es lo que hay

Es lo que hay.  Bij Fanny en Tom hangt die spreuk op een bordje.  En dat klopt helemaal.  Es lo que hay.  Ik zeg het wel eens tegen mezelf.  Deze vakantie heb ik het al vaker gezegd, om eerlijk te zijn.  Vakantie die geen vakantie lijkt te zijn, zoals wel vaker.  Buiten lang slapen, merk ik weinig verschil.  Sterker nog: wanneer het geen vakantie is, kan ik de uitvlucht van 'gaan werken' wel eens gebruiken.  Nu is dat nogal lastig.  En toch werk ik.  Uiteraard.

Hoewel het vandaag pas de eerste dag was dat ik werkte.  In mijn hoofd ben ik al sinds vorige week aan het werk, maar andere dingen verhinderden dat.  En nee, die andere dingen hadden niets te maken met dansen, of feesten, of uitgaan, of weg zijn ter ontspanning.  De hecho, ik ben deze vakantie niet gaan dansen of feesten; ik ging niet uit en ik was weinig weg ter ontspanning.  En het is 'nog maar' dinsdag, maar ik vermoed dat daar geen verandering in zal komen.

Vandaag zou ik nog eens naar Boca kunnen gaan.  Echter, de zin ontbreekt ook gewoon.  Wintermoeheid, dat is één ding.  Maar deze vakantie was ook al behoorlijk bewogen op emotioneel vlak.  Vorige donderdag (jawel, 24 december) was ik aan mijn poets begonnen.  Het was nodig, want op het einde van het trimester was weer alles blijven liggen.  Ik stond nog niet ver toen ik telefoon kreeg.  Alles laten liggen/staan/vallen en de tram op.  Niet veel later telefoontje naar de dokter.  Anderhalf uur later dokter aan huis en binnen diezelfde tijdspanne zat ik in een ziekenwagen.  Dan nog eens twee uur op spoed en een uur op geriatrie, om uiteindelijk nog snel-snel een winkel te passeren en in allerijl voor één of ander 'feestmaal' te zorgen.  Een avond in mineur.

Vrijdag en zaterdag ging dat verhaal verder.  En sinds zondagnamiddag is het erg stil.  

Ik weet niet goed waarom.  Ik wil het weten, maar toch ook niet.  Ik wil gewoon leven.

En toch zit ik hier thuis.  Net zoals ik al vele avonden thuis zat.  En volgende week begin ik terug te werken op mijn werkplaats, en heb ik behoefte aan dansen, feesten, uitgaan, weg zijn.  Doch nu, nu voel ik die behoefte niet.  Ik voel weinig behoeftes, om eerlijk te zijn.  Es lo que hay.

Respect the moose!

Opgebrand.  Het klinkt niet zo best, ik weet het.  Maar zo voel ik me momenteel.  Het is echt op.  Geen fut meer.  Hard gewerkt dit eerste trimester, en nu verlangend naar morgenavond.  Naast de vermoeidheid van het werken, heb ik natuurlijk ook weer last van de jaarlijkse wintermoeheid.

Hoezo?  Het is niet eens winter!  Neen, dat niet.  Maar het wordt wél donker voor 17:00.  En dan ben ik om 19:00 moe.  Zo gaat dat elk jaar opnieuw.  Dit seizoen is niets voor mij.  Ik heb intussen gemerkt dat als ik geen plannen maak, ik ook gewoon vroeg in mijn bed kruip.  Met vroeg bedoel ik écht vroeg: soms zelfs voor 21:00.  En dat in een weekend doen...geen best idee!  Want dan zit ik al voor 7:00 aan mijn computer op een zondagochtend.  Ook niet bepaald wat ik van een weekend verwacht.

Dus heb ik maar wat dingen gepland.  Dat kan ik zo goed! ;-) zal nog blijken, of wederom, of zo.  Deze week ging ik al een keertje dansen, en vanavond herhaal ik dat.  Mogelijk dit weekend nog wel eens. Het doet goed, écht wel!  Alleen 's morgens vroeg een wekker die me vertelt dat het tijd is om naar het werk te gaan, dat is minder aangenaam.  Deze week was het echt 'mezelf erdoor sleuren'.  Dat is het.

Oh jawel, ik doe het nog steeds graag!  Alleen nu even niet.  Nu ben ik mentaal echt oververmoeid, ik ben op.  Dus deze week hoort er nog even bij.  En ik ben ze al doorgekomen tot vanavond.  Morgen zal dan ook wel lukken.  Jammer dat het enthousiasme er even niet is.  Dat gebeurt.  Al bij al doe ik het goed.

Gisterenavond speelde ik Tom, omdat hij werkte in West-Vlaanderen.  Fanny nam me mee naar Jan Jaap.  Oh jawel, die Hollander die ik een jaar geleden ook al eens bezig zag.  Maar intussen mag hij zichzelf een nieuwe Belg noemen.  Hopla!  Goed bezig!  Het was uiteraard een grappige avond, met toch het nodige sentiment en een portie serieuziteit.  Voilà, we verzinnen nog eens een woord se.

De nieuwe Belg heeft even doorgedramd over 'the moose'.  Respect the moose, do not leave the trail because of the moose, be careful for the moose, respect the moose, the moose is important,...  The moose is zoals de koe in India, volgens hem.  Toppunt was dat hij in de zeven weken dat hij geconfronteerd werd met 'the moose', geen enkele moose gezien had!  

Met wat geluk heb ik meer succes!

Nee?  Je bent niet mee?  Awel, ik heb eindelijk concrete plannen voor volgende zomer.  't Is te zeggen, ik heb vliegtickets geboekt afgelopen zondag.  En er is een Lonely Planet onderweg.  Dus ik heb leuke vooruitzichten voor komende kerstvakantie!  Namelijk mijn reis naar Canada plannen.  Eindelijk!  Ik ga nog eens op reis!  Wat een opluchting!  Allé, ja, ik ging al vaak op reis, dat bedoel ik niet.  Maar ik ga eindelijk nog eens ver op reis, buiten Europa!  Eindelijk, eindelijk, eindelijk!

Dat is echt even het enige woord dat in mijn hoofd zit: "eindelijk".  Ik wil al lang nog eens buiten Europa op vakantie.  Namibië staat nog steeds bovenaan de verlanglijst (ook die Lonely Planet ga ik mezelf cadeau doen; dat is toch het plan), en Honduras heeft ook lang gespeeld.  Maar neen, het is dit geworden.

Hoe lang we gaan?  We gaan voor vijf weken!  Oh jawel, 5 (!) weken!  Vijf hé!  Alleen wat jammer voor Saartje.  Duimen maar dat ik een geweldige oppas vind voor haar én mijn appartement.  Maar dat zal wel goed komen.  Alles komt uiteindelijk (eindelijk, hé) altijd helemaal goed.  Mits enig geduld soms

't is stilletjes

't Is stilletjes; hier.  Op andere plaatsen helemaal niet.  Daarom dat het hier zo stil is, ongetwijfeld.  Niet dat ik wild aan het feesten ben of zo, in tegendeel.  Ik heb het zelfs nog eens nodig.  Ik heb gewoon veel te doen, en ik ben moe.  In de winter ben ik veel sneller moe dan in de zomer.  Het is 22:00, en ik zou eigenlijk al een half uur in mijn bed willen liggen.  Want het is al u-ren donker, al uren!  En mijn lichaam wil dan naar bed.  En 's morgens wil het er nog blijven, want dan is het ... jep ... nog steeds donker!

Druk?  Uiteraard, wanneer niet?  Ik ben een drukbezette vrouw.  Gedeeltelijk kies ik daar voor, deels wordt mijn tijd door anderen ingevuld.  Zoals de voorbije drie weken: boodschappen doen, boodschappen doen, boodschappen voor Fie...?  Neen, daar heb ik geen zin meer in.  Ik loop voor anderen naar de winkel, wring me in bochten om dat rond te krijgen, maar heb geen energie over om voor mezelf eens te gaan winkelen.

