2:30. de aarde beeft

Zoals jullie misschien al weten, is Honduras vorige nacht geteisterd geweest door een aardbeving. Gisterenavond had ik een superleuke tijd, want ik was naar een voorstelling geweest in het theater. Het was een “noche típica”, met muziek en dans. Laat thuis, en dan nog eens hard gezweet, waardoor ik waarschijnlijk pas rond 1:00 sliep. En zo zalig…tot ik plots wakker schoot.

Ik weet niet juist waarvan ik wakker werd: mijn bevende, krakende bed; het geluid van glas dat brak; het gevoel dat het dak op mijn hoofd ging neerstorten. No idea, het gebeurde alleszins snel, en ik besefte onmiddellijk dat het om een aardbeving ging. Met mijn slaapkop kon ik toch nog helder denken: ik wist dat ik naar een deurgat diende te gaan. Echter, ik geraakte niet uit mijn bed, want dat bewoog té hard! Toen het iets minderde, stond ik op, en ik viel! Mijn glas water was namelijk ook gevallen, en daardoor was de vloer glad. Gevolg is dat mijn zwakke enkel pijn doet en gezwollen is momenteel.

Eens ik het deurgat bereikt had, begon ik op mijn g.mama te roepen. De elektriciteit was ook uitgevallen, en alles bewoog nog steeds en dat lawaai bleeft maar duren… Ja, ik was bang. Mijn g.mama zei me naar beneden te komen, en dan ben ik bij haar gebleven. We zijn met een zaklamp het huis gaan controleren op schade (vooral dingen gevallen en gebroken, en pannen van het dak). Eens er terug elektriciteit was, hebben we naar de radio geluisterd. Ik heb niet meer geslapen, want ik was te bang. Ik voelde trouwens de naschokken af en toe (nu trouwens nog steeds).

Hopelijk blijft het bij die ene zware schok van 7.1 op de Schaal van Richter. Er was even tsunami-alarm, maar dat is ondertussen gecancelled. Aardbevingen komen bijna nooit voor in Honduras. Dat maakt dat de mensen dit nu vergelijken met een orkaan (dat seizoen begint trouwens volgende week…), en blijkbaar gaan velen naar de supermakrt om provisie te kopen. Doch, op het nieuws zegt men dat dat soort paniek niet nodig is. Gewoon voorzichtig zijn, veel meer kan je toch niet doen eigenlijk.

De schade, tja…de brug tussen El Progreso en San Pedro Sula is in het midden ingestort, over zo´n twintig meter! De orkaan Mitch destijds liet er geen schade aan achter, maar deze schok dus wel. Er zijn tot hiertoe twee doden gemeld, beiden minderjarig. De schade beperkt zich dus gelukkig vooral tot infrastructuur.

Minpunt is dat ik waarschijnlijk dit weekend niet naar Ocotepeque kan met Walter, want AFS wil me geen toestemming geven nu dit is voorgevallen… Er is nog een kleine kans dat mijn reisje wel doorgaat, vingers kruisen dus! Het zijn mijn laatste drie weken! Volgende week, mijn laatste offíciële werkweek, dien ik naar Tegucigalpa te gaan, om afscheid te nemen van Teresa en Claus. Zij vertrekken woensdag. Soite, hier laat ik het bij. Maak jullie alleszins geen zorgen, hier gaat alles goed! Het huis waarin ik woon is stevig, want vertoont weinig tot geen schade! “Gracias a Dios”, die ons beschermt. Jups, het geloof hier is weeral versterkt ze…! hehe

Carnaval de la Amistad

Donderdagnamiddag boekte ik op het laatste moment een hotel in La Ceiba, om naar het grote carnaval daar te gaan. Vrijdag werkte ik nog voor de middag, en daarna vertrok ik samen met Gladis en haar zoon Javier naar de kuststad. Die avond at ik met hen en Gladis haar vriend, Ronny, een lekker visje met veel look. Later ging ik met Javier uit, en zag ik de drie Belgische studentes, en Fredy en Karen. Rond 4:00 besloten we door te gaan, want Javier is nog jong (16), en we wilden niet te laat thuiskomen omwille van Gladis. Normaal gezien mogen kindjes van die leeftijd hier zelfs nog niet binnen in discotheken.

Zaterdag vroeg opgestaan, want ik kon toch niet slapen door het lawaai in het hotel. Eerst aten we baleadas, we bezochten een marktje, en in de namiddag gingen we naar het defíle. Dat viel wat tegen vond ik, ik had er meer van verwacht. Rond 20:00 was het dan zover: het beste carnaval van Honduras begon! En ik heb punta gedanst, heel veel punta! Zalig! Soms was het wel net iets te druk, zo op het randje van claustrofobisch, maar het was echt wel tof!

