lo que debería haber dicho

 

Je hebt gelijk. Ik mocht mijn ding doen. Je zag de meerwaarde, maar je gaf ook aan dat er geen tijd voor was. Dus ik streed. Ik streed om de meerwaarde nog meer zichtbaar te maken. Intussen zien velen het. De aanvragen stroomden binnen. Maar ik ga die mensen moeten teleurstellen. Ik ga mezelf daardoor teleurstellen.

Ik ga ervoor. Ik ga er altijd voor. Ik zou er ook nu voor gaan. Het is fijn dat iemand ziet wat ik kan. Maar die persoon kent me eigenlijk niet. En als ik op voorhand aangeef dat het te veel gaat zijn, dan gaat het ook te veel zijn. Wat hebben de leerlingen aan prachtig materiaal als ze geen goede leerkracht meer hebben? Goeie raad van een collega, die ik ter harte neem.

Je staat er niet alleen voor, zegt men. Dat kan. Maar ik heb evenmin zin in veel delegeren. Daar heb ik overigens het mandaat niet voor. Dus dan ga ik meer en meer tegen mensen hun kar rijden, en dat hoeft niet. Iedereen weet wat ik waard ben, en ik weet dat iedereen vervangbaar is. 

Natuurlijk vind ik het spijtig. Ik heb altijd het beste gewild voor onze school. Mijn collega's ook. Tot enkele jaren geleden. Dat is spijtig. Eigenbelang wordt hoe langer hoe belangrijker. Ik weet dat mensen denken dat dat voor mij ook zo is. Doch, dat is het niet. Verworven recht of niet, ik bén gewoon de juiste persoon voor die klasgroep. Ik wéét wat de leerlingen nodig hebben. Ik leg de lat niet hoger dan nodig. Ik stel mijn verwachtingen bij. Ik bedenk me niet op voorhand dat leerlingen op die leeftijd dat horen te kunnen zonder daar nog van af te wijken. Ik ben flexibel.

Echter, ik heb gedaan met tegen mensen hun kar te rijden. Ik ben altijd van mening geweest dat als iets je niet aanstaat, je weg moet gaan. Wanneer de visie rond gedrag veranderde, en verschillende collega's daar niet in mee gingen, vond ik dat die mensen hoorden te vertrekken. Als je baas iets beslist, dan doe je dat. Anders ga je weg. Wel, dan kan ik niet anders dan weggaan. 

180° graden ?

 

Vandaag ging ik nog eens op bezoek bij Elzy. Telkens breekt mijn hart. Daar zit ik dan: plexiglas, mondmasker, typend op mijn gsm... Ik besefte vandaag dat 11 maart waarschijnlijk de laatste keer was dat ik Elzy aanraakte voor ze sterft. Wat een mensonwaardig einde. Wat een mensonwaardig leven. Dit leven is geen leven meer.

Ik weet dat velen mij te extreem vinden. Maar ik weet ook dat velen in alle eerlijkheid mij toch ook begrijpen. Hoewel begrip niet genoeg is. Neen. Dit kwam ik niet doen. Ik kwam over Elzy schrijven. Al gaat de titel over iets anders. 't Is moeilijk. 't Gaat niet goed. Dat ik binnen de 48 uren terug hier zit, zegt genoeg.

Een troost is dat Elzy dementie heeft. Daardoor beseft ze niet hoe lang dit al bezig. Ze beseft niet dat ik maar weinig op bezoek kom. Ze beseft niet dat ik altijd maar een half uur blijf. Haar eigen behoefte, naar toilet gaan, is het enige dat telt. Ze vergeet telkens weer waar we het over hadden. Ik typ dat ik ander werk zoek, drie tekstjes later vraagt ze hoe het op school gaat. Even later komt het wel eens terug. En dan komt de vraag of ik ontslagen ben. Hmmm.

