kerst!

Vandaag hebben we een kerstboom gekocht, gezet en versierd.  Ik heb nochtans getwijfeld, dat geef ik toe.  De gevoelens die ik dit schooljaar al ervaren heb, deden me sterk twijfelen om mee te doen aan de hele kerstsfeer.  Echter, het is een traditie, meer dan een gedrevenheid door geloof.  Dus besloot ik toch een aangenaam ruikende boom in huis te halen en hem mooi aan te kleden.

Nog twee weken doorbijten, en ik heb weer twee weken vakantie verdiend, joepie!  De donkere dagen in deze tijd, zorgen ervoor dat ik me terug wat minder goed in mijn vel voel.  Maar ik wil niet opgeven, ik tracht de dingen van me af te zetten, ook al lukt dat niet altijd even goed.  In de weekends probeer ik meer dan anders gewoon te ontspannen, en niet te veel voor school te werken.

Wat ik ook regelmatig vol spanning doe, is me aanmelden op Skype.  Want, het nieuws waar we allemaal op zaten te wachten, heeft ons bereikt!  :-) Iliana heeft beslist dat ze naar België komt!  Het was het beste nieuws dat ik kon krijgen vorig weekend.  Het heeft me zeker een boost gegeven!  (ook al duurde dat energyshot maar tot zondagavond)

Mijn lieve zus komt dus, maar een concrete datum hebben we nog niet.  Ze had me beloofd me deze week te mailen, doch dat heeft ze tot vandaag nog niet gedaan.  Tja, Latinos hé...  Nog wat meer pacienca uitoefenen, vooraleer we het vliegticket kunnen boeken.  Ik kijk er wel al ontzettend hard naar uit!  It will keep me going!

Honduras - Polen

Het lijkt wel of ik over een voetbalmatch ga schrijven, maar niets is minder waar.  Om het juist te doen, zou ik zelfs beter die 2 termen van plaats verwisselen.  Maar kom, mijn hart ligt meer in Honduras, dus krijgt dat land de eer om eerst te staan.  Toch zal ik chronologisch schrijven, dus ik begin in Polen.

Ik ga naar Polen!  Leuk, toch?  Jammer genoeg wordt het geen ontspanningsreisje, daar zal ik nog wat geduld voor nodig hebben.  Ooit, ooit, ga ik echt wel naar Polen op reis, om het land te leren kennen, en om Auschwitz te bezoeken.  Dat staat op mijn wishlist!  Ik ga voor ons Comeniusproject naar Polen, naar de stad Wroclaw.  Een stad waar ik nog nooit van hoorde, maar ze blijkt groot te zijn.  Meer weet ik er eigenlijk niet over.

Comenius dus, want ik ben nu trots lid van de werkgroep 'Over de grenzen', bij ons op school.  Met die werkgroep stapten we in een Europees project.  We gaven het de naam 'Experts Academy'.  Het idee erachter is dat iedereen expert is in iets.  We werken samen met scholen uit Oostenrijk, Polen en Spanje.  Het eerste bezoek is al achter de rug, dat was hier in België.  Binnenkort, in februari, op mijn verjaardag, vertrekken we naar Polen.

We gaan met 5 collega's én drie leerlingen van OV 1.  Dat wordt spannend!  Ik ga mee om te vergaderen, en om de leerlingen te begeleiden indien nodig.  Later dit schooljaar gaan enkele collega's naar Oostenrijk, met leerlingen van OV 2.  Volgend schooljaar ga ik mee naar Barcelona, samen met leerlingen van OV 3, de opleidingsvorm waar ik les geef.  Toch wel leuk nieuws, niet?

En dan...Honduras!  (met uitroepteken? of toch een vraagteken?)  Lastige situatie, gemengde gevoelens.  Iliana komt naar België, dat weten jullie al.  MAAR, we hebben nog steeds geen vliegticket besteld.  We wilden dat doen in oktober, maar het kwam er niet van.  Ondertussen heeft Iliana trouwplannen, dus begonnen we te vrezen dat ze toch niet zou komen.  Echter, ze bleef ervan overtuigd dat ze echt wel wil komen.  Tot afgelopen weekend...

We telefoneerden, en ze sprak voor het eerst uit "te voy a dejar" (ik ga je verlaten).  Reden?  Hart - verstand.  Ik weet waarover ze spreekt, wat ze voelt.  Als ze komt, is er veel kans dat ze haar baan kwijtspeelt.  Maar ze wil echt wel komen.  We hebben anderhalf uur gebeld, en anderhalf uur lang ging het van "Ik kom, ik wil echt komen; Misschien is het beter als jij naar hier komt; Nee, ik wil echt naar België; Of zou ik toch in Honduras blijven; Nu heb ik eens zo'n mooie kans;...".  Conclusie: ze kan geen beslissing nemen.

En ik begrijp haar echt wel, ik maakte hetzelfde mee.  Ik liet een baan staan in een school waar ik me écht thuis voelde.  Ook ik heb getwijfeld om toch mijn droom op te geven.  Maar een job als de mijne, die vind je nog wel na een afwezigheid.  Echter, Iliana werkt aan een universiteit, en dat werk zal ze niet zomaar terug te pakken krijgen. 

Dus, nu hebben we afgesproken dat ze nog twee weken bedenktijd neemt.  Volgend weekend bellen we terug, en dan zal ze een beslissing genomen hebben.  En ik wil echt wel terug, begrijp me niet verkeerd, maar ik zou zo graag willen dat ik iemand van ginder België kan laten ervaren.  Net zoals ik jullie allemaal eens wil meenemen naar Honduras, wil ik dat iemand van daar eens voelt hoe het hier is.

Daarbij komt dat ik na onze vorige reis naar Honduras, een bepaald idee in mijn hoofd heb gestoken.  Ik wilde terug in 2013, ik wilde een speciale dag beleven op 21 juli 2013, de dag waarop Vincent en ik 10 jaar en 1 maand samen zijn.  Dat voelt nogal beladen.  Dus ik zou liever hebben dat we gewoon thuis blijven, en dat zij komt.  Dat is wat ik wil.  Ik wil altijd terug naar daar, maar liever niet in de zomer van 2013...

Anderzijds, als we volgende zomer gaan, zou Iliana haar huwelijk proberen te plannen terwijl wij daar zijn.  Dan zou ik eindelijk eens een Hondurees huwelijk meemaken :-) en de 'despedida' natuurlijk, hehe.  In ieder geval, ik hou jullie op de hoogte!  Als ik er zo over nadenk, het is toch wel een luxeprobleem hé... ;-)

2da Estación- Edgardo Florián

Al Sr. Jesús Lesmes.

La tarde

cae del cielo

seguida

la noche

encumbra

el fondo de las cosas

Un amigo

al otro lado del mundo

piensa a la inversa

lo mismo.

JUANES

Juanes in grote letters, want dat verdient hij.  Het optreden afgelopen maandag was super!  Van begin tot eind, hij kan verdorie zingen!  Hij entertaint ook goed, en had veel interactie met zijn publiek.  Daarenboven had hij nog een heel knappe achtergrondzanger bij, en een groep goeie muzikanten.  Ja, het was een geslaagde avond.  Volgens mij vond ook Stallie dat, ik heb ook haar zien genieten.  Ook al begreep ze de tekst niet altijd, de sfeer bracht voldoende genot.  Iedereen die niet mee wilde, had echt wel ongelijk.  Ik durf nu al zeggen dat ik er binnen enkele jaren opnieuw wil bij zijn!  (Vorige keer dat hij in België was, was 6 jaar geleden.)  Mensen die toch willen zien hoe het er aan toe ging, kunnen 'Juanes Belgium' intypen op Youtube, en vinden dan enkele filmpjes die aanwezigen maandagavond maakten.  Enjoy!

Gisterenavond ging ik naar dat tweede optreden deze week: Mayimbe.  Mayimbe is een Cubaanse groep.  Ik ging samen met enkele mensen van Salsa Charanga.  Het was bijlange niet zo goed als JUANES, echt niet!  Daarenboven heb ik weer véél te weinig kunnen dansen, en dan voel ik mij automatisch al veel minder goed.  Maar ja, zonder partner is het niet hetzelfde natuurlijk.  Ik heb met één iemand gedanst, en ik voelde mezelf op slag openbloeien.  Echter, daarna stond ik weer een uur aan de kant, en besloot ik er de brui aan te geven.  Jammer, volgende keer beter, zeker?  Die volgende keer kan morgen al zijn ;-) want Ian draait op een feestje in Olen. 

Misschien wordt het tijd dat ik dan wat meer lef krijg, en gewoon mensen aanspreek om te dansen.  Niet dat ik dat nooit doe, maar zo'n dingen kunnen ook lelijk tegenvallen.  Denk: jaloerse vrouw, handtastelijke man, buiten de maat dansen, zweet en stank,...  Dus, daarom twijfel ik altijd een hele avond om iemand te vragen om te dansen.  Terwijl het even goed kan meevallen, dat weet ik ook wel!  Tja, ik leer het wel, en anders leer ik gewoon als man dansen.  Daar krijg ik trouwens meer en meer zin in.  Als man heb je in de salsa veel meer werk.  Ik denk dat het een goede geheugentraining kan zijn.  Anderzijds vind ik het ook wel heel leuk om gewoon te voelen en bewegen.  En eens je als man danst, hang je eraan, want dan komen veel vrouwen vragen om met je te dansen.  Dat merk ik telkens het oefenavond is in de Maskara.  Ach, we zien wel, hé!