Toch kwam ik alweer vrij vroeg thuis, rond 4:00 opnieuw (voor de Hondurezen is dat laat, yeah right). En nogmaals veel lawaai in het hotel, dus nogmaals een bijna slapeloze nacht. Gisterennamiddag was ik alweer op een andere locatie, deze keer in Pajuiles, waar we de verjaardag van tío Jorge en tía Milady hebben gevierd. Ik was erg blij toen ik gisterenavond eindelijk in mijn eigen bedje kon slapen! Het deed pijn om vanmorgen om 6:00 op te staan…

Op dit momento had ik gepland muziek te beluisteren, aangezien Katherine me 500 liedjes op een usb gezet heeft. Echter, de pc werkt slecht, verdorie toch, waardoor dat dus niet lukt. Straks en woensdag weer dansen, morgen een bezoekje aan mijn tweede Hondurese mama (vrijdag kwam ze terug na bijna drie maanden Los Angeles), en komend weekend met Walter mee naar Ocotepeque. Dat ligt aan de grens met El Salvador, en het is de koudste streek van het land. De gemiddelde temperatuur komt er niet boven de 20 graden. Ai, wat ga ik afzien! Zo, dat zijn de plannen dus voorlopig… Tot binnenkort!

Honduran life goes on....

Hier ben ik weer se! Met weinig nieuws eigenlijk. Zoals verwacht was afgelopen weekend saai. Er kwamen wel plannen uit de bus, maar die werden dan later weer geannuleerd. Gevolg: verdriet…zo erg dat ik zelfs even op zoek ging naar een vroegere vlucht terug. Ik ben dat zó beu! Zondagnamiddag ging ik met mijn tío Jorge even op stap, en daarna voelde ik me toch terug iets beter.

Op school gaat ook alles zijn “gewone” gangetje: mijn collega´s vinden het nog steeds belangrijker dat zij een leuke tijd hebben dan dat de kinderen iets bijleren… Sinds deze week heb ik dan ook beslist enkel nog les te geven aan de kleuters die Engels willen leren. Het is te veel geworden van me telkens boos te maken, me ongesteund te voelen, thuis te komen met migraine,… Resultaat is dat er van die twee klasjes een vijftiental kinderen intensief (voor zover dat kan met kids) Engels aan het leren zijn.

Gisteren ben ik nog eens gaan dansen, na alweer een gemiste les vorige week woensdag. ¡Ay, qué difícil! Er is ineens veel vooruitgang geboekt, en ik verlies me dus enorm… Ik ken de namen van de passen niet, en kan dus bijgevolg ook de mannen die moeilijkheden hebben niet meer leiden. Daarbij komt dat het niveau serieus gestegen is: snelle muziek en de opdracht om meerdere passen achter elkaar te realiseren. En dan draait de zaal…! Want bij sommige passen dienen de vrouwen soms vijf of zes keer rond te draaien!

Komend weekend is het carnaval in La Ceiba. Ik heb maanden geleden al beslist dat ik daar niet wil/kan/mag ontbreken, doch daar stelt zich het typische probleem…met wie kan ik gaan? Want zoals gewoonlijk krijg ik weer van iedereen de reactie dat ze misschien/waarschijnlijk gaan, maar dat is onvoldoende voor mij… Normaal gezien dient AFS formulieren te ontvangen voor de reizen die ik maak, doch ik ga me daar toch al iets minder druk in maken, aangezien het mijn laatste weken hier zijn. Jaja, gisteren 10 maanden verjaart! Nog een maandje te gaan! En de laatste loodjes…

overlijdensbericht

Het is nog maar van eergisteren geleden dat ik kwam schrijven, maar er is iets droevigs gebeurd… Boster, de hond die in mijn gasthuis woont, is overleden. Hij was al een tweetal weken ziek, en heeft het niet gehaald. Boosdoener is een klein zwart beestje, “garrapata”, dat zich op de huid van dieren zet. Ik veronderstel dat het zoiets als een bloedzuiger is. Die beestjes brachten een parasiet over, die alle witte bloedcellen vernietigde. Het dier had dus geen immuunsysteem meer.

