De Grote Coronastudie (nav bijwerkingen 'vaccins')

 

In de eerste maanden van de plandemie nam ik tweewekelijks deel aan de grote coronastudie. Een vragenlijst van de grote universiteiten in ons land, die peilde naar hoe we omgingen met de coronamaatregelen. Daarnaast zaten er ook telkens vragen in rond hoeveel mensen we kenden die erg ziek werden door corona en/of overleden. Mijn antwoord was telkens 0. Tot op heden ken ik één persoon die in coma heeft gelegen met corona. Die persoon was vóór 2020 niet de meest gezonde, in die zin dat ie obees was. Ik weet van overlijdens, maar die waren te verwachten. Mensen die al heel lang ziek waren, bv met multiple sclerose. En mensen die al hadden ingecheckt bij het laatste station, het wzc.

De laatste weken komen meer en meer dingen boven. Ik vraag me af waar de grote studie blijft post-corona. Als ik al alle emotie eruit laat, alle vragen mbt vertrouwen in de overheid of de who, angsten, depressieve gevoelens,...kan ik nog nuttige vragen stellen. En mijn antwoorden zijn confronterend. Durf jij eerlijk antwoorden?

1. Hoeveel mensen ken jij die in de voorbije 3 jaar plots overleden?
2. Hoeveel mensen ken jij die de afgelopen 3 jaar gezondheidsproblemen kregen waar artsen geen verklaring voor kennen?
3. Hoeveel mensen ken jij die de voorbije tijd onverwachts een hart- of herseninfarct kregen?
4. Hoeveel vrouwen ken jij die het voorbije jaar een niet-levensvatbare embryo hadden?
5. Hoeveel vrouwen ken jij die de afgelopen 3 jaar een miskraam kregen?
6. Hoeveel mensen in jouw omgeving kregen in de voorbije 3 jaar kanker?
7. Hoeveel mensen ken jij die de afgelopen 3 jaar een diagnose van epilepsie kregen?
8. Hoeveel vrouwen ken jij die heviger bloeden tijdens de menstruatie dan voor 2020?
9. Hoeveel mensen ken jij die last kregen van tinnitus, zonder dat ze blootgesteld werden aan lawaai?

Ik voel de ergernis bij sommigen. Maar echt, durf jij? Ik bijna niet. Omdat het gewoon griezelig is. Ik kan niet op elke vraag antwoorden met een getal boven nul, maar op sommige kan ik antwoorden met een getal tussen 0 en 5. En ik heb heus niet die hele lijst uit mijn duim gezogen. Bij het Nederlandse Lareb kan je een lijst van bijwerkingen raadplegen. Volgens mij is die nog braaf samengesteld en het klopt mijns inziens ook niet dat het onderzoek is afgerond. Maar kom, mensen leggen de link misschien ook niet. 

En ja, ik weet dat al die dingen voordien ook al gebeurden. Uiteraard weet ik dat. Maar ik weet ook dat ik tijdens de grote coronastudie uiteindelijk stopte met de vragenlijst in te vullen. Want week na week diende ik "niemand" aan te duiden. Niemand van mijn familie, vrienden of directe collega's werd opgenomen in het ziekenhuis of overleed tijdens die hele periode. 

Echter ken ik wel mensen die plots overleden, zonder enige aanleiding. En ik zie nog maandelijks overlijdensberichten met dat woord "plots" of "onverwacht" in. Helaas ken ik ook enkele vrouwen die zwanger bleken maar bij wie het niet tot de geboorte van een baby kwam. Allen gevaccineerd met mrna. Just saying. 

Of deze post een doel heeft? Natuurlijk! Bewustmaking. Want al deze dingen houden ze netjes uit het nieuws. Tenzij je weet waar te kijken. Maar ik maak me al lang geen illusies meer. De wakkeren zijn al lang wakker. Een deel van de schapen werd wakker het voorbije anderhalf jaar. En alle anderen zullen mij graag wegzetten als complotdenker.

Fine by me. Ik kan alleen maar zeggen dat ik blij ben dat ik niet deelnam aan het experiment. Dat ik mijn been stijf hield. Dat ik me niet liet injecteren met een onvoldoende getest "vaccin". Dat ik er zelfs trots op ben. Mijn koppigheid is dan toch ergens goed voor! Neen, ik doorzag het gewoon. En eens je het doorziet, kan je het niet meer ontzien. Mijn doel met deze post voor mezelf: gewoon ventileren. Even mijn gedachten neerschrijven.

Wij blijven verder bouwen aan onze exitstrategie. Zodat we beter voorbereid zijn bij een volgende plandemie of wat dan ook. Ik denk dat het iets rond voedseltekorten gaat zijn. Dat of klimaatlockdowns. Voor dat eerste werd in februari een simulatie gehouden. Net zoals er voor een grote pandemie een simulatie werd gehouden voor de wereld stil werd gelegd. 