En zaterdag heb ik mijn eerste échte housewarming.  Oh, jawel, nu pas!  Meer dan een jaar nadat ik hier introk.  Ik vond altijd dat mijn appartement 'klaar' diende te zijn vooraleer ik hier mensen 'officieel' zou uitnodigen.  En of het af is?  Neen!  Natuurlijk niet!  Dus heb ik de boodschappen vandaag geannuleerd (en ja, uiteraard voel ik me daar schuldig over) om in mijn appartement te werken.  Ik ging naar het containerpark, zette nog twee vuilzakken en dozen aan de deur, en rommelde héél hard.  Tot ik het beu was.

Toen belde ik een vriendin om last minute samen te eten en te klinken op onze vriendschap.  En nu zit ik hier.  Het is hier al wat opgeruimd, maar toch nog zeer rommelig (op andere plaatsen dan gewoonlijk) en vuil.  Morgen en vrijdag verder doen, dus.  Oeps, en dat schoolwerk?  Dat zal wel goed komen.  Soms zijn er andere prioriteiten.

Morgen krijgen we uitleg over onze nieuwe rapporten.  En in principe dienen alle evaluaties tot en met vandaag bijgewerkt te zijn.  Neen, dat is niet zo in mijn geval.  Jammer.  Soms zijn er andere prioriteiten.  Dat is gewoon zo.  Werk is niet alles.  Mijn appartement is niet alles.  Uitgaan is niet alles.  Mijn vrienden zijn niet alles.  Familie is veel.  Dansen is bijna alles.  

Dat is echt zo.  Niet dat ik nog veel dans, integendeel.  Maar dansen is echt wel bijna alles.  Ik kan niet zonder.  In mijn hoofd dans ik voortdurend.  En op de vloer regelmatig.  Ook nu weer, in mijn hoofd, met mijn lichaam, al typend.  En ik voel dat mijn bed nu echt wel roept.  Morgen weer vroeg "uit de veren" (wat een spreekwoord toch)!
 

culturele emoties

Geen idee waar dit schrijven naartoe zal gaan.  Het is een titel die ik al even in mijn hoofd heb.  Net als andere posts die al een tijdje wachten om getypt te worden.  En eigenlijk ging ik nu doelloos naar een scherm staren.  Echter, ik wist niet goed wat ik nodig had, dus dacht ik dat het tijd werd om hier nog eens langs te komen.  Het is al even tijd daarvoor.

Laat ik even stoppen met nadenken en schrijven wat ik wilde schrijven.

Ik hou van cultuur!  Ik hou van cultuur, in al haar vormen.  Ik hou van een avondje theater, een concert, een gesprek met iemand met een andere nationaliteit, een bezoek aan een supermarkt met niet-Belgische producten, een observatie van subculturen, een verkenning van verschillende muziekstijlen, een zoektocht naar een eigen cultuur die voortdurend verandert, de geschiedenis die cultuur maakt tot wat ze nu is.

Ik hou van cultuur.  Echt.  Ik omarm cultuur.  Ik vind cultuur iets heel persoonlijk.  Cultuur maakt ons (meer) mens.  Cultuur vertelt wie we zijn.  Cultuur maakt ons tot individuen die deel uitmaken van een groep.  Cultuur maakt ons verschillend van de andere.  En dat vind ik zó boeiend!

En ik kan er volledig geëmotioneerd door geraken.  Ik kan elke mogelijke emotie ervaren door cultuur.  Slechts weinige emoties kan ik werkelijk benoemen, dat is één van mijn zwakke punten.  Een werkpunt, laat het me zo zeggen.  Geen idee of ik er nog wil aan werken.  Doch, ik ervaar veel emoties wanneer ik praat over cultuur.  Ik ervaar boosheid, vreugde, blijdschap, ontroering, verdriet, woede, euforie, depressie, onmacht, angst, en zoveel meer!  Dat alles ervaar ik wel eens wanneer ik nadenk of spreek over cultuur.  

Deze post zit al even in mijn hoofd.  Ik kwam in een conversatie met toch wel wat extreme, radicale uitspraken.  En daar zat ik dan, de minderheid verdedigend.  Oké, toegegeven, die minderheid wordt steeds minder een minderheid.  Gelukkig maar, mijns inziens.  Maar waarom zijn er nog steeds minderheden?  Waarom?  Waarom kan niet iedereen gewoon accepteren dat iedere persoon een eigen cultuur heeft?  Echt, iedere persoon heeft een eigen cultuur!  Jij hebt dat, en ik heb dat ook.  En soms droom ik - tevergeefs - dat anderen dezelfde cultuur hebben als ik.

Neen, dat nu ook weer niet.  Want dan ben ik niet meer uniek, noch die andere.  Maar al die onverdraagzaamheid...ik word er niet bepaald gelukkiger van.  Echt niet.  Of ik dan nooit onverdraagzaam ben?  Natuurlijk wel.  Ik word het wanneer mensen raken aan iemand die me nauw aan het hart ligt.  Echter, ik word dan onverdraagzaam naar één individu, niet ten opzichte van een hele groep die blijkbaar tot 'dezelfde cultuur' behoort.

Want in mijn ogen behoren we dus allemaal tot een eigen cultuur.  Want we behoren tot een zekere grote cultuur.  Maar we zoeken ook subculturen op, omdat we ons onvoldoende compleet, gesteund of wat dan ook, voelen binnen onze cultuur.  Maar die subcultuur gaat ongetwijfeld ook weer kenmerken voorop stellen (of achterop stellen) die ons minder liggen, dus gaan we verder op zoek.  En zo komen we allemaal tot een eigen cultuur.

En dat heeft geen naam.  Of zoiets.  Mijn gedachten gaan razendsnel.  Mijn vingers nog sneller.  Tot welke cultuur ik dan behoor?  Tot de Fie-cultuur, natuurlijk.  En of mijn cultuur de beste is?  Uiteraard niet.  Maar ik schaam me niet om mijn cultuur.  En ik voel wel soms plaatsvervangende schaamte voor anderen hun cultuur.

Oeps, dat komt mogelijk verkeerd over, maar dat is dan maar zo.

Oké, terug naar de titel.  Want mijn verhaal is nog niet klaar.  Haak gerust af, als je dit te diepgaand, verregaand, extreem, radicaal, of wat dan ook vindt.  Het is je goed recht.  Ik heb nooit iemand verplicht om hier te komen lezen.  Ik zal dat ook nooit doen.  Ik verkies bewuste lezers boven voyageurs.

Hopla
  kwam dat er even zomaar uit

Deze post ontstond een dag later.  Toen ik opnieuw in een zaal vol mensen zat die toch voor een gedeelte mijn overtuigingen delen.  Een zaal vol mensen uit verschillende culturen, verschillende achtergronden, verschillende subculturen, een verschillend geloof, een verschillend beroep, verschillende families, verschillende vriendengroepen, verschillende verschillen.  En die avond voelde ik me zo verbonden.  Ik wist (bijna zeker) dat er op die plaats, op dat moment, geen plaats was voor onverdraagzaamheid.  En dat ontroerde me zo. 

Dat kan me zo ontroeren.  Ik kan op zo'n moment echt met tranen in mijn ogen zitten.  Want, ja, ik kan verdorie ongelooflijk emotioneel worden bij schijnbaar kleine dingen.  Emotioneel op alle vlakken.  Ontroerd, blij, gelukkig, boos, woedend, droevig, triest, depressief, verdrietig, (on)rustig,...  Dat kan ik.