Ah ja, over Cuba gesproken, vergeet ik nog te vertellen over het goede voorprogramma van maandag.  De naam was Alex Cuba, en ook hij kon echt wel goed zingen!  Ook van hem vind je filmpjes op Youtube, indien je interesse zou hebben.  Dat gezegd zijnde, ga ik nog even schrijven over mijn lieve zus, Iliana.

Zoals sommigen al weten, zou Iliana volgend jaar naar België op bezoek komen.  Zoals sommigen al weten, werd Iliana in augustus ten huwelijk gevraagd.  Zoals sommigen al weten, zei Iliana me dat ze sowieso nog naar België komt.  Zoals sommigen al weten, duurt een verloving in Honduras nooit langer dan een jaar, want dat brengt ongeluk.  Zoals sommigen al weten, maak ik me zorgen, ben ik bang dat Iliana toch niet naar hier zal komen.  Zoals sommigen al weten, zou ik uiteraard zelf nog wel eens terug willen naar Honduras (altijd, altijd).  Zoals sommigen al weten, wil ik volgend jaar terug, als Iliana dan toch beslist om niet te komen.  Zoals sommigen al weten, probeer ik al sinds een maand Iliana te bereiken.  Zoals sommigen al weten, heeft Iliana een druk bestaan (ze geeft les, allé nu, druk? ;-) ), en krijg ik haar maar niet te pakken.  Zoals enkel Vincent weet, heb ik vannacht broer Leo en mama Trina nog eens gesproken!

En wat vertelde mama Trina?  Een concrete datum is er nog niet voor de trouw, MAAR het zal in juni of juli zijn.  Ai ai ai, daar gaat mijn plan, dacht ik direct.  En ik kocht nog wel een Lonely Planet van België, en in oktober (ja hoor, tot gisteren was het nog oktober) gingen we het ticket boeken.  Snif snif...  Maar kom, dan heb ik wel een goed excuus om terug naar ginder te gaan, hehe.  Hoewel ik toch echt wel iemand van daar eens wil laten voelen hoe het hier is.  Kom, ik heb het nog niet van Iliana zelf gehoord, maar ik vrees dat haar komst afgeblazen wordt.  We zien wel hé...  Nu ga ik eerst verder genieten van mijn vakantie!  Want dat heb ik deze week echt al wel gedaan!  Ik schrik er zelf van, dat ik mijn schoolwerk zo makkelijk kan opzij leggen.  Het is de eerste keer dat dat me lukt.  Knap, Fieke!

rapporten

Het schooljaar lijkt nog maar net begonnen, en het eerste rapport staat al voor de deur!  Dat betekent dat ik dezer dagen overuren aan het maken ben.  Maar dat betekent ook dat de eerste vakantie eraan komt!  En ja, ik weet het, het is daar weer snel.  En ja, wij leerkrachten hebben geluk met zoveel verlof.  En ja, ik herhaal: als je jaloers bent, ga dan ook voor een baan in het onderwijs!

Zoals altijd snak ik naar die vakantie.  Zoals altijd voel ik dat de vermoeidheid groter wordt.  Maar niet zoals altijd ben ik onvoorbereid op die rapporten.  Nee, niet totaal onvoorbereid, dat nu ook weer niet.  Maar het voelt alsof ze er sneller zijn dan dat ik verwacht had.  Nochtans valt die herfstvakantie elk jaar op hetzelfde moment, dus dat kan niet.

Het is gewoon zo dat ik dit schooljaar anders ben gestart dan anders.  Ik voelde me minder goed, was niet zo graag op het werk.  Ik was al enkele dagen afwezig, en ook verschillende dagen mentaal wat afwezig.  En voor ik het wist, was dat moment daar.  Dat moment van "oei, rapporten, en ik heb nog zoveel te verbeteren, nog zoveel te evalueren".  Maar zoals altijd, komt het weer wel goed!  Gewoon wat overwerken.  Een zestig-uren-week presteren, en dan kunnen we er weer tegen.  Dan hebben we die vakantie weer dubbel en dik verdiend!

Ja, ik kijk ernaar uit, naar die vakantie.  Enerzijds vind ik het altijd leuk dat ik dan wat langer mag blijven liggen in bed.  Anderzijds is het ook een goed moment om wat werk in te halen.  Want, oh ja, als je dat weeral vergeten was: wij leerkrachten werken ook tijdens onze vakanties!

De vakantie die eraan komt wordt ook echt leuk wat de ontspanning betreft.  's Maandags ga ik Stallie nog eens zien.  We gaan dan samen naar een concert van Juanes.  Ja hoor, de enige echte Juanes!  En 's woensdags ga ik naar een optreden van Mayimbe, een Cubaanse groep.  Geen gebrek aan Spaanstalige muziek dus!

Niet dat die muziek me helpt om mijn Spaans te onderhouden.  Ik dacht altijd van wel, maar de laatste tijd merk ik dat mijn Spaans achteruit gaat.  Meezingen met liedjes en de krant lezen, dat lukt wel.  Maar een conversatie voeren zonder over elk woord na te moeten denken, dat gaat tegenwoordig niet meer.  Dus probeer ik terug wat vaker te bellen met mijn Hondurese familie.  Hoewel dat niet altijd gemakkelijk is.  Ik heb het nogal druk, en zij zijn vaak pas aangemeld wanneer het hier al laat op de avond is.  Maar kom, elke minuut dat ik probeer te praten in het Spaans, is weer een minuut dat ik heb geoefend hé!  Ook dat komt wel weer goed.  Echt verleren ga ik dat toch nooit doen, daar ga ik vanuit.

Zo, 23:30, tijd om naar dromenland te gaan.  Nog enkele dagen doorbijten en de rapporten zijn klaar.  Nog een weekje en het is vakantie.  En nog een nachtje slapen en het wordt mooier weer, als we de weermensen mogen geloven toch.  Kortom, laat de zon haar werk maar doen, laat ze mij maar wat extra energie bezorgen!

een positieve noot

Tussen alle onrust door, wil ik toch ook iets positief vertellen.  IK BEN EEN DANSER, y me hace tanto bien!  De avonden dat ik salsa mag gaan dansen, gebeurt er iets met mij.  Op die momenten voel ik me gewoon goed.  Niets anders op de wereld dan de muziek en ik.  Onderweg terug naar huis verval ik vaak al terug in mijn trieste gevoel, maar die enkele uren per week in de Maskara kan niemand me dan nog afnemen.  Misschien is het een goed idee mijn leven over een andere boeg te gooien en iets met dans te gaan doen?  Nee, nee, te veel verandering is nooit goed voor mij.  Maar kom, meer ga ik hier niet vertellen.  Ik ben nog niet in een vertelbui.  Maar onthou het: Fie is een danser!

hoop doet echt leven

Een weekje ging het beter met me.  Ik had hoop, neen, ik had zelfs gewoon iemand misbegrepen.  Dus ik had zelfs meer dan hoop.  En goed dat ik me voelde!  Ik leefde echt weer terug.  Plots klopte ik weer zo'n 60-urenweek, en het gaf me zelfs nog meer energie!  Ja, het deed me leven.

Sinds een half uur geleden weet ik dat het hoop was, dat ik iemand misbegrepen had, dat ik mij erover MOET zetten, dat ik verplicht uitgenodigd word, dat ik er mij dus moet over zetten, dat ik gewoon zin heb om ziek te worden, om naar de vakbond te stappen, om iemand fysiek pijn te doen, om terug te beginnen roken, om mezelf stomdronken te drinken, om alles bijeen te schreeuwen, om een andere job te zoeken, om me te laten ontdopen, om alles op te geven, om niet meer te leven, om mij erover te zetten dus, ik moet mij erover zetten.  Anders stopt het hier.

G**VE**O***

September is daar met een nieuw schooljaar.  Het bevalt me niet.  Begrijp me niet verkeerd, ik ben heel blij om de leerlingen terug te zien, echt wel!  Het is fijn om terug een bezigheid te hebben overdag, om 'de mannen' iets bij te leren.  Maar, bepaalde andere aspecten storen me enorm.  Ze storen mij, ze maken mij ongelukkig, ze zorgen ervoor dat ik privé een onaangenaam persoon ben, ze maken me te mondig op andere plaatsen, ze...

September is daar met een nieuw dansjaar.  Zo content ben ik om terug te kunnen gaan dansen!  Het doet me echt goed, zeker na alle stress die ik al mocht ervaren op het werk.  En ja, het kan zijn dat ik mezelf die stress aan doe.  Maar opnieuw werd ik diep gekwetst, ik werd gepasseerd, ik voel me ondergewaardeerd en met te weinig respect behandeld.  En dan is het goed dat ik vanaf nu 4x per week kan salsales volgen.  Niet dat ik zo vaak ga, maar de optie is er, dus dat is fijn.

En dan heeft de dansleraar last met/van mij, want ik sta hevig en uit dit ook verbaal.  En dan krijg je reacties als "wat is dat toch met u?".  Terug naar school hé, zeg ik dan.  Want te ver wil je het niet brengen met je verhaal.  Ook hier niet, privacygevoeligheid en zo, je weet wel...  