Het breekt mijn hart. Ik zat daarnet naar mijn ring te kijken. Mamie haar ring. En ik bedacht me, voor de zoveelste keer, dat ik zo blij ben dat zij dit niet hoeft mee te maken. Dit is geen menswaardig leven. Er is niks mis met natuurlijke selectie. Zelfs ethisch is daar niks mis mee. Survival of the fittest. Dat is altijd al de bedoeling geweest.

Ik kwam een vacature tegen ver weg van hier. Daarover gaat deze titel. Sieglinde zegt dat het goed is om dingen te onderzoeken. Want zonder zo'n onderzoek, blijf ik er toch maar in vasthangen. Dus morgen zal ik eens bellen, na een schriftelijke voorbereiding (waarschijnlijk). Neen. Het gaat niet beter zijn daar. Dat was het niet, dat is het niet. Verplichte test, 12 uur per dag niet uit huis mogen, buiten gaan met een mondmasker,... dat is niet beter. 

Maar het zou wel verklaren waarom ik weg ga. Ik weet het nochtans. Ik wil ergens voor gaan. Ik vind taal belangrijk. De school vond dat nooit. Ze maakte het 'belangrijk', omdat ze er uurtjes voor kreeg. Doch, in de kern vindt ze het niet belangrijk. Ik creëerde zelf kansen en uren. En dan nog worden me die ontnomen. Dat is de reden dat ik weg ga.

Ik weet dat sommigen het zullen zien als 'Fie krijgt haar goesting niet'. Dat klopt ook wel. Maar eigenlijk heb ik het heel helder voor mezelf. Mijn goesting heeft betekenis. Mijn goesting draagt bij tot een hoger doel. Het gaat niet om mijn goesting. Het gaat om een gebrek aan visie. Iedereen wil wat, iedereen doet maar wat. Geen eensgezindheid. Veel concurrentie. Dat kan toch niet de bedoeling zijn, in een job die maatschappelijk relevant hoort te zijn?

Je belde mij, midden in onze enige wandeling in Groningen. Ik belde je nog niet terug. Wat kan ik zeggen? Wat kan jij zeggen? Je ging zelf ook weg. En toen was het schip zelfs nog intact. Nog geen ijsbergen geraakt, geen te ondiepe wateren. Bovendien ben ik nog heel emotioneel. Half-juni-emotioneel. Want ik kon niet opladen.

Opladen is veel mensen zien. Opladen is veel gaan dansen. Opladen is mezelf vrij voelen. Ik ben leeg. Ik schrijf en schrijf en schrijf. Ik hoop telkens dat het me iets opbrengt. Een inzicht. Een signaal. Tot hiertoe blijf ik gewoon schrijven. Geen signalen, geen inzichten. Gewoon verwerking van al die emoties.

Het rouwproces is niet evident. Want al voelde ik me regelmatig ondergewaardeerd, ik heb me ook geliefd gevoeld. Het doet pijn om sommigen achter te gaan laten. De mensen die wél mee zijn. Helaas behoren die, net als ik, tot het plebs. Is een beleidsfunctie dan toch iets voor mij? Ik denk van niet. Ik denk dat ik een beleid nodig heb dat me ziet. Een beleid dat me waardeert. Een beleid dat blij is met wat ik doe, met mijn ideeën.

Loopbaanbegeleiding. Ik mag het niet uit het oog verliezen. Maar nu is het even niet aan de orde. Nu is het even vollen bak solliciteren. Lastig, zo blijkt. Vandaag mijn derde brief verstuurd. Dat kostte me al meer moeite. "Ik ben het al beu", zei ik tegen Chris. 't Is zo, ik héb werk. Sieglinde wees me er vandaag op dat ik vooral dien te onderzoeken. Waar liggen mijn noden? 

