wantrouwen

Dit wordt zo één van die posts die ik lees en herlees, vooraleer ik op 'Publiceren' klik.  Een chaotische post, vol emotie.  Waarschijnlijk.  Zo voelt het op dit moment.  Want ik zit met een vol hoofd.  Ik startte na mijn reis vól energie terug aan...aan België.  Ik had goed gewerkt voor school zondag en leek niet te stoppen maandag en dinsdag.  Ik zat echt boordevol energie!

Ondanks twee nachten van slecht slapen, zag ik alles nog zeer rooskleurig in.  Zo'n wolkje, zo.  En eigenlijk weet ik het al: wolken zijn gevaarlijk!  Als die breken, oei oei dan!  En dat mijn impulsiviteit dinsdagavond me hier bracht, dat had je al door.  Hier, online, waar ik op één of andere website van een festival Marc Anthony zijn naam plots niet meer terugvind!  Qué decepción!

Weer zoiets bij in het kleine hoofd.  En het zit al zo vol.  Jeezes.  Geloof het of niet, ik heb geschreven!  Niet alleen hier!  Het was geleden van januari.  En toen ik dat ging terug lezen, wist ik het plots!  Het heeft helemaal niets te maken met een thuisgevoel!  Neen!  Mijn vreugde is gewoon weg.

Weggenomen, eigenlijk.  Maar of ik dit wil laten staan?  Geen paniek, ik zat dieper.  Laat ik dat al maar zeggen.  Ik bedoel mijn dansvreugde, maar dat is eigenlijk wel mijn vreugde.  En door daar verder over na te denken, en mijn gedachten op papier te ordenen, kwam ik tot nog zo'n belangrijk woord.  Het woord dat boven deze post staat.  Dat woord maakt naar mijn gevoel dat ik me zo voel, nu.

Het zegt je weinig, waarschijnlijk.  Maar het hoeft niet meer te zijn.  Ik ben blij dat alles een naam kreeg.  Ik sliep er niet beter door, doch ik kwam tot inzichten en dat is veel waard in deze chaotische denkjungle.  Dit weekend, echter, heb ik véél plannen gemaakt.  Drie avonden op rij, de hecho.  Dus laat ik maar eens doorbijten en wat onder de mensen komen.  Dansen.  En laat het me mijn vreugde maar terugbrengen.  Lo necesito!

Heb je het al gemerkt?  We krijgen al veel meer zonlicht op een dag!  Zalig!  Zalig om te zien waar de trein naartoe gaat 's morgens!  Het hoort me energie te geven.  Dat komt, het komt.  Ik vertrouw.  Ik doe dat wel.  En ik zit vast in deze post die lang ging worden.  Er zit veel in mijn hoofd, maar ik blijf steken, blijkbaar.  Waarschijnlijk komt dat omdat ik onderbroken werd.  More to come, some other time.  En dan misschien al terug wat lichter... 

in mineur

Een fantastische reis, dat wel.  Echter, voor de rest is deze verjaardagsmaand echt triestig geweest.  Dat ligt waarschijnlijk voor een groot deel aan mezelf, dat weet ik wel.  En net als ik dan geloof dat het allemaal beter zal worden, gebeurt 'dit'.  Zoiets anti-auti-Fie, of zo.  Ik weet het niet.

Ik ga het hier ook niet uit de doeken doen.  Kort uitleggen wil ik het wel.  Ik deed iets impulsief.  Zo van 'leven in het moment'; Zoiets.  Zoveel energie dat ik had, onvoorstelbaar!  En dat na toch al twee nachten van weinig slaap.  Tja, impulsieve dingen en mindfullness, allemaal mooi hoor.  Echter, ze kunnen ook anders uitdraaien dan men verwacht.  En daar ligt het probleem.

Het draaide helemaal anders uit.  En tegen dat het 'opgelost' kon worden, waren er in mijn ogen al ontelbaar veel oplossingsmogelijkheden gepasseerd, en was ik al "furieus".  En misschien ben ik dat nog.  Ik ben vanalles, eigenlijk.  Ik ben zeer onrustig, weer maar eens.  Ik weet met mezelf geen blijf, zoals ze dat zeggen.  

