¡Feliz Navidad!

Eerst en vooral, een gelukkig Kerstmis voor iedereen! Ik zal trachten vandaag een korte samenvatting te geven van wat er de voorbije week allemaal gebeurd is. Maandag kwam ik terug van Guatemala, en kreeg ik te horen dat mijn zus haar kamer de nacht daarvoor in brand had gestaan... De schade bleef beperkt, hoewel toch álles uit de kamer diende gehaald te worden om schoon te maken. Daarbij hielp ik zowel maandag als dinsdag.

Maandag ging ik ook naar de mall, om kerstcadeaus voor mijn g.familie te kopen. Ik kocht voor allen een kerstmok, en vulde deze met Belgische (chocolade)koekjes. Dinsdag ging ik op bezoek bij Iliana, en ‘s avonds ging ik even met haar mama en brussen naar de schaatspiste kijken. Jaja, er wordt geschaatst in SPS, bij lekker warme temperaturen!

Woensdag bleef ik de hele dag thuis, omdat ik geen zin had in de chaos buitenshuis. De meeste Hondurezen wachten namelijk tot het allerlaatste moment om geschenken te kopen voor kerst. Omstreeks 20:30 was ik klaar om naar mijn grootmoeder te gaan, maar uiteindelijk waren we daar pas om 22:00. En de kerstmaaltijd, die begon om 23:45! Traditioneel is dat hier varkensvlees. Dessert was er niet (wat een geluk dat ik die koekjes had), en alcohol evenmin :-s. Na middernacht openden we de pakjes. In mijn g.familie is het traditie geschenken te geven met een kerstmuts op het hoofd. Leuk, leuk. Toen ik aan de beurt was, gaf ik mijn camera aan mijn g.mama, maar die slaagde erin geen enkele foto te nemen, jammer genoeg...

Tussendoor werd er ook met vuurwerk gespeeld, hoewel dat verboden is. We speelden eveneens enkele spelletjes. Fie was de grote verliezer, nog steeds door de taalbarrière... Mijn Spaans is oké, maar taalspelletjes tot een goed einde brengen is toch nog iets anders. De muziek? Wel, kerstmuziek natuurlijk, maar niet zo saai als jullie die kennen! Kerstliedjes bestaan hier in alle vormen: klassiek, salsa, merengue, punta, bachata,... Omstreeks 3:00 gingen we naar huis gaan, tot Andrea en tío Jorge (waar ik daarvoor bij woonde), me mee vroegen naar een feestje van de kerkgroep. Gelukkig kreeg ik de toestemming, en zo kon ik nog eens dansen! Rond 5:00 kwam ik thuis. Nadien pleegde ik nog een telefoontje naar mijn thuis in België, schreef ik mijn dagboek, en om 7:00 ging ik dan eindelijk slapen!

Die slaap was slechts een dutje, want om 10:00 stond ik weeral op, om op kerstdag kennis te maken met het buitenverblijf van mijn g.familie! Een uur rijden van SPS, richting Tela, bevindt zich dat huis. Tussen het groen, naast een rivier, en uiteraard met bijbehorend zwembad ;-).

Vrijdag ging ik de cadeaus voor mijn vrienden zoeken, en ´s avonds ging ik naar de cinema met mijn broer, zijn vriendin en een vriendin van haar. Madagascar 2 was de keuze, omdat ik de eerste dinsdag bij Iliana had gezien. Leuke film, toffer dan de eerste vond ik. Gisteren hadden we twee familiefeesten! Eerst het afscheidsfeest van mijn zus Susana en haar echtgenoot Oscar. Volgende week verhuizen ze naar hun nieuwe woonst. ‘s Avonds was er het verjaardagsfeest van mi tío Amilcar. Tío Jorge en Kelyn nodigden me uit om naar een huwelijksfeestje te gaan van vrienden van de kerk. Mijn g.mama gaf me toestemming, maar slechts voor een uurtje. Een kwartier heb ik gedanst, joepie :-).

En zo zijn we bij vandaag, zondag! Vroeg opgestaan, om het Internet te kunnen gebruiken. Was het niet dat ik al een uur aan het proberen ben, en dat het nog steeds niet werkt... Geen flauw idee wat er mis is. Hopelijk werkt het seffens wel, want zondag is kerkdag, dus dan heb ik anderhalf à twee uur rustig de tijd om te surfen! Zo, lieve mensen, amuseer jullie met oudjaar! Ik ga proberen er hier het beste van te maken, hoewel zo soberkes thuis zitten toch niet echt iets voor mij is... Tot de volgende keer!

once in a lifetime

Laat ik jullie nog eens verwennen met twee berichten deze week! Hier in Guatemala nog steeds alles goed. Heb al vele interessante mensen ontmoet (backpackers vooral), en toffe verhalen gehoord. De voorbije twee dagen vond ik minder leuk: de 'grootste' markt en het meer waren niet zo boeiend. Veel te veel tijd in bus (6 a 7 uur per dag)! Toch wil ik jullie twee dingen vertellen. Ervaringen die ik maar 1 keer in mijn leven zal meemaken!