En nu zit ik hier, se.  In mijn zetel.  Schrijvend over veel en niets.  Schrijvend over wat voor mij cultuur is.  Schrijvend over iets dat ik niet weet en waar ik veel over weet.  Schrijvend vanuit mijn gevoel, mijn hart, mijn grondvesten.  Schrijvend, wetend dat dit foutief begrepen kan worden.  Schrijvend, wetend dat dit niet begrepen kan worden.  En ook schrijvend, zoals ik dat kan.
 

bedperikelen

In bed, laptop op de schoot.  Al even getracht in slaap te geraken, maar enkel kwaadheid en verdriet.  Tranen en een hartslag die verhoogt.  Want ik maakte een fout, een vergissing.  En deze keer heeft het eens niets met mijn werk te maken.  Of toch niet rechtstreeks.

Collega's, is dat werk?  Neen, ik denk het niet.  Sommige collega's zijn vriendinnen.  Andere collega's waren dat ooit.  En over die mensen gaat deze post.  Want zij bezorgen mij zo'n slapeloze nachten.  Mensen die oordeelden en veroordeelden.  Mensen die stopten me te steunen.  Mensen die wel graag alles weten over mij, maar blijkbaar vooral om daar dan over te kunnen gaan praten met andere mensen zoals zij.

Ik woon hier nu een jaar en kreeg al wel wat mensen over de vloer.  Toch organiseerde ik nog geen enkele 'officiële' housewarming.  Ik vond dat het tijd werd, en de eerste staat intussen op de kalender.  Het wordt een avond onder vrouwen. Die vrouwen kregen op voorhand een e-mail van mij met een link naar een Doodle.  Want ik wilde zeker zijn dat genoeg ladies zich zouden kunnen vrijmaken.  En die Doodle, die verstuurde ik ook naar veroordelers.  Nee, geen beter woord op dit moment.  Ik ben moe.

Ik geloof in de goedheid van mijn medemens.  Ik geloof in nieuwe kansen.  Ja, daar geloof ik in, maar niet in sommige andere zever.  Soy quién soy.  In ieder geval, heel wat dames vulden de Doodle niet in voor de deadline.  Dus ik liet er nog wat extra tijd over gaan.  De dag dat ik de bevraging ging sluiten, vulde iemand op de valreep nog haar keuzes in.  En vloeken dat ik gedaan heb!  Ja, ik vloek.  (Wie niet?)

Ik heb gevloekt omdat die bewuste persoon toevallig ook plots niet meer zat waar ik haar elke ochtend begroet.  Er zat iemand anders.  En in de wandelgangen (want die zijn populair op mijn werk) waait er wat over gewicht en zo.  Uhu.  En zo iemand nodig ik uit?  Iemand die mij veroordeelde en me blijkbaar ook niet vertrouwt, of zoiets.  Stomme trien

Ach, ik zou me er wel over zetten.  Dacht ik.  Hoewel het me niet losliet.  Zeker niet toen ik besefte dat ik eigenlijk een hele club had uitgenodigd, behalve de voorzitter.  Want de voorzitter deelde dat voorzitterschap ooit met mij.  Echter, zij kwetste me het hardst van alle collega's, waardoor ik besliste dat zij hier niets te zoeken heeft.  Doch ik wist, dat wist ik zeker, dat daarover gesproken ging worden.

So what?  Vraag me dan waarom!  Maar neen, dat dan ook weer niet!  Toch niet spreken, zeker!??!  Neen, gewoon het juiste moment afwachten: vier tegen één.  En boem!  "Ja, als zij wil komen, mag zij komen."  Stomme, stomme trien!  Natuurlijk niet!  Ik wil een leuke avond!  Spannend, maar geen spanning!  Ik wil geen mensen in mijn thuis die me zo ver krijgen.   Mensen die me kwaad, met tranen en zonder slaap mijn bed in sturen.

Dus, ja, je mag het door vertellen.  Je weet heel goed over wie dit gaat.  En ik blijf mezelf moed inspreken om het ook eens persoonlijk te zeggen.  Eigen ruiten inslaan?  Dat zal ik zeker doen.  Maar zo'n achterbaks gedoe, daar heb ik een hekel aan!  Bedankt, bij deze, aan diegenen die wél eerlijk en ongezouten hun mening hebben gegeven.  Met jullie kan ik wel gewoon verder.  Merci

Chippy - Allé

Zo, ik ben hier weer.  Ik twijfelde wel.  En toen dacht ik "shoot me, bite me, ik doe niets illegaal" en nog zo van die dingen.  Want gisteren hoorde ik 's avonds op school te zijn om te helpen bij de Italiaanse avond, maar ik ging naar een optreden.  Ik had de tickets al gekocht in februari, lang voor de schoolkalender van dit schooljaar bekend was.  Dus miste ik een avondje horecaplezier.  

Ik was bang dat ik mijn hoofd niet ging kunnen leegmaken.  Er heerst momenteel echt maar één ding in mijn leven, en dat is stress.  Dat had je al wel door, ongetwijfeld.  Ik doe veel en toch lijkt het of ik doe niet genoeg.  Ik doe veel en toch vergeet ik zaken te regelen of maak ik fouten die pas op het nippertje ontdekt worden.  En dus kwam ik met een wrang gevoel thuis en vreesde ik voor mijn avond ontspanning.

Toch kwam het goed, dankzij die vijand-vriend met beginletter a.  En eigenlijk vind ik dat erg fout.  Dat is erg fout.  Maar het deed me wel goed.  Voor één nacht vergat ik even mijn werk en al wat daarbij komt kijken.  Echter, toen ik opstond was ik me er al terug erg bewust van.  Maar ik zette het opzij, en dat was nodig.

Je wil niet weten hoe moeilijk dit typen is.  Ik weet dat ik het niet opzij kan zetten.  Want door het opzij te zetten, verlies ik tijd en die tijd heb ik nodig om ooit alles gedaan te krijgen.  En ik zit al terug in dat ongezonde denken, in die ongezonde routine.  Ik weet het wel, maar hoe krijg ik het anders ooit gedaan?  Pfff

In ieder geval, ik zal je vertellen waar ik naartoe ging.  Ik bezocht met Fanny onze Stadsschouwburg, om samen met vele andere vrouwen een groep mannen toe te gillen.  We gingen naar een optreden van de Chippendales!  Jawel, dat lees je goed!  En neen, ik hoef me daar niet om te schamen.  Het was grappig, leuk, helemaal wat ik ervan verwacht had.  Ik ben blij dat ik het eindelijk eens heb kunnen doen.

En misschien geloof je me niet, maar die mannen zijn razend populair!  Onvoorstelbaar hoeveel vrouwen naar huis gingen met nog een extra gadget en/of een foto samen met enkele spierbundels.  FYI: die foto's betaal je 10 euro per persoon.  Voor de helft had ik het nog gedaan, maar ik verliet de wachtrij op het moment dat men mij 10 euro vroeg.  

Na dat avondje cultuur ging de trip verder richting Bar Cartagena.  Nog wat napraten bij een Pisco Sour, wachtend op Tom die ons nog ging vergezellen.  Eens hij was toegekomen, gingen we voort naar Cuba Bella, voor de tweede avond op rij.  De muziek en het volk vielen tegen, maar we hielden vol.  Naarmate de nacht vorderde, kwamen de latino's ook binnen gesijpeld en werd het feestje toch iets beter.  Doch, echt goed gedanst hebben we maar weinig.  En toch was het al 5:00 toen we Maria (Frituur nr. 1) een bezoekje brachten.

Van daaruit ging ik richting het metrostation op de Groenplaats, maar dat bleek nog niet toegankelijk te zijn.  Ik betaalde dan maar een dure taxirit naar huis, want te voet gaan zou niet meer zo verantwoord geweest zijn.  Aangezien ik op 24 uren tijd deze week twee keer werd aangesproken dicht bij mijn woning.  Daar zou ik deze ochtend niet goed hebben op kunnen reageren.

Helaas leidt zo'n nacht tot een verloren dag.  Aanvankelijk had ik vele plannen gemaakt vandaag, maar ik heb ze geannuleerd deze middag.  Want mijn hoofd en maag hadden nog last van mijn nachtelijke uitbarstingen, dus bleef ik tot een stuk na de middag in bed.  Eens op maakte ik mijn favoriete katereten: een uitsmijter.  En ik belde even met Chris.  Daarna mezelf proper gemaakt en nu ben ik hier.

