es lo que hay

Es lo que hay.  Bij Fanny en Tom hangt die spreuk op een bordje.  En dat klopt helemaal.  Es lo que hay.  Ik zeg het wel eens tegen mezelf.  Deze vakantie heb ik het al vaker gezegd, om eerlijk te zijn.  Vakantie die geen vakantie lijkt te zijn, zoals wel vaker.  Buiten lang slapen, merk ik weinig verschil.  Sterker nog: wanneer het geen vakantie is, kan ik de uitvlucht van 'gaan werken' wel eens gebruiken.  Nu is dat nogal lastig.  En toch werk ik.  Uiteraard.

Hoewel het vandaag pas de eerste dag was dat ik werkte.  In mijn hoofd ben ik al sinds vorige week aan het werk, maar andere dingen verhinderden dat.  En nee, die andere dingen hadden niets te maken met dansen, of feesten, of uitgaan, of weg zijn ter ontspanning.  De hecho, ik ben deze vakantie niet gaan dansen of feesten; ik ging niet uit en ik was weinig weg ter ontspanning.  En het is 'nog maar' dinsdag, maar ik vermoed dat daar geen verandering in zal komen.

Vandaag zou ik nog eens naar Boca kunnen gaan.  Echter, de zin ontbreekt ook gewoon.  Wintermoeheid, dat is één ding.  Maar deze vakantie was ook al behoorlijk bewogen op emotioneel vlak.  Vorige donderdag (jawel, 24 december) was ik aan mijn poets begonnen.  Het was nodig, want op het einde van het trimester was weer alles blijven liggen.  Ik stond nog niet ver toen ik telefoon kreeg.  Alles laten liggen/staan/vallen en de tram op.  Niet veel later telefoontje naar de dokter.  Anderhalf uur later dokter aan huis en binnen diezelfde tijdspanne zat ik in een ziekenwagen.  Dan nog eens twee uur op spoed en een uur op geriatrie, om uiteindelijk nog snel-snel een winkel te passeren en in allerijl voor één of ander 'feestmaal' te zorgen.  Een avond in mineur.

Vrijdag en zaterdag ging dat verhaal verder.  En sinds zondagnamiddag is het erg stil.  

Ik weet niet goed waarom.  Ik wil het weten, maar toch ook niet.  Ik wil gewoon leven.

En toch zit ik hier thuis.  Net zoals ik al vele avonden thuis zat.  En volgende week begin ik terug te werken op mijn werkplaats, en heb ik behoefte aan dansen, feesten, uitgaan, weg zijn.  Doch nu, nu voel ik die behoefte niet.  Ik voel weinig behoeftes, om eerlijk te zijn.  Es lo que hay.

Respect the moose!

Opgebrand.  Het klinkt niet zo best, ik weet het.  Maar zo voel ik me momenteel.  Het is echt op.  Geen fut meer.  Hard gewerkt dit eerste trimester, en nu verlangend naar morgenavond.  Naast de vermoeidheid van het werken, heb ik natuurlijk ook weer last van de jaarlijkse wintermoeheid.

Hoezo?  Het is niet eens winter!  Neen, dat niet.  Maar het wordt wél donker voor 17:00.  En dan ben ik om 19:00 moe.  Zo gaat dat elk jaar opnieuw.  Dit seizoen is niets voor mij.  Ik heb intussen gemerkt dat als ik geen plannen maak, ik ook gewoon vroeg in mijn bed kruip.  Met vroeg bedoel ik écht vroeg: soms zelfs voor 21:00.  En dat in een weekend doen...geen best idee!  Want dan zit ik al voor 7:00 aan mijn computer op een zondagochtend.  Ook niet bepaald wat ik van een weekend verwacht.

Dus heb ik maar wat dingen gepland.  Dat kan ik zo goed! ;-) zal nog blijken, of wederom, of zo.  Deze week ging ik al een keertje dansen, en vanavond herhaal ik dat.  Mogelijk dit weekend nog wel eens. Het doet goed, écht wel!  Alleen 's morgens vroeg een wekker die me vertelt dat het tijd is om naar het werk te gaan, dat is minder aangenaam.  Deze week was het echt 'mezelf erdoor sleuren'.  Dat is het.

Oh jawel, ik doe het nog steeds graag!  Alleen nu even niet.  Nu ben ik mentaal echt oververmoeid, ik ben op.  Dus deze week hoort er nog even bij.  En ik ben ze al doorgekomen tot vanavond.  Morgen zal dan ook wel lukken.  Jammer dat het enthousiasme er even niet is.  Dat gebeurt.  Al bij al doe ik het goed.

Gisterenavond speelde ik Tom, omdat hij werkte in West-Vlaanderen.  Fanny nam me mee naar Jan Jaap.  Oh jawel, die Hollander die ik een jaar geleden ook al eens bezig zag.  Maar intussen mag hij zichzelf een nieuwe Belg noemen.  Hopla!  Goed bezig!  Het was uiteraard een grappige avond, met toch het nodige sentiment en een portie serieuziteit.  Voilà, we verzinnen nog eens een woord se.

