Beter een goeie buur,...

Had ik al verteld dat ik een nieuwe onderbuur heb?  Mogelijk wel.  Haar naam is Tine, en ze past perfect in dit gebouw.  Women on top is het hier!  Heel plezant, zo drie vrouwen, allemaal dertigers, bij elkaar.  We denken ook wel wat hetzelfde, we deden alle drie voor langere tijd vrijwilligerswerk in het buitenland en werken met/voor de jeugd.  Dus het zit hier goed!

Wat we hier ook hebben, is een heuse beestenboel.  Ik heb occasioneel eens een spin, één keer was ze te groot en kon ik ze zelf niet aan (gelukkig loste Saar dat toen op).  Saar is hier inderdaad ook.  En dankzij haar, heb ik geen muizen.  Want toen ik hier introk, werd me gezegd dat er muizen leefden in dit appartement.  Echter, nooit (sporen van) een muis gezien, dus ik ging ervan uit dat Saar een goede muizenverschrikker is.

Donderdag stond Tine aan mijn deur: "Er zit een muis in mijn bed".  Van muizen heb ik geen schrik, dus ik mee naar beneden.  We hebben het beestje heel even in onze ooghoek zien passeren, maar die kon zich verdomd goed verstoppen!  Ik heb Saar er ook bij gehaald, maar zij was vooral zeer angstig omdat ze niet 'thuis' was.  We gingen ervan uit dat het knaagdier wel vertrokken was, dus ik vertrok ook.   Net voor ik naar mijn bed ging, bleek Tine opnieuw bezoek te hebben in haar bed.  We hebben bijgevolg beslist dat ze wel een nachtje mee in mijn bed kon.  Vrijdags legde ze onmiddellijk vergif en ze bracht het weekend elders door.  

Zondagochtend; traditioneel blijven we dan gezellig samen in bed; Chris en ik, en Saartje mag daar ook bij.  Doch, Saar had meer interesse in mijn kleerkast.  't Is te zeggen, in het geluid dat van achter die kleerkast kwam.  Mijn aandacht was ook al snel gewekt.  Oh jawel, dat zou zeker en vast een muis zijn.  Al dan niet een gedrogeerde muis...

We stonden op, ik was wel nieuwsgierig maar besloot er toch niet te veel aandacht aan te schenken.  Saar bleef echter trouw waken door de hele tijd over en weer te lopen langs de kast.  Ineens hoor ik de kat wild door het huis rennen, en Chris die roept "ja, 't is een muis, en Saar heeft ze gevangen".  Yes, mijn kat kan muizen vangen!

Mijn kat vangt muizen en vindt dat uiteraard geweldig speelgoed.  Meer dan spelen deed ze er ook niet mee.  En wanneer ze even niet oplette, liep de muis weg.  Floep, onder de kast in de living, onder de plint (vermoedelijk, er zit nogal een grote spleet tussen de vloer en de plint), "dag muis", hoor je mij nog zeggen op het filmpje dat ik aan het maken was.  Dat was weliswaar nadat ik gevloekt had op mijn kat.

En zo kan ik officieel zeggen dat ik een muis in huis heb (gehad).  Of ik bang ben?  Neen, niet echt.  Ik zal natuurlijk schrikken als ik ze plots tegenkom, maar vier poten kan ik aan.  Het zijn acht poten waar ik het zeer moeilijk mee heb.  Dus twee keer vier zou misschien wel een probleem zijn ;-) bedenk ik me nu.  Nee, nee, muizen zijn oké.  Dat is natuurlijk niet waar, maar ze maken me niet bang.  Hoewel ik ze nu ook niet in mijn bed wil aantreffen!

Tine stuurde deze ochtend echter een bericht dat ze een 'megaspin' had gedood, "groter dan in Afrika".  Dat vind ik minder fijn.  Maar kom, ze heeft ze gedood, dus ik heb alvast twee hulplijnen hier in het gebouw.  Het komt wel goed!  Toegeven dat ik tijdens het schrijven van deze post toch heel regelmatig aan het rondkijken ben in huis, hehe.

Iets anders, maar het gaat nog steeds over goede buren: mijn stofzuiger is kapot!  Poef, ineens, gedaan...nochtans nog in garantie, gelukkig maar hé.  Dus ik zaterdag naar de winkel, waar ze dat ding niet eens getest hebben.  Neen, gewoon terugsturen die handel, en drie weken wachten vooraleer ik er meer over zal weten.

