autifie op funweekend

Afgelopen weekend was het funweekend van AFS.  Dat houdt in dat we een weekend weggaan zonder deelnemers, om ons gewoon eens te amuseren.  Het is natuurlijk ook een vorm van teambuilding, wat onze 18+ - groep toch wel kan gebruiken.  Dit was het derde funweekend.  Eerder gingen we al eens naar de Ardennen en Nieuwpoort.

Deze keer werden we door enkele medevrijwilligers uitgenodigd in het Scoutel in Antwerpen.  En dat was het, meer mochten we niet weten.  Of toch, dat we een stuk VERS fruit mee moesten nemen.  Al van tevoren vond ik het vervelend dat we niets mochten weten over de inhoud van het weekend.  Vrijdagavond werden al mijn vragen beantwoord met "je zal wel zien".  Er waren alleen pintjes, geen wijn, dus bleef ik nuchter en sliep ik slecht in omdat ik niet wist wat komen zou.

Zaterdagmorgen waren er drie vrijwilligers meer, maar zij zijn lid van de TP (trainerspool).  Ze kwamen enkele workshops geven (wtf?!??).  Dat kan niet, het is een funweekend!  Autifie kreeg het steeds lastiger.  Aanvankelijk trachtte ik me erover te zetten, tot we toch wel heel hard werden aangemoedigd om over onszelf na te denken en het even allemaal in de groep te gooien.  De maat was vol.  Na de broodmaaltijd besliste ik om niet meer deel te nemen en me terug te trekken onder het warme water.  Daarna ging ik, samen met een vriendin die het ook niet meer zag zitten, een bezoekje brengen aan de Starbucks en wijn kopen voor die avond.

We werden vriendelijk verzocht toch deel te nemen aan de laatste 'workshop', want daar werd het waarom van de tot dan toe chaotische dag uitgelegd.  Akkoord, het had zijn effect bereikt, maar ondertussen was autifie helemaal op dreef en kreeg ze het steeds moeilijker om gewoon ter plaatse te blijven en niet te kiezen voor vluchtgedrag richting Mechelen.

Om 15:30 trokken we eindelijk de stad in en speelden we Target.  's Avonds aten we in vleesrestaurant Amadeus en speelden met een deel van de groep Take 10.  Ik ging licht dronken en zeer vermoeid slapen.  De vrijwilligers van de TP waren intussen alweer vertrokken, dus wist ik dat me 's zondags toch wel iets van fun te wachten stond.  Dat was ook zo, we boetseerden in klei.  Nadien weer een broodmaaltijd en dan een lange, soms harde, evaluatie.

Conclusie: voor autifie was het funweekend niet zo fun.  Ondertussen heeft iedereen zich geërgerd aan mijn toch wel zeer autistische trekjes, en hebben ze hopelijk ook beseft dat Fie echt wel structuur en een beetje voorspelbaarheid nodig heeft.  Ik voelde me schuldig omdat ik zo hard reageerde, maar ik kon gewoon niet anders.  Ik voelde me echt slecht en het leek me het beste om me gewoon uit de situatie te verwijderen.  Indien niet, was ik ongetwijfeld een ontzettend storend element geweest.  Ik begrijp dat enkele enthousiaste vrijwilligers erg veel tijd hebben gestoken in het organiseren van dit funweekend.  Ik apprecieer hun werk, maar kon jammer genoeg niet gepast reageren.  Ik heb ongetwijfeld tegen enkelen hun kar gereden en op wat tenen getrapt.  Tja, autifie is nu eenmaal autifie ... !

een affiche met namen

Sinds gisterenmorgen is mijn ventje terug van skiverlof!  Saar en ik zijn daar blij om.  Ik had nochtans mijn week zeer vol gepland, zodat ik niet te dikwijls alleen zou thuis zitten.  Ik ging deze week vaak salsadansen.  Daarnaast sprak ik af met vriendinnen.  Ik probeerde meer te slapen dan anders, maar dat ontaarde in minder slaap dan normaal.


Vrijdagnacht heb ik me zo lang mogelijk wakker gehouden, zodat ik nog wat samen met Vincent in bed zou kunnen liggen op zaterdagmorgen.  Natuurlijk vergeet ik op zo'n moment dat ik een lieve kat heb, die zoals een klein kind 's morgens té veel aandacht wil.  Dus zowel gisteren als nu stond ik op terwijl ik nog niet uitgeslapen was, om daarna de hele tijd op Saar te roepen die maar niet gewoon braaf kan zijn.  Overal zit ze op en tussen, ze pikt vanalles dat niet van haar is, ze zit wat te janken,... *zucht*


Gisteren gingen we naar goede gewoonte op café.  Ik kreeg het moeilijk, besefte weeral dat de tijd me inhaalt, dat we steeds ouder worden en dat niemand dat erg lijkt te vinden behalve ikzelf.  Op café gaan is saai, maar onze vrienden vinden het zo fantastisch.  En telkens we iets anders voorstellen, krijgen we een 'njet'.  Zelf stellen ze maar één ding voor dat uit de lijn ligt van wat we anders doen: Tommorowland.  Awel, puur om dwars te leggen zeg ik dan 'NJET'.