Dus bedenk ik verder of ik hier nog mee voort ga.  Of ik nog meer stappen onderneem.  Of ik het risico neem.  Of ik de raad van anderen vraag.  Of ik de raad van anderen opvolg.  Of dat ik gewoon doorga, zoals ik al zei, en me voor de rest van de tijd zo fucking slecht ga voelen. Of dat ik mij erover zet misschien, maar dat kan ik waarschijnlijk niet.  Ik wil het ook niet, maar dat begrijpen de meesten niet.  Ik koos tenslotte zelf voor deze job...  

Fie spreekt

Aangezien ik meestal stil ben, koos ik voor deze sprekende titel.  Haha, Fie stil, enkel als ze kwaad is hoor!  Kwaad en gekwetst dan nog, want als ik gewoon boos ben dan ben ik ook niet bepaald stil.  Dus, afgelopen vrijdag was ik stil.  Toch stiller dan gewoonlijk.  Want plots verscheen daar iemand aan onze tafel waarop ik kwaad ben.  En die persoon heeft me ook werkelijk gekwetst.  Diep...

Dus was ik stiller dan anders.  Vooral ook denkend dat ik toch wel wilde spreken.  Na lange tijd zocht ik het toilet op.  Toevallig kwam ook die persoon achterna, want mensen willen nu eenmaal af en toe een plaspauze houden.  Dus, onderweg terug naar de tafel, sprak ik!  Zo trots was ik op mezelf!  En blij dat ik gesproken had!  

Ik besefte wel al snel dat ik niet alles gezegd had dat ik wilde zeggen.  Maar kom, het belangrijkste heb ik toch geuit: "Je hebt me gekwetst.".  Het leek nadien ook of het had indruk gemaakt.  Echter, dat doet er niet echt toe.  Ik hoefde geen antwoord, ik wilde gewoon kunnen zeggen dat ik kwaad en gekwetst was.  En dat dat gevoel er altijd zal zijn.

En zo heb ik weer een stukje geschiedenis achter mij gelaten! 

!!!!!!!!!!

= frustratie!  Dan ga je niet naar de Antilliaanse feesten, want je hebt je nachtrust nodig.  Je zal tenslotte zaterdag opstaan om 5:30.  Maar, ah ja, je woont naast dat soort mensen dat een ander levensritme heeft dan jijzelf!  Oeps, vergeten!  En dan raak je té gefrustreerd, begin je te huilen, sta je terug op, fantaseer je over sigaretten en hen ook wakker houden overdag,...  Dat wordt weer te vermoeiend straks!

Herinneringen aan een reis

- Veritaliaanst

- Hoe zou het met ons Saartje zijn?

- Toch handig dat we de laptop mee hebben.

- Ik wil eens van niks wakker worden!

- Oh, een poesje!

- Toch mooie dingen gezien, hé?

- Man, da weegt zwaar.

- Elvis is in the building.

- Ah ja, ticketje ni vergeten, hé.

- Waar zou ik de gsm-lader vergeten zijn?

- Ik kijk zo uit naar volgend jaar met Iliana.

- Wa zouden we straks eten?

- De vele straatartiesten: standbeelden, muzikanten, tekenaars, dansers, ...

- De wens om in elke regio streekwijn te drinken

- De vele tattoos

- Schakelaars die geen schakelaars zijn.

- Fie-stootje

- ....Ziedet?

- Kutbeesten!

- Dien boek heeft al goe dienst gedaan.

- Toch ook veel migranten hier, veel latino’s

- Weer da goei lieke!

- Pakt den Hollander

- Amai, ik zien al uit naar den douche.

- Houde gij de koffers/zak in’t oog?

- Zo grappig om die bezig te zien.

- Waarom heb ik die sigaren meegebracht?

- Ik zou echt eens willen zwemmen.

- Mag ik het paarse mapke eens?

- Pisstraat

- (No) grazie

- De touwtjes in de douche

- De Aperol die Vincent lekker vond.

- Den hoeveelste is het vandaag?

- Wijn met kurk

- Mensen die een hele dag een Ipad meezeulen.

- Da verstaan ‘k.

- Waar is da kraantje?

- Da zen Hollanders, de ziede gewoon.

- Reizen in Europa is toch duur, hé.

- Zouden we dat eruit halen?

- Raar volkske

- Zal ik den boek nog eens pakken?

- Ja, we drinken veel alcool, maar dat hoort erbij.

- Mijn haar ligt weer slecht.

- Hebde gij het paarse mapke?

- Eerst nog vanalles opschrijven.

- Ik zou ooit wel terugkomen met den auto.

- ZALIG

- De voetpompen aan de lavabo’s

- De kinderen die duiven opjagen.

- Welken dag is ’t vandaag?

- Ik gok dat naar daar is.

- Te jonge kinderen met te dure gsm’s en fototoestellen

- In elke stad een andere sfeer

- OMG

- Jeezes!

- Vincent zijn bijna dagelijkse siesta

- Weer dazelfde op TV

- Da gaan ‘k op mijnen blog zetten, ik gaan ’t opschrijven.

- Mijn voeten doen zeer.

- Zalig weer, we hebben echt geluk.

- Zal ik gaan zien? Gade gij eens zien?

- Leuk mensjes-kijken hier.

- Gewoon wat ontspannen nu.

- Echt stom dat ik de gsm-lader kwijt ben.

- Weer die slechten deeg!

- Amai, wij zien echt bruin.

- De bedelaars

- De papieren servetten

- Het niet zo uitgebreide Italiaanse ontbijt

- Mister GPS

- Het wachten op kelners.

- De vele opmerkingen over het slechte weer

- Zweten

- Kerken en kunst

- Treinritten met veel tunnels

- Betalen met Maestro op restaurant.

- Het lekkerste ijs ooit

- (?) ... (?)

Ciao!

Dit is hoogstwaarschijnlijk mijn laatste post op Italiaanse bodem. Mijn trouwe lezers zaten waarschijnlijk al even te wachten, want het heeft toch een week geduurd eer ik nog eens iets kwam vertellen. Dat komt doordat we in het duurste hotel van de hele reis géén wifi hadden. Straf, hé! Ja, Venetië is duur. Het was de duurste bestemming die we bezochten. Maar kom, eerst zal ik even updaten.



Ik denk dat ik de laatste keer iets schreef toen we in Milaan waren. Zeker weet ik dat niet, want ik typ dit weer offline, vanop de trein. Vanuit Milaan gingen we naar Como, aan het meer dat dezelfde naam draagt (hoe inventief!). De eerste dag daar wandelden we weer veel. We namen ook een funicolare naar Brunate, van waaruit we nog verder omhoog wandelden tot in San Maurizio. Daar staat een vuurtoren ter ere van Volta, de meneer die de elektrische batterij uitvond. Helaas was de toren al gesloten, dus konden we enkel genieten van de uitzichten op het meer.


Diezelfde avond zochten we lang naar een plaatsje op een terras om te eten. Uiteindelijk aten we het lekkerste eten van de hele reis, met een fantastische bediening. Enige minpunt was dat het begon te onweren, en dat de kelners ons met het woord “bruto” naar binnen begeleidden. De tweede dag in Como kochten we een ticket om enkele andere dorpjes te bezoeken per boot. Het was allemaal heel rustig, maar echt veel was er niet te zien. De drang om te zwemmen groeide, maar 10 euro per persoon hadden we er niet voor over.


’s Avonds ontdekten we, tegen alle verwachtingen in, een strandje in Como zelf. Nochtans had iedereen ons verteld dat in Como niet gezwommen kon worden. Die boodschap was duidelijk: de locals wilden geen toeristen op hun strand. Het was overigens de goedkoopste zwemplek die we vonden, maar op dat moment was het al te laat.


Maandag namen we de trein naar onze laatste bestemming: Venetië. We kwamen het station buiten, en wisten direct waar we waren. Het zicht vanop de trappen was echt al mooi. In Venetië wandelden we weer veel, en ergerden we ons af en toe aan de vele toeristen in de smalle straatjes. Gisteren brachten we veel tijd door op verschillende waterbussen, om enkele eilandjes te bezoeken. Burano was echt prachtig. Volgens de Lonely Planet is het het kleurrijkste visserdorp ‘of the Mediterranean’. Ik heb me weer uitgeleefd met mijn fototoestel! We zagen er ook een scheve toren, de zoveelste in rij. Want niet alleen in Pisa staat er zo één (dat wisten jullie niet, hé?)!


We voeren ook naar Lido, waar we gingen ZWEMMEN! Joepie !!!! Daar hadden we zo naar uitgekeken! We bleven maar een half uur op het strand, want we wilden de laatste dag niet verbranden. We zien bruin, maar ons lichaam (buik, rug, bovenbenen) heeft geen zon gezien. Voor de rest hebben we het eigenlijk gewoon rustig aan gedaan, want zoveel citytrips, dat voel je wel.


Nu zitten we op de trein richting Bologna, waar het een kleine vier weken geleden allemaal begon. Deze namiddag gaan we waarschijnlijk nog wat rondhangen, misschien nog een paar dingen kopen, iets drinken (ik denk dat Vincent nog een laatste Aperol Spritz wil). Alles op het gemakske, zoals ze zeggen. Dat is wel de clou van de reis: In het begin is alles nieuw, en wilden we zoveel mogelijk zien. Echter, sinds Firenze gingen we nergens meer binnen. Ooit had ik een ‘kerkenverslaving’, ik wilde alle kerken binnengaan. Maar in Firenze ‘ontplofte’ ik een beetje, en toen hoefde het ineens niet meer. In die stad betaalden we ook veel geld om kunst te bewonderen, maar mochten we geen foto’s nemen van de prachtige paleizen waarin die kunst zich bevond. En zo ontstond stilaan het gevoel dat we genoeg gezien hadden, en dat we gewoon gingen genieten van de zichtbare architectuur vanop straat.