Binnen een half uurtje vertrek ik naar Bonheiden.  Els pikt me daar op om samen naar een kaas- en wijnavond te gaan.  Jawel, mijn vijand-vriend zal er ook weer zijn.  Later op de avond gaan we nog naar een verjaardagsfeestje van een collega.  Els liet me al weten dat ze het niet laat wenst te maken, en ik heb hetzelfde gevoel momenteel.  Morgen werkendag...weeral

kortaf

Daarnet telefoneerde ik met een collega en kwamen we tot de conclusie dat velen van ons op de tippen lopen en daardoor 'kort' staan.  We staan kort, want we hebben geen tijd.  We hebben geen tijd om te overleggen, maar evenmin om bv. e-mails deftig te beantwoorden.  Dus antwoorden we kort(af).  En dan wordt voor sommigen het negatieve gevoel dat al heerst nog versterkt.

Neen, ik kan weer niet veel vertellen.  Ik ben sinds zondag veel aan het werken.  Te veel.  Want vandaag geef ik er de brui aan.  Maar om dan te gaan ontspannen, met zo'n gespannen gevoel?  Dat ook weer niet.  Ik blijf hier aan die computer gekluisterd, kijkend naar de rommelhoop rondom mij.  Beseffend dat ik veel doe maar dat het lijkt alsof ik niks doe.  Ik kom niet vooruit.

Ik ben me ook van heel weinig bewust.  Daarnet in mijn mailbox één of andere reclame waarin stond dat we komend weekend overschakelen op winteruur.  Ik wist dat niet!  Ik weet dat het er zit aan te komen.  Ik voel het, ik ervaar het aan de donkerte 's morgens en 's avonds, maar dat we nu de klok al gaan terugdraaien, neen, dat wist ik niet.  Ik weet ook niet dat er staking is geweest bij de postmaatschappij.  De NMBS, ja, dat natuurlijk wel, want dat heeft invloed op mijn woon-werk-verkeer.

Ik zie alleen maar Smartschool en doelstellingen en groepswerkplannen en individuele handelingsplannen en verbeterwerk en een vuil, rommelig appartement en een kat die weinig aandacht krijgt en een lege ijskast en een winkellijst waarmee ik niet naar de winkel geraak en onbetaalde facturen en...  Ik zie veel.  Maar niets dat buiten mijn persoonlijke ruimte ligt.  Ik heb het druk.  punto

Rapporten?  Die maken we niet.  Voorlopig toch niet, denk ik, blijkbaar.  En toch zoveel werk!  Lesgeven?  Ah, ja, dát hoort onze hoofdtaak te zijn!  Echter, er zijn zoveel andere zaken.  En momenteel pikken die bijna alle beschikbare (vrije) tijd in.  Ach, het 'ontspanningsverlof' komt eraan.  En ja, ik heb al ontspannende plannen.  Doch, ik heb ook een to-do-list waarnaar ik eens dien te kijken.  Want ik heb die bewuste lijst al drie weken niet meer vast gehad omdat er zoveel andere dingen telkens tussen komen.  Zoveel andere verwachtingen.  En dan schiet het me plots te binnen dat ik niet in orde ben met zaken die mijn collega's ook nodig hadden.  Want ik bekeek de lijst niet meer.  Want ik had nog ander werk, dat ook dringend leek.  En er was geen ruimte voor overleg, waardoor niemand me eraan herinnerde.  Want als je mij kent (en ik ga ervan uit dat men mij kent na 6 jaar), weet je dat ik niet zo goed ben in organisatie.  Gek genoeg is auti-Fie in zo'n dingen niet goed.  Ik begrijp het amper zelf ;-)

En ik doe veel en wil veel.  Dat weet je al.  En mensen zeggen mij dat ook.  Ja, ze hebben gelijk.  Maar wat als ik nu zo'n doorsnee leven had als sommige anderen?  Wat als ik een huisje, tuintje, boompje, kindje(s) had?  Dan zou ik ook minder tijd hebben om te werken.  Ik werk gemiddeld meer dan de mensen met dat doorsnee leven, denk ik.  Ik mag anderen hun agenda niet maken, want zij mogen dat voor mij ook niet doen.  Ik mag anderen niet bekritiseren, dus bekritiseer mij ook niet, a.u.b..

Ja, ik ging dinsdagavond naar een informatieve, culinaire avond in het MAS.  Ja, ik bezocht gisteren Elzy.  Ja, ik ga vanavond dansen.  Ja, ik ga morgen met Fanny naar sixpacks kijken.  Ja, ik ga zaterdagavond naar een kaas- en wijnavond én naar een verjaardagsfeestje.  Ja, mijn buurvrouw komt zondag op bezoek.  Ja, dinsdagavond praat ik met ouders en woensdag ga ik opnieuw naar Elzy.  Ja, ik heb al plannen voor de herfstvakantie.  Veel ladiestripjes, eigenlijk.  En, ja, toch, ja, toch heb ik de computer deze week soms pas uit gezet tegen middernacht.  Toch had ik alweer last van migraine gisteren.  Ook dat, ja.

Amai.  Het komt er weer vloeiend uit.  Ventileren noemt men dat.  Of zo noem ik dat toch.  En nu tijd voor ontspanning.  Of toch een poging tot...  Doucheke pakken en klaar maken voor wat dansplezier.  *kuch-kuch* plezier?  Dat verhaal heb je nog steeds te goed van mij.  Ooit, wanneer het allemaal wat rustiger wordt!

werkdruk

Oh jawel, ik ervaar werkdruk.  Ja, nog steeds, ja.  En omdat ik niet wil stoppen met aan de computer zitten, maar eigenlijk voel dat het (door)werken ook niet meer lukt, kom ik naar hier.  Ook omdat het te laat is om mensen op te bellen, of zoiets.  En te laat om in mijn boekje te gaan schrijven, want dat duurt dan nog zo lang.  Typen gaat sneller.

Oei.  Neen, ik ben niet echt in een blogbui.  Echter, ik wil gewoon nog even aan de computer zitten.  En ik wil ook gewoon nog even wat komen vertellen.  Ook al heb ik dus geen blogbui.  Oei, dit is heel veel herhaling!  Heel veel oei, blogbui, gewoon, even, nog,...  Excuses.  Je mag ook stoppen met lezen!  Ik hou je niet tegen!

Het is verdorie veel.  Niet alleen voor mij.  Neen, dat hoor je mij niet zeggen.  Nooit.  Je hoort me zeggen dat het voor velen veel is.  Je hoort me ook zeggen dat sommigen niet die trots hebben.  Excuseer, dat is de waarheid.  Ik heb die trots wel, en dat durf ik met trots te zeggen.  Doch, het maakt het niet gemakkelijker.

Het maakt het zelfs ongezond, bij momenten.  Want soms slorpt het mij zó op!  Soms vergeet ik de wereld rondom mij.  Soms vergeet ik te genieten.  En ik weet dat het morgen gedaan kan zijn; of binnen 80 jaar (jups, dat is wel zéér optimistisch, maar quién sabe...?).  Maar het kan dus ook [overmorgen] zijn.

Wow, ik schrik weer van mezelf!  Enkele minuten hier, en de letters blijven maar komen.  De woorden volgen mekaar op.  Zonder nadenken bijna, gewoon gáán!  En daar ben ik ook wel trots op.  Misschien ligt het je niet, deze stijl.  Maar het is wél Fie's stijl.  Duidelijk mijn stijl.  Wie me kent, zal het bevestigen.  Dat geloof ik toch

Hoewel, vandaag werd het nog maar eens duidelijk dat ik meerdere stijlen heb.  Of zoiets.  Ik heb alleszins verschillende eigenschappen naargelang de rol die ik op een zeker moment uitdraag.  Want ik kan heel geduldig zijn in mijn job, maar in mijn privéleven kan ik dat een pak minder.  Dat werd me vandaag letterlijk gezegd.  En het klopt.  Ik weet dat.  Maar al snel kwamen we tot de conclusie dat het iets te maken heeft met (over)compensatie.  Met iets voor je beroep goed kunnen, maar dat eigenlijk niet in je natuur hebben, of zoiets, waardoor het daarbuiten een pak zwaarder wordt.