Gisteren, voor we naar Panajachel (grootste en meest toeristische stad aan meer) gingen, stapten we van de bus in Solola. Daar is amper toerisme, en omdat het vrijdags markt is, wilden we daar eens een kijkje gaan nemen om misschien goedkopere spulletjes te vinden. We waren nog geen 3 minuten tussen de kraampjes, en we stonden vast! Die chaos heb ik nog nooit meegemaakt, en dat wil ik liefst zo houden! Duwen, trekken, krijsende kinderen, hysterische moeders. Ik voelde me erg onwel, kon amper ademen, maar wist tegelijkertijd dat ik niets kon voor hebben in die menigte.

Ja, ik was toch wel wat bang. Al die mensen die kleiner en bruiner zijn dan ik, in hun traditionele kledij, met hun taaltje dat ik niet versta. En dan die manden die in mijn gezicht werden geduwd... Het enige dat ik kon doen was proberen me recht te houden, zonder iemand pijn te doen. Het was misschien survival of the fittest, maar ik wilde daar niet aan meedoen.

Tweede ervaring was vanmogen. We beklommen de vulkaan Pacaya. 'Het beest' is actief, en je kan er stromende lava bewonderen. Die klim echter was niet van de gemakkelijkste. In het naar boven gaan ben ik enkele keren uitgeschoven (lavagesteente, en als dat begint te rollen...), waardoor mijn voeten soms vast kwamen te zitten. Licht paniekerig heb ik dan om hulp geroepen (ik zit er nu al mee te lachen terwijl ik het schrijf, hihi). Ik was vooral bang om weer af te dalen, omdat het allemaal zo schuift die steentjes en stenen. Ik nam dan ook mijn tijd, kwam als laatste beneden, maar stel het wel :-). En de keren dat ik viel, heb ik telkens luid gelachen. Afdalen was best prettig, zo skien zonder sneeuw!

Eens in mijn leven dus, want een herhaling zie ik niet zitten. Achteraf bekeken was het allemaal heel plezant, grappig; maar op het moment zelf toch behoorlijk beangstigend. Zo, hierbij laat ik het, genoeg verwenning, me dunkt ;-)! Alles in orde dus, genietend van de zon hier (hahaha), en absoluut niet klaar voor Kerst (pakjes, pakjes, pakjes...ai ai ai). Geniet van de zalig koude kerstsfeer ginds! Ik ben stiekem zelfs jaloers, stel jullie voor. Het is gewoon heel raar om kerst te vieren in een topje :-), Maar goed, jullie hebben waarschijnlijk meer redenen om jaloers te zijn, niet? Tot de volgende! Dikke kuzzels van jullie Fieke, die langzaam maar zeker veranderd (ideeen over reizen en zo).

¡Estoy en Guatemala!

Jups, Fietje is weer in het buitenland :-) hoewel ik dat voor jullie al langer ben hé! En ik ben erg moe, vandaar erg actief, hihi! Zal ik even kort samenvatten wat we tot hiertoe gedaan hebben? Zondag verbleven we overdag in Guatemala City, in la zona 1. Het enige dat we deden was het bezoeken van marktjes en wat rondhangen. Het was behoorlijk veilig, praktisch op elke hoek politie.

Zondagavond namen we de nachtbus naar Flores (8 uur). We kregen een gratis upgrade naar een luxebus, omdat er nog twee plaatsen vrij waren. Nu ja, luxe…eender hoe: Fie slaapt niet in bussen noch vliegtuigen. Samengevat, erg nerveus na al die uren zonder sigaret, in het donker, pure verveling dus. Maandag hebben we het rustig gehouden in Flores, een klein toeristisch dorpje aan een meer (ze noemen het een eiland, hoewel we geen boot dienden te nemen om er te geraken).

Gisteren bezochten we Tikal, een belangrijke plaats in de Maya wereld! Copán (in Honduras, remember?), is niets vergeleken bij dit park! Reuzegroot is het! We hebben dan ook véél gewandeld, geklommen, gezweet ;-). Na een uur of vijf was onze energie op, en besloten we terug te keren naar Flores (in totaal drie deeltjes gemist denk ik, maar we konden echt niet meer). Op de terugweg Vlamingen ontmoet, erg raar om nog eens Nederlands te praten! Ze hoorden zelfs niet dat ik van Antwerpen afkomstig ben! Ja hoor, het dialect is verdwenen (maar dat komt zeker en vast terug, hehe)!