Als iemand ons ooit vraagt naar ons reisschema, zouden we die persoon aanraden eerst naar Venetië te gaan. Venetië was namelijk de duurste bestemming waar we waren, en toen hadden we het er niet meer voor over. Wij vonden Firenze al duur, maar in Venetië mochten we nog eens de helft meer rekenen om ergens binnen te gaan.


Ik kan me voorstellen dat veel mensen zich afvragen of het meeviel om met de trein door Italië te reizen. Daarop zeggen we volmondig “JA”. We hebben één keer een trein gehad die bijna een half uur later vertrok, waarschijnlijk omdat de airco in het rijtuig waarin wij zaten stuk was. De conducteur heeft ons vriendelijk verwezen naar eerste klasse, maar wij bleven zitten met onze grote koffers. Daarnaast hadden we twee vertragingen. De eerste keer ging het om 20 minuten, om van een stationnetje in Perugia naar een ander stationnetje in Perugia te gaan. De tweede keer was het een kwartier, voor een trein van Como naar Milaan. De volgende trein in Milaan hadden we al gereserveerd, maar we hadden drie kwartier ruimte gelaten, dus dat zorgde niet voor problemen. Financieel vielen de treinritten ook goed mee. Het is wel een kwestie van vergelijken. Er zijn namelijk meerdere treinmaatschappijen in Italië, en die prijzen kunnen wel veel verschillen. Zo betaalden we van Milaan naar Como € 4,45 pp en van Como naar Milaan € 12,50 pp. Er bestaat een goed netwerk van snellere treinen, maar die kosten dus ook meer. De treinrit die we op dit moment maken kost ons € 10,75 pp, voor een afstand van 160 km. Dat kan je niet in België, hoor!


Zo, dat zal het zowat zijn. Ik heb ook al een post voorbereid met allerlei herinneringen die ik vooral ook voor mezelf wil neerpennen. Het gaat om uitspraken en dingen die regelmatig terugkwamen, zaken waarmee we gelachen hebben. Ik ben er nog niet uit of ik dat bericht in het AN of in het dialect zou schrijven. Want, uiteraard praten we onder elkaar geen al te mooi, duidelijk Nederlands ;-).

Milano: een leuke verrassing

De laatste dag in Lucca wilden we vespa's huren.  Helaas waren alle scooters al uitgeleend.  We kozen ervoor om dan fietsen te huren.  We vroegen een kaart met routes, maar die bestond niet.  Er was wel een fiets-/wandelweg naast een aquaduct.  Dat liep tot aan "the mountains between Lucca and Pisa".  Dat had ik begrepen.  Echter, Vincent dacht dat ik dat niet goed gehoord had.  We gingen dus proberen tot in Pisa te fietsen.


Op het einde van het aquaduct kozen we de verkeerde kant, waardoor we al bijna een uur om fietsten.  Toen we dan terug op de juiste weg zaten, bleek de gemakkelijkste/duidelijkste optie langs de SS 12 rijden.  MAAR, dat is een weg voor auto's!  We probeerden af en toe een zijstraatje te nemen, maar kwamen telkens terug op de drukkere baan.


Dus wij maar trappen en trappen en trappen, en zuchten en puffen in mijn geval.  Het was bijna de hele tijd 'vals plat', dus de beentjes deden pijn!  Uiteindelijk bereikten we Pisa langs de ongezellige weg.  Stel je voor: de hele tijd achter elkaar fietsen, waaronder ook door een tunnel waar het duidelijk gevaarlijk was voor ons met onze fietsen.  Maar ja, we waren daar, dus wat konden we doen?  Gewoon de bergaf volgen tegen 45 (?) km/u.  


We hebben dus de scheve toren van Pisa gezien.  Daarna reden we door het centrum naar het station, waar we een treinticket voor onszelf en de fietsen kochten, om gemakkelijker terug te geraken.  Het ticket voor de fiets kostte meer dan het onze!  Terugfietsen was sowieso geen optie geweest.  Alles bij elkaar hebben we die dag toch ongeveer 30 km gefietst, denken we.  Het was zo eens iets anders, hé!


Gisteren kwamen we naar Milaan.  We stonden op tijd op, omdat we vier uur onderweg zouden zijn.  Jammer genoeg had ik migraine, dus aangekomen in het hotel, ben ik gaan rusten.  's Avonds wandelden we naar het centrum, en ontdekten we een wijk vol bars waar 'aperitivo' echt wel big business is.  We kozen een plaatsje op een terras en betaalden ieder 8 euro voor ons drankje + buffet.  


Plots werd het erg donker en kwam er een stevige wind.  We observeerden alle locals en zagen hen niet direct reageren.  Toch verhuisden we naar binnen, want we verwachtten een hevig onweer.  We bestelden ons nog een drankje voor 8 euro, en aten nog wat meer, zodat we verder niets meer hoefden te eten.  Het onweer?  Dat is nog lang weggebleven!  Het heeft tussendoor een beetje geregend.  Er was wat bliksem en donder, maar vooral veel wind.


Vandaag zijn we Milaan gaan verkennen.  Het is een aangename stad, echt wel!  Er zijn uiteraard véél winkels, brede straten, niet zoveel bezienswaardigheden eigenlijk.  De kathedraal is prachtig, toch langs buiten ;-) om binnen te gaan gelden er weer strenge regels, waaronder niet fotograferen, dus ik hoef de binnenkant niet te zien.  Er zijn wel wat musea, waar de inkom volledig gratis is dankzij één of andere sponsor, maar Vincent is zo geen museum-fan.


Wat we vooral leuk vinden: er is veel groen (grote parken) en een fontein waar je in mag!  ZALIG in deze nog steeds hoge temperaturen.  We doen het hier rustig aan...  Morgen gaan we nog enkele winkels bezoeken, en verder misschien nog wat in de parken wandelen, ergens onder een boom gaan liggen, en zo van die dolce far niente dingen.  Overmorgen gaat de trip voort naar de voorlaatste bestemming: Como.  We genieten nog van onze laatste week in Italië.  We wensen jullie ook nog veel plezier onder de Belgische zon!  Tot de volgende!

Fie verliest elke discussie

Waarschuwing: Ik durf al eens grof uit de hoek komen, en dat wordt niet steeds door iedereen geapprecieerd.  Als jij, mijn lezer, het moeilijk hebt met deze kant van Fie, dan is het misschien beter dat je dit bericht niet doorneemt.  Ongetwijfeld zullen er mensen zijn die het onverantwoord vinden dat uitgerekend ik les geef in het katholiek onderwijs.  Here I go:


Met het risico om letterlijk fysiek verwijderd te worden, durf ik toch nog steeds mijn grote mond open trekken in het buitenland.  Vorig jaar liep ik zo eens op een muur in La Habana.  
Toen wilde ik geld afhalen met de papieren kopie van mijn paspoort, en dat kon niet.  Nee, de brave Belgische toerist moest het originele paspoort voorleggen, ook al had diezelfde toerist toen al een kwartier in de rij gestaan om dan dat te horen te krijgen.


Ook tijdens deze reis waren er al zo van die momenten dat ik de strijd aanging, doch verloor.  Vooral dan de strijd tegen de kerk.  De kerk met haar regels waarvoor ze geen uitleg heeft.  "We are catholics and we have rules".  Uhu, correct, en regels zijn zeer belangrijk.  Auti-Fie is volledig mee.  MAAR, regels dienen zin te hebben!  En als ik die niet inzie, dan ben ik klaar voor een zware discussie.  


Te hard zal ik niet in detail treden, want ik weet gewoon dat mensen nieuwsgierig zijn en mijn waarschuwing bovenaan dit bericht negeren.  Laat me stellen dat ik de woorden "God" en "naakt" in één zin heb gebruikt, en ook nog de woorden "God" en "seks".  Want kom nu: Als God mij maakte, dan was ik naakt.  God kijkt binnen in MIJN huis en ziet me seks hebben, ook al ben ik niet gehuwd.  Het plafond viel nog nooit naar beneden hoor!  En in God Zijn huis, daar mag ik dan niet binnen als mijn schouders en knieën zichtbaar zijn?  Uitleg graag...


Of ik dan geen respect heb voor het geloof?  Natuurlijk wel!  Ik heb nog steeds veel respect voor geloof.  Meer dan sommige anderen die wél binnen mochten met een short tot net over hun gat (excuse me, ik ben nog steeds niet gekalmeerd, zelfs niet na 2 dagen).  Meer dan sommigen die wél foto's nemen met flash, terwijl dat eigenlijk niet toegelaten wordt.  Trouwens, ik wil de biddende mens niet storen met al dat licht.  Meer dan sommigen die de kerken langs buiten bekladden met graffiti.  En toch, toch mag ik niet gewoon Zijn huis binnenlopen, ook al betaalde ik er net 5/6/7/8/9 euro voor!  Tja, ik heb maar een klein hoofd, zegt Vincent altijd.  Te weinig hersenen om dat te begrijpen...arme ik...