Neen, geen al te beste verjaardagsmaand.  Gelukkig maar, herhaal ik, wil ik een volledig jaar vieren.  Dus ik heb nog tijd om tot in majeur te gaan.  Maar vandaag weer even niet.  Vandaag ga ik nog eens voor een marathonnetje Big C.  En ik zou ook voor een avondje dansen gaan, maar nu wil ik dat alweer niet meer.  Het is weg.  Blijkbaar.

Que fluyen, si quieren.  Alles moet er uit.

wat ik niet vertelde

Geen idee of ik een een blogbui ben.  Ik vermoed van niet.  Het is (relatief) laat, en ik zat nog niet stil vandaag.  Toch kom ik dit nog even doen.  Omdat het al sinds donderdag in mijn hoofd zit, en omdat ik geneigd ben om andere dingen te gaan doen online.  Dingen die niet goed voor me zijn.  En daar doe ik niet meer aan mee.  Niet meer!  uhu

Mijn reisje was super, dat wist je al.  Wat ik niet vertelde, dat kom ik je nu vertellen.  Wauw, origineel, al zeg ik het zelf.  Oei, oei, zo'n chaotische bui, dat is het.  Tja, het zij zo.  Ik vertelde niet over de armoede.  Ik vertelde niet over de ontelbare keren dat ik "ocharme" zei, of dacht.  Ik vertelde niet over de keren dat mijn hart brak.  Neen, dat vertelde ik niet.  Echter, ik voel me verplicht om eerlijk te zijn.  Vooraleer plots iedereen naar Marrakech afreist om me nadien te verwijten dat ik dat niet vertelde.  Begrijp je?

Ik vertelde ook niet over de bezochte plaatsen.  Dat deed ik niet, want ik ben gestopt met reisverslagen maken.  Hoewel het tijdens deze reis terug heel hard kriebelde, gek genoeg.  Misschien omdat de plaats me echt wel raakte.  Ze raakte me veel meer dan Kopenhagen.  Ik vermoed omdat ik me sneller op mijn gemak voel in drukte, chaos, lawaai, een andere cultuur, verschillen tussen mensen,...  Raar, want ik ben auti-Fie en heb nood aan structuur.  Maar ik ben ook Fie Catracha, en op sommige plaatsen voel ik me nét dat beetje meer Catracha.  Zo van die luidruchtige, geurige, kleurige, chaotische plaatsen.  Daar voel ik me meer Catracha, en dus ook meer thuis, blijkbaar.

Ho, chaos.  Want ik ging je vertellen over enkele plaatsen in Marrakech.  Wel, ik kan natuurlijk alleen vanuit mijn eigen ervaring schrijven, dat weet je wel.  En soms helpt je dat, soms ook helemaal niet.  Enkele wetenswaardigheden over mijn verblijf op een rijtje:

- Hotel du Tresor: in Riad-stijl, traditioneel dus, erg proper, leuke ligging, alleen even moeilijk te vinden de eerste dag
- dineren op Djemaa El Fna: hele ervaring, doch duur voor wat het is, maar toch maar doen zou ik zeggen!
- Earth Café: vegetarisch restaurant in hartje Medina, TOP!
- Ensemble Artisanal: eerste dag langsgaan om een idee te krijgen van de artesanía en de kostprijs; later terugkeren om niet-gekochte items in de souks toch nog aan te kopen
- Jardin Majorelle: ik vond het overroepen, kostelijk voor wat het is; namelijk een zeer kleine tuin die weliswaar goed onderhouden is.  Echter, dat telt voor vele parken in de stad.

En hier stop ik al.  Dit zijn de belangrijkste dingen die ik iemand zou vertellen.  De overige bezienswaardigheden waren interessant genoeg om te bezoeken.  En stel je open, zet je vooroordelen opzij!  Ook echt wel belangrijk als je naar Marokko reist!  Ik wist dat al, ik heb weinig vooroordelen.  Het zou niet kloppen, gezien ik familie heb uit dat land.  Maar ik heb ze ook gewoon niet.  Nah

Plots toch weer minder behoefte aan dat reisverslag, zo blijkt.