Even tellen: binnen drie weken ben ik al lang niet meer op Belgische bodem!  En wat met die oppassers?  Dan kunnen zij hier niet poetsen!  Ai, ai!  Zorgen voor dan, maar nu kan ik zeggen dat ik gisterenavond grondig gepoetst heb.  Ik ben gestart met snel 'swifferen', om nadien met Tine haar stofzuiger het grotere werk aan te pakken.  Ik leen mijn bed, zij leent een stofzuiger!  Zo doen we dat!

En oh ja, dat las je goed: oppassers!  Op de valreep.  Je weet het wel: problemen lossen zich op wanneer ze zich voordoen.  Waarschijnlijk omdat ik op zo'n moment minder kritisch en koppig ben, en dus gemakkelijker knopen kan doorhakken.  Voorlopig ziet het er zo uit: 13 dagen Danny (hij paste al twee keer op), enkele dagen de buren (zij weten dat wel nog niet), een maand de schoonzussen (afwisselend/samen).

Of ik er helemaal gerust in ben?  Neen, dat zal ik nooit zijn.  Maar ik ben toch vrij tevreden met de oplossing die ineen gepuzzeld is geraakt.  Ik ben trouwens stevig bezig hoor!  Sinds vandaag zijn álle overnachtingen geboekt.  Gisterenavond heb ik ook eTA en ESTA in orde gebracht, dus normaal word ik toegelaten in Canada en de Verenigde Staten van Amerika.  'USA?' hoor ik je bijna denken; ja, USA, want we zullen tijdens onze reis voortdurend 'flirten' met de grens, dus mogelijk zullen we ze ook wel eens oversteken.  Misschien ook niet, en dan was dit een overbodige kost, maar ik ben liever voorbereid.

En voorbereid ben ik steeds beter!  De hele matrix, het reisplan, enkele correspondentie die via mail gebeurd is, boekingen van vlucht en treinrit,...het zit allemaal afgeprint in een kaftje!  En 'deel 1' heb ik al gelezen in de reisgids.  Deel 1, want in mijn hoofd is het stuk dat we in het begin doen deel 1.  Dat is het deel dat ik helemaal zelf heb bedacht, het vervolg is gedeeltelijk gebaseerd op een rondrit uit Lonely Planet.

Ja, ik krijg meer en meer kriebels om te vertrekken!  Ik zie het zo hard zitten!  Doordat het zo lang geleden is dat ik ver en lang op vakantie ging, heb ik precies wel wat meer stress.  Ook omdat dit eigenlijk een echte relatietest wordt.  Maar ik geloof dat we dat wel gaan aan kunnen, met de nodige ruzies tussendoor.  Dat hoort er bij!

In ieder geval, ik zie dat ik hier al heel veel getypt heb.  Ik zie dat, want ik ben al een tijdje bezig.  En aangezien ik snel typ, zal ik ook al veel hebben.  Zoveel energie precies.  Ik weet niet goed hoe dat komt.  Gewoon, omdat het bijna zover is.  Bijna vakantie, bijna tijd voor een nieuwe topreis, bijna geen frustratie meer, bijna tijd voor nieuwe planningen! Maar eerst nog woensdagnacht doorkomen!                       zonder beestenboel

laat me maar doen

't Is juni.  Traditioneel een maand met behoorlijk wat stress voor de gemiddelde leerkracht.  Voor mij geldt dat ook.  Los van heel veel werk, zijn er nog zo veel andere dingen die ik in orde wil krijgen.  Voor Canada heb ik nog steeds een lijstje liggen met 'to-do'-dingen, en mijn huishouden geraakt ook weer niet gedaan.

Op zich niet zo erg.  Ik kan veel.  Dat weet ik.  Ik doe ook veel.  Gisterenavond fel doorgewerkt, en ik zag al licht aan het eind van de einde-schooljaar-tunnel.  Amai, het is woord-uitvind-dag, precies!  Maar dat neemt niet weg dat ik nog steeds werk heb liggen.  En ja, ik leg de lat hoog, dat is zo.  Ik heb ze al verlaagd, volgens mij.  Ik heb gewoon het gevoel dat ik het goed doe en ik eis van mezelf niets minder.  Dat is nu eenmaal zo.

