Toen sloop kerst binnen....

Sinds dinsdag is het kerst in ons huisje! Vincent nam een dagje verlof, en na de middag begon de koopjesjacht. Ons kerstcadeau voor onszelf, aangezien we toch niet meedoen aan de pakjes (wij voor elkaar dus niet). Een boom met niet-prikkende, niet-vallende naalden; een ingenieus (duur) iets om die boom in vast te zetten; kerstballen, slingers,... Om dan 's avonds de boom aan te kleden, met zijn tweetjes, en het fototoestel in de frontlinie!

Onze eerste kerst in onze eigen stek, het heeft wel iets. Ook Saar was erg nieuwsgierig naar dat groene geweld dat de plaats van haar mandje innam. De eerste nacht was dan ook een korte, en 's morgens mocht ik kerstballen rapen. Ondertussen hangen er onderaan de boom nog amper bollen, want die steelt ze toch.

Allemaal prachtig, tot Saar zich gisterenavond plots erg raar begon te gedragen. Ze lag rustig te slapen op haar krabpaal, en vanuit het niets stormde ze eraf. Naar boven, naar beneden, naar de voordeur, naar onze slaapkamer, in haar kattenbak, er weer uit, over de zetel, in de kerstboom (oh jawel!),... Eerst dachten we aan vlooien die met de boom meegekomen waren. We hebben haar lang onderzocht, doch niet direct iets gevonden. Het kan natuurlijk altijd, Saar werd al een tijdje niet meer behandeld omdat ze niet buitenkomt.

We hebben ook getast naar mogelijke teken, maar zonder resultaat. Haar gekke gedrag heeft zeker twee uren geduurd. We hebben haar af en toe uit haar lijden verlost door haar te aaien, zodat ze zelf niet hoefde te likken, krabben en bijten. Ook vandaag lijkt ze nog last te hebben van ... (tja, van wat eigenlijk?).

Morgen heb ik een afspraak bij de dierenarts. Eigenlijk heeft het niets te maken met deze symptomen. Haar wondje van de sterilisatie is ontstoken, het zweert. De wonde zelf staat open, omdat er al twee draadjes uit zijn. Of ze die er zelf uithaalde of dat haar lichaam ze afstootte, dat is niet geweten. In ieder geval, dinsdagavond kreeg ze al twee grote spuiten met antibiotica, en morgen gaan we op controle.

Intussentijd vrezen we het ergste voor onze kerst. We denken dat Saar allergisch is voor onze kerstboom :-(. En ik ben zo hard tegen plastieken bomen! Saar blijft vandaag opvallend veel boven zitten, ze komt enkel beneden voor enkele behoeften. Ze voelt precies zelf dat die boom niet zo goed is voor haar...

Ach, morgen weten we hopelijk meer! Spijtig genoeg krijgen we die boom niet buiten zonder hem in stukken te snijden, want anders zou ik hem gewoon schenken aan één van de buren. Nog even afwachten, ik ben eens benieuwd... Misschien is het gewoon een reactie op de spuiten, laten we daar nog eventjes vanuit gaan ;-).

Moeder waarom leven wij?

De belangrijkste filosofische vraag ooit gesteld mijn inziens. En nog steeds kon niemand er een antwoord op geven. Gelovigen zullen misschien antwoorden dat het allemaal draait om wat er na dit leven komt. Ik probeerde iets soortgelijks te geloven. Geloven dat onze ziel iets wil leren, en wanneer dat gebeurd is, stopt het... Maar toch, waarvoor dient het allemaal?

Waarom heb ik meer dan een ander en een ander meer dan mij? Waarom willen mensen kinderen? Mensen willen dat voor zichzelf, niet om dat kind een plezier te doen! Dat is iets dat ik alvast geloof. Waarom dan vragen of ik geen kinderen wil? Waarom dan niet begrijpen dat dat de wereld niet beter maakt?

Maar wat maakt de wereld wel beter? Maakt mijn aanwezigheid de wereld beter? Uiteraard niet. Hoogstens het leven van enkele mensen, mensen die misschien niet zo hard nadenken over alles als ik. Waarom zijn er uberhaupt mensen? Waarom bestaat er een ras als het onze, een ras dat zo diep kan denken als wij?

Ik weet het niet. En hoe hard je ook probeert het me uit te leggen, er is geen passend antwoord! Dus stop trying! Verdorie, zo'n gedoe in mijn hoofd, zoveel vocht, en toch zo weinig in mijn vingers! Gisteren kreeg ik klasbezoek. En ook al heb ik er geen goed gevoel bij...wat is gevoel toch? Ik zoek er al jaren naar, en ik vind -alweer- geen antwoord! Van de ene therapeut naar de andere, en allemaal komen ze tot dezelfde conclusie: ik ben moeilijk verder te helpen. We hebben nu al zoveel geprobeerd, maar hier stopt het stilaan, we verdoen onze tijd...

Klasbezoek dus. En ik merk dat de uitkomst mij weinig kan schelen, té weinig eigenlijk. Zoveel in mijn hoofd, zo weinig zin allemaal...waarom toch? Of een andere job de oplossing zou bieden? Natuurlijk niet! Niets biedt de oplossing, zelfs sterven niet. Want: waarom heb ik dan geleefd? Tja, waarom leven wij? Om geld te verdienen? Om een huis te kopen? Om op reis te gaan? Tja, daar is geld voor nodig...hmmm...maar waarom is dat geld er? Zouden we dan zoveel slechter af zijn zonder geld in de wereld?

Wil ik ergens anders werken? Nee, denk ik. Ik doe mijn werk wel graag. Maar toch...wat voor zin heeft het? Mooi dat we proberen onze jongeren een mooie toekomst in te sturen, maar wat is dan een mooie toekomst? Ze zullen altijd kinderen zijn van ouders met problemen. Ze zullen zelf kinderen op de wereld zetten omdat ze denken dat dat zo hoort. Ze zullen geld verdienen, ook al is dat net voldoende om te overleven. Again, waar slaat dit op?

Maar in een andere job is het weer wat anders...I know, I have some issues, that's the problem! Dat is al iets, ik (h)erken het probleem, maar ik zie geen oplossing. Ik zie ze gewoon niet!

Ik stop, want hier ligt iemand in bed scheef te kijken omdat ik aan het tokkelen ben op de laptop...het heeft toch weinig zin...