Wow

Geduld, ja, dat heb ik wel in mijn baan.  Doch, ik verlies het wel eens.  Zoals iedereen, zeker?  Het is menselijk.  Ik ben een mens.  Ik bén een mens.  Echt wel.  Dus verlies ik mijn geduld wel eens, net als andere mensen.  En wanneer dan blijkt dat anderen er wel in slaagden, voel ik me {je wil niet weten hoe lang ik nu al een geschikt woord zoek} tekort (gedaan), niet professioneel genoeg, ongeschikt!  Dat is het!  Ongeschikt!  Ook dat niet, hoor.  Pfff, je kent me toch al?  Gevoelens...

En toch is het tijd om mijn bed in te gaan.  Mogelijk met nog wat hersenspinsels die bij gelegd worden.  Of zo.  Het is te laat.  Te laat op een donderdagavond.  Te laat om mezelf niet goed te voelen over zaken die gebeurd zijn.  Dat is niet nodig, het heeft eigenlijk geen zin.  Verstandige gedachte...Nu die gedachte nog omzetten in een actie!

en neen...dit is géén negatieve post; ik weet niet wát het is; gewoon...gewoon
 

mezelf voorbij

Na een week van rust beleef ik nu het omgekeerde.  Wederom slaag ik er niet in een evenwicht te vinden.  Weer zeg ik niet 'nee'.  Ah nee, hé, want ik wil veel.  Nog steeds.  Natuurlijk.  Maar daardoor voel ik momenteel een enorme onrust.  Dit wordt een zeer hectische week.  Het is een hectische week.

Waarom?  Het begon al afgelopen weekend.  's Zaterdags werk ik niet, gisteren wilde ik naar de Gummarusfeesten in Lier.  Dus wat te weinig gewerkt.  Waardoor ik nu nog werk zit in te halen.  Maar enkele minuten geleden besliste ik dat dat te gek voor woorden is.  Dat even ontspannen hoort.  En nu ben ik dus hier.

Van zaterdagavond tot gisteren was ik niet thuis; ik was bij Chris.  Daardoor heb ik niet alles kunnen wassen dat ik wilde wassen.  Geloof het of niet, maar er ligt nog steeds kledij die ik droeg in Tenerife, wachtend op gewassen worden...  Het zal weer niet voor deze week zijn.  Nu ben ik al terug bij Chris.  En Saartje?  Ja, die zit zielig alleen.  Enkel vorige nacht kon ze mijn aanwezigheid voelen, ik sliep een nachtje thuis.

Ik ben weer bij Chris, omdat ik af en toe dien te gaan werken met de auto.  Want naar de dierenwinkel gaan en mijn strijk wegdoen, dat doe ik in Mechelen.  Momenteel toch, want in Antwerpen is het strijkatelier maar één dag toegankelijk voor mij.  En op dit moment heb ik het zo druk, dat ik zelfs die éne dag er niet geraak.  

En nu wil ik ontspannen, maar hier zit ik.  Helemaal gespannen, om eerlijk te zijn.  Gespannen om mijn vol hoofd.  Want morgen naar de dierenwinkel, strijk wegdoen, naar Antwerpen, naar DocAtlas, naar Elzy, naar de dansles...  Woensdag naar Lily, dus weer niet thuis.  Donderdag werken en dan nog heel mijn appartement poetsen, naar de supermarkt en koffer pakken voor het vertrek naar Sunparks.  Het is echt veel.

En daarnaast heb ik nog steeds geen badkamerkast.  Ik heb er ook de tijd en energie niet voor om er te blijven achter zitten.  Stomme, stomme Home 24.  Koop er nooit iets!  Zéér slechte service, weinig tot geen communicatie vanuit de klantendienst.  Pfff...  En andere administratieve zaken blijven ook liggen.  Druk, druk, druk!

Daarnet heb ik Chris naar zijn dansles gebracht.  Ik ga hem ook terug ophalen.  Ik wil zijn dansles wel eens zien.  Dus ik ga wat vroeger terug keren.  Ik denk meer en meer om nu ongeveer al te vertrekken.  Want ik voel me echt gestresseerd, dus misschien ontspant dat me wat.  Kijken naar andere dansers...  misschien, tal vez, quizás

rust nemen / vinden / zoeken

Vandaag maak ik bewust tijd voor dit schrijven.  Ik voel dat ik het nog eens nodig heb.  Oktober is hier!  De rust keert stilaan weer.  Over de september-drukte kan ik niet meer spreken.  Die is gepasseerd.  Of toch ongeveer.  Eigenlijk duurt ze altijd maar een drietal weken.  Dan komt dat moment dat ik het besef, het moment waarop ik besef dat ik tegen zo'n tempo niet kan doorgaan.  En dan neem ik bewust rust.

Meestal is het dan al te laat.  Meestal heb ik tegen dat moment al een zekere vermoeidheid opgebouwd.  Mijn lichaam reageert onmiddellijk op zo'n vermoeidheid.  Ik krijg dan keelklachten.  Mijn keel doet pijn, mijn stem valt bij momenten uit.  Dat is dit schooljaar niet anders.  En soms komt het door te veel uitgaan, maar dat is deze keer helemaal niet het geval.  Ik ging eigenlijk niet uit in september.  Vorige vrijdag ging ik voor het eerst dansen, maar ik hield het echt wel rustig.  Niet laat weg geweest, niet hard door gedanst.

Rust vind ik moeilijk.  Naast al het schoolwerk (dat nu dus al iets meer blijft liggen) heb ik soms ook het gevoel dat anderen mij opeisen.  Ik durf wel 'nee' zeggen, doch ik blijf altijd achter met een wrang gevoel.  Elzy is zo iemand.  Al vele jaren tracht ik haar wekelijks een bezoekje te brengen.  Doch, die bezoekjes worden steeds vermoeiender.

Begrijp me nu niet verkeerd.  Ik doe het nog steeds met plezier.  Ik herinner me de mooie tijden samen en ik begrijp maar al te goed dat ze nu hulpbehoevend is.  Ik heb er geen problemen mee om wekelijks haar boodschappen te doen en enkele huishoudelijke taakjes uit te voeren.  Zeker niet.  Maar...het vraagt planning, organisatie, inzet, geduld, doorzettingsvermogen,...  Allerlei zaken die niet meteen voor rust zorgen.

Ik ben momenteel op zo'n punt dat ik bepaalde dingen overweeg wat Elzy betreft.  Ik praat er wel eens over met mensen.  En dan besef ik dat het mooi is dat ik mij bepaalde dingen bedenk, maar dat die dingen niet realistisch zijn.  En dat ik ze misschien eens met haar zou kunnen bespreken.  Echter, gevoelens en zo...daar praat ik eigenlijk nog altijd niet zo gemakkelijk over.  Ik klap dicht en/of vlucht in boosheid.  Ik probeer het wel eens, maar sommige dingen kan ik gewoon gemakkelijker neerschrijven.  Zwart op wit.

Ik ben vooral bang dat ik spijt ga hebben.  En dat wil ik niet.  Dat weet je.  Echter, mensen zeggen me dat ik veel doe.  En dat is ook wel zo.  En toch...kan ik niet meer doen?  * vol hoofd *

Vol hoofd, want er zijn nog veel meer dingen.  Er is zoiets als 'Fie is vrij op woensdagnamiddag'.  Ja, dat is zo.  En ook op dinsdagnamiddag ben ik vrij.  Op dinsdagnamiddag ga ik naar Elzy.  Andere dingen wijken daarvoor.  Geen schoolwerk, geen huishoudelijk werk.  En op woensdag dus ook niet.  Want 'Fie is vrij'.  Dus maakt Fie plannen met mensen die ervan uitgaan dat ik 'vrij' ben. 