Een andere discussie die ik voerde, had betrekking op mijn lerarenkaart.  Overal haal ik ze netjes boven, en al zeer geregeld met succes.  Ook gisteren leek het weer te gaan lukken, tot mijn ID Card gevraagd werd.  "Niet bij, safety", volle pot betalen dan (10 euro pp voor een tuin).  Nog proberen uit te leggen dat er toch een foto op die lerarenkaart staat, dat het toch duidelijk is dat ik dat ben, dat...maar zonder succes.  "Fucking Italië", komt er dan toch even uit.


Vervolg: Neen hoor, het loopt hier niet slecht.  Maar ik wilde het even van me aftypen, want ik lag er al wakker van.  Hierna even de update sinds Perugia:


Firenze is een kunststad.  De belangrijkste bezienswaardigheden concentreren zich rond schilderijen, beeldhouwwerken en fresco's.  Wie trouw al onze berichten volgde, weet dat dat niet zo ons ding is.  Maar kom, als je in Firenze bent, kan je gewoon niet anders.  Dus, wij flink naar Ufizi, al was het maar om het gebouw op zich te bezoeken.  15 euro per persoon, en géén foto's mogen nemen!  Potverdorie!  Vaak voorgehad in Firenze trouwens...  Na twee uur waren we door de 50 zalen door.  Knap, dat wel, maar genoeg kunst voor een jaar, op zijn minst.


Voorts wandelden we weer veel, namen deel aan een tour in Palazzo Vecchio (zeer de moeite), observeerden we vier Aziatische bruidskoppels, genoten we van kaas en wijn, en waarschijnlijk nog zoveel meer :-).  Vanmorgen stonden we erg vroeg op, want om 9:00 namen we al een trein naar Lucca.


De mama van de eigenaar van de villa pikte ons op aan het station, en legde ons uit hoe we in het centrum geraakten.  We dropten onze koffers en begonnen eerst aan de veel te winderige wandeling op de stadsomwalling.  Vergelijk het met de vesten in Lier: 4 km rondom de stad.  Veel te winderig, want we hebben al twee dagen slechter weer: regelmatig bewolking, heel veel wind (ik heb zelfs kou gehad), en vandaag ook af en toe een spatje regen.


Lucca is voor ons té toeristisch.  Toegegeven, overal waar we al kwamen waren veel toeristen.  Echter, in verhouding tot het aantal inwoners zijn er hier wel héél veel!  Met andere woorden, we wandelden een beetje rond, ergerden ons aan "de Hollanders", en dachten na over wat we morgen zouden doen.


Hier in Lucca kunnen we nog enkele dingen doen, als we willen: fietstochtje (op de stadsomwalling), torens beklimmen, kerken bezoeken.  Maar, eigenlijk wilden we ook nog naar Pisa.  Want, Italië heeft blijkbaar een 'Big Three', en wij zagen er al twee van (Collosseum en basiliek van Firenze).  Enkel de toren van Pisa ontbreekt nog!  We zijn er nog niet uit, maar we denken erover morgen Vespa's te huren om naar Pisa te rijden.  Als dat niet lukt, gaan we waarschijnlijk een daguitstap maken met de trein.  Ofwel naar Pisa, ofwel naar de zee, of misschien wel allebei.  We zien wel.  Overmorgen gaat de trip verder naar Milaan, de designstad van Italië.  Daar wordt het weer leuk mensjes-kijken denk ik!

nu wel heel moe

Om te beginnen, hierna volgt een bericht dat ik al eerder vandaag typte.  Na lang wachten in de wasserij, en lang bezig zijn met veel te traag internet, ben ik echt wel moe.  We hebben nog een hele hoop was van het bed te halen, op te plooien, in de koffer te steken,...dus dringend tijd om te gaan slapen. Het is tenslotte al bijna middernacht, zo laat gingen we tjdens deze reis nog niet slapen.  Slaapwel dus!

Hier ben ik nog eens met een nieuw bericht vanuit Italië.  Deze keer bevind ik me in een wasserij in Perugia.  Hier heb ik eerst drie kwartier gewacht op een machine die vrij was, toen kreeg ik de machine niet dicht, en nu zou de wascyclus normaal een half uur duren.  Daarna nog tien minuten drogen, volgens de info op de deur.  Ik ben eens benieuwd...  Of er hier dan internet is?  Neen, toch niet.  Ik typ dit bericht in word, om het later te kunnen posten.
 
De laatste dag in Rome gingen we naar een winkelcentrum, waar we allebei nieuwe sportschoenen kochten.  Vincent kocht ook nog extra shorten.  Voor de rest deden we het rustig aan, want we waren al wat vermoeid en hadden het gevoel dat we de belangrijkste dingen gezien hadden.  ’s Avonds aten we in nog een ‘our pick’ uit de Lonely Planet.  Alweer de beste pizza in de stad, en ja hoor, het was weer zeer lekker.
 
Gisteren reisden we door naar Perugia.  Dit is de eerste kleine stad die we bezoeken.  Heel gezellig hier, wel veel berg op en berg af!  Er zijn ontelbaar veel treden, zo van die lastige waar je moe van wordt om te nemen, omdat ze net niet hoog genoeg zijn.  Ook hier kochten we weer allebei een nieuw paar schoenen (oh jee!).  En zo worden de koffers zwaarder en zwaarder...
 
Vandaag hebben we hier enkele bezienswaardigheden bezocht.  We betaalden € 5,50 per persoon om twee unieke zalen te zien: een exchange hall en een merchant’s hall.  Het waren kleine zalen, maar wel mooi.  Jammer genoeg mochten er geen foto’s gemaakt worden (als ik dat had geweten, had ik zoveel geld niet betaald), maar ik deed het toch.  Er werd niets op gezegd, er waren trouwens nog andere mensen die veel meer foto’s namen dan ik.
 
We bezochten ook nog drie andere locaties, voor slechts € 3,00 per persoon.  Voor ons waren die dingen knapper, maar wij zijn nu eenmaal meer voor architectuur en uitzichten dan voor kunst.  We zagen een ‘pozzo etrusco’, een put van 36 meter diep die vroeger als waterreservoir diende.  Daarna gingen we naar een kapel waar de enige frescoe te zien is van één of andere kunstenaar die vroeger hier woonde (nogmaals, kunst is mooi, maar niet zo ons ding).  Tot slot gingen we in een toren van waaruit we een mooi zicht over de stad hadden.
 
Na al dat sightseeing, genoten we van “dolce far niente”, in de bar ‘La Terrazza’.  Ik sipte van mijn strawberry daiquiri, mét verse aardbeien; Vincent hield het bij een simpele Sprite, bij gebrek aan Italiaans bier (dat hij overigens nog niet dronk).  Toen we volledig uitgerust waren, waagden we ons aan een ritje in de ‘minimetro’.  Dat is een treintje (denk ‘Bobbejaanland’ of ‘Walibi’) dat ons ver naar beneden bracht, waarna we een nieuw ticketje kochten om terug naar boven te gaan.  
 
Wat ons opvalt is dat vier weken reizen in Europa véél geld kost!  Gelukkig sparen we al heel wat centen uit door water te drinken uit de honderden kraantjes die we op straat tegenkomen.  Want we drinken hier ontzettend veel, in deze – nog steeds – hete temperaturen!  We hopen dat het weer hier zo prachtig blijft, we hebben echt wel geluk!  Morgen reizen we naar Firenze, straks nog uitzoeken op welke manier we daar het gemakkelijkste geraken.  Ciao!

Roma non basta una vita

Ik zal mijn verhaal verder brengen waar ik de laatste keer eindigde.  We zouden onze laatste dag in Napels niet doorbrengen in de stad zelf.  We boekten een dag eerder een boottrip naar Procida.  Echter, dat was buiten alle stakingen om gerekend...  Het begon al 's ochtends toen we het hotel verlieten: de bus die we nodig hadden reed nog steeds niet.  Dan maar het hele eind te voet, tot daaraantoe.  Aangekomen aan de haven, bleek dat de boot die we boekten niet zou vertrekken tot 13:30.  Tja, daar zouden we niets aan hebben natuurlijk!  De tickets kregen we gelukkig terugbetaald!

We geraakten dan wat op de dool, niet wetende wat we zouden doen.  Drie uren later waren we terug in het hotel en beslisten we een metro (/trein) te nemen naar een andere kuststad.  Daar hebben we gewandeld op de dijk en rustig iets gedronken en gegeten.  Terug in Napels bedachten we ons dat we die stad wel beu waren, en namen we een dag later 's morgens al een trein naar Rome.

"Rome is niet genoeg voor één leven", wordt gezegd.  Inderdaad, Rome is een hele grote stad, en er is ZOVEEL te zien!  De eerste dag hebben we wat rondgehangen, enkele kerken bezocht, gepland wat we verder zouden doen hier.  Gisteren begonnen we aan de échte citytrip Rome.  We verkenden het Collosseum, Foro Romano, Palatino, een museum, Terme di Caracalla, en waarschijnlijk nog wel wat dingen die ik nu vergeet op te schrijven ;-).  's Avonds namen we de metro richting Circo Massimo, want daar hadden we overdag veel tentjes gezien in een park.  We aten Palestijns op een evenement van de Partito Democratico.

