gewoon opt gemakske hé

Tijd is nog steeds geen goed excuus, daar ben ik me bewust van. Toch is het alweer enkele weekjes geleden dat ik nog eens iets kwam vertellen. Terwijl er eigenlijk toch heel wat nieuws is hoor. Zo ging ik vorig weekend naar Antwerpen voor de laatste officiële bijeenkomst met de buitenlandse vrijwilligers van AFS.

Ik leerde er weer wat bij over ons landje, namelijk dat we geen lekker brood hebben! Tja, het is maar wat je gewoon bent hé. Ik herinner me nog goed hoe ik zo'n boke met kaas gemist had! Maar sommigen hebben liever dikkere sneden, die breken bij het dichtplooien. Van Moni (mijn counsel'kindje') kreeg ik een geschenkje helemaal uit Costa Rica! Zij heeft haar ouders een keertje ontmoet in Frankrijk, en liet haar mama een handtasring (voor aan de tafel) meebrengen. Ik had haar namelijk -ergens in april - verteld dat ik het betreur dat ik dat nooit gekocht had voor mezelf in Honduras. Heel lief, toch?

Met diezelfde Moni gingen we deze week nog eens eten in Rosario, met Vincent erbij. Want zij wilde hem eens graag ontmoeten. En het plan is dat we haar, tijdens haar laatste week in België, een keer meenemen naar de zee. Ze zou graag eens zien hoe een strand zonder palmbomen is, want dat lijkt haar toch maar raar :-).

Vanaf maandag zal Vincent vakantie hebben gedurende twee weken. Waarschijnlijk gaan we enkele dagen naar de Ardennen, en voor de rest zien we wel. Gewoon rustig genieten. No Honduras, no nothing! Heel bizar, Fie de reisgek die thuis blijft, I know. Doch, ik heb er (veel) vrede mee!

Eergisteren werd onze kat die bij mijn grootouders woont 18 jaar. Ik was begin deze week op bezoek, en zag ook wel dat ze er steeds slechter uitzag. Gisteren hebben ze haar laten inslapen. Blijkbaar waren er nierproblemen, maar ze was ook gewoon oud. Toeval wil dat ik gisteren, voordat ik dat nieuws ontving, enkele spullen voor een mogelijk huisdier had gekocht. Vincent en ik twijfelen nog steeds, we praten er veel over, maar we komen er niet uit. Ik hou jullie op de hoogte!

Tot slot nog even vertellen dat de 'housewarmings' begonnen zijn. Het begon dinsdagavond, met een toevallige virtuele rondleiding voor Iliana en haar mama. Jep, gewapend met webcam, laptop en hoofdtelefoon hebben Vincent en ik een wandeling door ons huis gemaakt. Ze vonden het heel mooi, en hebben nu ook gezien waar we een bedje hebben voor als iemand ons ooit wil bezoeken uit het verre Honduras. Gisteren waren de dansvriendinnen op bezoek, vandaag Vincent zijn ouders en grootouders, morgen komen papa en Asia even langs. De reacties waren al heel positief! Mensen begrijpen dadelijk waarom we direct verliefd werden op dit huis! Leuk, toch?

vakantie!

Al verschillende keren kwam ik kijken, wetend dat een nieuw bericht nodig was. Ik kon er echter geen tijd voor maken, wilde het ook niet. Nu de eerste week vakantie halfweg is, heb ik nog maar weinig excuses om niet iets te typen. Dus, hier ben ik, bijna middernacht, in bed, naast mijn lieve partner.

Ons huis krijgt steeds meer kleur, en op die manier onze relatie ook. Hoewel het samenwonen nog altijd ergernissen met zich meebrengt, maar dat lijkt me vrij normaal, goed zelfs :-). Juist blijven bewaken dat het mooie en het goede, de geluksmomenten, of hoe je het ook wil noemen, in de verf blijven staan.

Vakantie dus, en mijn plan is simpel: genieten van ons huis en van ons kleine Belgenlandje. Ik wil maar naar één land reizen, doch dat is momenteel niet haalbaar. Ik heb me dan ook verzoend met het idee het nog een jaartje uit te stellen. Echter, dat impliceert dat ik nu al begin te sparen, en dat wordt moeilijk, gezien de vakantieplannen van Vincent.

Hij zou liever wel op reis gaan, hoewel ook hij geen voorkeur heeft. Daarom beslisten we toch gewoon hier te blijven. Mijn droomtripje dit jaar: enkele dagen Ardennen. Goedgekeurd. Zijn bezigheid tegenwoordig: (passief) sporten. Terwijl ik afgelopen weekend weg was voor AFS, ging hij naar Duitsland om de kwartfinale van het WK ginds op groot scherm te zien. En zondag trok hij naar Rumst, om de renners van de Tour de France te zien voorbijflitsen. En toen ging het wiel aan het rollen (ik ben echt grappig zo laat op den avond!) (hebde 'm? hehe).

De Ronde van Frankrijk...Vincent ging al verscheidene keren naar de aankomst kijken, in Parijs. Ook dit jaar heeft hij plots het idee opgevat om daarnaartoe te gaan. Ik heb er allemaal geen problemen mee, maar dan mag ik toch gewoon thuisblijven....? Nee, natuurlijk wil hij mij erbij. Maar het is maar Parijs, en ik wil naar de Ardennen. Dan doen we toch gewoon beiden? Ja, maar ik wil sparen om volgend jaar een hele zomervakantie naar Honduras en omstreken te kunnen gaan. Ja, we zijn toch al aan het sparen. Enz....

Nog een discussie dus. Ach ja, het mooie van een relatie hé ;-). Blij dat we samen zijn, en meer hebben we eigenlijk niet nodig. Als je dit leest, weet je wel dat het voor jou bedoeld is: ik ben er voor je. Bij mij dringt het stilaan door, bij jou wordt de pijn misschien nog heviger. Je komt hier sterk uit, ook al lijkt dat nu niet zo. Ik begrijp best dat je toekomst nu "niets" lijkt, dat mag ook. Leef van dag tot dag, en dan zien we wel....