Tja, ik ben waarschijnlijk nogal vermoeid.  Tot zover mijn plan om het op maandagavond rustig aan te doen.  En dat na zo'n slechte zondagnacht, een vermoeiende werkdag door mijn aanhoudende verkoudheid en een nog drukke avond in het huishouden.  En nu gaat het al tijd zijn om te gaan slapen.  Solita
 

halfvolle koffer >> vollere koffer

Zo, de laatste avond in Marrakech.  Een glaasje wijn erbij op het frisse terras.  Oh ja, het is hier fris!  En de fles wijn, die kwam mee uit België.  Echter, tot hiertoe hadden we ze niet geopend.  Leeg zal ze niet geraken, daarvoor is het al te laat.  Maar ze opnieuw mee naar huis nemen, met het risico een koffer vol alcoholgeur te hebben; Neen, bedankt.

Neen, bedankt.  Non, merci.  No, thanks.  No, gracias.  Véél gezegd de voorbije dagen!  Het is toch niet makkelijk, al die mensen die je voortdurend aanspreken.  Ik ben het wel wat gewoon, dus ben vrij goed in het negeren.  Doch, als men voor me komt staan, of me aanraakt, dán word ik wat lastig.  Eén keer ben ik echt kwaad geworden, vele keren was een boze reactie genoeg om met rust gelaten te worden.

Tegen vandaag kon ik er vrij goed mee omgaan.  Al maar goed, want vandaag ging ik nog heel wat shoppen.  Wat ik allemaal mee terug neem: 4 theelichthouders, 3 paar schoenen, een broek, 2 sleutelhangers, {stinkstokjes uit Spanje, shame on me}, een handtasje, 2 fotokaders, een blad met in Arabische kaligrafie 'Live your life' (om in één van die twee kadertjes te steken), een legging, een panty, een paar oorbellen en natuurlijk een heleboel mooie herinneringen!

Ja, het was een prachtige verjaardagsreis, echt wel.  Het was helemaal zoals ik wilde, buiten het tekort aan zonnestralen, misschien.  Ik heb enorm genoten en mezelf echt verwend en laten verwennen.  Want 30, dat wordt een mens maar één keer per leven, toch?  :-)

Maandag kwamen we toe, namen we een bus naar het oude centrum en gingen we op zoek naar het hotel.  Dat was niet simpel.  Uiteindelijk vroegen we hulp aan een verkoper van snoep en aanverwanten, en bleken we al de hele tijd op het juiste pad te zijn.  Echter, het hotel lag nogal 'achterin', maar ondertussen weten we dat vele dingen hier nogal achterin liggen.  

Toch had ik er niet zoveel moeite mee.  Ik had het me allemaal erger voorgesteld.  Eigenlijk liet men ons nog redelijk goed met rust.  Niemand heeft getracht koffers uit onze handen te sleuren.  Daar had ik ontzettend veel schrik voor op voorhand.  De hotelkamer is klein, maar gezellig traditioneel.  Leuk voor zo enkele nachten.  En eigenlijk ook erg rustig, gezien de ligging van het hotel, midden in de medina, dichtbij de souks en het bekende Djemaa El Fna plein.

Verder wandelden we 's maandags nog wat rond in de buurt.  We probeerden ook alles verder te plannen voor de dagen nadien (onder meer de reservaties voor mijn verjaardagstreats).  's Avonds aten we zeer typisch op het plein.  Ontzettend chaotisch en redelijk irritant allemaal.  Maar toch ben ik blij dat we er een avond dineerden in open lucht, met vele kleine potjes en bordjes.  Lekker gegeten, doch prijzig.

Dinsdag volgden we een wandeling uit het boekje dat ik mocht lenen van een collega.  De wandeling nam ons mee door de souks.  Ik kocht toen al enkele items, maar liet ook vele dingen aan mij voorbij gaan omdat ik ze te duur vond en het onderhandelen voor te veel stress zorgde.  's Avonds gingen we naar African Chic.  We dineerden er, maar gingen vooral voor de liveband die zou zorgen voor latinomuziek.  Ik wilde absoluut een verjaardagscocktail om middernacht, en wilde ook salsa gedanst hebben hier.  Helaas verliep het nogal op z'n Marokkaans, gecombineerd met la hora latina.  Of zoiets.  Uiteindelijk vertrokken we rond 22:00 terug richting Medina, omdat de liveband plots dik anderhalf uur later zou beginnen dan eerst aangekondigd.

