties, maar ik zie het ook als part of the job.  Als er veel mensen uitvallen, valt dat zwaar op de rest en wordt ieders draagkracht op de proef gesteld.  Dat is zo.  Ik ben me er bewust van, dus ik weet ook dat we allemaal wat meer op onze tippen gaan lopen dan.  Tot daar ben ik helemaal mee.

MAAR ik merk een mentaliteitswijziging op.  Ik zou ze kunnen wijten aan de leeftijd van de nieuwelingen, doch dat is verkeerd.  Want eigenlijk doen de meeste jonge nieuwelingen wat ik ooit deed: werken, ja-knikken, jezelf trachten te bewijzen en de kat uit de boom kijken op bepaalde momenten.  

Ik kom niet graag uit de school klappen (dat is de Nederlandse versie van onze biecht, vertelt een bepaalde website me, en het leek me erg toepasselijk), tenzij het te hard op m'n hart drukt.  Amai, vermoeidheid doet vreemde dingen met mijn taalgevoel.  Ja, ik ben vermoeid.  Als op het telefoonscherm verschijnt dat je alarm binnen 5 uur en 5 minuten zal afgaan, dan weet je dat het weer een te korte nacht wordt.  Eén van de gevolgen van zonder auto vallen (ander verhaal, vermoeidheid doet me ook afwijken).  Ik draai rond de pot, omdat het fout voelt.  Maar 't is m'n wereld.

Een collega die we nog niet als ancien kunnen bestempelen, heeft de neiging om netjes bij te houden wie welke uren presteert en wie het geluk heeft wat vrije momenten te verzamelen.  Uhu.  Gewoon al die zin lezend, ken ik alvast één persoon bij wie de haren ook omhoog gaan komen (waarvoor dank, dank dat je me begrijpt!).  Ik begrijp het, wil ik schrijven, maar ik kan niet uitleggen waarom ik het begrijp want eigenlijk begrijp ik het niet.

Bij ons op school heerst er al jaren een behoorlijk goede collegialiteit.  Uiteraard botert het niet tussen iedereen even goed, natuurlijk zijn er ergernissen.  Maar ik kan met de hand op het hart zeggen dat we voor mekaar in de bres springen.  En vaak doen we dat onbaatzuchtig, verwachten we niet meteen een tegenprestatie.  "Kom maar af als jij eens iets nodig hebt", is een vaak gehoorde uitspraak bij ons.  Fijn, toch?

Fijn, zo'n woord dat onze vorige directeur vaak in de mond nam.  Hij hamerde enorm op die collegialiteit.  Hij had een hekel aan urentellers.  Hij zei dat ook steevast bij elk sollicitatiegesprek en herinnerde de vaste crew er regelmatig aan.  Hij ging zelfs zover om ons gelukzakken te noemen als we 'mochten' vervangen, want dat betekende dat we alvast gezond genoeg waren om te komen werken.

Ja, we hebben er vaak om gelachen.  We hebben er ons ook af en toe aan geërgerd.  Doch op een dag als vandaag zou ik bijna durven stellen dat ik hem mis.  Hoewel dat overdreven is.  Dat is overdreven.  Echter, ik merk toch veranderingen op die ik niet fijn vind.  Zoals de niet-ancien "met meer ervaring in het onderwijs dan ik" die zich bijgevolg "niet laat doen".  (de dato juni 2017)

Vandaag ging ik weer in het rood.  Fel, als een vijftigtal mensen het zagen gebeuren.  Dat klinkt zwaar, en achteraf bekeken was het dat ook echt.  De tranen bleven vloeien, ik snikte en snikte en kon zelfs dat niet tegen houden.  Hoe dat kwam?  Wel, ik kreeg een boek in bruikleen van mijn therapeute om dat te ontrafelen.  Doch, met schaamrood op de wangen geef ik toe dat ik dat boek niet heb vast gehad.  En morgen geef ik het terug.  

Volgens mijn gedachtegang kwam de breakdown er doordat ik mijn best had gedaan om mijn gevoel te benoemen.  Ik had er eveneens bij gezegd dat ik niet wilde discussiëren.  Maar dan werd ik letterlijk de rug toegekeerd met de boodschap dat als ik niet wilde discussiëren, ik ook niets hoefde te zeggen.  Hopla!  tranen tranen tranen

Hoe dit verder gaat?  Wel, ik ventileer.  Verschillende mensen kwamen hun steun betuigen en dat deed echt deugd.  Op een zeker punt zal ook dit uitgepraat worden, doch deze keer zal ik die stap niet zetten.  No way!  Tegen m'n kar rijden, dat mag intussen duidelijk zijn, is een oorlogje starten.  Zo'n vaart loopt het niet, want dat vind ik het niet waard in dit geval.  Echter, ik vond het heel knap van mezelf dat ik m'n gevoel benoemde en dan verwacht ik zo geen reactie.  Dus het zal de komende periode stille oorlog zijn.  En neen, van mij zal de toenadering niet komen.  Want ik heb in mijn ogen niets fout gedaan.  Ik heb alleen -alweer- uitgelegd hoe wij op onze school de dingen aanpakken.  En dat is op een collegiale manier, niet (ver)oordelend.