Erg vermoeiend allemaal, vooral omdat mijn nachten al twee weken lang onderbroken worden door Saar.  Al twee weken maakt Saar me wakker terwijl ik nog in mijn bed mag blijven.  Niet fijn!  En ik tracht haar te straffen door ze op te sluiten in de keuken en wintertuin, maar dat lijkt niet te helpen.  Ze blijft me gewoon elke nacht wakker maken en ik blijf haar achter een tweede gesloten deur zetten.  Echter, dat eist z'n tol.

De voorbije week heb ik al drie keer gemerkt dat ik niet veel nodig heb.  Ik ervaar veel frustraties en die komen er soms plots uit.  En dan sta ik daar, met tranen in de ogen.  En dan ga ik weg, om ergens al rokend te huilen.  Laat me maar doen.  Dat passeert.  Het hoort bij deze periode, geloof ik.

Mijn huishouden...'t is hier vuil!  Saar-haar...en mijn stofzuiger werkt plots niet meer.  Dus dien ik nog een moment te zoeken om daarmee naar de winkel te gaan.  Lastig, lastig.  Zoveel extra vergaderingen momenteel, dat ik nog amper vrije momenten over houd.  In 't weekend misschien?  En het dan nu maar heel vuil laten liggen.  Of de Swiffer eens proberen, met een doekje of tien.  Dat Saar-haar valt niet te onderschatten!

Voor Saar heb ik trouwens nog steeds geen oplossing voor de zomer.  En ik vertrek al binnen een goeie twee weken!  Dat bezorgt me ook behoorlijk wat kopzorgen.  Ik weet wel dat problemen zich oplossen wanneer ze zich voordoen, maar het begint toch stilaan een probleem te worden mijns inziens.  

En ik stond erbij en ik keek ernaar ....

2/3 weken

Vol hoofd.

Zo begin ik wel vaker.

Nood aan schrijven, geen zin in papier en pen.

Dus kom ik hier terecht.

Ik weet echter niet waar te beginnen.  Mijn hoofd zit echt vol.  Het lijkt alsof ik veel te vertellen heb, veel om over na te denken, ook wat filosofische tekst.  Veel.  En niets geordend.  Ik heb geen idee of dit zal helpen, of het boeiend zal zijn om te lezen.  Waarschijnlijk niet.  Tenzij je houdt van chaotische teksten van Fie.

Voor wie schrijf ik dit eigenlijk?  Hopla, het filosofische is er al!  Je weet hoe het begon (enkele keren klikken en je kan het ontdekken, als je het toch niet weet).  Het ging verder als blog.  En nu weet ik niet meer wat het is.  Iets anoniem persoonlijk?  Dat vraagteken staat er zo ineens.  Ik bedoelde een punt.  Freud.

Wow

Gelukkig zijn Chaja en Fanny er om te luisteren naar mijn frustraties.  En Chris uiteraard.  Maar hij is geen vrouw, dus zijn visie is soms verschillend.  Of hij wil me doen nadenken, terwijl ik gewoon wil ventileren.  Dan zijn vrouwen beter.  
Ik wil heel weinig prijs geven vandaag.  Valt het op?  Ik vermoed van wel.

Officieel nog drie weken te gaan.  Onvoorstelbaar!  Het zit er weeral bijna op!  En ik voel me soms een echte workaholic, maar volgens sommigen ben ik dat niet.  Nochtans vind ik dat ik het goed deed dit schooljaar.  Dat donkere jaar lijkt de dingen soms nog steeds te overschaduwen.  Voor mezelf, maar mogelijk ook voor anderen.  Ik zat diep.  Het zit diep.  Maar ik sta er.  Elke dag opnieuw.  En ik wil er blijven staan.  Ik doe dat goed.  Ik vind dat ik dat even van mezelf mag zeggen.  Anderen doen dat ook.
En het is waar.  Dat geloof ik echt.

In mijn hoofd zijn het eigenlijk nog twee weken.  Want het zijn nog twee volledige weken.  Tenzij er nog één of andere vergadering bij komt.  Dat denk ik soms.  Het mag. Het zal wel lukken.  Alles lukt.  Zelfs wanneer je het niet verwacht.  Problemen los je op als ze zich voordoen.  Alweer zo'n bizarre kronkel.  Neen, weinig problemen op het werk momenteel.  Gewoon druk en wat frustraties.