Gisteren was het dan dé dag, de reden dat ik Marrakech als verjaardagsbestemming had gekozen.  In de voormiddag ging ik nog even de souks in.  's Namiddags gaf ik me volledig over aan de professionele handen van de vrouwen in de hammam.  Het was een zalige ervaring!  Ik liet me echt, letterlijk, verwennen van kop tot teen.  Echt super om meegemaakt te hebben!  's Avonds gingen we uiteten in een chique restaurant dat bij een chique hotel hoorde.  Naar Marokkaanse gewoonte, startten we erg laat aan dat etentje, waardoor ik het dessert niet meer op kreeg.  Echter, het was een fijne dag en avond, weliswaar erg kostelijk.  Maar nogmaals: in dit leven word ik maar één keer 30 jaar!  Dan mag dat eens!

We lagen nogal laat in bed, maar sliepen hemels.  Vanmorgen was het opstaan niet zo makkelijk.  Daardoor veranderden we de plannen een beetje.  Normaal zouden we de tweede medina-wandeling uit de reisgids gedaan hebben, maar we beslisten gewoon de bezienwaardigheden te bezoeken die we nog niet gezien hadden en nadien te gaan shoppen.  Jups, weeral.  Ik had dat shoppen al lang opgespaard en voorzien voor mijn verjaardagstrip.

Toch waren we na de middag plots zeer moe.  Medina-Zuid was veel drukker dan Noord.  In die zin dat er ook auto's reden, en dat dat ervoor zorgde dat we ons nog meer dienden te concentreren.  Daarom kwamen we terug naar het hotel voor een siesta.  Hierdoor verloren we wel tijd, dus heb ik niet alles gekocht dat ik wilde kopen.  Doch, ik heb genoeg, hehe.

Daarnet aten we vegetarisch in Earth Café.  Geweldig, een vegi-restaurant midden in Marrakech!  Met zowaar nog af en toe een salsaliedje uit de boxen, net zoals vanmiddag trouwens.  Toch hielden we het dansen voor op de hotelkamer.  We kwamen niet verder dan bachata.  

We spelen met het idee om morgenavond in België nog eens goed te gaan dansen.  Helaas vrees ik dat we te moe zullen zijn, aangezien we pas landen omstreeks 22:00.  Moe, maar voldaan!  Oh zo voldaan!  Het was echt zalig!  Ik heb zó genoten!  Even weg en even niet denken aan zoveel andere dingen.  Echt fijn!

Goed, het wordt laat.  En ik word moe.  En jij misschien ook, van zoveel te lezen.  Dus ik ga je laten.  Ik ga genieten van mijn laatste nacht in de kleine kamer.  Rest me enkel nog je (opnieuw) te bedanken voor alle verjaardagswensen!  Tof dat je aan me denkt!  We vieren nog samen, want mijn feestjaar is officieel begonnen!

gelukkige verjaardag

aan iedereen die verjaart in deze mooie, kortste maand van het jaar.  Ja, ook aan jou!  En natuurlijk ook aan mezelf.  Een gelukkige verjaardag voor mezelf, nog enkele nachtjes slapen.  Gelukkig zal die dag worden.  Gelukkig kies ik er ook voor om dit jaar een heel jaar te vieren, want deze maand is het maar pover gesteld.  Net als vorige maand dus.

Mijn kluizenaarsbestaan houdt niet op.  Geen idee waarom.  Ik vermoed nog steeds om het graag thuis zijn.  Maar ik kom dus echt niet meer buiten.  Gek.  Tja.  Passeert wel.  Wel tijd gehad thuis om de zomerreis te bekijken.  En ontdekt dat ik daar te laat mee ben.  En nu dus niet goed weten hoe of wat, want wat in mijn hoofd zit...uhu

Oei, ik klink echt niet positief, geloof ik.  Klopt ook wel hoor.  Op dit moment voel ik me niet positief.  Verre van.  Ik kan niet tegen laatkomers.  Respectloos vind ik het.  En plots sta ik dat allemaal maar toe maar maakt het me telkens zo slecht gezind en zelfs droevig.  Dat, en de zomerreis, en Marrakech waar ik morgen naartoe ga.  Marrakech, nog steeds vrij ongepland.  Nog wat werk dus.  Misschien maar best, die laatkomers.  Maar dan geen eten.  Pfff...