story of my life

Ik geraak hier weer zo moeilijk, amai.  Ik heb het weeral druk.  Ik werk voltijds + halftijds als voorlopig bewindvoerder.  Want ja, die bewindvoering neemt veel tijd in beslag.  Er blijven maar praktische zaken op me af komen.  Uiteraard weegt het emotioneel ook door.  Daarnaast sta ik voor een verhuis + verbouwing.

Ik tracht me bewust te zijn van mijn valkuilen. Zo weet ik dat ik op maandag vaak te veel doe, door de opgebouwde energie van het weekend.  Echter, dan ben ik dinsdags al terug zeer moe.  Dus dat probeer ik te vermijden.  Doch, momenteel lijkt het of mijn dinsdagen hebben de maandagen vervangen.

Op dinsdag maak ik namelijk geen plannen, blijkbaar.  Toch geen afspraken, want in mijn hoofd heb ik altijd vele plannen.  Vandaag dacht ik rustig te koken en ook nog wat bananendozen te verzamelen voor de verhuis.  En toen was het plots 19:30 en had ik nog niet gegeten voor de avond!  En dat terwijl ik terug bezig ben met mijn pseudodieet.  Ik weet wel dat ik meer dan dat nodig heb, om terug op mijn streefgewicht te komen.  Dat gewicht ligt 13 kilo onder wat ik nu weeg.  En neen, dat is niet overdreven.  Dan zal ik nog steeds niet zo mager zijn als toen ik Chris ontmoette.  Dus ik zal dan niet te weinig wegen.

Meer dan zo'n pseudodieet zit er echt niet in momenteel.  Dat vraagt al veel karakter, eigenlijk.  Ik heb gewoonweg de tijd niet.  De tijd om terug te gaan sporten, naar de supermarkt te gaan om gezonde voeding te kopen en klaarmaken, te ontspannen.  Ik kom echt tijd te kort.

Maar Fie, je hebt toch geen kinderen?  Dan is het leven toch zo zalig en zorgeloos.  Natuurlijk, als je die bril van ouder draagt.  Mogelijk denk je terug aan die tijd dat je kinderloos was en alles simpel leek.  Maar dat is het niet.  En het blijft me zo ontzettend storen dat ouders bepaalde (voor)rechten genieten ten opzichte van bewuste niet-ouders!  Want ik heb dit weekend mezelf verdiept in de wetgeving rond minder werken als onderwijzer.  Omdat ik voel dat het eigenlijk (alweer) niet (meer) gaat.  En, jawel hoor, als ouder kan je nog steeds bepaalde verlofstelsels opnemen, mét vergoeding door de RVA.  En, jawel hoor, dat komt bóvenop die stelsels die iedere onderwijzer kan opnemen.  Met dat verschil dat het ouderschapsverlof een absoluut recht is, dat zijn de andere stelsels niet.

Het leven is niet eerlijk.  Dat vertel ik mijn leerlingen ook, wanneer ze weeral kwaad worden omdat ze gestraft worden als hun taak niet tijdig wordt ingeleverd.  "Ja maar, ik studeer nu voor mijn theoretisch rijexamen."  Uhu...en binnen enkele maanden word je verondersteld in de maatschappij mee te kunnen.  En in die maatschappij word je er eveneens voor gestraft als je met iets te laat bent, ongeacht de reden.

Hoe hard ik ook overweeg om 4/5 te gaan werken, ik ga het niet doen.  Enerzijds is er dat idee in mijn hoofd dat ik eigenlijk al 4/5 werk, want ik geef geen les op vrijdag.  Anderzijds ken ik mezelf, en weet ik dat ik een workaholic ben.  Officieel minder gaan werken, gaat daar waarschijnlijk niets aan veranderen.  Om nog maar te zwijgen over de financiële gevolgen.  Met de aankoop van een woning en verbouwingswerken voor de boeg, is het niet het moment.  Niet dat Chris het met me eens is.  Hij vindt dat ik te weinig voor mezelf zorg.

Natuurlijk heeft hij een punt.  Als ik zie hoe collega's regelmatig een dagje afwezig zijn (wij mogen één dag ziek zijn zonder attest), besef ik dat gaan werken met een zware verkoudheid / bronchitis / keelontsteking, geen goed idee is.  Ik weet niet wat ik juist heb, maar ik weet wel dat ik er al meer dan twee weken mee rondloop.  