Het was boeiend om mee te maken.  Het had wat weg van een festival, hoewel de optredens ontbraken.    Er was een marktje, eetkraampjes én politieke debatten die echt wel heel wat locals aantrokken.  Ik kocht mijn eerste souvenirtje: een lederen handtasje.  En ik dronk sangria (helaas niet zoet genoeg, niet zoals ik gewoon ben van thuis) en zong mee met salsa en bachata, hehe.  

Vandaag waagden we ons aan een wandeling uit de Lonely Planet, gebaseerd op locaties uit de film 'Roman Holiday'.  De wandeling zou zes uur duren.  Echter, na dik anderhalf uur hadden we nog maar twee plaatsen van de wandeling gedaan.  Eigenlijk waren we nog steeds aan het begin.  En toch is het goed gekomen!  Zes uren op de kop!  

We begonnen op het Sint-Pietersplein, waar we in de rij wachtten om de Sint-Pietersbasiliek binnen te gaan.  Ik bedekte weer flink mijn schouders, hoewel ik dat nog steeds niet begrijp, maar kom.  Ik heb me al enkele keren zwaar geërgerd aan een aantal dingen, maar daarover zal ik niet uitweiden.  We beklommen de 551 treden om bovenin de koepel te komen en werden beloond met een prachtig uitzicht over Rome.

De route uit de gids nam ons verder mee langs Castel Sant'Angelo, enkele bruggen, de Spaanse Trappen, een aantal paleizen, de Trevifontein, het Pantheon, een schattig olifantje (Elefantino), het Vittoriano en Bocca della Verità.  Het was zeker de moeite!  Vincent is ondertussen erg moe.  Ik heb hem even te rusten gelegd in bedje, terwijl ik dit bericht typ.

Morgen wordt onze laatste dag hier.  Seffens ga ik uitzoeken wat we nog allemaal willen/kunnen doen. Overmorgen reizen we voort naar Perugia.  Jaja, onze eerste week Italië zit er al op!  Wat vliegt de tijd hier in de hitte!  Tijd voor nog een handwasje eerst voor ik een doucheke pak, want de propere kledij raakt uitgeput...

Napoli: een ander land?

Eergisteren arriveerden we 's avonds in Napels.  Onze eerste indrukken waren niet zo best.  Eventjes waanden we ons in een totaal ander land.  Toen we het station buiten liepen viel ons onmiddellijk de drukte op.  Het leek zelfs bijna onmogelijk om de drukke banen over te steken.  En vuil!  Veel vuil op straat!  En ja, Tom, Vincent heeft zelfs een kakkerlak gespot.


Dus, de eerste indruk was niet geslaagd.  Ons hotel ligt vlakbij het station, het is echt geen nette buurt.  Er staan ook veel verkopers (meestal van niet-Italiaanse origine) op straat hier, ze bieden vanalles aan, waarschijnlijk allemaal nepproducten.  Het gaat van handtassen, over zonnebrillen tot Ipads.  


Maar kom, ik zag het nog altijd zitten!  Zelfs nadat we verloren liepen op zoek naar eten.  Toegegeven, ik voelde me niet heel veilig, gezien ik de taal niet goed begrijp en de straten hier zo vies en donker zijn.  Maar toch, na een héél lange wandeling de eerste avond, ontdekten we weer een 'our pick' uit de Lonely Planet.  De beste pizza van Napoli volgens ons waardevolle boek.  En ja hoor, het was heerlijk!  Vincent zei zelfs dat hij mij nog nooit zoveel heeft zien eten, hehe.


Gisteren kochten we ons een ArteCard.  Dat is zo'n kaart die kortingen biedt en die ook kan gebruikt worden om het openbaar vervoer te betalen.  De eerste twee attracties waren gratis (we hadden er tenslotte al voor betaald).  We kozen dan ook één van de duurste uit, gezien we dat sowieso gepland hadden: Pompeii.  We wandelden de hele dag door de ruïnes, maakten veel foto's en filmpjes, en bruinden serieus bij!


's Avonds gingen we tot aan de jachthaven hier in Napels, waar we gezellig dineerden.  Enige nadeel was dat het allemaal op z'n Italiaans ging, waardoor onze tafel binnen de kortste keren VOL eten stond.  Rustig wijn drinken tussen de gangen door, zat er dus niet in. Tja, de obers hebben dus nadien nog lange tijd met ons opgescheept gezeten!


Terug in het hotel zocht ik nog uit wat we vandaag zoal konden doen.  Ik was er namelijk nog steeds van overtuigd dat Napels echt wel wat te bieden had!  Vanmorgen begonnen we vol goede moed aan een zwaar programma.  We gingen bus R2 nemen, want die rit kenden we al van gisteren.  Een vrouw sprak ons aan aan de halte, ik begreep het woord "paro" (staking).  De bus kwam dus niet...dan maar te voet op pad!


De planning draaiden we om.  We startten in Centro Storico, en toen begon het te onweren!  Dan maar snel mee vertrokken met een groep Amerikanen voor een tour met 'Napoli Sotterranea'.  Dat was leuk en interessant!  Een wandeling van ongeveer een kilometer, ondergronds, tot 40m diep!  Er was zelfs een stuk bij waar we met kaarsen moesten lopen, het was er héél smal.  Fijne ervaring!  De Amerikanen hebben trouwens ons land nog bestoeft, want blijkbaar waren ze vorig jaar in België.


Terug boven bleek dat het vandaag gewoon een wisselvallige dag zou worden.  Dan weer wolken, onweer, regen, zon,...maar steeds warm!  We hebben verder veel gewandeld, veel gezien, knappe gebouwen, mooie architectuur, mozaïek, fresco's,...te veel om op te noemen eigenlijk!  We gingen ook nog een ticket kopen om morgen een ferry te nemen naar Procida, volgens de Lonely Planet (jaja, alweer, en maar reclame maken) 'the best kept secret of the Bay of Naples'.  


Dus, morgen gaan we luilekkeren.  Yeah right, dat zit er niet in denk ik.  We zullen daar ook wel weer iets actief vinden om te doen.  Ik las al over fietsen huren, een kasteel, mooie dorpjes, misschien snorkelen,...dus dat wordt alweer een vermoeiende dag!  Maar ondertussen zien we toch weer vanalles!


Zoals jullie merken, we vervelen ons hier niet!  Ik weet dat het nogal een lang bericht is, en dan nog ontbreekt er veel dat ik wilde vertellen.  Maar als we terug zijn, zullen we de foto's wel tonen, zal Vincent weer een knappe reisfilm maken, en zullen jullie het samen met ons kunnen herbeleven!  Tot de volgende!

gelato

Niet dat dit een dagelijkse gewoonte gaat worden, denk ik toch, maar een laptop en draadloos internet op vakantie heeft zo z'n verleidingen.  Net doucheke genomen en terwijl Vincent dan hetzelfde doet, heb ik kort tijd om even online te gaan.  Ik ga waarschijnlijk vaak korte berichtjes posten, maar zo blijven jullie toch wat op de hoogte :-).


Vandaag Bologna verder verkend, morgen rond 16:00 reizen we voort naar Napels.  We ontdekten hier dat Italiaans ijs echt wel heerlijk is, dus waarschijnlijk gaan we dagelijks een ijsje eten.  Vandaag gingen we langs bij een gelateria die onze Lonely Planet aanraadde, "best in town", zo schrijft men.  Ik nam een smaak die volgens onze reisgids heel lekker was, en dat was ook zo.  Chocolade met hazelnoot, met hele noten in, ZALIG!  


Zo, dat was het weeral.  Vincent is klaar om richting het aperitief te trekken.  Want ja, ook dat is iets typisch Italiaans: aperitivi drinken en intussen rustig aanschuiven aan het buffet met antipasti.  Maar nee, we zullen niet verdikken, we wandelen tenslotte ook een hele dag, hihi!  Tot de volgende hé, "arrividerci"!

Onder de Italiaanse zon

Drie kwartier later dan gepland kwamen we vanmiddag toe in Bologna.  Het is hier rond de 30 graden, een groot verschil met wat we achter ons lieten vanmorgen.  Ik kom alleen maar een berichtje posten om jullie te laten weten dat de fotowebsite onbeschikbaar is gedurende onze reis hier.  We hebben thuis alles uit de stopcontacten gehaald, inclusief de harde schijf verbonden met internet.  Dus, op foto's zal het een tijdje wachten zijn.  Maar goed, ik ga voort genieten hier :-) tot later!

Italië, we komen eraan!

Binnen twee dagen is het zover, dan vertrekken we op onze reis naar en door Italië!  Eigenlijk besef ik het nog niet zo goed.  Ik heb al een hele week vakantie, maar voerde weinig plannen uit.  Ik ging poetsen, want het is toch leuk om terug te komen uit verlof in een proper huis.  Echter, dat was buiten de zon gerekend.  Het mooie weer weerhield me van poetsen, net als de vermoeidheid die ik voelde na de laatste weken van juni.  Het was weer een zware tijd, met veel stress en soms slapeloosheid...  Ja, het einde van een schooljaar eist steeds weer z'n tol.

In het begin van deze week heb ik dus veel gerust.  Gisteren heb ik pas goed en wel beseft dat we zondag al op vakantie vertrekken.  Ik heb dan nog de wegbeschrijvingen opgezocht om in de verschillende hotels te geraken.  Veel tijd stak ik weer in deze reis, maar ik vind dat wel leuk om te doen!  Enerzijds ben ik op die manier al lang op voorhand bezig met de reis, anderzijds ben ik achteraf erg trots op mezelf dat ik het weer heb klaargespeeld :-).

