terugkeerdatum staat eindelijk vast

Al een maand of vier ben ik over en weer aan het mailen met AFS in België en hier, om mijn terugkeerdatum vast te leggen. Het duurde zolang omdat er eerst blijkbaar een fout zat in het Hondurese contract, en nadien kon ik zelf niet goed kiezen wanneer terug te keren. Soms wil ik hier zo gauw mogelijk weg, en op andere momenten maakt het me droevig als ik aan een terugkeer denk. Uiteindelijk besliste ik te blijven tot 20 juni, zoals dus origineel gepland was. Meer details volgen later nog wel, ik ga er nog niet te veel aan denken!

Deze week sta ik in de voormiddag alleen in voor het klasje van mijn directrice Eva. Zij is voor een week naar Orlando. Geen vragen stellen, dat kan hier inderdaad! Mijn geduld wordt behoorlijk op de proef gesteld soms, vooral wanneer de kindjes een werkje dienen te maken. Ze moeten dat allemaal nog leren, en hangen dan met 10 rond mijn lijf vragend om hulp, en roepen de hele tijd “maestra”. Voor de rest lukt het wel, want het zijn redelijk brave kinderen.

Het weer is hier zowat op zijn Belgisch nu, “loco” zeg maar. Het verandert de hele tijd: zon, wolken, regen, fris, warm,… Erg vervelend, en misschien de reden voor mijn vele migraine-aanvallen de laatste tijd. Wat kan ik jullie nog vertellen? Alles gaat hier erg rustig, té rustig eigenlijk.

Afgelopen weekend spendeerde ik veel tijd voor de televisie. Zaterdagavond ging ik naar een verjaardagsfeestje van een nicht van Iliana (23:00 al thuis). Zondagnamidag ging ik naar Adriana (vrijwilligster AFS) thuis. Daar praatten, zwommen en aten we. Jennifer (de andere vrijwilligster) kookte pasta, aangezien zij een jaar in Italië woonde, is ze een expert. De ouders van Adriana noemden me “tranquila”, alweer…! Het maakt me zo droevig, maar inderdaad, de Hondurese Fie is zo. Ik weet echt niet waaraan het te wijten valt. Misschien door mijn ervaring met mijn eerste g.familie.

Gisteren ging ik naar goede gewoonte dansen. Tijdens die lessen ben ik wel de Fie die jullie kennen. Blijkbaar heb ik daar minder angst het imago van anderen te schaden, of zo… Die lessen doen me echt wel goed. Ik vind het jammer dat ik niet eerder ben begonnen, want nu is er nog maar weinig tijd over… Ik mag maandag trouwens al naar het tweede niveau, woehoew :-). Ja, ik ben ne strever hé mensen, hihi. Nee, ik heb gewoon een gave: ik heb gevoel voor ritme en leer heel snel nieuwe passen, that´s it!

Mijn plannen deze week: vanavond misschien een filmpje zien met tío Jorge, morgen weer dansen, donderdag is poets- en wasdag, en vrijdag ook nog een beetje kuisen. Zaterdag en zondag ga ik met mijn g.mama en broer naar Santa Rosa de Copán. Josean, mijn g.broer dus, gaat daar vanaf dit weekend wonen voor zijn werk. Ik ga hem mee gaan afzetten. Hopelijk heb ik even de tijd de buurt te verkennen. Vrijdag nodigt mijn g.mama me trouwens uit mee naar Trujillo te gaan, zodat ik dat ook ken, maar het werk gaat natuurlijk voor, dus het zal voor een andere keer zijn! Zo, dat is het weeral zie! Tot volgende maand!

cumpleaños

Eerst en vooral: bedankt allen voor de mailtjes en e-cards vor mijn verjaardag. Erg fijn dat jullie aan me dachten! Het gaat ondertussen een beetje beter met me, maar dat komt doordat ik probeer niet te denken aan die kutverhuis. Want ik vind het nog altijd (een) rot(streek).