Kom, kom, ik doe ook goede dingen voor mijn gezondheid.  Weliswaar ruim een jaar te laat, maar ik ben eindelijk met kinesitherapie gestart voor mijn knie.  Die knie die al lang ontstoken lijkt, krijgt nu wat extra aandacht.  Uiteraard geeft dat weer druk, want ik hoor elke dag oefeningetjes te doen.  Bij voorkeur zelfs meer dan eens per dag, hoewel ik daar niet altijd aan geraak.  Vandaag bijvoorbeeld zal het weer enkel voor het slapengaan gebeuren.

Jep, 't is hier druk.  Gelukkig kan ik rekenen op Chris.  Hij neemt veel op zich en verwacht niet dat ik nog meer doe dan dit.  Dat geeft zeker wat ademruimte.  Helaas hangt er ook iets tussen ons sinds een kleine maand, en dat beheerst mijn humeur soms.  Op die momenten neemt woede het over...a la guerra, hé.  Es lo que hay.

30 dagen zonder klagen, dat is het nieuwste modefenomeen.  Al maar goed dat ik niet mee doe aan modefenomenen.  Ze maken me bewuster van wie ik ben en hoe ik de dingen aanpak, maar dat is meer dan genoeg.  Soms is genoeg voldoende.  Nog meer moetjes heb ik niet nodig.  Dus ik mag en kan wel gewoon klagen, nah!

Zoals over mijn kat.  Saartje begint door te hebben dat er wat op til is, denk ik.  Als je weet dat ik vandaag 17 bananendozen mee naar huis heb gesleurd, weet je genoeg.  Enkele torens in mijn wintertuin, die intussen eerder lijken op torens in Pisa.  Ik voel toch wat angst voor mogelijke urine buiten de kattenbak.  Fingers crossed dat ze het niet zo ver drijft!

Ook fingers crossed voor zaterdag!  Zaterdag is onze jaarlijkse weerziendag op school.  Die valt opnieuw samen met de ticketverkoop van Tomorrowland.  En met één of andere familiale aangelegenheid waarover ik me geen zorgen hoef te maken.  Buiten dat er volop over mij geroddeld kan worden; dat wel.  Ik zal zaterdag dus al vroeg op school klaarzitten aan de computer.  Uiteraard zou ik het superfijn vinden om onmiddellijk bij de eerste verkoop 'binnen' te geraken.  Om 17:00 is er een tweede kans, hoewel ik dan eigenlijk nog werkverplichting heb.  De voorlaatste kans is er een week later.  De voorlaatste, want de wachtlijst kan ook nog voor positieve verrassingen zorgen, mocht ik afgelopen editie ontdekken.

Nu, volgende week wordt het alweer ontzettend druk.  "Echt?", hoor ik mijn trouwe lezer denken.  Jups jups...  Ik heb tegenwoordig zoveel te doen, dat ik zelfs mijn agenda niet meer uit mijn hoofd ken, en bepaalde dagen volledig door mekaar haal.  Doch, volgende week is eindelijk het moment daar waarop we al lang wachten!  We gaan vrijdag, 2 februari, de akte tekenen voor onze lening en de aankoop van ons huis!  's Zaterdags openen we al meteen de deuren voor familie en vrienden, zodat ze kunnen komen kijken wat we ons op de nek haalden.  En die zondag ga ik Valentijnsbrunchen met Lily; joepie!  

De gewone weekdagen zitten ook lekker vol: 2x kiné, Sieglinde, zitting met de vrederechter.  En dat is volgende week, deze week kan anders ook tellen.  Nog op de planning: Elzy, eten bij papa, rueda, therapie, afspraak met de huurders, naar de bank voor verzekeringsprodcuten en inpakken!!!!  Wanneer ik dat laatste ga doen?  No idea!  Gelukkig -alweer- helpt Chris.

Oh, er is zoveel dat ik ook nog wil doen.  Er zijn zoveel mensen die ik mis.  Er is die wijze vriendin in Tenerife.  Haar woorden hoor ik vaak in mijn hoofd: "Fie, je moet meer hulp vragen."  Ze heeft gelijk.  Ik probeer; Ik leer.  Er is ook die vriendin die afgelopen weekend in het ziekenhuis terecht kwam.  Maak ik me daarover zorgen, seg!  Want zij is echt zó speciaal voor mij, ze betekent zó veel in mijn leven.  Ik kan me niet voorstellen dat ze er ooit niet meer zou zijn.  Neen, dat is niet overdreven.  Als je enkele dagen na een herseninfarct alweer thuis bent, heb je geluk gehad.  Zij, maar de mensen die haar liefhebben ook.  En daar reken ik mezelf bij.  Ik laat die speciale vriendin overigens wat met rust op dit moment.  Ik weet dat ze dat begrijpt.  Ik heb wel behoefte aan contact met haar, doch ik denk dat ze dat niet nodig heeft nu.  Als er iets is dat ik weet, dan is het dat het niet leuk is om geconfronteerd te worden met zaken die je niet nodig hebt!

