And so it ends....

De frustraties:
- wachtrijen
- niet overal hetzelfde aanbod
- voorkruipers
- in-de-weg-lopers
- slechte vloeren eens het regent
- enkelrichtingverkeer >> zou op het plan aangegeven mogen zijn
- geen communicatie met collega's aan de andere kant van het terrein
- afspraken/regels/wetten overtreden zonder gevolgen
- verschillende behandeling naargelang wie je voor je hebt

MAAR....toch zál ik nog teruggaan.  Ik val mogelijk in herhaling.  Ik kan het niet uitleggen.  Het doet iets heel raar met me.  Misschien komt dat doordat ik nog weinig uitga in die scene?  Het kan zijn, doch er is volgens mij meer aan de hand.  Dat het zo groot is en blijkbaar nog ruimte heeft om te groeien, heeft voor- en nadelen. 

Als je de muziek ergens beu bent, ga je gewoon naar ergens anders.  Variatie genoeg!  Dus verveling is praktisch onbestaand.  De menigte is ook zo groot, dat je er onopvallend alleen kan rondlopen.  Sommigen vinden dat heel vreemd, maar ik vind het juist heel leuk om te doen.  Ik kan lekker egoïstisch volledig m'n eigen ding doen.  Ik hoef met niemand rekening te houden, ik ga waar ik wil, ik eet wanneer ik wil, ik plas als ik er zin in heb.  En als ik toch eens wil praten: keuze te over!  Echter, eigenlijk wil ik gewoon dansen alsof er niets anders is.  En dat deed ik.

Op naar Sfinks volgend weekend.  Van een heel ander kaliber, maar niet minder leuk.  De dromerige, feeërieke, kleurrijke wereld bezoek ik in de toekomst zeker weer.  En nu, nu ga ik eerst uitzoeken hoe dit verder gaat.  Want ik weet niet wat ik wil om te eten, laat staan dat ik weet wat ik wil.

pros, cons en +&-'en * do's and don'ts

Geen idee hoe ik dit ga doen.  In mijn hoofd zit "kort en bondig", aangezien er nog twee dagen komen.  't Is traditie denk ik, als ik alleen ga: elke dag iets komen vertellen.  Nu ja, de eerste dag is maar net gepasseerd, maar toch wil ik komen vertellen.  Hoewel het uiteraard ook vermoeiend was.

Goed, een poging, zonder structuur!

amai, das moeilijk, geen structuur klinkt gewoon heel moeilijk
pfff


13:00 vertrokken, 16:00 eindelijk binnen
rijen kiezen kan ik niet goed, dat is nog maar eens bewezen
"ik zal de verste nemen, dat gaat vlotter"
nope!
wel een vieze spa versierd toen het eindelijk aan mij was; ik had het nodig, ik voelde me echt misselijk van anderhalf uur aan te schuiven in de zon (ah ja, de security check had ik al gehad, dus ik mocht geen drank meer bij hebben)
en zondag staat me dat opnieuw te wachten! beik!

een jaar overslaan = alles lijkt anders

 veel Nederlanders, of dat zijn toch degenen die tegen me praatten

irritante wachtrijen = TML creëert racisme (ja, die hoort hoger)

Wordt dit niet wat groot?  Weer 2 podia erbij!  Waarom dien ik nog steeds aan te schuiven om drank te bestellen?  Ik kies ook wel foute rijen, I know.  Maar bij het eten lijken de rijen korter, er zijn gewoon ook echt véél eettenten.