Vorige nacht alweer die nachtbus op…alweer die slapeloosheid…diezelfde gevoelens… Alweer een Belg ontmoet, maar deze sprak enkel Frans en Engels. Nu zijn we in Antigua. Vandaag zouden we het rustig houden hier in het stadje, morgen gaan we naar de grootste markt van Centraal-Amerika, vrijdag naar het meer Atitlan en zaterdag beklimmen we een vulkaan. Zoals jullie kunnen lezen, een lekker gevuld plan dus!

Zo, hier houd ik het bij, want Fanny staat al ongeduldig te trippelen om de stad in te trekken! Ik zou jullie graag wat meer vertellen, maar bij deze weten jullie toch weer dat alles goed gaat! Het is hier fijn, ik voel me gelukkig (doch moe dus), en ik kijk uit hoor! Hoewel Antigua naar het schijnt niet zó gevaarlijk is, omdat het zo toeristisch is. Tot volgende week, met kerst! Dikke zoenen! Ik zie jullie graag!

typisch drukke december-dagen

Hoi vriendinnen, vrienden, ouders, familieleden, amor de mi vida, sympathisanten en alle anderen! Net zoals dat bij jullie zo zal zijn, is er hier een gezellig drukke periode aangebroken. Ik mag dan wel volop in vakantieperiode zijn, dat houdt ook het verkennen van de wereld om me heen in ;-). En dat begint met plannen…ja hoor, ik ben nog altijd aan het plannen! Enerzijds omdat dat typisch is voor wie ik ben, anderzijds omdat AFS nu eenmaal op voorhand wil weten naar waar ik zal gaan, met wie, voor hoelang, waar we zullen verblijven, hoe we er gaan geraken,…

Maandag, dinsdag en woensdag verbleef ik met de andere AFS-ers in Cuero y Salado, een ecologisch park nabij La Ceiba. Erg ‘basic’: we verbleven in een cabaña, met slechts 1 badkamer voor 10 personen! Ook veel beestjes: spinnen, bloedzuigers, kakkerlakken… En honden, die ons de eerste nacht de hele nacht wakker hielden… Dinsdagmorgend stonden we vroeg op, voor een twee-uur durende boottrip op de Rio Salado (zoute rivier). We zagen enkele vogels, apen, een krokodil, vleermuizen, en bloemen en planten. Toch vond ik het niet echt de moeite, na Costa Rica heb ik het wel even gehad met de natuur, en ik vrees dat maar weinig kan overtreffen wat ik daar ervaarde…

Gisteren bezocht ik Iliana bij haar thuis. Ze is afgestudeerd van de Universiteit, Cum Laude, met 87%! Super, toch? Morgen geeft ze een feestje voor haar afstuderen, maar daar kan ik spijtig genoeg niet bij zijn, omdat ik dan alweer vertrek naar Guatemala. Dus, druk druk druk, aangezien ik nog altijd alle kerstcadeaus dien te kopen (GROTE familie, en ook enkele vrienden die ik iets wil schenken), en ik heb nog steeds geen flauw idee van wat die dan wel mogen zijn…

Enkele dingetjes die ik al een tijdje geleden wilde vermelden, maar ik vergat het altijd. Cédric, gelukkige verjaardag! (de dag van je cumpleaños heb ik het wel als eerste punt in mijn dagboek geschreven, het is maar dat je het weet) Tweede punt, mijn fotowebsite… Ik word er stilaan gek van! Eerst werkte hij ginds niet, dan hier weer niet, en momenteel kan ik geen foto’s opladen…erg vervelend allemaal! Derde punt, mijn filmpjes, want ook dat beeldmateriaal wordt momenteel toegevoegd! Ook die werkten een tijdje geleden niet, maar nu lijkt alles terug in orde. Sinds een maand (schat ik), staat er een filmpje online waarin ik jullie iets vertel…ENJOY! Zo, hierbij laat ik het maar, want ik dien nog wat opzoekwerk te doen ivm toekomstige reisjes! Tot binnenkort, misschien vanuit Guatemala!

het gaat weer beter

Hallo allemaal! Ik kan jullie melden dat ik me terug wat beter voel. Al bij al is die wissel niet zó slecht: ik heb een eigen kamer (van de zus die niet meer thuis woont, dus lekker vrouwelijk), en na wat gepuzzel ook plek voor mijn spulletjes. Het huis is properder, georganiseerder, en er is altijd wel iets om te eten (dat was in het andere huis wel eens een probleem).