Wat er zich afspeelde sinds de laatste keer dat ik een bericht achterliet...let´s see... Ik ging met Jennifer een keer eten in Pizzeria Italia, en gisteren ook met mijn collega´s voor mijn verjaardag. Op valentijn was er een feestje van de kerkgroep bij mijn tío, en daar ging ik naartoe. Zondag ging ik met Jennifer naar de cinema.

Woensdag was het dan mijn verjaardag. Ik ging werken zoals altijd. De kindjes zongen voor me, en ik liet hen naar me telefoneren om me een “happy birthday” te wensen. Ze dienden eerst te vragen of ze met me konden praten, “please”, zodat ze ook dat beleefdheidswoord leren gebruiken. ´s Avonds ging ik naar de dansles. Cesia, mijn nieuw(st)e vriendin, kon niet aanwezig zijn omdat ze diende te werken tot 20:00. Ze ging me nadien oppikken om samen iets te gaan eten in Applebees. Na een uur dansles, bleek plots dat er taart voor me was! Terwijl ik dacht dat niemand van mijn verjaardag wist... Echter, Gilberto de dansleraar zei me “te manda tu amiga Cesia” (Cesia stuurt je deze pastel). Wat een verrassing! Lekker gegeten die avond (zalm, met een laagje gecarameliseerde sinaasappel).

Mijn g.familie weet tot op heden niet dat het mijn verjaardag was. Ik heb echt geen zin om weer zo´n feestje te hebben...we eten al elke week samen. Ik heb trouwens mijn g.mama niet meer gezien sinds zondag. Ik veronderstel dat ze het erg druk heeft met haar job. Ik weet niet eens of ze thuis heeft geslapen...ach, ieder zijn leven, hoewel ik niet mag doen wat ik wil...ik ben het gewoon geworden.

Tja, ik heb de laatste tijd weer veel last van migraine. Ik zou zo graag om de twee weken een weekend reizen, maar ik weet gewoon niet met wie. Dus, blijf ik me maar vervelen hier in SPS. Wanneer de zon schijnt, zou ik het liefst van al naar een waterpretpark gaan of zo, om wat kleur op te doen. Maar alweer...met wie? Het is soms toch maar een eenzaam bestaan hier... Ik heb wel vrienden, maar die antwoorden vaak niet op berichtjes/telefoontjes, of op de laatste moment veranderen de plannen, of ... Anyway, así es la vida. Hasta la proxima, Fx

Fieke met groot verdriet

Het gaat echt niet zo goed met me. De voorbije week was misschien wel de droevigste die ik hier al heb ervaren. Ik was ongelukkig bij mijn eerste g.familie, maar ik heb me daar nooit een hele week lang zó slecht gevoeld. Vorige week kon ik alleen maar huilen precies. Het overviel me telkens weer.

Zaterdag praatte ik met Erick en Kellyn, en zei deden me inzien wat het probleem was. Zondagnamiddag bracht ik door met mijn nieuwe vriendin Cesia, en diens amigo Joshi. We aten in een Peruaans restaurant, en gingen nadien een koffie drinken. Allemaal erg leuk, zinnenverzettend. Ik besliste zondagavond dat ik de nieuwe week goed zou starten.

Maar het lukt niet zo goed. Wat het probleem is? Wel, ik voel me hier niet thuis. Ik woon hier misschien wel, ik leef hier, maar ik heb geen thuis. En dat is geen probleem, want ik heb ginds een thuis, toch? Tja, die HAD ik. Want, nu Fie er niet is om van haar oren te maken dat ze Lier niet uit wil, is er zo maar gauw even besloten zo´n verhuis in dit jaartje te regelen. En zo resulteert het, dat ik vanaf volgende week officieel GEEN THUIS meer heb.