Een griet naar mijn hart, ik zoek haar morgen opnieuw.  Echt naar mijn hart.  Denk CR (dubbel aan dezelfde prijs) en oog voor detail wat de horeca betreft.  Amai, echt naar mijn hart!  Een geweldig wijf -- jep, in deze context mag het (want in het Gents is vrouw gewoon wijf, nah; en ik mag het sowieso;; hier)

Hoe festivals niet goed zijn voor een gestopte roker, of hoe uitgaan in het algemeen mogelijk niet goed is.
Hoe je telkens de Belgen er zó uithaalt, nog steeds.  Ik kon het al 16 jaar geleden in Lloret, en ik kan het nog steeds

Hoe ik oud word, maar niet te oud voor TML
Ja, er zijn een troep jongere mensen, maar eens ze half de 20 zijn, valt dat niet meer zo op.  En er zijn ook echt wel duizenden mensen van mijn leeftijdscategorie én ouder (als in 20 jaar ouder of zo, dat schatten blijft moeilijk)

Hoe ik morgen mijn gsm 's avonds meeneem ipv overdag en de batterij nog meer zal besparen door hem gewoon uit te schakelen.
Hoe ik al genoeg hoe gebruikte

Oeps, even in het nu; dat was niet het plan

Kennis maken met de buren.  Buren?  Jups, buren bij de locker.
De lockercode trouwens netjes in een bericht naar Chris verzonden, net als de nummer van de locker.  Goed, zolang je de gsm, werkend, mee hebt.  Nope, het kwam goed hoor!  Ik wist nog steeds waar naartoe op het eind van de avond!

bah, vieze nasmaak van sigaretten
(..........................................aiai................................)

m'n gsm laadt niet goed op, op dit moment
sigaret vergeten in te pluggen...werk voor morgenvroeg

Egoïstisch alleen weggaan blijft leuk
jep, echt wel
gewoon mijn ding doen, met niemand rekening houden, drinken, eten, toilet wanneer het voor mij past; kiezen naar welk van de te veel podia ik ga
ZALIG!

pijnlijk lijf

veel Brazlilianen, opvallend minder Israëli's
tegenover de eerste keer dat ik ging, that is
Ik herinner me nog goed hoe sommigen hun legerdienst niet wilden doen en dan naar TML kwamen, of deserteerden om naar dat verre land te gaan

ja, ook telkens op zoek

muggen bij het vallen van de avond, nu veel jeuk op mijn benen
ook veel zon, joepie! alleen jammer dat ik me zo weinig beschermde

tijd om te gaan afronden, hoewel ik het gevoel heb dat ik niet alles vertelde

zoals dat trance goed blijft, of terug goed is; echt zot; het was ongetwijfeld mijn favoriete podium vandaag
ah ja, ook nog: bescherm je oren!  Zelfs mét oordoppen, bijna de hele tijd, heb ik last nu.  Zoveel mensen zonder gehoorbescherming :-o niet slim, echt niet!  De bassen zijn echt fel daar!

Waze die aangeeft dat ik om 1:35 zal thuis zijn, maar ik die zie dat ik tegen dan zelfs nog niet van de parking zal geraakt zijn.
Een andere uitweg van de parking zoeken en vinden.
Uiteindelijk toch weer stilstaan, achter een witte bmw
Je zou denken "bmw... (zelf in te vullen)", maar nee!  Jeezes!
Jep, Fie die, zoals altijd, agressief uit de hoek kan komen ah stuur.
Pfff....
Zeg niet te gauw...
En dan hij die zich kwam moeien.  Dat ik morgen in de krant ging staan als ik 'dat' nog 1x deed.  Awel, ik deed het nog 3x, en volgens mij ga ik niet id krant staan.  Maar zijn nummerplaat, veronderstel ik, heb ik toch maar netjes.  Als ik die auto ooit nog eens zie....!  

Neen, niks te erg hoor, dan krijgen ze een briefje van mij.  Stomme parkingmensen die maar voor één dag gaan.  Dan hoef je niet snel naar huis, hé.  
Jawel, ik ben een échte Antwerpenaar intussen!  **TROTS** (op A'pen, mijn stad, HET stad, niet op al mijn daden)

Wanneer ik bijna op de A12 geraak: 2 mannen die vragen of ik naar Antwerpen rijd.  Ja, stap maar in.  Reinout (of zo, alleszins zonder h, dat was heel duidelijk) en Jef, dat waren ze.  En ze waren allebei verliefd op Emelie, hoewel ik dat niet echt geloof.  Jef wel, en Emelie stond ergens vast om de heren op te halen.  En dan stappen ze maar in bij een onbekende vrouw.
Soite, ik heb hen veilig laten uitstappen hier bij mij aan de Singel.  Neen, ik ging er niet voor rondrijden, ook al bleven ze het maar vragen.