Gisterenmiddag toen ik thuis kwam, zag hij er zwak uit, maar hij had geen koorts of zo. Toch belde ik toen de dierenarts al. Zij kwam langs rond 16:00, en toen had hij heel hoge koorts en hij was in shock. De dokter legde hem alweer aan een infuus, en gaf hem een inspuiting (cortisone denk ik). ‘s Avonds kwam ze nog twee keer langs, en toen bleek hij iets beter te zijn, maar wel heel agressief. Hij beet naar alles en iedereen, dus ik kreeg de raad niet te dicht bij hem te komen. Vannacht ben ik twee keer opgestaan om te kijken hoe hij vorderde. Vanmorgen om 7:00 belde ik de dierenarts om zo snel mogelijk te komen, want hij lag al uren onbeweeglijk. Enkel janken, klagen, kreunen, huilen,…dat deed hij nog af en toe.

Naar Hondurese gewoonte, kwam de dierenarts veel later dan verwacht op bezoek. Ze besloot een middel te gaan halen om hem in slaap te doen. Een half uur later ging ik douchen, want het duurde weeral lang voor ze terugkwam. Toen ik na een klein uurtje weer beneden kwam, was de hond gestorven…

Het heeft me wel serieus geraakt, aangezien ik alleen thuis ben al sinds dinsdag. Ik durfde geen beslissingen nemen, omdat het tenslotte niet over mijn huisdier gaat. Doch, indien het mijn hond geweest was, had ik hem gisterenavond al laten inslapen. Het dier heeft veel afgezien nu… Ik loop sinds gisterenmiddag met een sterke migraine rond, en ook wel met een slaaptekort. Vandaag ging ik niet werken, owv de hele situatie. Straks komt normaal gezien mijn g.mama terug, in een zo goed als leeg huis…

Wat ik nog vergat te schrijven vorige keer: ik kom aan in Belgie op maandag 22 juni, om 7:30. Voorlopig kijk ik er nog altijd naar uit, maar ik vrees dat ik het tegen dan wel moeilijk zal krijgen. De reunie met AFS dit weekend is afgelast, dus ik veronderstel dat ik weer een behoorlijk saai weekend tegemoet ga. Ik zie wel… Tot de volgende!

een weekje met Vincent

Zoals jullie al wel door hadden, ik heb weinig tijd gehad om te internetten de voorbije week. Laat ik jullie dus eens updaten he! Wel, Mexico was dus vrij saai, doordat alle toeristische attracties gesloten waren omwille van de griepepidemie. We maakten er het beste van, maar waren toch blij terug in Honduras te zijn. We hadden trouwens nog geluk, want onze vlucht naar Miami was afgelast. Echter, we waren erg vroeg in Cancun op de luchthaven, waardoor men ons nog op een vroegere vlucht heeft kunnen zetten. Het was overigens ook fijn mijn papa en Asia nog eens gezien te hebben.

Maandagavond waren we dus terug in de bijna heetste stad van mijn tweede vaderland, San Pedro Sula. Dinsdag nam ik Vincent mee naar de post, waar ik mijn allerlaatste brief heb gedeponeerd. Ik heb naar iedereen een brief geschreven, en vind dat het nu wel genoeg is geweest :-). Jammer genoeg had men nog steeds niets voor mij, hoewel ik dus nog altijd wacht op mijn verjaardagskaartjes (ja, mijn verjaardag was idd in februari!). Daarna gingen we langs op het kantoor van Jennifer en haar ouders. ‘s Avonds aten we met Jen en haar zus Katherine in Pizzeria Italia (de beste pizza van SPS).

Woensdag gingen we op bezoek in mijn schooltje. Het deed echt goed mijn kindjes nog eens terug te zien, want ik mis ze toch wel hoor! We lunchten in een merendero in la Felipe Zelaya, en na de middag gaf ik een kort herhalingslesje aan de kleuters, zodat mijn vriendje mij een keer zag lesgeven. Hij genoot ervan! Nadien bezochten we Iliana, Fany, Leonardo en Fernando: mijn Hondurese brussen (remember? Ik heb er vier daagjes gewoond). Die avond ging ik, nadat ik vijf lessen gemist had, naar de dansles. Het viel zwaar tegen: we dansten enkel de boogie van salsa (boring!), EN ik diende 500 lps te betalen voor de maand april! Ik was dus erg op mijn teen getrapt, en stapte zelfs iets vroeger op. Ik weet dat het deels mijn fout is dat ik lessen gemist heb, maar anderzijds ben ik ook enkele keren voor niets naar ginder gegaan… Diezelfde avond nam Alex (danscollega) ons mee uit om baleadas te eten. Dit is het meest typische dat er bestaat van Hondurees eten. Ik lust het niet… (ik eet baleada a la Fie, enkel de tortilla met kaas, en soms ei) en Vincent vond het ook niet schitterend (hij vindt die bonen ook maar niets).