Oei, als ik niet op pas, krijgen de frustraties nog de bovenhand.  Neen, zo is het niet, hoor!  Tenzij je de luidruchtige buurman meetelt.  OMG!  Geen aanwinst voor de straat!  Oh ja, daar heb ik me ook al ontelbare keren aan gestoord!  Ontelbare keren, en de man woont hier misschien twee weken.  Maar echt: zwijg!  Ik babbel veel, maar hij wint!  Die man is gewoon praatziek!

Even afgeleid.  Ja, want de buurman die veel talen kent (dus met "no entiendo" kom ik niet weg) en van Poolse afkomst is en veel joints rookt, is weer volop aan het praten.  Tegen wie?  Ja, dat vraag ik me ook af.  Tegen iedereen die ongewild luistert, vrees ik.  Gisterenavond deed ik duidelijk maar subtiel de voordeur toe; "slaapwel".  Blijkbaar was dat toch niet duidelijk genoeg.  Té subtiel dus, hihi.

Amai, ik heb al veel geschreven precies.  Misschien ga ik maar eens slapen.  Of nog even naar iets kijken op de laptop.  Kwestie van eens niet te werken of met het huishouden bezig te zijn.  Of met Canada.  Canada dat steeds dichterbij komt voor mij en waaraan ik nog steeds werk heb.  Neen, iets kijken en daarna oogjes toe; dat wordt het!
 

legende: groen = normaal verkeer

Het zit me hoog!  Veel niet-publiceerbare woorden willen eruit.  Een week later, en nog is de informatie niet correct!  Hoe moeilijk kan het zijn?  Moeilijk, blijkbaar.  En ik wil daar gerust begrip voor hebben, maar blaas dan zo hoog niet van de toren!  Want dan komt het hoog te zitten bij de bevolking!

Ik ben bijna verslaafd aan op zoek gaan naar informatie over de NMBS.  En toch haalt dat niets uit!  Want wanneer ik in het station toekom, blijkt de info die ik online vond weer eens niet te kloppen! Het wordt echt irritant!  Vooral omdat ik in elk nieuwsbericht lees dat die kanalen de juiste info geven.  BS, man, BS!

Zo zie ik al twee dagen dat de route tussen Antwerpen en Brussel groen gekleurd is.  Goed, hé, ik werk op dat traject, namelijk in Mechelen.  Dus alles dik oké.  Maar eens in het station ontdek ik al snel dat 'normaal' verkeer blijkbaar voor de NMBS iets anders betekent dan voor de gemiddelde burger.

Voor mij betekent 'normaal': Alle treinen rijden, met een vertraging van maximum vijf minuten.  Die vertraging mag zelfs wat meer zijn, ook dat is intussen voor mij al een normaliteit hier in België.  Maar alle treinen dienen in mijn ogen te rijden tussen Antwerpen en Mechelen, anders kan je niet spreken van een normale situatie.

En daar wringt het schoentje.  Want alle treinen waar ik normaal gezien gebruik van maak, zijn ... afgeschaft!  En alle andere treinen rijden ... met een vertraging, uiteraard!  En neen, geen vertraging van vijf minuten.  Een minimum van vijftien minuten.  Dus zet dat dan gdvd in het geel!  Hoe moeilijk kan het zijn?

Langer onderweg, te laat op het werk, als sardienen tegen de treindeur geplakt; om maar enkele gevolgen te noemen.  En hoe lang gaat dit nog duren?  Nogmaals, heel wat begrip, maar geef de mensen correcte informatie!  Dit is een regelrechte schande!  Ik zag de beelden van Terug naar eigen land zo voor mij, toen ik mezelf nog bij op de trein propte daarnet.  Of beelden uit een verder verleden.

En hoe vaak mag ik nog te laat komen op mijn werk?  Ja, ik vertik het om vroeger te vertrekken of telkens met de auto te gaan.  Ik zou misschien vroeger vertrekken, als ik informatie zou hebben die me dat aanraadt.  Maar dat is niet het geval.  Nogmaals: verslaafd ben ik.  Vooraleer ik vertrek richting een station heb ik minstens drie keer op de app, de online routeplanner én de storingen op het net pagina gekeken.  Tegenwoordig kijk ik zelfs of ik op Facebook of Twitter meer informatie kan vinden.  Dat kan toch niet de bedoeling zijn?

En de clou: ik kom nog te laat!  Ben ik blij dat morgen het weekend begint...
Alhoewel ik waarschijnlijk een heel weekend verslaafd ga kijken hoe alles evolueert...