En dat, dát is rauw, rouw, rauw...beiden... Ik ben dus nu aan het afscheid nemen, en dat is echt moeilijk aan de andere kant van de wereld. Ik kan maar niet geloven dat wat ik achterliet er niet meer is. En dan nog wel verhuizen uit de stad waar ik al mijn hele leven woon! En al mijn spulletjes, ik had ze allemaal een plaatsje gegeven, ik weet zo goed waar ze allemaal lagen… Dit is echt een zware klap. Het lukt me niet aan dit idee te wennen. I´m homeless, HOMELESS.

En nee, ik overdrijf niet. Zeg me niet dat ik overdrijf. Zeg me niet het los te laten. Laat me nu maar gewoon wenen, en boos zijn, en deze daad bij op de lijst met onvergeeflijke daden zetten. Laat me dat nu maar gewoon doen. En begrijp me maar gewoon. Als je dat niet kan, dan hoeft het niet voor mij.

Dankjulliewel!

Bedankt dansvriendinnen voor jullie verrassing! Ik vind het echt supertof dat jullie zo veel aan me denken, over me praten, voor en met me dansen! Ik heb de nachtkastjes op mijn kamer grondig heringericht om er alle geschenkjes op te krijgen. Nu word ik herinnerd aan die leuke groep waarmee ik elke donderdag dans, telkens ik mijn kamer binnenga, ga slapen, wakker word,... Ah ja, Hilde, ook bedankt voor de brief die je me apart stuurde! Proficiat met de B&B, en Judith met de aankoop van het nieuwe huis!

Ook bedankt aan mamie en bompa, voor het kerstkaartje. Mag ik jullie er wel even aan herinneren dat ik al héél lang geleden verhuisde, dus dat het tof zou zijn naar deze familie de post op te sturen. Nu, mijn eerste familia heeft me gelukkig wel verwittigd, dus uiteindelijk komt alle correspondentie bij me. Blijf vooral allemaal schrijven, het maakt niet uit via welke weg, het doet me echt goed!

Eigenlijk heb ik geen zin om te bloggen, dus laat ik het bij een samenvatting houden. Zaterdagavond werd onze vlucht in San Salvador afgelast, dus sliepen we daar een nachtje in het Sheraton. Zondagmorgen dienden we op te staan om 5:00, en dat op mijn laatste vrije dag! Maandag begon ik terug te werken. Deze week was het enkel matricula (inschrijving), en het in orde brengen van de klaslokalen. Ik werkte halve dagen. Vanaf nu heb ik een eigen taxista, die me om 7:30 thuis ophaalt (of vroeger, maar dan word ik boos, donderdag was hij hier om 7:00!), zodat ik geen uur sta te wachten in het centrum op de bus.

Maandag begon ik EINDELIJK aan een danscursus in Sectur! Er rest me nog maar weinig tijd, en het zou toch wel tof zijn als ik een beetje van dat latino-ritme kan mee naar huis nemen hé! Deze week ging ik drie dagen achter elkaar dansen, omdat ik een maand in te halen heb (de cursus begon in januari). Normaal gezien zijn de lessen op maandag en woensdag, telkens anderhalf uur. Gisteren danste ik, alweer eindelijk, nog eens vrij, dat was al superlang geleden. Het deed niet met me wat het voordien wel eens deed, maar ik dien er natuurlijk terug wat aan te wennen. Ik ben alleszins blij dat ik de draad weer opgepikt heb.

Op dit moment ben ik aan het proberen wat foto´s online te krijgen, maar de website doet nog maar eens raar, dus alles zal nog niet lukken. Jullie zullen merken dat ik verdikt ben (drie kilo in één maand!), ik vind dat je het goed merkt op de foto´s.

Ach, zit weer in zo´n dip, het zal wel weer overgaan als het stopt met regenen (sinds ik terug ben van Panamá, maar 1 dag zon gezien). Nog een interessant, positief nieuwtje dat sommigen al weten: ik ben gestopt met roken sinds een maand! Nu ja, gestopt, ik heb wel af en toe gerookt tussendoor, maar geen enkele keer meer een pakje gekocht. En het lukt wel vrij goed, al zeg ik het zelf :-). Goed, met deze positieve boodschap, eindig ik. Tot de volgende!