Ah ja, iemand tegen komen en zeggen "ik ken jou!", want ik kende haar!  Ik kende haar van in mijn andere wereld, 'salsa!' en dat is bijzonder te noemen.  Ik veronderstel dat er niet veel Belgische salsadansers naar Tomorrowland gaan

En ook nog: een mooi bandje (jep, zonder treasure case...20 euro my a**)
Veel praktischer bandje dan mijn vorige (of twee vorige, ik ben de tel kwijt).  Zonder die shit van sociale netwerken.  Jawel, ik ben in een vloekbui precies; en ik vind dat het mag, zo bijna om 4:00 's ochtends

Nog iets?
Uiteraard!
Maar ik ga stoppen
Morgen misschien meer         ....

waiting list will call

Ik ken ontelbaar veel manieren om dit te vertellen.  In alle vreugde stuurde ik gisteren berichten rond met Hopla! of Bam! in, of nog, wachtlijst!  Jawel!  Ik heb op de valreep tickets voor Tomorrowland, dit weekend!  Gisterenmiddag kreeg ik een mail dat er tickets waren vrij gekomen.  Zalig!  Zonder er echt over na te denken, bestelde ik onmiddellijk mijn ticket voor dit weekend.  Jammer van mijn andere plannen, die heb ik geannuleerd.  't Is wel Tomorrowland, hé!

Ja, 't is duur, dat heb ik al verschillende keren gezegd sinds ik die aankoop gisteren deed.  Mama had me slechts een week geleden geld geschonken "voor een reisje".  Het zal een reis naar Boom worden!  Jups, ik heb een gaatje in mijn hand.  Ik geef graag geld uit.  Echter, het is vakantie, en in mijn beleving doe ik weinig, dus deze kans grijp ik graag met die gatenhand!

Wel veel te regelen plots, zeker omdat ik vandaag al een vrij strakke planning heb.  Lucas is namelijk op bezoek, zónder Fantomy (misschien zei ik dat al eens: Chris verzon die samentrekking, ik vind het wel makkelijk bekken).  Hij is nu een dutje aan het doen, dus kom ik hier wat vertellen.  Ik zou anders ook wat extra slaap kunnen gebruiken, gezien het afgelopen nacht weer luidruchtige ruzie was bij de buren twee deuren verder.  Om half 4 seg, met de kinderen inbegrepen en al!  Triestig.

Daarnet heb ik de line-up voor morgen al bekeken, zodat ik een back-up heb als ik niet meteen weet waarnaartoe in dat toch wel grootse land.  Ik kocht ook al een voucher voor de locker.  Er staat op het blad dat er geen garantie is dat je een locker ter beschikking krijgt bij de ingang waar je binnen komt.  Laten we ervan uitgaan dat het gewoon goed komt, net zoals de vorige jaren!

Ik mocht ook 20 euro neertellen voor de treasure case, dewelke ik dan mogelijk krijg wanneer ik toekom morgen en m'n print inruil voor een armbandje.  Redelijk met de haren getrokken.  En ook drankbonnen kan ik dus nog niet opladen, aangezien ik dat bandje pas morgen krijg.  Jammer, anders kon ik een paar bonnetjes als bonus ontvangen.  Dat doet me eraan denken dat ik best even uitzoek hoeveel ik spendeerde de voorbije jaren op TML.  Zodat ik ineens genoeg oplaad; Ik schuif niet graag aan voor zo'n dingen.