Voor de duidelijkheid: ik hoop dat we mis zijn. Ik heb in het verleden goed gelachen met de preppers op tv. Maar ik begrijp ze beter nu. Ik begrijp dat mensen met mij (zullen) lachen. Doch daar kan ik niet van wakker liggen. Mijn leven is dat van mij, jouw leven dat van jou. We doen allemaal wat we nodig achten. Dit is wat ik doe.

 

umami

 

De vijfde smaak.  Naast bitter, zoet, zout en zuur ontdekte men enkele jaren geleden umami. Zelf heb ik het nog maar recent geproefd. Geen fan. Ik ben er geen fan van. Maar toch consumeer ik het. Met toevoeging van andere smaken. Niet dat dat echt maskeert, maar net voldoende.

Waarom ik mezelf dat aandoe? Ja, dat heb ik me ook al enkele malen afgevraagd. Omdat ik geloof dat het mijn tandbot zal helen. Tandbot is geen juiste term. Anyway, ik heb permanent ontstoken tandvlees. Volgens mijn tandarts is dat deels te wijten aan een tekort aan vitamine K2. Ik denk dat ik dat hier al eens vertelde.

Ik ontdekte via Google dat natto héél véél vitamine K2 bevat. Véél méér dan eender welk ander voedingsmiddel. Dus eet ik natto. Met lange tanden. Natto is Japans en smaakt umami. Deze week testte ik toevoeging van peper en zout uit. Dat ging vrij goed. Alleszins beter dan mosterd en sojasaus, zoals de Japanners het doen.

Binnen enkele weken ga ik al terug naar de tandarts. Vooral om te zien of het innemen van celzouten effect heeft. Ja, dat doe ik ook. Maar daarnaast probeer ik dus dingen toe te voegen aan mijn dieet, in het geloof dat dat voor een klein mirakel gaat zorgen. Dat en erop vertrouwen dat alles dat in mijn leven gebeurt, juist is.

Ik ben ziek. Een keelontsteking, intussen een verkoudheid. Ik heb nooit beweerd dat ik niet meer ziek kon worden. Wel dat ik opvallend minder snel ziek word dan sommige anderen en er ook sneller weer doorkom. Niet vergeten dat ik geen medicatie neem! Dus genezen duurt bij mij sowieso iets langer, want ik ziek gewoon uit. Met thee, extra kleren en af en toe een rummeke. En veel rust.

Vorige donderdag begon het met keelpijn. Ik ging nog twee (lange) dagen werken. Dan nam ik vier dagen rust, véél rust. Ik sliep ook enkele nachten 11 uren. Het was nodig. Gisterenavond ging ik dansen. Want ik was het binnen zitten en niks doen echt beu. En nu komt het. Die stomme corona-erfenis. Dat permanent schuldgevoel dat zo hard blijft hangen. 

Want er zijn mensen die het onverantwoord vinden dat ik ga dansen wanneer ik nog niet helemaal genezen ben. Ze vinden het egoïstisch. En waarschijnlijk hebben ze gelijk ook. Maar jeezes, zouden ze dat vijf jaar geleden ook gevonden hebben? Ik geloof oprecht van niet. Net als dat ik geloof dat ziek worden binnenin zit. Ik werd ziek vlak voor een schoolvakantie. Dat heb ik wel vaker. Ik ga te diep, ik werk te hard, mijn weerstand verzwakt, mijn lichaam zegt 'stop'. 

In mijn hoofd speelt zich veel af met betrekking tot die mensen die me zo'n verwijten maken. Dat het hun eigen onzekerheid is, hun eigen angst, hun eigen (onbewuste) kennis dat ze niet stevig genoeg in hun schoenen staan om mijn bacteriën af te weren. En ik geloof dat ook. Doch, helaas overheerst toch het negatieve gevoel waarmee ze me achter laten. Het gevoel dat ik een slecht mens ben. Het gevoel dat ik het verdien om me voor de rest eenzaam en alleen te voelen. Kuterfenis. Echt.

Want al bij al gaat het redelijk goed met me. Goed in de zin dat ik minder en minder pyjamadagen heb. Goed in de zin dat ik steeds sneller uit mindere dagen geraak. Maar diepgeworteld zit er zoveel verdriet. En die algehele droefheid voel ik ook. Ik geef er gewoon minder aan toe. 

Leuke avond gisteren. Relatief leuke namiddag ook. Er was een collega op bezoek. We praatten wat veel over school, dat wel. Dat put me uit. Zeker in de vakantie. Maar kom. We konden ook met diepgang praten over onze gevoelens met betrekking tot schoolse dingen. En die connectie voel ik dan weer wel graag.