Op zich niet erg, hoor.  Ik kan 'nee' zeggen.  En toch draait het uiteindelijk uit op 'ja'.  Misschien wil ik te veel?  * vol hoofd *

Natuurlijk wil ik veel.  Ik heb dit leven, ik ben hier nu!  Hoewel ik nog steeds niet begrijp waarom ik hier ben.  En dat zit ook wel in mijn hoofd.  Niet wanneer ik op mijn werk ben.  Misschien ben ik daarom hier...Quién sabe?  Oh ja, dat is een goeie...Dios, claro!  Jups, ik ga weer door een donkerdere periode.

Niet dat dat een probleem hoeft te zijn. We maken het allemaal wel eens mee, zeker?  Hoewel, soms zie ik mensen die glimlachen.  Gewoon, glimlachen.  En dan denk ik 'wauw!'.  Dat denk ik dan.  Echter, ook zij zullen wel eens door een donkere periode gaan, alleen niet zo vaak als ik.  Denk ik dan.  Het zij zo.

Zoals altijd kan ik mijn vinger er niet op leggen.  Ik weet niet juist waar het schoentje wringt.  Natuurlijk zijn er wat frustraties.  Er zijn ook vermoeiende momenten, ziektekiemen, slapeloze nachten, schuldgevoelens; En niet te vergeten: een vol hoofd.  Ah ja, dat had ik al verteld!  Ik heb een vol hoofd.  Niets nieuws onder de zon, eigenlijk.

En dan wil ik daar niet dieper op in gaan.  Dat is voor mijn boekje.  Ja, er zijn dingen die ik niet blootgeef.  Heel wat, om eerlijk te zijn.  Zo eerlijk kan ik nog zijn.  Het volle hoofd heeft vooral te maken met planningen die in mijn hoofd zitten maar niet tot uitwerking komen.  Ik vermoed dat ik te veel wil.  En dan crash ik en eindig ik in de zetel.  Voor een tijdje....

Want ja, ik wil veel.  Ah ja, dat had ik ook al verteld.  Als je het nog niet door had, ik zal het nog even benoemen: dit is zo'n (half-)filosofische post.  Ik wil dansles volgen (2x per week, want het is kostelijk dus kan ik er maar beter alles uithalen), ik wil sporten (want ik word dikker en dien nog 11x te gaan de komende drie maanden of mijn beurtenkaart vervalt wééral), ik wil om de twee weken naar de rueda, ik wil minstens één keer per week gaan squashen, ik wil één keer per week gaan zwemmen, ik wil met mijn vriend(inn)en afspreken, ik wil een volledig proper appartement, ik wil wat cultuur opsnuiven, ik wil, ik wil, ik wil!

Zie je, ik wil echt veel!  Alleen de actieve lijst, of hoe noem ik dat, de lijst met sportievere activiteiten, is al zó lang!  En ik wil ook nog tijd maken voor mijn LAT-relatie.  Ook dat vraagt tijd, uiteraard.  Tijd die ik eigenlijk niet heb.  En toch maak ik hem.  Het lukt ook.  Op één of andere manier.  Doch, het is niet simpel.

Keuzes maken, dus.  Echter, dat kan ik dan weer niet.  Het is allemaal belangrijk!  En dan eindig ik hier, in de zetel.  Op zich geen probleem, zoals eerder benoemd.  Het komt wel goed.  Uiteindelijk.  Eigenlijk wil ik nog veel meer vertellen.  Ik wil, weeral, hehe!  Ik wil nog vertellen over de wereld, ja, dé wereld, niet mijn wereld maar dé wereld.  En ik wil nog vertellen over mijn plannen de komende periode.  Maar dan ben ik weer met mijn plannen bezig.  En over mijn nieuwe dansles wil ik ook nog wat kwijt.  Maar dit is een filosofisch schrijven.  Dus hier stop ik.

bijna een maand stil :o

Dat ik het druk heb, dat kon je al wel raden.  We zijn ondertussen halfweg september, maar het werk blijft zich opstapelen.  Voor elk geschrapt ding van de to-dolijst, komen er minstens twee nieuwe in de plaats.  Echter, dat hoort bij mijn job en ik weet dat uiteindelijk alles ooit wel eens gedaan geraakt.

En toch zo'n lange stilte.  Ja, want zelfs die twee weken voor de school terug startte, had ik het behoorlijk druk.  Ik wil je graag even 'bijwerken', want zelf vind ik het achteraf ook wel fijn om terug te komen lezen en ontelbaar veel momenten te herbeleven.  Dus zal ik in deze post starten waar ik stopte.

Op 15 augustus ging ik met Eline naar l'Epicerie du Cirque.  Duidelijk goed gespendeerd geld!  Een hele ervaring, het was zalig!  Ik denk, en volgens Eline klopte dat, dat enkele zaken wel atypisch waren voor een sterrenrestaurant: we dienden ons bestek de hele tijd bij ons te houden, het werd niet afgeruimd of vervangen; en de muziek leek van de radiozender Nostalgie te komen.  Op zich allemaal geen probleem.  Het zesgangenmenu met aangepaste wijnen was een heerlijke keuze!  Eline bleef die avond ook slapen.  Het werd uiteindelijk een zeer gezellige avond met veel getetter.  

De dag nadien bracht ik de laatste dingen in orde voor het vertrek naar Tenerife.  Gelukkig wilde Shana voor Saar komen zorgen, want ik vond geen oppas. Toegekomen op het zuiden van het eiland wachtte ons nog een busrit van twee uren.  Het noorden vonden we echter veel aangenamer wat het klimaat betreft, dus we zaten daar goed!

In Tenerife verbleven we in een fantastisch appartementje.  We hadden een leuk terras waar ik veel tijd doorbracht.  We bezochten een stadje in de buurt en gingen een dag wandelen in Parque Nacional El Teide.  Daarvoor dienden we wel een auto te huren, want de bus ernaartoe zat twee dagen achter elkaar vol waardoor we niet mee mochten.  Gelukkig dachten we na over een plan B.  Shoppen deed ik bijna dagelijks, de Spaanse solden konden me (te) goed bekoren!

Het hoogtepunt van de reis zou sowieso het concert van Maná worden.  Helaas hadden we op ons appartement geen wifi, en ik begon steeds meer te denken dat ik andere tickets wilde.  Want voor wie logisch nadenkt: een reis naar Spanje maken om een optreden te zien, maar tickets kopen om 'ergens' op een tribune te zitten...gekke keuze, toch?  De tickets omruilen (upgraden), kon helaas niet.  Dat wist ik al voor ons vertrek.

Ter plaatse hebben we uiteindelijk een datapakket gekocht bij onze provider.  De ochtend van het concert vond ik nog tickets 'premium'.  Dat betekende in de tweede ring voor het podium en de catwalk. De oude toegangsbewijzen verdwenen in de prullenmand, maar het was het waard!  We stonden echt dichtbij en de artiesten zijn op een bepaald moment zelfs vlak naast mij gepasseerd (op weg tussen twee podia).  Het concert zelf was geweldig!  Ik denk dat ik nog eens terug ga wanneer Maná opnieuw een tour door Europa (Spanje, dus) houdt.

Twee dagen na thuiskomst begon ik terug te werken.  Eerst twee vergaderdagen en een klusjesdag.  Tel daarbij twee infoavonden en je begrijpt dat het direct 'boenk erop' was.  Toch probeer ik tussen al het werken door ook nog verder te genieten van vrijetijdsactiviteiten.  Zo kwam er voor Tom zijn verjaardag nog een zevende festivalletje bij: Celtic Night Geluwe.  Een kleinschalig festival met Ierse Folk en een middeleeuwse markt en activiteiten.  We gingen voor één nacht.  Helaas kregen we wel wat koude en regen over ons heen.