Gisteren ben ik uitgeweest, voor het eerst hier in SPS! Het voldeed niet aan mijn verwachtingen, maar het was dan ook maar vrijdag. Om 4:00 eindigde de nacht al... Wat ik deed? Eerst een stevige cocktail gedronken in Fogoncito in Mall Multiplaza, en daarachter iets gegeten, want de alcohol zat al flink in mijn hoofdje. Daarna wilden we naar een electroparty gaan, die doorging op de parking van de mall, doch het regende en daardoor was de tent leeg...

Dus, namen we een taxi naar B412, een loungeclub, maar ook daar was niets te zien (buiten een film op groot scherm). Dan maar een volgende taxi (eerst nog even de grond gekust met mijn poep...gladde stenen en hoge hielen...), naar die andere Fogoncito, waar ik twee weken geleden al eens was met Rafael. Daar fijn gedanst, tot een uur of 2:00. Terug taxi naar de mall, om daar te ontdekken dat de party al gedaan was! De politie was blijkbaar op bezoek geweest...

Tot slot dus weer een taxi, naar The Cube. Het is een discotheek waarover ik al veel had gehoord, maar ik vond er zelf niet zoveel aan. We zijn er ongeveer een uur geweest, en in dat uur werd er te veel bachata gespeeld naar mijn zin. In ieder geval, ik ben dus eens uitgegaan, en dat had ik echt wel nodig! Als je wil weten hoe ik dat voor elkaar heb gespeeld, stuur je me maar een mailtje, dan krijg je alle details!

Leen, ivm mijn nieuwe adres, ik ga dat niet doorgeven. Ik woon tenslotte nog steeds in dezelfde familie als voorheen, enkel in een ander huis. Indien er in het vorige huis post wordt geleverd, komt die zeker tot bij mij. Doch, uit ervaring weet ik dat de brieven meestal gewoon in het postkantoor blijven liggen, dus ik ga daar geregeld is bedelen ;-). Zo mensjes, ik vond dat jullie wel wat positief nieuws verdienden, ik had er zelf ook nood aan trouwens! Volgende week begint mijn reisperiode, en nadien is het kerstmis, wow, dan al! Daarover nog kort iets: ik ga trachten volgende week eens foto´s te nemen van mijn nieuwe woonst, inclusief de overtollige kerstversiering!

lo siento mis amores

Hier ben ik weer, alweer met een negatieve toon… Vandaag kreeg ik de boodschap die ik 10 dagen geleden ook al eens kreeg: morgen verhuis je. En deze keer dus voor echt, heb net mijn twee koffers ingeladen. Veel tranen dus opnieuw, hoewel die eigenlijk al sinds een tijd niet meer weggaan. Fie – de spontane, zotte meid die jullie kennen – is op reis…en ze heeft blijkbaar geen zin om terug te komen. Ik ben ze kwijt, en ik weet niet goed waar ik haar verloor: bij mijn eerste familie of bij de deze? Het is dat uitgaan, dat ontbreekt me zo! Maandag zal ik de anderen weer terugzien, en alweer al die verhalen horen over feestjes…en ik kan enkel verhalen over de malls en de Amerikaanse franquisas…

Afgelopen weekend in Gracias kreeg ik van Eva de toelating weg te gaan, ik had er zo naar uitgekeken! Echter, Gracias is een klein boerengat eigenlijk, en de enige bar was gesloten, want het weekend van de verkiezingen mag er geen alcohol geschonken worden. Dus, buiten de warmwaterbronnen, de vier kerken, het fort en de typische markt, viel er niet veel te beleven ginds. Niettegenstaande trachtte ik te genieten van het ander soort verveling, of zoiets…

Wat deze ervaring me gaat leren, begin ik me meer en meer af te vragen. Het uiten van verdriet, dat is zeker. Hoewel ik liever zou gezien hebben dat het me zou leren positief in het leven te staan. Maar, Fie, eigenlijk weet je zelf ook dat dit de eerste stap is, en een heel belangrijke, toch? Oké, even zicht in mijn dagboek, want dit zou ik eigenlijk daarin dienen te schrijven :-).

Tja, alweer verandering, alweer aanpassing… Gemakkelijk is het niet, en soms heb ik gewoon zin om het hier af te trappen. Om terug naar Thuis te komen, om terug te Leven (Fie, remember het kaartje van vorige week: gevoelens maken het leven intens! >> weeral een dagboekpassage, hehe), om me terug vrij te voelen. Maar ik ga ervan uit dat ik hier nog werk te doen heb (zelfarbeid, het sociale werk laat ik er even buiten), dat mijn therapie nog niet afgelopen is. Verdorie, als ik het zo neerschrijf, wetende dat er mensen ‘luisteren’, kan ik het verdomd goed analyseren ;-). Voilà se, kvoel me weeral wa beter! Thx liefjes! Ik zie jullie graag…en mis jullie…stuur me maar wat energie, en knuffels ook alst kan! Tot volgende week ergens, tussen de ecologische reis en Guatemala!