zomeruur

En daar was het plots, het zomeruur!  Ik was me er totaal niet bewust van.  Zondagochtend werd ik wakker om 8:45 (volgens m'n gsm) en ik diende op te staan (seffens meer daarover, als ik er zin in heb).  Toen ik mijn kop melk in de microgolfoven stak, bleek het 7:50 te zijn.  Ahzo, we hebben de klok verzet!  Ik meteen naarstig op zoek naar nieuws daarover; Want het laatste dat ik me herinnerde, was dat het Europees Parlement ging stemmen voor de afschaffing van winter- en zomertijd.

Hoog van de toren bliezen ze met z'n allen.  Doch als dan tegen gestemd wordt, druipen ze in stilte af.  Dat is toch mijn indruk van de hele heisa.  Want ik heb toch even mogen zoeken vooraleer ik een artikel vond over de beslissing die in februari genomen werd in bovengenoemd parlement.  

Hopla, qua inleiding kan dit al tellen!  Ik zocht gewoon een titel, vandaar.  Zal ik dan verder terugwerken?  Ik diende zondag op te staan, omdat de wijkagent zou komen.  Ik wil namelijk mijn domicilie reeds in Berchem zetten, om binnen een aantal maanden niet opnieuw het over en weer geloop naar gemeentelijke diensten te hebben. Ik lichtte al verschillende instanties in, zodat mijn post stilaan al in Berchem toekomt.  Dus ik ben op de goede weg.  Echter, de wijkagent had me zaterdag opgebeld (toen ik Lucas een dagje op bezoek had) en liet duidelijk verstaan dat hij mij er zondag wilde aantreffen.  Dus ik zondag naar ginder...

En dat terwijl ik me had voorgenomen eens een weekend niet naar ons huis te gaan.  Los van het feit dat dat vrij vermoeiend is (voltijds werken en 's weekends nog een dag gaan klussen), is het ook niet goed voor mijn fysieke gezondheid.  Na het weekend loop ik telkens drie dagen met keelpijn rond, door de kou in ons huis.  

Ach, er was niets aan te doen; De politie verwachtte me ter plaatse om te zien of ik er "permanent" woon.  Uhu...  Neen, ik woon hier duidelijk niet, 't is hier een werf.  Maar ik kan nergens anders mijn adres zetten, meneer de agent.  Uiteindelijk heeft hij mijn aanvraag goedgekeurd, maar hij zal het verder opvolgen.  Hij verwacht dat ik er woon in de zomer.
Opnieuw: Uhu...

Onze verbouwingen (afbraakwerken tot hiertoe) lopen vertraging op door allerlei omstandigheden.  Sommige helpende handen zijn weggevallen, helaas.  Daarenboven ging Chris enkele dagen skiën (snowboarden, eigenlijk).  Dat was hem volledig gegund!  Spijtig genoeg maakte hij de fout (in mijn ogen) om de dag dat hij terugkwam meteen verder te gaan werken in ons huis.  Gevolg: een ontstoken schouder, al twee weken lang.  Dus er wordt niet gewerkt momenteel.

En ja, er komt vakantie aan voor mij.  Dus dan kan ik eens stevig gaan doorwerken!  Yeah, right.  Vakantie, hé!  Ik heb nood aan batterijen opladen. Als ik dan alleen maar ga werken in huis en werken voor school, dan zal er niet veel opgeladen geraken.  Dus boekten we afgelopen weekend enkele nachtjes Dordrecht.

En dan zegt Chris dat het toch een goed idee zou zijn dat ik een beetje opzoekwerk verricht op voorhand (na eerdere ervaringen).  En dan doe ik dat natuurlijk flink.  En dán zegt hij dat we níet alles hoeven te zien dat ik opnoem.  Ja maar zeg, dat is wel verwarrend hoor!  Het schiet me net te binnen dat ik geen idee heb hoe ik dat vroeger deed.  Want toen we nog niet zo lang samen waren, gingen we bijvoorbeeld een weekend naar Nijmegen.  Dat is toen perfect verlopen, en ik denk dat ik dat niet heel hard had voorbereid.  Maar misschien toch een beetje.  Ik weet het niet (meer).  Tja, we gaan dus nog eens naar onze sympathieke noorderburen!  Uiteraard kwamen we alweer bij Airbnb terecht toen we effectief gingen boeken.

Wat nog?  Ho, veel en weinig.  De workaholic in mij heeft zich weer stevig laten gaan de voorbije periode.  Blijkbaar kan ik niet goed nee zeggen.  Dat klopt ook wel voor een stuk.  Het probleem stelt zich vooral wanneer (ik verwacht dat) iedereen aan de tafel nee zal zeggen.  Dan neem ik het op mij.  Terwijl ik waarschijnlijk even veel recht heb om nee te zeggen.  Doch -naargelang de taak- weet ik dat het goed (of zelfs beter dan goed) zal uitgevoerd zijn als ik het op mij neem.  Dus ik neem het op mij.

Er is ook gebleken dat er enerzijds de verwachting is dat Fie het wel zal doen, en anderzijds is er het vertrouwen dat het goed komt als Fie het doet.  Dat voel ik.  Echter, Fie haar emmer geraakt ook vol.  En met zoveel afwezige collega's de laatste tijd, wordt de werkdruk toch erg hoog.  Ik ben dat overigens gaan signaleren bij de directie, en ik heb het gevoel dat ze er rekening mee houdt.  Dus dat is fijn.

