nachtelijke muizenissen

Ooit leefden vrouwen aan de haard.  Misschien was dat zo slecht nog niet.  Dat is niet wat ik bedoel.  Ik besef gewoon meer en meer dat er eigenlijk niet veel veranderd lijkt, sinds vrouwen meer rechten kregen.  Want ik blijf een vrouw, in de ogen van mannen.  En dus hebben zij het recht om mij te zeggen wat ik wel en niet hoor te doen.

Deze week waren er twee spreekwoordelijke druppels.  Waarschijnlijk waren er zelfs meer dan twee.  Ze leidden alleszins tot deze nachtelijke muizenissen.  Al uren vol tranen.  Ook uren vol ideeën, snode plannen, en zonder moed.  Nog maar eens schrijven, nadat ik bij elke hulplijn die ik durfde contacteren, bot ving.

Ik zie nu eigenlijk nog maar twee opties.  En beiden vragen moed.  Moed die ik niet heb, helaas.  Misschien binnen enkele uren wel?  Ik zit hier al even, met rood doorlopen ogen.  Dat seksisme is echt degoutant.  Echt degoutant.  Daar heb ik geen hashtag voor nodig, ik zeg het gewoon.

En dat melden, zal absoluut niets uithalen.  Mannen beschermen mannen, vrouwen zullen nooit de macht hebben die ze misschien verdienen.  Vrouwen zullen altijd als minder gezien worden.  Ze zullen altijd gezien worden als "we pakken haar gerief bij de hand en duwen haar buiten".  

Zó blij dat ik koos om geen kinderen te hebben.  Met een zoon zou je er alles aan doen om hem niet te laten opgroeien tot dat soort man, maar je zou sowieso mislukken in die taak.  Een dochter zou je aanleren dat ze hoort te vechten, haar rug hoort te rechten, tot ze ooit zelf ontdekt dat het zinloos is.

Nachtelijke muizenissen. Nog steeds met datzelfde lied op de achtergrond.  Omdat dat lied enige zekerheid biedt.

mi secreto más oscuro

Hier komen na een werkdag van 15 uren is geen goed idee.  Dat weet ik, en dat zal jij dadelijk ook weten.  Maar ik kom wederom thuis in een leeg huis, in een zeer labiele staat, en dan geraak ik niet meer verder dan een glas rum en schrijven.  En omdat ik op weg naar huis veel bedacht dat ik niet met een pen wil schrijven, noch wil schrijven aan iemand, kom ik toch hier.

Ik ga dit nadien lezen en er allerlei dingen bij denken.  Maar het feit is dat ik meer en meer besef dat dit niet kan blijven duren.  Ik geef me meer dan 100%, en eigenlijk weet ik niet waarom.  Oké, ik weet dat het een patroon is.  Ik weet dat het aangeleerd gedrag is.  Ik weet dat de oefening met mijn familieschild me ooit toonde waar het vandaan kwam.

Echter, het werd meer dan dat.  Het werd een op zoek gaan naar bevestiging, het werd een beter maken, het werd een goed maken van fouten. En het zal nooit genoeg zijn.  Dat zal het nooit zijn.  Dus waarom doe ik dit nog?  Na meer dan tien jaar, wordt het misschien tijd om dit te doorbreken.

Misschien, mogelijk, en zo.  Want dit zwart op wit (zo ziet een ontwerp in Blogger eruit) zetten, is wel heel confronterend.  Ik doe het voor mijn leerlingen.  Dat is en blijft de drijfveer.  Maar natuurlijk doe ik het ook voor mezelf.  In al mijn onzekerheid heb ik die bevestiging nodig.  En die zoek ik dus ook.  En het is nooit genoeg.

Dat zet me aan het denken.  Want zou het ooit genoeg zijn?  Zou het ergens anders genoeg zijn?  Zonder dat verleden, misschien wel.  Misschien, mogelijk.  Ik weet het niet.  Daarvoor dien ik de sprong te wagen.  En dat is geen evidentie, voor mij.  Want mijn leerlingen maken het nog steeds de moeite waard.  Zij wel.

Maar die collega's... Ik weet dat ik dit niet mag schrijven.  Ik weet dat.  En toch ben ik dit aan het schrijven.  Ik ben dit aan het schrijven met Youtube op de achtergrond.  Elke 3 minuten terug naar dat andere tabblad, om dat lied terug te starten.  Broken Coastline van Down Like Silver.  Een lied uit dat nieuwe seizoen van la casa de papel.  Een lied dat me gegrepen heeft.  Zo eentje als that one slow song.  The night we met. 

Dit heeft precies zowat hetzelfde effect.  Zo'n moment in een serie dat ik niet meer vergeet.  La casa de papel is weer aanwezig.  Bella Ciao ook.  Ik begon er mijn dag mee, aan het station.  De straatartiesten speelden het deze ochtend.  Jawel, ik ben netjes van onderwerp veranderd.  Ik weet het.