Ho, wat een lange tekst al.  Ik geraak precies ook niet uitverteld.  't Was ook weer enkele weken geleden.  En ik had me nu eenmaal voorgenomen vandaag langs te komen.  En dat is gewoon gelukt!  Ik werd tijdens het typen onderbroken door een telefoontje van Chris, waardoor het nu al later is dan gepland.  Stilaan tijd om af te ronden toch.  Want ik slaap nog steeds wisselvallig (ik zocht naar het juiste woord, dat is het volgens mij), dus ik kan best beginnen met tijdig richting mijn bed te gaan.  Eerst nog oefenen met de knie, en mogelijk nog wat lezen ... soite, tijd om hier te vertrekken.  A la proxima!
         (oh ja, ik ga naar Mallorca, dat wist je ook nog niet! 't is om te werken, hoor :-) )
 

*actie* !

Intussen hebben we er weer een fijne avond bij Fanny en Tom opzitten.  Dit jaar waren we met z'n twaalven, en het was weer top!  Fantomy waren de perfecte hosts en voorzagen zelfs een quiz en binnen-de-minuut-spelletjes.  Veel leuke momenten beleefd, waarvan de jaarlijkse traditie van klinken op het dak er één was.  Het was overigens de eerste keer dat het niet vroor en dus niet glad was op het dak.  Echter, plassen lagen er wel genoeg en velen onder ons hielden er natte sokken aan over.  Gelukkig had Fanny een lade vol droge sokken!

Gisterenochtend kwamen we thuis tegen 6:00, de rest van de dag bleven we binnen.  Ik sliep niet gek lang, en vond zelfs de moed om wat stapels papieren weg te ruimen van mijn bureau.  Ik heb me een tweetal uren bezig gehouden met allerlei administratie, zowel voor mezelf als voor Elzy.  Hoe kan het ook anders...

Vandaag is het de bedoeling om naar Elzy haar appartement te gaan. Ook daar wachten nog stapels papieren.  En lege vuilzakken die gevuld dienen te worden.  Het zal weer een drukke bedoening worden.  Ik ga m'n laptop meenemen om ook verscheidene abonnementen stop te zetten: elektriciteit, telefoon, televisie.  Eveneens ga ik de terugbetaling aanvragen van zoveel mogelijk dienstencheques.  Meer dan de helft zal vermoedelijk al vervallen zijn.  Wetende dat Elzy maandelijks 20 cheques ontving, maar ze al meer dan een half jaar niet meer gebruikt.

Donderdag wordt ook een dag in het teken van Elzy.  Bedoeling is om kledij te gaan shoppen.  Echter, zelf toont ze zich weer erg koppig, dus het zou kunnen dat ik alleen ga.  Ik wil haar graag bij zoveel mogelijk zaken betrekken, maar als zij niet inziet wat het beste voor haar is, zal ik toch dingen alleen aanpakken.

Verder heb ik deze week nog geen plannen gemaakt.  Sowieso zal ik nog een dag of twee voor school werken.  Ik weet alleen nog niet wanneer.  Misschien vanavond naar Bocadero?  't Is al een jaar geleden dat ik nog eens ging, besef ik.  Maar de vrienden gingen vorige week, ik denk niet dat er iemand mee wil straks.  Ik zal wel zien.

Natuurlijk rust ik nog veel.  Afgelopen nacht toch netjes 11 uren in bed gelegen.  Hoewel ik dat laat opstaan niet zo fijn vind.  Want dan is de helft van de dag soms al om wanneer ik opsta.  Mijn therapeute vroeg vrijdag welk energiepercentage ik mezelf geef momenteel.  Eigenlijk heb ik daar niet meer over nagedacht.  Misschien 60%?  Ik heb gewoon ook weer veel zorgen.

En ja, sommige dingen zijn niet 'mijn' probleem, maar ze worden wel zo bestempeld door anderen.  Ik ben inderdaad nog steeds woedend, doch ik probeer die kwaadheid niet te laten regeren.  En als ik dan toch hulp vraag voor iets, voel ik me schuldig.  En blijkt achteraf dat mensen daar eigenlijk toch geen zin in hadden; of zoiets.

Chris is al aan z'n eerste dutje van de dag bezig, maar ik ga hem seffens toch wekken.  Want hij zou mij vandaag helpen op Elzy haar appartement.  't Is verdorie echt veel werk.  Doch, met een advocaat had dat nog steeds zo geweest volgens mij.  Precies of een advocaat zou met haar kleren gaan kopen of haar ijskast gaan leegmaken.  Nee, die zou mij waarschijnlijk de opdracht geven om dat te doen.  Dan toch liever op deze manier...