Amai, echt negatief.  Excuses.  Eigenlijk wist ik wel dat komen schrijven geen goed idee was.  Ik schrijf meestal nogal vanuit mijn ánimo van het moment.  Ik wilde gewoon even komen schrijven om dit te zeggen: Je hoeft me geen sms te sturen wanneer het zover is, mijn verjaardag dus, ik vergeef het je!  Ik ga namelijk zelf niet bezig zijn met mijn gsm, terwijl ik geniet van een verwenreisje!  Een berichtje hier of mailtje daar, dat mag wel :-) allé, een sms ook hoor, maar verwacht dan even geen antwoord.

Zo, dat is eruit.  En dat was de reden dat ik kwam schrijven.  Dus dat weet je nu, en je weet ook dat ik me op dit eigenste moment niet goed voel.  Boos en geërgerd en dus ook wat triest.  Maar je weet ook, jups, ook dat weet je: later is dat weer voorbij.  Want na regen komt zonneschijn
 

planeando

Niets nieuws: Fie die plannen maakt.  Ik kan jullie wel vertellen dat we vorige week op de valreep binnen geraakten op de ticketshop van Tomorrowland.  Op de valreep, want de tickets die we wilden, waren reeds uitverkocht.  Dus kochten we ineens tickets voor het hele weekend mét camping.  Niet dat we zeker zijn daar gebruik van te zullen maken, maar zo zijn we alleszins zeker dat we zullen gaan.

Toch proberen we het vandaag opnieuw.  Al is het maar voor al die mensen die het ons gevraagd hebben.  Want we kochten niet meer aan dan we zelf nodig hadden, terwijl we die mogelijkheid wel hadden.  Noem het schuldgevoel, of zoiets.  Maar alleszins is deze zaterdag er toch ook weer aan door de hele TML-magie.

Voor de rest ben ik ook naarstig aan het plannen geslagen.  Vooral wat betreft de culturele uitjes.  Staan alweer op het programma: Wouter Deprez, Comedy Marathon, Nekka Nacht, Night of the Proms, The show van Abba.  En andere avondjes uit zijn nog in de maak.  Ook passeerde ik vandaag langs het reisbureau.  Helaas is de reis die ik wilde maken niet meer beschikbaar tegen hetzelfde voordelige tarief van voorheen.  Dus ik ben nog niet helemaal zeker of die plannen wel zullen doorgaan.  Misschien toch nog eens een jaartje genieten van de leuke Belgische zomer?  Eigenlijk vond ik het echt genieten vorig jaar, naast alle pijnen.

Wat ik eigenlijk wat uit het oog verlies, is deze maand.  Ik bevind me al los in mijn verjaardagsmaand!  En eerlijk: ik heb daar nog niets voor gepland.  Toch niets sociaal, zo met andere mensen zo...  Enkel mijn tripje naar Marrakech, dat overigens ook nog steeds een tripje zonder reisplan is.  Dat wilde ik dit weekend nog doen.  Echter, het is blijkbaar een druk weekend.

Daarnet al meer dan een uur kwijt aan het reisbureau (veel wachtenden) en dan nog eens een uurtje aan Desigual.  Want een overstap in Madrid betekent goedkoper kledij kunnen aankopen!  Dus vandaag wat gaan snuffelen, passen, foto's nemen.  En nu dus weer klaar om te staren naar dat bericht over die wachtrij.

Vanavond een afspraak met een oude vriend.  Die oude vriend over wie ik wel eens iets schreef hier.  Echt een goede, oude vriend.  Fijn om hem vanavond nog eens te kunnen ontmoeten, in een nieuwe fase in ons leven.  Oh ja, ook in het zijne.  Ik kijk er naar uit hem te zien, samen met zijn vrouw!  En toch ook op tijd bedje in, want morgen ga ik romantisch ontbijten op mijn werk.  Uhu...niet veel romantisch aan waarschijnlijk.  Maar de leerlingen financieel steunen en er eten voor in de plaats krijgen, goede deal!

Zo, ik wil nog vele andere dingen vertellen, maar het zal niet voor nu zijn.  Want blijkbaar is het tijd om stress te krijgen voor de wachtrij, en dus al enkele keren te klikken, of zo.  Alleszins: Ik ga naar Tomorrowland in mijn verjaardagsjaar!  En naar The Chippendales (normaal gezien toch, tickets nog niet aangekocht), want dat wil ik al já-ren!  Leuk, leuk!