Ik kijk er toch echt weer naar uit!  't Is een héél aangename verrassing!  Ook weer heel lief van mijn mama dat ze sponsort ~ kus voor de mama! ~ .  Ik weet dat ze iets anders bedoelde met "een reisje", maar ik heb er simpelweg geen behoefte aan.  Ik ben blijkbaar graag thuis op dit moment.  Dichtbij Saar en mijn vrienden, in deze prachtige stad.

Vanmiddag lunchen Fanny en ik, vanavond heb ik een afspraak bij de huisarts.  Ik heb eindelijk mijn bloedonderzoek laten doen!  Daar ben ik eergisteren flink voor uit mijn bed gekomen 's morgens.  Voor ik naar Lier rijd, passeer ik misschien nog in het Middelheim.  Want Elzy is daar nog steeds, en ik geraakte er nog niet deze week.  Het was mijn bedoeling dat in het weekend te doen, maar ja, ik heb leukere plannen gemaakt (toch wel)!

Vanuit dit ziekenhuis is er overigens geen communicatie naar mij toe, alles gebeurt via Myriam.  Goed hoor, maar anderzijds zijn er bepaalde dingen waar ik een beter zicht op heb.  Tja, het zij zo.  Myriam liet me gisteren weten dat Elzy naar Sint-Elisabeth zou overgebracht worden, maar ze wist niet wanneer.  Ik vind het wel goed, want dat vind ik de beste kliniek waar ze al geweest is de voorbije twee jaren.  Er zou ook opnieuw gesproken zijn over dat ze niet terug naar huis kan.  Doch, dat wil ik eerst nog zien!  Het zou natuurlijk het beste zijn voor iedereen, maar dat ziet Elzy zelf niet.  Alweer afwachten!

Zo, ik ga eens stilaan afronden.  Ik ga ervan uit dat Lucas binnen maximum een half uurtje weer wakker wordt.  Ik vind het sowieso leuk naar hem te kijken terwijl hij zo vredig slaapt, dus dat ga ik nog even doen.  Ook Saartje ligt op de kleerkast te slapen, dus het is prettig observeren in mijn slaapkamer :-) 

Of ik dat mocht?

Wat een connotatie maak ik dan meteen.  Neen, ik mocht dat nog niet.  En dat bewijst voor mezelf nog maar eens hoe juist mijn negatief zelfbeeld is.  Bye bye zelfvertrouwen.  Neen, ik mocht het nog niet.  Jawel, velen gingen me al voor.  Maar aan mij werd het nog niet voorgesteld.

Nochtans vond ik mijn cadeau toch zeer duidelijk.  En ik dacht écht dat die bonnen gebruikt zouden worden.  Hoe naïef van mij!  En nu is het te laat; het wordt te laat.  Ik ben koppig en dan wordt het vaak gewoon te laat.  Dan kruip ik in mijn schulp, met mijn negatief zelfbeeld.  Dan hoef ik niemand te zien en kan niemand nog iets goed doen.

Want ook voor dat andere wordt het echt te laat.  Ik ben het wachten simpelweg beu.  Dus start ik een stille oorlog.  Dat is alles dat ik kan.  Helaas kan ik de dingen niet benoemen zoals sommigen dat wel kunnen.  Ik verstop mezelf gewoon, stop met functioneren ('t is niet dat ik al geweldig goed functioneerde) en wacht tot het ooit eens voorbij gaat; tot de koppigheid niet meer regeert.

Nope, dit helpt ook niet.  Ik creëer alleen maar meer vragen op deze manier.  En ik heb geen zin in vragen.  Ik wil geen antwoorden geven.  Ik wil gewoon koppig zeggen dat het te laat is.  Ja, ik ben een verdomd complex iemand.  Ik vind dat ook.  't Is nu zo, ik heb geen zin om er op dit moment iets aan te doen.  Nu wil ik gewoon

koppig zeggen 

" 't is te laat! "

 

brainstorm --> loslaten

Drie weken geleden stelde mijn therapeute voor om een nieuwe doelstelling te formuleren.  Niet dat de vorige bereikt was, maar ze was niet meer accuraat.  Ze zette me aan een tafel, wat atypisch, met een leeg blad en een balpen.  Ik mocht brainstormen.  Uiteraard ging ik alles overdenken vooraleer ik het noteerde.  Uiteraard trachtte ik de dingen uit te leggen voor, tijdens en nadat ik ze opschreef.  Uiteraard stelden we geen nieuwe doelstelling.  Echter, we kwamen wel tot één belangrijk thema: loslaten.  Niets nieuws onder de zon, ook uiteraard.  Es lo que hay en soy quien soy.  