En dan komt, met de nodige emotie, de droom van de workshops bovendrijven. Ik begrijp heel goed waarom Fanny besloot om zelfstandige in bijberoep te worden. Ik begrijp het helemaal. Het is heel logisch dat ze gaat doen wat haar passie is. Mijn passie is 'latin', kort gesteld. Latin dansen, de Spaanse taal, cocktails misschien ook wel (oeps). 

Moet ik daarvoor naar ginder? Neen. Hier kan het ook. Het kan. 't Zal alleen niet zo simpel worden. Niet naast de schoenen gaan lopen, en zo. Spaans leren via dans. Dat vind ik nog wel interessant. Ik vind dat. Maar is daar een markt voor? Jep, ik ben luidop aan het dromen. Brainstormen heet dat, of zo. Sociaal contact en sociaal dansen. Dat is belangrijk.

Ik heb spijt dat ik zaterdag niet ging dansen in Oosterhout. Ik wíst dat ik het had moeten doen hé! Want deze week zijn er kortbij geen feestjes. Dan toch maar een weekendje Den Haag boeken? Dansje placeren en nadien met gelijkgestemden op Malieveld samenkomen? Damn. Binnen een week zit mijn eerste werkdag er al op. Ik ben er zo niet klaar voor. Niet voor dat, niet voor iets anders. Ik wil terug normaal!

 

Solliciteren is ook werken.

 

Intussen hebben we ons derde tripje deze vakantie erop zitten. We gingen naar Groningen. Ik spendeerde uren en uren om een locatie te vinden waar we met onze vriendengroep onze eigen Antilliaanse Feesten konden houden. Na uren en uren, verspreid over meerdere dagen, vond ik het! 

Doch, intussen kwamen er alweer onnodige maatregelen en kregen mensen plots weer schrik. Laat ik het daarop houden. In mijn duistere gedachten is het wel wat anders. In ieder geval, op maandag 3 augustus vertrokken we naar Lucaswolde. Stel je voor! Alleen al voor de plaatsnaam, wilde ik daar naartoe.

We, dat waren Chris en ik. Jens kwam ook. Nice! Hilde besloot ook haar laatste week vakantie goed in te vullen. Dus we waren vanaf dinsdag met 4. We zouden een week gaan. Echter, ik had al laten verstaan dat ik eigenlijk langer weg wilde uit dit stomme land dat steeds minder als mijn land voelt. Uiteindelijk bleven we 10 dagen. En ook Lucas en zijn papa hebben ons de laatste 2 nachten vervoegd! Toppie!

In Groningen ontdekte Hilde dat er in Nederland alweer salsafeestjes doorgaan, zij het 'coronaproof'. We zijn het alleszins gaan uittesten, hihi! Ik voelde me een kind met kerstmis! Wat een zaligheid! Tezelfdertijd voelde ik me ook een crimineel, en dat is de reden dat ik nu maar weer flink thuis zit op een zaterdagavond. Nochtans is het dichtstbijzijnde feestje vanavond korterbij dan de feestjes waarvoor ik naar Hasselt rijd. Maar het gegeven politiestaat houdt me toch in zijn greep. Helaas.

Eigenlijk kom ik vanavond mijn ziel nog eens blootleggen. Maar omdat ik niet onmiddellijk met de deur in huis wil vallen, begon ik met te vertellen over ons reisje. Ook al weet ik dat de titel duidelijk niet rond de pot draait. Het is een feit: vandaag heb ik mijn eerste sollicitatiebrief verstuurd. 

Nogal laat, inderdaad. Doch, eerst wilde ik met mijn favoriete collega kunnen praten. Hij hoorde dit te weten. Eigenlijk ben ik een integer iemand en hoort mijn werkgever dit ook te weten. Maar ik wil het niet! Van werk veranderen is een rouwproces. Ik heb al veel gehuild. De confrontatie is zwaar.