Intussen is Chris toegekomen.  Met voldoende alcohol in de maag.  Ik merkte het, en hij zei het ook.  Want hij wil geen rum meer mee drinken.  Hij ging wél flink zijn tandjes poetsen.  Hij is moe.  Ik ook.  Ik ben vooral mentaal heel moe. Al eventjes.  En mijn vriendinnen gingen vanavond dansen.  Ik zou sowieso niet mee gegaan zijn.  Maar als ik dan deze week achter de rug heb, en nog wat vriendschap nodig heb, doet het des te meer zeer dat ik te horen krijg dat we 'kapot gedanst' zijn.  Want ik ben kapot gewerkt.  Ook fysiek, maar vooral mentaal.

Zondag is het zover.  Eigenlijk is het absurd.  Weeral op zoek naar...  Waarom toch?  Inderdaad, waarom?  Daarom dat ik kwam schrijven.  Omdat ik besef, nu toch, voor eventjes, dat ik telkens zoek naar...  En ik vind het niet.  Het is er niet.
Hoewel dat oneerlijk is.  Want het is er wel.  Maar het is niet genoeg.  Het komt niet van de juiste mensen.

Erg hé.  Dus opnieuw: Zal het ooit genoeg zijn?  Waarschijnlijk niet.
Ik word momenteel zodanig zenuwachtig van vermoeide, dronken Chris die hier plots rondloopt, dat ik deze zeer verwarrende post ga beëindigen.  Ik ga eindigen met: Niet te veel van wakker liggen.  't Is een momentopname en zo...
 

'k mis je

Zorg ook voor jezelf, zei hij weer.  En ik gaf hem opnieuw gelijk. Ik probeer dat wel. Maar de winterdip is alweer begonnen, en er komt ook gewoon veel op me af.  Dus die zelfzorg lijkt eerder op rebellie.  Zo van "Als ze zó laat zijn met hun planning, als we weer die weg opgaan, dan bereid ik me niet voor."  Intussen voel ik me daar alweer schuldig over.  Intussen voelt het incorrect ten opzichte van mijn belangrijkste drijfveer: onze leerlingen.

En toch, toch nam ik mezelf voor om niet voor school te werken morgen.  Niet voor school, en ook niet voor Elzy.  Want mijn anderhalve fulltime weegt momenteel weer even zwaar.  Gelukkig dat ik mijn mama heb.  Zij helpt zoveel mogelijk.  Ik vraag de laatste tijd veel van haar.  En ook daar voel ik me dan niet zo goed bij.  Pfff.

Oei, het gaat precies weer niet goed.  Daarom dat ik kom schrijven.  Ik voelde zo'n sterke behoefte aan schrijven.  Ik voel ook een sterke behoefte aan niet meer alleen in dit huis wonen.  En een sterke behoefte aan (af)spreken met bepaalde mensen.  Echter, alleen aan dat eerste doe ik iets nu.

Ik weet het wel: Veel dingen zijn eigen keuzes.  Het was mijn eigen keuze om bewindvoerder te worden.  Hoewel ik nog altijd besef dat ik anders ook veel van die dingen naar me toe zou geschoven krijgen. Het is tevens mijn eigen keuze om een rijkgevuld sociaal leven te hebben. Daardoor heb ik natuurlijk minder tijd voor de moetjes.  En het is misschien zelfs mijn eigen keuze om hard te werken, waardoor mensen mij bij vanalles en nog wat beginnen te betrekken.  Omdat ik nu eenmaal een betrokken persoon vol arbeidstrots ben, met het hart op de juiste plaats.

Toch blijft het pijn doen dat ik soms niet meer lijk dan dat voor collega's.  Dat mensen het puur professioneel bekijken.  Soms heb ik nood aan meer.  Mogelijk zelfs vaak.  
Jep, het wordt tijd om een nieuwe therapeut te zoeken.  Het begint zich op te dringen.  Want ik kan mijn ei te weinig kwijt in mijn omgeving.  Doch, ik weet niet waarvoor ik juist in therapie wil.  Buiten dat ei kwijt willen.  Ik heb geen echt doel.  En dat verwachten therapeuten vaak wel.

Het wordt op zijn minst tijd om dat zelfhulpboek opnieuw vast te nemen.  Echt vastnemen, en niet enkel omdat ik het stof van mijn kastje wil afnemen.  Maar ik vind altijd wel iets anders om te doen. Zo gaat dat met mensen die al eens in overdrive gaan.  Niet gezond, noch verstandig.

Ik weet wel waarom ik het deze week extra lastig heb.  Zelfkennis, hip hoy.  Deze week is zo'n speciale week op school: een vrije dag op woensdag, en dan twee evaluatiedagen.  Een andere weekstructuur, dat is altijd al vervelend geweest voor mij.  Fie de ass'er.  En volgende week plande ik twee uitstappen met leerlingen.  Nog zo'n week, dus.  En de week daarna is het Italiaanse Avond.  Als ik terug denk aan de vorige editie...

Oeps, mindfulness?  Het komt wel weer goed.  Dat is altijd zo.  Ik heb vooral meer stress dan vroeger.  En dat vind ik lastig.
Ik veronderstel dat ik de lat zodanig hoog heb gelegd door een aantal gebeurtenissen in mijn leven, en dat dat mij tegenwoordig parten speelt. Zelfkennis, hip hoy!