Even voor de thuisblijvers een beetje info achterlaten.  Ik zal hieronder gewoon een overzicht geven van de data dat we op een nieuwe plaats toekomen.  Zo hebben jullie toch een idee van waar we wanneer zoal zullen zijn.  Trouwens, ik ga misschien af en toe wel eens een berichtje achterlaten hier.  Vier weken zonder internet zal niet lukken vrees ik.  Er komen rekeningen in mijn mailbox, die ik dan zal betalen via internetbankieren.  Sommige hotels moeten we nog verwittigen twee weken van tevoren, van sommige hotels hebben we nog geen vouchers (ook pas een week op voorhand via internet af te drukken).  Met andere woorden: af en toe een internetstop houden!  Ah ja, en Skypen natuurlijk, want dat is veel goedkoper dan telefoneren vanuit een hokje of met de gsm!  Soite, ik ben aan het afdwalen!  Hier de planning:

8 juli: Bologna
10 juli: Napels
14 juli: Rome
18 juli: Perugia
20 juli: Firenze
23 juli: Lucca
25 juli: Milaan
28 juli: Como
30 juli: Venetië
2 augustus: Bologna
3 augustus: Mechelen

Voilà, zie!  "Aiai, die gaan weer moe zijn", hoor ik mensen al denken.  Haha, idd, met Fie reizen is altijd vermoeiend!  Ik wil zoveel mogelijk gezien hebben wanneer ik ergens kom.  Luilekkeren op vakantie, dat is niet meer aan mij besteed!  Daar hoef je toch niet voor te betalen, dat kan je thuis ook hé! 

Bij deze wens ik iedereen een fijne zomer toe!  Maak er het beste van, dat gaan wij ook doen!  Tot gauw!

terrasweer

Ik hoor sommigen al denken: "terrasweer?".  Ja hoor, hier wel!  Ons nieuw terras ligt er sinds gisteren!  Dus zit ik nu gezellig te bloggen op ons nieuw terras met nieuw tuinset.  Het is echt mooi!  Alleen een trapje ontbreekt nog, want nu is het nogal ver naar beneden stappen om plaats te nemen.  Dat trapje gaan we nog ergens laten maken, waar is nog niet duidelijk.


Toegegeven, het ging allemaal plots erg snel.  Donderdagavond werd er beslist dat we het zaterdag zouden leggen.  Dat in combinatie met einde schooljaar, een dierenartsbezoek, een afspraak met onze persoonlijke belastingbriefinvuller en zijn vriendin, een mama die graag de stad in wil trekken,...  Het was veel!


Maar goed, alles is goed gekomen :-) voorlopig toch.  Ik loop zwaar achter met mijn schoolwerk, maar ik ga ervan uit dat ik onder druk zal presteren!  Nog maar 8 keer vroeg opstaan en dan is het schooljaar ten einde!  Zo snel dat dat allemaal weer voorbij is gegaan...  Al drie schooljaren in het Sint-Janshof achter de rug.  Ja, stilaan kunnen we zeggen dat ik gesetteld geraak.


Dus nog eventjes doorbijten, en dan ons voorbereiden voor Italië, joepie, vakantie!  In de vakantie wil ik ook nog de bovenverdieping van ons huisje onder handen nemen.  Ik zou graag schilderen in de bureau en de logeerkamer.  We zouden dan ineens die twee kamers willen herinrichten, want er zit meer in dan we er tot nu toe uithaalden.  Maar goed, dat is dus voor binnenkort!  Eerst ga ik nu nog verder genieten van ons nieuw terrasje! 

marginaliteit - deel 2

Hoewel ik best trots ben op mijn gedetailleerde omschrijving van vorige nacht, ga ik het deze keer korter houden.  Ik wil namelijk nog een beetje voor school werken vooraleer ik tracht de slaap te vatten.  Een update, want de frustratie blijft, ondanks dat ik vandaag (gisteren, tijdsbesef volledig weg intussentijd...) mijn verhaal al tegen verschillende mensen deed.

Ondertussen is de foute trip voorbij en de marihuana weer volledig aanwezig.  We zijn net thuis na nog een cafeetje bezocht te hebben, en de geur kwam ons tegemoet op straat.  De zogenaamde lachkick was er ook bij, net als de ex-leerling die blijkbaar té close is met onze buren. 

Ik heb hen vriendelijk 'sloppel' gezegd, en ze zeiden dat ze dan maar wat stiller gingen zijn.  Echter, ik heb er weinig vertrouwen in, dus heb ik besloten eerst nog te komen werken in de bureau.  Wanneer ik de lichten bij de buren zie uitgaan, zal ook mijn licht stilletjes doven.  Hoewel, het is al vrij kleintjes...

SLOPPEL

marginaliteit

Ik beken: het is weer té lang geleden dat ik hier nog eens kwam posten.  Het is ook te lang geleden dat ik nog andere blogs doornam.  Reden?  Tja, het drukke leven van een jonge leerkracht die ook wat sociaal leven wenst.  Zoiets.  Waarom ik dan nu wél de tijd vond om te bloggen?  Wel, omdat ik normaal gezien nog zou slapen, maar na een kleine vier uurtjes slaap het noodgedwongen diende op te geven.  Wat?  Je begrijpt me niet?  Wacht even, ik zal het wat kaderen dan! 

(Als je me kent, heb je ondertussen al door dat er iets broeit, dat ik moeite doe om niet te direct te zijn maar dan gewoon nog groffer zal worden, dat ik dus eigenlijk simpel gezegd zeer slecht gezind/kwaad/tot zelfs agressief ben, dat ik daarom voor deze uitlaatklep kies, en dat ik niemand dit sprekende verhaal wil ontzeggen uiteraard!)

Tegenwoodig kijk ik ontzettend uit naar de weekends.  Blijkbaar krijg ik onvoldoende rust tijdens de week, dus bereid ik me een hele week (en vooral vrijdags) voor op lekker bijslapen, uitslapen enzomeer.  Ik ga niet meer elk weekend op stap, want dat voel ik te hard tijdens de week die volgt.  Er zijn al meerdere weekends gepasseerd dat ik voor 00:00 in mijn bed lag, gewoon omdat ik het nodig had.  Zo ook gisterenavond...

Het is nog donker en plots word ik opgeschrikt door luid gebonk op een deur/raam, met daarbij geroep: "HEY!".  Ik hoor ook de motor van een auto draaien onder ons raam.  *zucht* - ik kijk op de klok, 3:47.  Ik merk dat ook Vincent wakker wordt van het kabaal.  Want het is niet maar even gebonk of één keer "hey", het blijft zich herhalen.  Daar komt bij "DE SLEUTELS", "MAAKT DA GE HIER ZIJT", en luid gekreun/gehuil.  De hond begint daarenboven te blaffen en janken, en uiteraard mag ik de kids niet vergeten te vernoemen.  *hardere zucht* en de melding "Jeezes, is da nu een uur? Dees gaat erover" (jaja, mijn dialect reikt ver!). 

Ik mijn bed uit, gordijntje opzij.  Ik zie twee met javel gebleekte hoofden over en weer hollen, en het dikke lichaam van iemand op de grond aan de overkant van de straat.  Er staat een zwarte Mercedes met draaiende motor, met op het dak het woord 'taxi'.  Eén van de gebleekte hoofden belemmert het zicht, ik zie het derde gebleekte hoofd niet maar ga ervan uit dat het onze buurvrouw is.

Speculatie nummer 1: "omg, die zijn gewoon aan 't vechten", want zo leek het wel.  Roepen, tieren, brullen, hollen...en dan die vrouw die neerligt op de stoep, huilend/kreunend.  Ik sta op het punt het raam open te doen en duidelijk te maken dat er wel mensen slapen.  Maar kom, ik houd me weer in, want die vrouw ziet er toch niet zo goed uit (nu ja, haar lichaam, want het gebleekte hoofd daar heb ik nog steeds het raden naar).  Even afwachten en zien wat er gebeurt.  Dit is beter dan cinema!  (eigenlijk niet, de cinema is op dat uur gesloten, terecht trouwens)

De twee gebleekte hoofden helpen het derde gebleekte hoofd recht, de taxichauffeur ondersteunt langs achter.  Het gehuil en gekreun houdt niet op.  Evenmin de paniek en de stress (veronderstel ik, want roepen en brullen om 4:00 in de ochtend lijkt me geen gewone reactie).  De gebleekte hoofden naar binnen, de deur dicht. 

Menig lezer denkt nu "oef".  Maar nee hoor, het is nog niet gedaan!  Want in zo'n gezellige arbeiderswoning als de onze, hoor je ook wat je buren doen.  Met andere woorden: The show goes on.  Ik word het beu, ben intussen klaarwakker en gefrustreerd, dus besluit te gaan roken.  Het is nog donker, ons terras is geen terras meer maar gewoon een dak (dat is voor een andere keer), dus ik neem de beslissing in mijn slaapkleren aan de voordeur te gaan roken.

Daar hoor ik nog geroep, door de niet-geluiddichte voordeur van de buren.  "BRENGT EEN NAT WASHANDJE........................GAAT DA NOG LANG DURE WANT DAN KOOM IK HET ZELF HALE!"  En het gekreun gaat door.  Praten kan zij blijkbaar niet meer, want dan hoor je ook zeggen "ik denk da ze da bedoelt".  En ook nog "rustig liefje, ik ben hier, rustig, kalm".  Mijn conclusie werd de volgende: foute trip. 