Vorig weekend, ook nog voor Tom zijn verjaardag (dank je, Tom!), gingen we naar Cirque du Soleil.  Het was voor mij de derde keer dat ik de kans had om zo'n voorstelling bij te wonen.  Het blijft een prachtig spektakel!  Voor de rest hield ik het rustig afgelopen weekend.  Het was nodig dat ik even wat rust inlaste.

Zondag werkte ik nog een hele dag en 's avonds gingen we een uurtje squashen.  Ik had nood aan wat beweging na een dag achter de computer.  En aangezien ik al niet ging dansen, was dat een welkome afwisseling!  Over dansen gesproken, ik heb beslist om terug salsales te volgen.  Ik ga me denk ik wel maar voor één reeks engageren.  Eens ik terug wat nieuwe dingen ken, kan ik weer alleen verder.  Want mijn eisen liggen hoog, en weinig lesgevers kunnen daaraan voldoen.  Dus leg ik voor één keer de lat lager, en ga ik tien weken gewoon dansles volgen om terug wat pasjes bij te leren.  Ik spreek als el hombre salsero, indien je het nog niet door had.

Deze week zag er aanvankelijk behoorlijk leeg uit.  Dat leek me goed, aangezien mijn huishoudelijke taken allemaal blijven liggen sinds eind augustus.  Echter, intussen staat er toch al heel wat terug in mijn agenda.  Morgen bezoek ik Elzy en woensdag mama en mamie.  Morgenavond ga ik eveneens naar de dansles.  Donderdag heb ik een lange werkdag, vrijdagavond een ladies night (dewelke waarschijnlijk nog alle richtingen uit kan).  Tussendoor zou ik graag nog wat gaan sporten (ja, ik ben er niet bepaald magerder op geworden deze zomer), maar ik vrees dat dat zeer beperkt zal blijven.  Voor zaterdag heb ik al verschillende opties om de dag te vullen, nog niet helemaal duidelijk wat het wordt.  Zaterdag is trouwens mijn 'ik werk niet - dag', want zo één dag per week is dat toch nodig, mijns inziens.

Gelukkig heb ik daarnet al een béétje huishoudelijke taken uitgevoerd.  Het was niet veel, maar ik probeerde ook nog even voor school te werken.  En toen had ik in beide dingen geen zin meer, en dacht ik dat het tijd werd om hier nog eens iets te komen vertellen.  Nu dat gebeurd is, ga ik waarschijnlijk goed op tijd mijn bedje in.  Deze week sta ik drie keer vroeg (6:15) op, dus ik kan best uitgerust proberen te zijn.

Zo, je bent helemaal mee nu.  Weliswaar met veel te weinig details, maar dan zou deze post extreem lang worden.  Ik heb echt wel hele mooie momenten beleefd afgelopen zomer.  Ik blijf op zoek gaan naar meer van die momenten, maar voorlopig is het wel nodig dat ik ze op een goedkopere manier beleef.  Het was een kostelijke zomer... 
 

het is mooi geweest

op schema

Of toch ongeveer, hihi.  Ik heb nog hard gewerkt deze week, vind ik zelf.  Ik gaf mijn rug wat rust na Antilliaanse Feesten, dat was nodig.  Dinsdag dus geen Bocadero voor mij.  We spraken al af dat we de laatste keer sowieso niet willen missen, werk of geen werk.  Woensdagmorgen ging ik naar een Stadsklap van Fanny haar werk.  Heel leuk!  Voor wie nog een multiculturele vrijwilligersopdracht zoekt (van korte, beperkte duur), een echte aanrader!

Woensdagavond was het generale repetitie voor onze rueda-demo.  De afsluitende figuur werd pas op het einde toegelicht, en dat bezorgde me ontzettend veel stress en zelfs tranen.  Want ik kon het niet!  Ik had het nog nooit gedaan, én mijn rug wilde niet echt mee.  Stom dat zoiets niet van in het begin wordt gecommuniceerd!

Donderdags zag ik het optreden op zich wel zitten.  Helaas vreesde men voor Pukkelpopperikelen en iets soortgelijks vond ook plaats.  Een stevige storm en zware regenval deden onze demo in het water vallen.  Misschien krijgen we nog een herkansing, maar mogelijk ben ik daar dan niet bij.  We gingen nog naar Casa Baila en maakten het daar gezellig.

Gisteren bezocht ik Elzy en bij thuiskomst bleken mijn Shoebbys aangekomen te zijn!  Direct begonnen natuurlijk!  Bezig geweest van 19:30 tot 2:00 (jawel, je leest het goed!) en nog enkele dozen te plooien.  Vanmorgen bijgevolg nogal laat wakker, waardoor ik dacht nooit klaar te geraken met opruimen.

Echter, ik heb goed doorgewerkt.  Ik heb opgeruimd en al gepoetst.  Morgen enkel nog de badkamer kuisen en mijn koffer pakken.  Goed bezig, vind ik!  Tussendoor herbeleefde ik enkele festivals door foto's en filmpjes te bekijken.  Puur genieten en af en toe plat gaan van het lachen!  Jammer dat ik geen fotowebsite meer heb, eigenlijk.  Maar je mag altijd op bezoek komen voor een fotoavondje!

Zo dadelijk komt Lily hier toe, om 200 euro (of een beetje meer) zeer goed te gaan spenderen.  Tegen 18:00 gaan we naar l'Epicerie du Cirque, een restaurant met één Michelinster.  Ik kijk er echt naar uit!  Ik hou me goed aan mijn afspraak met mezelf: we vieren een heel jaar!  A gozar la vida!

game over

Ze zijn achter de rug.  Zes festivals bezocht ik deze zomer.  Zalig was het!  Maar ook wel druk.  Want mijn vakantie vliegt voorbij.  Elk weekend weg van huis; tijdens de week minstens twee dagen bezig met opruimen, wassen, het volgende festival voorbereiden, oplossingen zoeken voor Saartje,...  

De laatste twee kwamen echt wel kort op elkaar.  Op zondag kwam ik terug van Reggae Geel en donderdagmorgen vertrok ik al terug naar de Antilliaanse Feesten.  Ik heb zelfs niets kunnen komen vertellen over mijn weekendje Reggae.  Dus zal ik dat nu nog even komen doen.

Toekomen op Reggae Geel was een kleine hel.  De camping hoorde propvol te geraken, dus het was vechten voor een plaatsje.  Aanschuiven, wachten, en als de lijn opschoof al klaar staan met een opgegooide tent.  Dat was lastig, want we lieten twee van onze tenten in de auto, omdat we niet alles in één keer mee kregen.  Ik kreeg de vervelende taak om de plaats bezet te houden.  Ik slaagde er slechts gedeeltelijk in.  Uiteindelijk hadden we wel nog een fijn plekje en de Brusselse buren kwamen zelfs enkele keren sociaal wezen met ons.  Alleen jammer dat de toiletten op meer dan vijf minuten stappen waren.

De sfeer op Reggae Geel was speciaal te noemen.  Wie Reggae zegt, denkt aan Jamaica, en bij Jamaica denken velen aan één of ander groen grasje.  Het was vooral grappig om zelf nuchter rond te lopen en alle mensen in hogere sferen te observeren.  Wat de muziek betreft, ho, reggae is voor mij misschien toch wat te soft.  Echt doordansen zit er niet in, en daardoor had ik het zaterdagnacht ijskoud.  Zo koud zelfs dat ik pas zondag, toen ik mijn voeten waste (nadat ze eindelijk wat opgewarmd waren) ontdekte dat ik een splinter in mijn voet had.