Echter, mijn emmer is vol. Hij loopt over. Wat een uurrooster al niet teweegbrengt... 't Is altijd wel iets, en dit was de druppel. Zo gaat dat. Tot hiertoe wisten 3 collega's ervan, en alledrie wilden ze het beter maken. Hij probeerde het zelfs. Zonder succes, zoals verwacht. Neen, het stopt voor mij.

Zwart op wit. Het stopt. Ik ben geen puppet on a string. Hoewel ik besef dat ik hier nog altijd van kan terugkomen. Maar dan is het duidelijk: ik blijf dit niet doen. Dus vandaag heb ik gesolliciteerd. Morgen plan ik hetzelfde te doen. Die ene brief heeft me vandaag wel de hele dag gekost. Want het maakt me enorm onrustig.

Ik weet dat ik het hoor te zien als een oefening. Ik weet dat ik een job heb. Ik weet dat ik niet weg moet. Ik weet dat ik terug kan. Maar ik weet vooral dat dit me ongelukkig maakt en dat dit dus niet kan blijven duren. Ik weet ook dat de maatschappij waarnaar we afglijden me ongelukkig maakt, en dat ik er eigenlijk niet wil aan bijdragen. Eigenlijk zou ik me best laten ziek schrijven. Maar wat heb ik daaraan?

Ziek laten schrijven is geen vakantie hé! Dan kan ik niet vrijdagavond beslissen dat we toch naar mijn favoriete buurland rijden. Dat ik nog eens een week weg wil van alle idiotie. Dus, hoe erg het ook klinkt: gewoon starten en het minimum doen (zoals verschillende mensen de laatste 3 maanden van het schooljaar deden), ligt ook nog op tafel. Hilde haar vakantie eindigde zondag, en zij bleef ook gewoon mee kamperen met ons tot 's woensdags. Het kan. Telewerken kan overal.

Ik ben heel onrustig. Onrustig door het rouwproces dat zich op gang trekt. Onrustig omdat ik niet weet dat de uurrooster de druppel was, of de maatschappij die om zeep gaat. Ik mag mezelf niet meer zijn. Alle spontaniteit is al vijf maanden weg. En waar we in een echte lockdown nog redelijk zorgeloos buiten mochten, is zelfs dat niet meer aan de orde. Neen, we moeten onszelf onherkenbaar maken, de angst mee in de hand werken, onszelf wegcijferen voor een hoger goed terwijl 'flatten the curve' intussen al lang een feit is en dus niet meer over de lippen van de beleidsmakers rolt, een muilkorf dragen. WO III. Dat is wat begonnen is. 

Ik heb het lastig met conspiracy theories, maar ik zie wel dat het niet anders kan dan dat het zoiets is. Als je voor jezelf kan denken en een keer op zoek gaat naar de ware cijfers, de niet-gemanipuleerde cijfers, kan je niet anders dan besluiten dat er meer achter zit. Ach ja, we zitten er maar schoon mee. En het stelt me zeer teleur dat zo weinig mensen in opstand komen! Dat is natuurlijk wat men wil, en dat bereikt men door een politiestaat in te voeren.

Het is dus mogelijk dat ik effectief emigreer op een dag. Het is mogelijk dat dit gedoe ertoe leidt dat ik een bocht van 180 graden maak. Dat is mogelijk. Maar voorlopig hou ik het op nieuw werk zoeken. Hoewel ik nu meer dan ooit wéét dat salsa en de latin cultuur écht belangrijk voor mij zijn. En dat een boerderijtje ten noorden van de landsgrens, met wat plekjes voor tentjes en het aanbieden van workshops op dit moment de grote droom is. Wie weet...a saber....

Ik ging hier mijn hart komen luchten. In mijn ziel laten kijken. Dat deed ik uiteindelijk niet. Ik verklapte alleen maar een geheim. Het loopt gewoon te hard door elkaar en ik weet eigenlijk zelf niet waar het begon en waar het zal eindigen. Maar ik zeg wel met enige trots: Ik heb mijn eerste sollicitatiebrief verstuurd!