Om 1:00 ging iedereen weer netjes naar hun bedjes, en bleven we nog met twee over.  Onderweg naar de auto kreeg ik het nog moeilijker, ik wil gewoon niet aanvaarden dat het dit is.  We zijn plots te oud geworden om uit te gaan, we zijn eruit gegroeid of zo...  Vincent stelde voor om naar La Rocca te rijden, aangezien ik hem net een affiche had getoond in ons zogenaamd stamcafé.  Ik deed veel moeite om uit mijn negatief moment te geraken, en liet hem naar de Antwerpsesteenweg vertrekken.


Aan de deur bleek dat de selectieprocedure in ons land nog steeds bestaat, want een man met een iets donkerdere huidskleur mocht niet alleen binnen.  Zoiets vind ik dan veel te irritant, maar ik zette door.  Mijn jas weghangen kostte me 1 euro, de blacklightstempel 15.  Ja, het leven is degoutant duur geworden!  Roken gebeurt op een rokersbalkon dat zo laag is dat eigenlijk de hele discotheek in een sigarettengeur hangt.


En toch, ik heb me zalig laten meeslepen op de harde bass, zo lang tot ik een piepje in mijn oren had.  Omstreeks 4:00 besliste ik dat het mooi geweest was, want anders wilde ik gegarandeerd blijven tot het licht was buiten.  Fie wordt namelijk wakkerder vanaf dat moment.  Conclusie: Het was een zeer geslaagde trip naar een discotheek, aangezien het veel te lang geleden was.  Het kostte ons 90 euro, voor dat geld hadden we veel andere dingen kunnen doen.  MAAR, dat doet er niet toe, want ik heb beseft dat het nog mag.  En dat was me toch wel een zalig gevoel!  Vanaf nu wil ik vaker die stap zetten, ook al is met twee maar met twee.  Onze saaie vrienden mogen verder saai wezen, ze weten niet wat ze missen!
  

solita en la casita

"Die mensen in het onderwijs hebben toch een zalig leven, zoveel verlof, maar 22 uren werken per week. ...."  Uiteraard, zeg ik dan, maar ....  Hoe vaak krijg jij om 1:00 's nachts plots het gevoel dat het allemaal te veel is geworden?  Dat je al enkele nachten te weinig hebt geslapen, dat je al enkele dagen alleen maar werkt.  Dat je te vroeg opstaat om door te werken, dat je thuiskomt en verder werkt, dat je 's avonds niet in de sofa belandt, dat je na middernacht volledig uitgebrand in je bed kruipt, huilend omdat je nog steeds niet klaar bent met al dat werk.  Hoe vaak, vertel me dat eens!

Toegegeven, ik werk graag in het onderwijs.  Echt wel!  Ik geniet van het lesgeven, het bezig zijn met onze leerlingen.  Zelfs het werken thuis vind ik oké, zolang het maar in functie van onze jongeren is.  Echter, deze week heb ik al veel te veel uren aan de computer doorgebracht, en al die tijd heb ik niets voor mijn leerlingen kunnen betekenen.  Het werk voor hen is blijven liggen.  Want natuurlijk zijn papieren belangrijk!  In onze maatschappij kunnen we er niet omheen, de bureaucratie.  En daarom ben ik de hele week fulltime (en dat is meer dan jouw fulltime in de privé, geloof me maar) bezig geweest met typen, opzoeken, nog meer typen, schrijven, nog wat typen, en niet te vergeten mijn to do lijstje aan te vullen.  Want terwijl ik bezig was met het in orde brengen van al die papieren, noteerde ik netjes wat ik dan vanaf vandaag weer allemaal kan doen.  Deze keer gelukkig wél in functie van mijn échte werk.

Voilà, dat wilde ik eventjes kwijt.  Voorts zal ik niet te veel vertellen, want dan verlies ik weer kostbare tijd om te werken hé!  Ik ben sinds vannacht weer een weekje alleen, Vincent zit in de sneeuw (hey, ik ook ;-) ).  Hij heeft ons mooie fototoestel mee, dus als ik de kriebels krijg om kiekjes te gaan nemen, zal ik dus met de gewone camera op stap moeten.  Op de fotowebsite staan ondertussen de eerste foto's die we namen met het nieuwe toestel.  Voorlopig nog niet zo'n goede kwaliteit.  We hebben nog veel te leren...  Dat de flash best steeds gebruikt wordt als we ergens binnen zijn bijvoorbeeld.

Ik heb daarnet ontdekt dat Daddy Yankee nog eens naar België komt!  Het kost wel 55 euro, niet weinig.  Ik ga er eens een paar nachtjes over denken, want hier in ons landje zal het niet zo evident zijn om iemand te vinden die me wil vergezellen naar één van de beste (misschien zelfs de beste) reggeatónzanger ter wereld.  A ver, a ver...