Oké, ik bleef weer langer weg dan gewild. Maar kijk, zo loopt het. Momenteel loopt het allemaal door elkaar in mijn hoofd. Zoveel te doen, zo weinig focus. En dan blokkeer ik. Ik zie al die to do's, begin boos te worden op mezelf wanneer ik kies voor dat ene ding. Aha, interessant! Dat het niet hier en nu is, dat zag ik al. Maar nu zie ik ook dit: je kiest ergens voor en dan mag je even al de rest vergeten. Maak een keuze en blijf bij je keuze. Zoiets. Oké, soms toch goed om het uit te schrijven.
Dat wist ik al hoor. Ik schrijf nog altijd regelmatig. Niet dagelijks, momenteel een tweetal keer per week, denk ik. Maar ik doe het nog. En het geeft geregeld inzichten. Of verlichting. Of rust. Het doet goed, samengevat. Net als dat het goed deed om weer op mijnen berg te zijn. En hier en nu kies ik ervoor om daar even naar terug te keren, in gedachten en met bijhorende gevoelens.
Het was gewoon zalig. Dat was het. Niet gemakkelijk, maar wel zalig. Oké, begin bij het begin, Fie. Ik was die zaterdag voor kerst wakker om 5 uur. Tegen 7 uur zat ik fris gewassen in de auto, klaar voor het avontuur! De heenrit ging vlot. Oké, af en toe een beetje file, maar op een rit van 1800 kilometer geeft dat niet zoveel. Ik reed behoorlijk vlot tot ongeveer 2 uur. Niet dat ik me alle details nog herinner, maar ik denk dat ik toen Baskenland al door was.
Ik besloot te gaan rusten vóór ik echt moe was. Want ik weet dat eens je echt moe bent, en je kan dan niet meteen stoppen, je in de problemen komt. Dus rond half 3 vond ik een goede parking bij een wegrestaurant en legde ik me neer in de auto. Het voelde alsof ik niet geslapen had, maar het was toch half 7 tegen dat ik wakker werd en ik schrok ervan dat de auto naast me weg was. Haha.
Koffietje, nog 2 laadbeurten en dan was ik op den berg! Oei, da's wat snel misschien. In Leon was er sneeuw. Geen gevaar op de baan, in Spanje doen ze dat goed, de wegen berijdbaar houden. Alleen bij het stoppen was het een beetje glad, weg van de autosnelweg. In Galicia leek de sneeuw alweer weg, al wist ik van Jip dat er in Penadexo de avond voordien ook sneeuw gevallen was.
Ik genoot van een prachtige zonsopgang in mijn zijspiegel, met "Hallelujah" door de boxen. Jawel, die playlist draait nog steeds mee. Ook op dit eigenste moment. En er zijn -uiteraard- weer wat liedjes bij gekomen. En ik huilde van ontroering. Want ik kwam nu wel erg dicht bij mijn geliefde berg, met mijn lieve buren.
De zon scheen, en tegen dat ik in Pobra was, was alle sneeuw weg. Of toch niet? Jip waarschuwde me voor sneeuw boven, en gladheid. De rit naar boven was echt genieten! Naarmate ik hoger reed, werd het landschap witter. Ik maakte verschillende filmpjes al rijdende, die ik met Chris deelde. Hij vond het ook heel leuk.
Omstreeks 11 uur was ik op mijn eindbestemming. Wat een fijn weerzien met Koen, Jan en Jip! En voor wie nu zit te rekenen: Ik wilde de rit graag in 30 uren kunnen doen, en dat is gelukt! Het was iets van een goeie 28 uren, denk ik. Maakt niet zoveel uit, het ging goed, ik genoot ervan. Met Kaat haar woorden (in een bericht, zo lief): Laat het enthousiaste gevoel de motor zijn van een vlotte rit.
Die zondag is het blijven sneeuwen. En die zondag praatten Jip en ik de nacht door, zoals we dat nogal deden. Opnieuw voor de rekenaars: Het was de langste nacht van het jaar, zondag 21 december. Tegen 's morgens lag er een heel mooi pak sneeuw. Ik ging nog kort buiten, om mijn voeten te laten wegzakken in die verse sneeuw, en enkele foto's te maken. Tegen 10 uur of zo lag ik in bedje en sliep ik heerlijk tot een eind in de namiddag.