Vandaag had ik mijn eerste sessie deze vakantie.  Ze vond, uiteraard, dat ik goed bezig ben.  Uiteraard is alles uiteraard.  Alles is wreed normaal en verklaarbaar.  Nu mijn hoofd nog mee krijgen in dat verhaal.  Want in mijn hoofd is het heel vreemd om al twee weken vakantie te hebben en zo weinig gedaan te hebben.  Schijnbaar zo weinig te doen.

Als je het allemaal wat objectief bekijkt, valt het mogelijk nog mee.  Doch, ik kijk niet objectief naar mezelf.  Ik kijk met die perfecte bril en ik zie die hoge lat.  En dan lijkt het dat ik weinig doe.  Maar zelfs als dat zo is, is dat naar 't schijnt heel gewoon en normaal.  Ik heb net tien maanden alles van mezelf gegeven, ik ben net tien maanden alles rondom mij uit het oog verloren, ik ben mezelf uit het oog verloren, ik heb tien maanden gewerkt .  Punt .

Oké, zo zwart-wit is het niet, maar zo ga ik het toch even schetsen en bekijken.  Dus nu, deze vakantie, neem ik vooral rust.  Ik tracht dingen te ondernemen maar probeer tegelijkertijd mezelf niets op te leggen.  Het lukt niet altijd, uiteraard.  Soms vind ik dat ik niet egoïstisch mag zijn. 

Eén ding blijft me helaas achtervolgen: de situatie met Elzy.  Jawel, alweer tijdens een festivalweekend kreeg ik telefoon.  Alweer ligt Elzy in een Antwerps ziekenhuis.  Een ziekenhuis waar ik vandaag een foto nam van de contactgegevens van de ombudsdienst van het netwerk.  Netwerk?!!?  Really??!!!???!!??

Ik word er zó kwaad van!  Ik word woedend van er aan te denken!  Wat een gedoe, dat zna.  Pfff!  Twee maanden geleden kwam Elzy opnieuw thuis.  Toen was in een bepaald ziekenhuis alles opgestart zodat zij naar een rusthuis kon verhuizen.  [zo erg, ze is al in zoveel ziekenhuizen geweest en ik heb dit allemaal te weinig gedocumenteerd, zo blijkt nu, ik kan de zaak onvoldoende hard maken omdat ik gewoon niet meer beschik over de juiste gegevens] Twee weken later verbleef ze plots, uit het niets, in een ander ziekenhuis en werd er gewerkt naar een terugkeer naar huis.

Hopla!  Rusthuis?  Neen, daar hebben wij nooit iets over vernomen.  Niet wilsbekwaam?  Ho, uit onze test blijkt dat mevrouw nog erg goed scoort.  Voilà, de kous of.  Of nee, toch niet, we gaan toch wel twee keer per dag thuisverpleging installeren.  Uhu, en dat dient ons dan gerust te stellen.

Die thuisverpleging, dat heeft niet lang geduurd.  Al snel bleek dat niet te zijn wat Elzy wilde, uiteraard niet.  De verpleegster, ocharme, had toch wel de 'verkeerde' huidskleur.  Ai, ai!  't Is wel diezelfde verpleegster die mij overigens heeft op de hoogte gebracht van haar ziekenhuisopname nu.  Want 't is niet omdat iemand van 87 jaar alweer in een hospitaal van het ziekenhuis netwerk Antwerpen terecht komt, dat men daar over onze (Myriam en ik) gegevens beschikt.