Ik kan me echt niets anders voorstellen eigenlijk.  Dronken is iedereen wel eens, maar welke vrouw kreunt en huilt dan en kan geen letter meer uitspreken?  Aangezien de marihuanageur al vaker ons huis binnendrong, ga ik ervan uit dat deze mensen ook andere drugs niet schuwen.  Dus: een foute trip.

Ik heb getracht terug te gaan slapen.  Na een uur wakker liggen vol frustratie en dit blogbericht in mijn hoofd, heb ik het opgegeven.  De kans is zeer groot dat ik overdag nog zal gaan bijslapen.  Het was tenslotte een nacht van minder dan 4 uren!  En ik ben zo kwaad!  Echt!  Ik heb al de wildste plannen om hen ook een keer hetzelfde te 'flikken'.  Maar ja, tot dat niveau kan ik me moeilijk verlagen.  Het zit misschien ergens diep in mijn natuur, maar de rede wint het van zo'n gedachten.  Daarenboven komt dat ik de rest van de mensen in de straat niet wil storen.  Anyway, ik smeed toch nog een plan, kwestie van de boosheid te kunnen kanaliseren.  Wordt vervolgd ... ;-)

de eerste week vakantie

Ik zal nog eens een poging ondernemen :-).  Wat deed ik allemaal sinds de vakantie begon?  Vorig weekend gingen we vrijdags met Eline en Nick eten in de Louis.  Het was wederom zeer lekker, maar helaas nog steeds dezelfde kaart als in februari.  Ik at dus hetzelfde als twee maanden eerder.  Eline en Nick bleven logeren, we stonden ons bed af, het werd een behoorlijk slapeloze nacht in de sofa.

Op zaterdag gingen we squashen.  Vincent ging ook nog naar de Lierse zien, ik bleef thuis luieren.  's Zondags gingen we een dagje naar de Ardennen, naar Les Lacs de l'Eau d'Heure.  We bezochten er de grootste stuwdam van België, en wandelden wat.  Die avond kwam Diana slapen, want op maandag vertrokken zij en ik om 6:30 een dagje naar Oostende.  Aan de kust bezochten we Beaufort04.  Dat is hedendaagse kunst aan de kust.  Het was meer dan de moeite, het fototoestel deed ook weer goed dienst!

Dinsdag poetste ik de keuken, het begin van mijn grote kuis.  Ik ben wel nog niet verder geraakt sindsdien...  Woensdag volgde mijn wekelijkse tripje naar Elzy.  Ik nam spelletjes mee, en we speelden Trivial.  Donderdag kwam een man naar ons terras kijken.  Hij zal een offerte maken.  Deze zullen we na de vakantie ontvangen.  We gingen ook nog naar centrum Mechelen, en ik kocht mezelf een cadeautje!  Een kapstokje voor mijn oorbellen, want de collectie blijft groeien...

Vrijdag ging ik naar Lier.  Ik at er mijn eerste ijsje van het jaar, hoewel het eigenlijk toch wel frisjes was.  Fie de zomerzot had zich nog maar eens mispakt aan het weer...  's Avonds aten we frietjes in het frituur van Glenn, in Heist-op-den-Berg.  Nadien dronken we cocktails in de Cohibar.  Ik danste maar twee keer, want ik had niet echt iemand mee om te dansen.  Niet zo erg, ik had donderdagavond al gedanst in de ondertussen vertrouwde Maskara.

Gisteren gingen we opnieuw squashen.  's Avonds gingen we naar Leuven om een collega te zien optreden.  Zij danst ballet, en donderdag had ik last minute beslist om toch naar het optreden te gaan.  Hoe dat komt?  Wel, dit weekend was een leeg weekend in de agenda.  Heel raar, de eerste keer dit jaar!  Gewoon niets op voorhand gepland.  Dus begon ik in de loop van de week toch dingen te plannen, want simpelweg thuis zitten, dat is niet aan mij besteed!  Dus, wij naar Leuven...

Na afloop dronken we nog wat in de Foyer, en praatten we na met Stallie.  We namen afscheid op de hoek van de Bondgenotenlaan, vlakbij Parking Center, waar onze auto geparkeerd stond.  En toen....bleek dat die parking om 19:00 sloot!  Daar stonden we dan!  Ik belde snel naar Caroline, zodat zij ons nog een lift naar Mechelen kon geven.  Gelukkig had ik voor een keertje mijn huissleutels bij, want die van Vincent lagen in de auto.  Grote paniek wel, want de parking is maar open van maandag tot zaterdag...zou ze dan maandag, eigenlijk een zondag, wel open zijn...?  En wat gaat ons dat kosten????

Aan een andere ingang ontdekten we een telefoonnummer.  Er stond bij '24/24 permanentie'.  Vincent dus gebeld.  De man aan de lijn deed niet moeilijk.  Hij legde ons uit waar we een parkeerwachter konden vinden, hij zou ons verder helpen.  Terug naar Caroline gebeld: het komt wel goed!  In de volgende parking zocht en vond Vincent de parkeerwachter.  In ruil voor zijn identiteitskaart kreeg hij een badge mee.  En zo reden we uiteindelijk toch de vrijheid tegemoet!  Toch wel een spannend einde van de avond!  Hier leren we lessen uit: in de toekomst eerst kijken of we nog UIT de parking geraken 's nachts!

Zo, en dan is het vandaag.  Vandaag, Pasen.  Maar wij vieren dat niet echt.  Ik denk dat het een dagje pyjama wordt.  Wat surfen, misschien een beetje opruimen of poetsen.  De rommel van voor de vakantie ligt hier natuurlijk nog altijd.  Het wordt ook dringend tijd dat ik op zoek ga naar nascholingen, of ik hang alsnog vast aan de banaba...  Tja, vakantie, en ik heb er totnogtoe echt vakantie van gemaakt!  Tijd voor actie nu!

Ah ja, nog twee leuke dingen die ik jullie niet wil onthouden!  Gisteren bestelde ik een nieuwe fototas, zodat ik niet steeds met die grote lompe rugzak hoef rond te lopen.  En nog iets héél belangrijk!  Vincent heeft me eergisteren iets superleuk verteld!  Volgend jaar wil ik terug naar Honduras, en daarna wil ik proberen wat langer te wachten.  Echter, het zou zooooooo fijn zijn als er dan eens iemand van ginder ons kan bezoeken.  Vincent zei dat hij er wel wil voor sparan om één persoon naar hier te laten komen voor een tijdje!  Wow, joepie!!!  Natuurlijk ga ik dan wel moeten kiezen en zo...maar dat zijn zorgen voor LATER (2015, 2016 ?).  Toch wel leuk nieuws hé!

fotovakantie

Het is vakantie!  Twee weken nog wel!  Uitgelezen moment om mijn nieuw fototoestel wat meer te testen :-).  Zondag gingen we een dagje naar de Ardennen, gisteren ging ik naar zee.  En maar foto's maken!  Thuisgekomen dan al die foto's kopiëren naar de computer, de externe harde schijf, internet.  Bij die laatste stap loopt het wel eens mis.  De nieuwe fotowebsite is toch niet zo handig.  Héél traag, en te weinig mogelijkheden.  Frustratie hier, echt wel.  Ik zit alweer meer dan een uur aan de computer, gewoon om enkele albums te kopiëren naar de site, en er een tekstje bij te schrijven.  Pfff...

Andere plannen deze vakantie: tja, veel werk inhalen eigenlijk.  Ik heb dit jaar al zoveel laten liggen.  Vandaag heb ik de keuken gepoetst, dat was het begin van de lentekuis.  Ik heb ook véél rommel op te ruimen in de bureau.  De laatste twee weken voor de vakantie liet ik alles liggen op hoopjes.  Zo heb ik hier nu een hele hoop liggen natuurlijk.  Ach, ik heb zoveel te doen weeral, en het bloggen zit nog steeds niet terug in mijn vingers, zo blijkt alweer.  Dus, ik laat jullie opnieuw. 

van me laten horen

Ik wil gewoon kort even van me laten horen, omdat het toch weer even geleden is.  Ik ben nog altijd even auti, maar alles is nog oké.  Nu ja, oké, wanneer is het echt oké hé?  Oei oei, ik ben niet in een blogbui, zoveel is duidelijk.  Ik heb gewoon nog een kwartier tijd op te vullen eer ik vertrek naar de salsa-oefenavond, en zit te wachten op werkgerelateerde mails en zo kwam ik dus hier terecht.

In ieder geval, geen blogbui, maar ik zal jullie vertellen dat ik zoals elke goede leerkracht netjes aan het aftellen ben naar de volgende vakantie.  Jawel, de paasvakantie, twee weken lang!  Joepie!  Eerst nog even de rapportstress door dit weekend, en nog een schoolweek zonder al te veel structuur...aiaiai...  Ach, ik heb dat altijd al overleefd, komt allemaal wel goed!

Ik kan veel vertellen, maar weinig nuttigs, dus ik ga het hierbij laten.  Voor wie wat meer tijd heeft en eens iets mooi wil zien: http://www.videoman.gr/7402 .  Mailtje gekregen van Vincent zijn ouders, echt wel een leuke documentaire.  Af en toe ook héél lachwekkend, so...enjoy!