Neen, dat kan niet kloppen. Dat klinkt mooi, maar ik denk niet dat ik heerlijk sliep. Want...zoals ik zei was het ook moeilijk. Het was zwaar. We praatten de nacht door bij de cocina de leña. Niet dat die het huis echt verwarmt of zo, we konden nog altijd onze adem zien. In de loop van de nacht viel de stroom ook uit, dus zaten we in het donker en zonder elektrische verwarming in de slaapkamer. Dus ik sliep met mijn vier lagen kleding, maar ontdekte dat dat niet warm is. Dus vanaf de tweede nacht was het toch in die ene laag, namelijk de pyjama.
Alleszins lag er nog altijd sneeuw toen ik opstond. Jip en ik maakten een wandeling "langs boven". Dat is het kleinste toertje, 3 kilometer. Supergezellig, en oh zo mooi! Eigenlijk lag er zoveel sneeuw dat we gevangen zaten op onzen berg. Jan heeft wel sneeuwkettingen, maar we hadden voldoende eten dus er was geen reden om naar beneden te rijden.
Dat deden we dinsdags, toen we naar Lugo gingen. Oké, ik ga nu echt niet dag per dag vertellen, denk ik. Maar wel enkele hoogtepunten benoemen. (En ook hoogtepunten herbeleven in mijn hoofd, want sommige dingen zijn niet voor hier. Al is deze boodschap ook veelzeggend, besef ik.) Toen we terugkwamen van Lugo, stond er plots een groot zwijn voor de auto, vlakbij ons dorp. Echt, op 5 meter of zo van waar Koen altijd staat met zijn bus. Cool!
Andere hoogtepunten: gezellig met z'n allen samen in Jan z'n huisje met de knetterende houtkachel (meermaals, dagelijks); eindejaarsfeesten zonder poespas; nog wandelingen door de sneeuw; lekker warm zonnetje overdag, terwijl de mensen in het dal onder de wolken leefden; meeting met Frank en vele andere Nederlanders, met heel lekker eten en veel gezelligheid; een nieuw barretje ontdekken in Monforte waar toevallig salsa speelde en dat zien als een uitnodiging om te dansen met mijn beginnend studentje; Allariz ontdekken; pimientos en tajaditas klaarmaken; mijn zoete tand plezieren; praten over de verschillen in taal; salsa dansen op kerstdag met Micaela; "corazon" horen in elk liedje dankzij Jan zijn opmerking hierover (merci zenne); op 30 december nieuwjaarsduiken (eigenlijk plonsen, maar kom) bij San Vittoiro; al wandelend naar de vorige locatie 2 dartele hertjes zien; nog eens picknicken bij Teixeira; op oudejaarsavond het toertje van 5 kilometer wandelen bij een prachtige sterrenhemel en een maan die zoveel licht gaf dat dat genoeg was; zoveel dankbaarheid voelen bij Jan z'n gastvrijheid; genieten van te kijken naar de mooie, pure vriendschap tussen Titofe en Ananushka (de volledig wilde kat die zichzelf aan het domesticeren is); en waarschijnlijk vergeet ik er nog enkele.
Ja, het was prachtig. Ik had nergens anders willen zijn en niets anders willen doen. Het was gewoon perfect. Perfect, al was het zwaar. Jip noemde mij "stoere Fie". Omdat ik toch maar in de kou zat, omdat ik in de rivier plonsde, omdat ik in de sneeuw wandelde ondanks natte voeten, omdat ik de hindernissen tijdens onze wandelingen overkwam, omdat... Waarom eigenlijk nog? Misschien is dit al genoeg, hehe.
Naarmate de vakantie vorderde, besloot ik dat ik al op vrijdag zou beginnen terugrijden. Pas zondag thuiskomen en dan 's maandags meteen gaan werken, leek me wat te stressvol. En vermoeiend. Al is die reis altijd vermoeiend. Donderdag genoten we nog van een gezellige laatste avondmaal met het ganse dorp (met ons vieren dus, hihi). -gezellig is duidelijk ook een woord dat bij deze kerstvakantie past- Daarna hielp Jip me een goeie twee uren met mijn terugreis voorbereiden op het vlak van eten. Want ik voorzie lekker veel gezonde voeding voor zo'n lange rit: gesneden groentjes, salade, fruit om yoghurt bij te doen, omelet,...
Vrijdag stond ik rond 10 uur op. Dat was trouwens "mijn uur" de hele vakantie. Ik liet de rolluik een stukje open en ik vermoed dat tegen 10 uur het licht op een bepaalde manier binnenviel. Want ik werd altijd wakker rond 10 uur, eender hoe laat ik ging slapen: 23 uur, 2 uur, 7 uur...). Doucheke, auto inladen en rond 12 uur kroop ik achter het stuur. In Pobra belde ik Hilde, vooral om te kijken of bellen deze keer wel comfortabel kon. Op de heenweg wilde ik ook graag telefoneren al rijdende, maar bleek er veel echo op te zitten, dus dat was maar niks. Deze keer klonk het allemaal goed, tot ik ergens reed zonder verbinding. Dan was het gedaan. Ach ja, ik had ook de muziek, uiteraard.