Neen, ik heb het nagevraagd.  "Wij hebben geen centrale computer waarin wij die gegevens hebben zitten."  Dus Elzy was al twee dagen in het ziekenhuis vooraleer we van iets wisten.  Ja, dat is normaal in onze geweldige verzorgingsstaat.  Jeezes, daar betaal ik dus sociale bijdragen voor hé!

Ja, heel deze situatie stemt me ontzettend triest.  Triest omdat ik niets kan en mag doen.  Triest omdat Elzy voor dit leven kiest.  Triest omdat ik niet meer doe, ook al kan ik niet.  Ik kan echt niet méér doen.  Hoe graag ik ook wil, dit doet me echt geen goed.  En ik dien soms gewoon egoïstische keuzes te maken.  Zonder er spijt van te hebben, dat wel.

Maandag ging ik, tegen mijn planning in, nog op bezoek in het ziekenhuis.  Want ik was bang voor spijt.  Dus ging ik en ik bleef niet te lang.  Ook niet nadat Elzy op een behoorlijk zielige manier bleef vragen of ik niet wat langer bleef.  Neen, ik ben er geweest, dat was al veel voor mij.  En neen, ze snapt dat niet.  Er zullen nog mensen zijn die dat niet snappen.  

Goed, weer veel aan m'n hoofd dus, zelfs al wil ik dit niet of heb ik gewoon rust nodig.  Ik kan het niet volledig buiten sluiten.  Want als ik bepaalde dingen niet doe, dan gebeuren ze gewoon niet.  Dan zal ze geen nieuwe identiteitskaart hebben, worden haar rekeningen niet betaald, zullen de rotte etenswaren in de ijskast blijven, zal er eten geleverd worden voor een gesloten deur, zal ze in ziekenhuiskledij blijven zitten, en zoveel meer...
\zucht/
Nee, ik ben niet de enige.  Zondag komt Els normaal naar mij.  Zo'n goede vriendin!  Dinsdag ging ik haar al een bezoekje brengen.  Maar ik heb nog veel niet verteld, en zij ongetwijfeld ook niet.  Echter, vandaag liet ze weten dat ze hier overmorgen mogelijk niet geraakt omdat haar zus in het ziekenhuis ligt.  Ja, iedereen heeft zo wel iets.  En sommige mensen hebben meer (draag)kracht om met zo'n zaken om te gaan.  Mijn draagkracht is erg beperkt de laatste tijd.

Ik tracht ze te versterken door bijvoorbeeld te gaan sporten.  En toch geeft me dat niet het verhoopte resultaat.  Na een ochtendsessie zumba gold (jawel, samen met 'de oudjes') voel ik me niet energieker.  Neen, ik kom thuis en kruip opnieuw in mijn zetel.  En als ik dan toch eens geniet van dansen, is m'n omgeving onvoldoende mee in dat verhaal. En dat is nu net de reden dat ik op een egoïstische manier ervoor kies om alleen uit te gaan!  Ja, want dát heb ik nodig!  Gewoon mijn goesting doen, mijn ding, gewoon dansen zonder meer.  Geen praatjes tussendoor, geen gedoe van "ik wil dit of dat of ik wil naar huis of...".  

Nope, ik ben er nog niet.  Met niets.  Jawel; ik ben al drie maanden gestopt met roken!  Als je die twee slechte/vieze sigaretten van vorig weekend niet meetelt.  Hehe, dronken Fie vond het maar niets.  Nuchtere Fie des te minder, veronderstel ik.  Afro-Latino was wederom een ervaring, zeker ook omdat het Lucas zijn eerste festival was!  

Oh, die Lucas!  Babygeluk!  Er zijn zo van die momenten dat het allemaal niets uitmaakt, want dan is Lucas daar.  Vrolijke Lucas met z'n aanstekelijke lach en z'n gebrabbel.  't Is nog altijd zalig om Lucas te kennen en om zijn tía Fie te zijn!  Wat zie ik dat ventje graag, én zijn ouders!