's Avonds ging ik dansen. Normaal gezien is dansen dansen voor mij. Op zo'n feestjes babbel ik niet graag. Ik ben daar om te dansen. Maar met drie lagen kledij en een sjaal (outdoor feestje), voelde ik me minder enthousiast. Twee dansjes achter elkaar waren ook nog redelijk vermoeiend. Dus ik praatte lange tijd met een dame van onze rueda groep. Iemand die ongeveer twee jaar geleden niet spontaan een meter achteruit sprong als ze hoorde dat ik deel van de controlegroep ben. We spraken over depressie. De erfenis. Jawel.

En ik nam ook enkele malen deel aan een gesprek dat aan onze tafel plaatsvond. Mensen die ik niet kende, maar ze voerden interessante gesprekken over salsastijlen, muziek, artiesten,... En dan merk ik altijd hoe diep het zit. Want voor ik het weet ben ik aan het vertellen over mijn connectie met Nederland, en hoe die er kwam. Hoe wij verliefd werden op Nederland omdat de mensen daar wakkerder waren, opener, rustiger, minder discriminerend. 

Ja, het zit nog diep. Ik begin te denken dat het een levenslang litteken is. Net als een fysiek litteken, zal het vervagen met de tijd. Met tijd. Veel tijd. En tot die tijd zal ik erover schrijven. Ik wil niet zwijgen. Wij willen niet zwijgen. En wij bouwen verder aan onze exitroute. Zodat we sterker staan bij een volgende tirannieke actie. 

Goed, genoeg, voor nu. Vandaag blijf ik weer een dagje binnen. En morgen mogelijk ook. Deels omdat ik nog niet helemaal genezen ben en het weer niet bevorderlijk is voor een verkoudheid. Ik rust al minder. Ik heb een plan voor vandaag, en dit stond erin. Omdat ik zó de nood voelde om te komen schrijven. Hiervoor was ik aan mijn leerlijn van de salsa aan het werken. Daar ga ik seffens aan verder doen. Het wordt dringend, eigenlijk. Nog twaalf dagen voor mijn nieuwe reeksen starten! Dus muziek uitzoeken en aankopen, ook redelijk dringend. Al een deel gedaan, maar ik mis nog een drietal liedjes en ik heb ook nog niet gecontroleerd of ze effectief goed genoeg zijn. Soite.

Wel wat stress rond mijn lessen. Mensen die stoppen. Dat gebeurt. En dat heeft niet noodzakelijk met mij te maken. Maar de grootste stress is het tekort aan mannen. Leiders. Maar kom, laat ik eerlijk zijn: mannen. Want van de dames die stoppen hoorde ik dat ze de mannen missen. Het is een vrouwenclubje. 

En het past eigenlijk niet in mijn visie om mensen te 'targetten' voor hun sekse. Maar ik heb het toch al eens op facebook gepost, dat ik leiders zoek. En daar zowel mannen als vrouwen toch nog in aangesproken. Maar eerst de mannen. Niet dat dat tot hiertoe effect had. Dan toch met een promo beginnen? Korting voor de mannen? Maar dat kan je toch niet maken? Korting voor de persoon die een leider aanbrengt? Kan dat wel? 

Chris heeft me al gezegd dat hij geen fan is van kortingen, acties. Dat ik mezelf daarmee geen gunst bewijs. Maar wat als er op 16 april tien vrouwen willen starten met salsa dansen, en die allemaal willen volgen? Voor een losse les kan ik wel eens een leider of 3 optrommelen, maar niet voor een hele reeks. Vervelend.

Ook vervelend in dat opzicht dat ik zondag op vakantie vertrek. Dan moet ik het wel enkele dagen loslaten. Op zich gezond, maar toch. Ja, zondag vertrekken we voor enkele dagen naar....Nederland natuurlijk! Alweer. Alweer omgeving Veluwe. Een bungalow met een barrelsauna in de tuin. Want sauna doet me goed! Al weet ik niet of ik een barrelsauna ook leuk ga vinden. We zullen het ontdekken.

Ik mis Chris ook. Ik was sinds donderdag bij hem. Maar doordat ik ziek was, hadden we niet veel aan mekaar. En maandag kwam ik naar Antwerpen, omdat ik hier enkele afspraken had. Echt goed dat we even samen weg kunnen. Maar eerst zaterdag nog gaan dansen bij stralend weer! Als je toevallig in Antwerpen centrum bent, spits dan je oren voor vrolijke salsatunes! Want wij gaan drie flashmobs dansen tussen 15 en 16 uur, pal in het centrum. ¡Hasta la salsa! :-)