Donderdag was shopdag! Eerst gingen we naar Mercado Guamilito, de zogenaamde toeristenmarkt. We hebben twee uur aan hetzelfde kraampje gestaan en gezocht, en alles bij dezelfde vrouw gekocht. Het was een lid van de kerk van mijn g.mama, dus kregen we een mooie korting. Alle cadeautjes zijn ondertussen onderweg naar Belgie! (jullie krijgen ze wel pas binnen een zestal weken) Daarna gingen we naar de Citymall. Ginds aten we pupusas (typisch, maar meer voor El Salvador), en kochten we polo’s en schoenen. ‘s Avonds gingen we kijken naar een optreden van Jorge Torres (die muzikant in mijn familie) en Wendy (mijn Hondurese nicht he), tof om eens iets anders te doen dan thuis te zitten!

Vrijdag waren we SPS beu, en ik had al van verschillende mensen de commentaar gekregen dat Vincent een negatief beeld over Honduras zou mee naar huis nemen. Want, hij kende dus tot hiertoe enkel la vida sampedrana (mijn leventje), maar voor hem kon dat in twee woorden samengevat worden: WARM en CHAOTISCH. Dus, namen we ‘s morgens een busje naar Puerto Cortes, om van daaruit het kasteel in Omoa te gaan bezoeken (dat wilde ik al lang). We dachten nadien nog op het strand te gaan liggen, maar dat was niet echt mogelijk. Het was een lelijk strand…

Voor het weekend was het plan om naar Tela te gaan. Maar ja, Honduras… Het bleek moederdag te zijn zondag, en mijn g.mama wilde dat ik thuis was om met de familie te lunchen. Ik had dan het idee om naar Pajuiles (buitenverblijf van de familie) te gaan, maar ook dat plan was aanvankelijk moeilijk te verwezenlijken. Dat resulteerde zelfs even in tranen, boosheid…het idee van mee terug naar Belgie te gaan. Die Hondurezen soms he @#$%^&*($&#@$ ! Soite, om het verhaal kort te maken… we gingen zaterdag naar Pajuiles, zo rond 17:00. Het zwembad was nog niet gevuld, en dat duurt blijkbaar zes uur (en niet de twee uur van mijn g.mama). Vincent en ik bleven er slapen (we kaartten wat, namen een ijskoude douche, en gingen al vroeeg doke doen). Zondagmorgend stonden we voor 7:00 op, om tot aan de kleine waterval te wandelen. Daar zwommen we even, en daarna speelden we nog volleyball in het zwembad. Tegen de middag kwam mijn g.mama ons terug ophalen, en aten we samen met de familie (alweer die vieze lasagna…ai lieve mams, wat mis ik de jouwe toch!). ‘s Avonds gingen we met Jennifer naar de cinema, en daarna aten we in Pizzahut met mijn tio Jorge en de kerkgroep.

Gisteren (amai, wat een bericht he seg) maakten we ‘s morgens de koffer (en jups…ze zat VOL, en er ontbraken nog dingen die ik mee wilde opsturen), en we keken wat televisie. En natuurlijk knuffelden en kusten we ook he, hihi! Ik ging toch maar weer dansen, hoewel het een beetje tegen zin was. Het eerste uur dansten we alweer niet in paar (verdorie toch, wat denken die dat ik daar wil leren?), maar we leerden wel de basispas van een nieuwe dansstijl, namelijk de Samba, de typisch Braziliaanse dans. Het lukte mij niet goed. Het is net zoals salsa een zes-tellen-ritme, alleen VEEL sneller! Ik heb nogal gezweet ze!

Vanmorgen ging mijn g.mama met ons naar de luchthaven, al om 5:00! Ik liet enkele traantjes, maar besef ook dat er nog maar weinig tijd rest tot we elkaar weer gaan zien! Binnen zes weken ben ik al terug in Belgie! Wat heeft het toch gevlogen eigenlijk, vinden jullie ook niet? Normaal zou ik komend weekend op AFS-reunie gaan, maar blijkbaar gaat dat misschien afgelast worden (wat een verrassing toch!). Nu ben ik de laptop van mijn tio Jorge aan het gebruiken, maar het duurde lang eer ik op internet geraakte (er was iets mis, en Fie en computers…veel telefoontjes naar de nonkel gedaan, amai amai). Ik probeer binnenkort de foto’s online te krijgen, hoewel het er niet zoveel zijn eigenlijk. Anyway, ik denk dat jullie nu wel genoeg leesvoer hebben voorlopig, niet? Laat vooral niet na een berichtje achter te laten! Ik vind dat nog altijd heel plezant! Dikke kuzzels!!!!