Ik reed honderden kilometers door (soms dichte) mist. De auto had het er soms lastig mee, soms zag hij het zelf allemaal niet zo goed en begon hij steeds trager te rijden. Maar goed, ik vind mist minder erg dan regen. Regen vind ik echt niet leuk. Ergens in Frankrijk trachtte ik hetzelfde te doen als op de heenweg: rusten voor ik te moe werd. Echter, na anderhalf uur proberen, lag ik nog wakker. Dus reed ik door. Bij Parijs kwam ik in een sneeuwstorm terecht. Niet echt, natuurlijk, maar het sneeuwde wel fel. En het was precies maar net begonnen. Dus ik zette me achter een andere auto, met de cruise control op grote afstand en bolde rustig mee tegen 20 per uur. Traag, maar de veiligste optie.
Ja, het lijkt erop dat ik overal toekom met sneeuw. Want ook in Antwerpen sneeuwde het die zaterdagochtend. Al was de sneeuw weg tegen dat ik thuis kwam. Ik kwam thuis tegen 12.30 uur. Jawel, ik deed het praktisch even snel als toen Chris en ik samen reden. Nochtans heb ik me niet gehaast. Ik heb bij elke laadbeurt gemiddeld tien minuten langer geladen, omdat ik nog rustig wilde eten of zin had in een wandelingetje. Bericht van Bob deze week: Zeg Fie, volgende keer, zon meebrengen, he. Geweldig! Goed gelachen.
Ja, sneeuw. Mooi. Meestal vind ik het enkel leuk wanneer ik geen verplichtingen heb. Gaan werken met sneeuw, kortstondig leuk. Leuk omdat sommige van onze leerlingen er zoveel plezier in hebben. Maar ik heb toch wel gezaagd over de sneeuw deze week. Want ik wilde zó graag gaan lopen, na twee weken niet, en durfde niet door de gladheid. Gisteren ging ik eindelijk, weliswaar in de regen. Kom, kom, je kan niet altijd alles hebben zeker? Het deed alleszins héél véél deugd!
En ik zei gisteren tegen Jip aan de telefoon dat ik de sneeuw beu was, maar wanneer ik vannacht ging slapen en alweer een wit laagje zag, was ik toch weer even blij. Die kinderlijke verwondering, dát maakt sneeuw zo leuk, denk ik. Alleszins heb ik hem gezegd dat het van mij pas volgende keer mag sneeuwen met mijn verjaardag. Ik heb dan vakantie, dan zie ik het wel zitten. Maar ja, we hebben het niet te kiezen natuurlijk.
Deze week was een beetje lastig emotioneel. Ik miste de berg heel hard. De shock was groot. Ik voelde weinig motivatie om te werken, om dingen te doen in het algemeen. Ik heb veel gehuild. Woensdag zelfs zo hard dat ik besloot niet te gaan werken. Even ging er een angstige gedachte door mijn hoofd, omdat het sterk leek op toen ik besloot om lange tijd niet te werken doorat ik depressief was. Maar nee! Nee, ik heb geen depressie. Ik zit niet meer in dat staartje en ook niet in de kop, of zo. Ik ben nog altijd veerkrachtig. En dat is voldoende bewijs dat dit gewoon ("gewoon") verdriet is.
Verdriet waarmee ik moet gaan zitten. Dat kan ik nog altijd niet goed. Ach, pasito a pasito (suave, suavecito, haha). Gisteren had ik een leuke dag, nadat ik donderdag met Jip belde. Het gaat dus al terug ietsje beter. Al is het gemis er nog altijd. En er is ook veel onrust over alles wat te doen is voor ik voor onbepaalde tijd kan vertrekken. Tsja. Alles is goed.
Niet mijn bedoeling om 'negatief' te eindigen. De boodschap van deze post is toch vooral hoe zalig het was om weer in Penadexo te zijn. Hoe thuis ik me daar voel. Hoe het zalig is, ook wanneer het zwaar is. Hoe mooi de mensen daar zijn, hoe mooi de natuur is, hoe mooi de dieren zijn, hoe mooi ik er me voel. Genieten, genieten! Nagenieten!