De nieuwe Belg heeft even doorgedramd over 'the moose'.  Respect the moose, do not leave the trail because of the moose, be careful for the moose, respect the moose, the moose is important,...  The moose is zoals de koe in India, volgens hem.  Toppunt was dat hij in de zeven weken dat hij geconfronteerd werd met 'the moose', geen enkele moose gezien had!  

Met wat geluk heb ik meer succes!

Nee?  Je bent niet mee?  Awel, ik heb eindelijk concrete plannen voor volgende zomer.  't Is te zeggen, ik heb vliegtickets geboekt afgelopen zondag.  En er is een Lonely Planet onderweg.  Dus ik heb leuke vooruitzichten voor komende kerstvakantie!  Namelijk mijn reis naar Canada plannen.  Eindelijk!  Ik ga nog eens op reis!  Wat een opluchting!  Allé, ja, ik ging al vaak op reis, dat bedoel ik niet.  Maar ik ga eindelijk nog eens ver op reis, buiten Europa!  Eindelijk, eindelijk, eindelijk!

Dat is echt even het enige woord dat in mijn hoofd zit: "eindelijk".  Ik wil al lang nog eens buiten Europa op vakantie.  Namibië staat nog steeds bovenaan de verlanglijst (ook die Lonely Planet ga ik mezelf cadeau doen; dat is toch het plan), en Honduras heeft ook lang gespeeld.  Maar neen, het is dit geworden.

Hoe lang we gaan?  We gaan voor vijf weken!  Oh jawel, 5 (!) weken!  Vijf hé!  Alleen wat jammer voor Saartje.  Duimen maar dat ik een geweldige oppas vind voor haar én mijn appartement.  Maar dat zal wel goed komen.  Alles komt uiteindelijk (eindelijk, hé) altijd helemaal goed.  Mits enig geduld soms

't is stilletjes

't Is stilletjes; hier.  Op andere plaatsen helemaal niet.  Daarom dat het hier zo stil is, ongetwijfeld.  Niet dat ik wild aan het feesten ben of zo, in tegendeel.  Ik heb het zelfs nog eens nodig.  Ik heb gewoon veel te doen, en ik ben moe.  In de winter ben ik veel sneller moe dan in de zomer.  Het is 22:00, en ik zou eigenlijk al een half uur in mijn bed willen liggen.  Want het is al u-ren donker, al uren!  En mijn lichaam wil dan naar bed.  En 's morgens wil het er nog blijven, want dan is het ... jep ... nog steeds donker!

Druk?  Uiteraard, wanneer niet?  Ik ben een drukbezette vrouw.  Gedeeltelijk kies ik daar voor, deels wordt mijn tijd door anderen ingevuld.  Zoals de voorbije drie weken: boodschappen doen, boodschappen doen, boodschappen voor Fie...?  Neen, daar heb ik geen zin meer in.  Ik loop voor anderen naar de winkel, wring me in bochten om dat rond te krijgen, maar heb geen energie over om voor mezelf eens te gaan winkelen.

En zaterdag heb ik mijn eerste échte housewarming.  Oh, jawel, nu pas!  Meer dan een jaar nadat ik hier introk.  Ik vond altijd dat mijn appartement 'klaar' diende te zijn vooraleer ik hier mensen 'officieel' zou uitnodigen.  En of het af is?  Neen!  Natuurlijk niet!  Dus heb ik de boodschappen vandaag geannuleerd (en ja, uiteraard voel ik me daar schuldig over) om in mijn appartement te werken.  Ik ging naar het containerpark, zette nog twee vuilzakken en dozen aan de deur, en rommelde héél hard.  Tot ik het beu was.

Toen belde ik een vriendin om last minute samen te eten en te klinken op onze vriendschap.  En nu zit ik hier.  Het is hier al wat opgeruimd, maar toch nog zeer rommelig (op andere plaatsen dan gewoonlijk) en vuil.  Morgen en vrijdag verder doen, dus.  Oeps, en dat schoolwerk?  Dat zal wel goed komen.  Soms zijn er andere prioriteiten.

Morgen krijgen we uitleg over onze nieuwe rapporten.  En in principe dienen alle evaluaties tot en met vandaag bijgewerkt te zijn.  Neen, dat is niet zo in mijn geval.  Jammer.  Soms zijn er andere prioriteiten.  Dat is gewoon zo.  Werk is niet alles.  Mijn appartement is niet alles.  Uitgaan is niet alles.  Mijn vrienden zijn niet alles.  Familie is veel.  Dansen is bijna alles.  

Dat is echt zo.  Niet dat ik nog veel dans, integendeel.  Maar dansen is echt wel bijna alles.  Ik kan niet zonder.  In mijn hoofd dans ik voortdurend.  En op de vloer regelmatig.  Ook nu weer, in mijn hoofd, met mijn lichaam, al typend.  En ik voel dat mijn bed nu echt wel roept.  Morgen weer vroeg "uit de veren" (wat een spreekwoord toch)!