Zo, ik maakte tijd voor jullie hier.  Als jullie nog niet afgehaakt zijn.  Want het is weer zo schrijven-schrijven-schrijven.  Toegegeven, buiten werken heb ik weer niet veel gedaan de voorbije periode.  Zelfs het dansen annuleer ik opnieuw regelmatig.  Niet goed, ik weet het.  Maar de rapporten zijn klaar, en nu dwing ik mezelf om even wat gas terug te nemen met schoolwerk.  In de paasvakantie kan ik nog werken, als ik dat zou willen.  In de tweede week toch.  Goed, ik ga jullie laten.  Ik ga eten beginnen klaarmaken.  Daar begint eindelijk ook een zekere structuur in te komen!  Mits geduld komt het goed; Tijd brengt altijd raad.
(amai, dit voelt als een bombastisch einde)

afscheid

Er is veel gebeurd sinds mijn laatste post.  Dat ik stilaan afscheid aan het nemen was van mijn appartement, wist je al.  Dat viel me vrij zwaar.  Het is daar van mij, ik was er graag, ik deed er mijn zin, ik voelde me er thuis.  Toch wist ik dat de dag zou komen dat ik er zou vertrekken.

Ik heb Saartje verhuisd op Valentijn.  Jawel, liefde is...je kat verhuizen naar je lief.  Toen werd het plots heel echt.  Doch, ik kon de stap nog niet zelf zetten.  Hoewel ik vanaf toen vooral bij Chris sliep.  Uiteindelijk heb ik op 22 februari de laatste keer in mijn appartement geslapen.  Wanneer ik de dag nadien opstond en rondkeek, besefte ik dat vooral in de slaap- en badkamer nog spullen stonden om in te pakken.  Dus op dat moment heb ik besloten om ook mijn lakens weg te nemen en de matras verhuisklaar te maken. 

Het feit dat ik door een proces ging om weg te gaan uit mijn appartement, zorgde voor vertraging in de verhuisplannen.  Daardoor ging Chris ook minder in ons huis werken.  Soms gaf dat ruzie, want we waren het verhuizen allebei beu en raakten wat gefrustreerd.  Echter, niet alleen het afscheid van het appartement was een vertragende factor.  Helaas werd ik bij de start van de krokusvakantie ook geconfronteerd met afscheid nemen van een persoon.  't Is precies altijd op belangrijke momenten in mijn leven, dat zoiets gebeurt.  Want vier jaar eerder gebeurde het ook.

Het hoort bij het leven, dat wel.  Maar het kwam toch vrij onverwacht.  En ook weer niet.  Het is heel vreemd dat ik amper vier dagen voordien nog het gevoel had gehad dat een bepaalde gebeurtenis kon tellen als afscheid.  Dan heb ik het toch aangevoeld, op één of andere manier?

Natuurlijk nam ik ook nog afscheid na dat bewuste voorval.  Hoewel ik me de hele tijd afvroeg of het een verschil zou maken als ik nog bepaalde dingen ging zeggen.  Of het nodig was dat ik dat deed.  Ik deed het niet, en wist ook niet hoe me daarbij te voelen.  Ik denk dat mijn aanwezigheid genoeg was.  Denk ik.

Pfff, dit valt me toch zwaarder dan verwacht.  Over bompa z'n overlijden heb ik nooit uitgebreid geschreven, eigenlijk.  Ook toen was het druk, net als nu.  Wat het allemaal nog vreemder maakt, is het feit dat ik veranderd was na een week vakantie.  En dat bijna niemand dat wist.

Soite, intussen is mijn verhuis achter de rug.  Vorige week woensdag overhandigde ik de sleutels aan mijn huurders.  Chris heeft al goed gewerkt in ons huis, en Jens kwam ook al enkele malen helpen (eeuwige dank!).  Sinds gisteren kan ik met trots zeggen dat ook ik een steentje heb bij gedragen: ik droeg (kapotte) bakstenen twee verdiepingen naar beneden, en verwijderde van twee muren in de toiletruimte de tegels.

Flink gedaan van mij, vind ik.  Want eigenlijk heb ik momenteel erg weinig vrije tijd.  Afgelopen weekend waren het ook Krokusfeesten.  Altijd leuk, nog eens opdienen.  Ik stelde me dit jaar niet kandidaat om twee dagen te werken, omdat het waarschijnlijk ook niet nodig was.  Daarenboven doe ik eigenlijk al genoeg, en dien ik genoeg als goed te zien.

Deze week heb ik drie dagen nascholing.  Het begint met woensdagnamiddag, dan donderdag en vrijdag.  Dat betekent dat mijn vrije momenten niet vrij zijn.  Als je weet dat ik al bijna drie weken niet naar Elzy ging, kan je begrijpen dat ik dat niet fijn vind.  Ik heb besloten morgenavond eens langs te gaan.  Want ik tracht haar al meer dan een week te bellen, maar ze neemt nooit op.  Ik veronderstel dat ze haar gsm niet goed kan hanteren.

In ieder geval, de schrijfbui is wat weg.  Ik ging eigenlijk nog vertellen over mijn danstripje zaterdagavond.  Maar ik ben ook van plan vanavond nog gewoon in de zetel te hangen.  Aangezien ik afgelopen nacht heel slecht sliep.  Ik ben heel moe vandaag, na 9 uren op school.  Dus ik hou het hier voor bekeken.  Tot later!