Wat ik het mooiste vond op Reggae Geel was de inclusie.  Er waren heel veel mensen met een beperking.  Eindelijk een festival waar de rolstoeltoiletten effectief gebruikt worden door de mensen die daar behoefte aan hebben!  Ja, die inclusie willen Fanny en ik ook op ons festival :-)

Bij thuiskomst had ik dus drie dagen om alles in orde te brengen voor de Antilliaanse Feesten.  Het laatste festival, de beste camping.  Dat staat als een paal boven water.  De gekste camping, vooral.  Zalig veel ruimte, vele feestjes, mensen die een eigen dansvloer meebrengen, weliswaar een kakofonie van muziek langs alle kanten, maar oh zo fantastisch!

In die drie dagen deed ik vier machines was, ik poetste mijn hele appartement, ik zocht een recept voor rijstsalade, ik bezocht Albert Heijn, Colruyt, de groentenwinkel en nog eens Colruyt, ik maakte long island iced tea mix en rijstsalade, ik ging naar Elzy want zij was 's zaterdags helaas gevallen, ik ging ook nog met mama naar Action om een partyset samen te stellen en waarschijnlijk deed ik nog andere dingen die me nu ontgaan.

Woensdagavond bleek Tom ziek te zijn, waardoor ik de verantwoordelijkheid kreeg om een plaatsje te kiezen op de camping.  Een verantwoordelijkheid die me niet ligt.  Ik ben niet goed in zo'n dingen.  Gelukkig was Tom nog voor 11:00 op de wachtparking en kon hij me op het plan nog eens tonen waar ik juist naartoe diende te rijden.  En zo hadden we bijna dezelfde plek als vorig jaar, vlak over de douches.  Voor ons de ideale plaats!

Op de camping maakten we het ongelooflijk gezellig.  Verschillende bekende gezichten passeerden ons op weg naar de toiletten, wasbakken of douches en bleven een praatje maken, dronken mee iets of deelden een waterpijpje met ons.  Wat de alcohol betreft: onvoorstelbaar hoeveel erdoor gegaan is.  Lara en ik reden zaterdag zelfs nog eens naar de supermarkt om bij te halen.  Gek, want niemand werd op geen enkel moment té dronken.  Lekker uitzweten die handel!

Hoogtepunt was voor mij ongetwijfeld het weerzien met Maurizio en Conny.  Op de valreep, zaterdagnacht, nadat we het laatste optreden gezien hadden.  We gingen nog even salsa dansen in de spiegeltent en Joeri zei me dat hij een verrassing had voor mij.  Ik wist direct waarover hij het had!  Zalig!  Een jaar nadat ik hen ontmoette, heb ik hen eindelijk weer gezien!  En we hebben telefoonnummers uitgewisseld, zodat we in de toekomst eens voor echt kunnen afspreken.  Super!

Festivalgewijs zijn de Antilliaanse Feesten niet zo geweldig.  Er wordt ons inziens wat te weinig moeite gedaan om een mooie affiche samen te stellen.  Grupo Niche was zowat het enige dat ik zeker wilde zien.  Hun optreden was geen bom, maar ik heb me wel geamuseerd doordat ik met heel veel onbekende mensen heb gedanst.  En ik heb me ook bij een rueda gezet om het spel volledig mee te spelen.  Het was echt leuk!  

Over rueda gesproken, want over afgelopen weekend heb ik genoeg verteld denk ik, donderdag is het zover!  Donderdag doe ik opnieuw mee aan een demonstratie met de ruedagroep waar ik nu al meer dan een jaar deel van uitmaak.  Dus, bij deze nodig ik jullie allemaal uit om een bezoekje te brengen aan mijn mooie stad bij schitterend weer!  Locatie: Kattendijksluis, voor Antwerpen Danst, bij de zomerbar van de Zomer van A.  Amai, helemaal duidelijk.  Uhu.  Zoek het gewoon even op, hé?  Maar je mag gerust komen kijken en zelfs meedoen!  Om 19:30 is er een initiatie (basiskennis van salsa is wel nodig) en rond 20:15 onze demo.  Nadien wordt er nog door gedanst tot middernacht.  Er wordt lekker warm weer voorspeld, dus gewoon komen!  Toegang is vrij en de drankjes zijn niet zo heel duur.  Ik zie jullie allen daar, hihi!

Wat er verder deze week op het programma staat: wassen, poetsen, inpakken, oplossing zoeken voor Saar, Elzy nog bezoeken, met Lily naar l' Epicerie du Cirque, boekje over Tenerife lezen, en aan mijn to-do-list werken.  Yeah right.  De lijst die ik veel te laat opstelde (een week geleden).  De lijst voor in de vakantie.  En nu is die vakantie al bijna voorbij.  Ongelooflijk!  Op naar de volgende!  Hoewel op reis gaan voor een hele week er niet in zit, want in de herfstvakantie begin ik met een cursusje.  Ach, ik zie wel, eerst nog wat genieten van de zomer!

Zo, ik geloof dat deze post meer dan lang genoeg is.  Ik geloof dat je wel gesnapt hebt dat het goed met me gaat.  Ja, het gaat goed, alleen dat ik daar zo dik van word.  Maar het gaat goed.  Dus dat is beter dan zo mager rondlopen en verdrietig zijn.  Geloof ik.  Om nog eens te eindigen met een lied: Ay, qué bonita es esta vida!

Shoebby!

Volgens sommigen hoor ik dit niet te vertellen, laat staan te posten op het wereldwijde web.  Ik heb véél schoenen.  En dat is al lang zo.  Maar de collectie wordt steeds uitgebreider, en het overzicht is volledig weg.  Dat leidt ertoe dat ik telkens dezelfde schoenen draag, namelijk die waar ik makkelijk bij kan.  Nu ja, dezelfde, zo voelt het toch, hehe.  

Al maanden ben ik op zoek naar een ander systeem om mijn schoenen op te bergen.  Tot nu toe zitten ze in verschillende dozen.  Soms in de schoendoos waarin ik ze kocht, maar vaak ook in andere dozen.  Zo dozen van vorige en vorige schoenen; of witloofdozen, ook al jaren populair.

Gisteren weer die online zoektocht.  Ik durf niet zeggen hoeveel uren ik al aan de computer zat op zoek naar geschikte dozen.  Want dozen, dat zou het opnieuw worden.  Maar dan wel doorzichtige dozen, én makkelijk hanteerbare.  Want nu zijn er dus die vele schoenen die onderaan zitten waarvan ik het bestaan zelfs niet meer weet, omdat alle dozen verzetten echt niet praktisch is.

Blijkbaar ben ik niet de enige persoon op deze planeet met dit luxeprobleem.  Ik kwam meerdere blogposts tegen van zowel vrouwen als mannen (jawel!) over dit onderwerp.  En in één van die postst vond ik dé oplossing waarnaar ik al zo lang zocht!  En ze leveren internationaal!  Ik zag zo mijn probleem opgelost!

Om een lang verhaal kort te maken, niet dat ik dat wil, maar internet reageert ontzettend traag en morgenvroeg dien ik ook al vroeg op om een goed plaatsje te veroveren op de camping van Reggae Geel, ik heb vanmorgen de goedkope dozen besteld.  Nu ja, goedkoop...  Shoebby zelf lijkt me niet overdreven duur, maar die shippingkost en die taxen...omg!  Die verdrievoudigen de prijs!  Dat zijn veel paren nieuwe schoenen, bedacht ik me intussen.  Maar kom, het is wat ik zocht.

En als je me kent dan weet je dat ik veel geld kan uitgeven aan iets dat ik écht wil.  Dat als ik iets in mijn hoofd heb, ik het zó wil.  Dat ik dan op een punt kom dat geld niet meer uitmaakt.  Geld is uiteindelijk ook maar een fictief iets dat we allemaal zo nodig lijken te hebben.  Maar dat is een andere discussie.

Ik ben wie ik ben.  En als ik graag belachelijke uitgaven doe, dan doe ik dat gewoon.  En als ik dat op mijn online dagboek wil gooien, dan doe ik dat ook!  Nah!  Ik ben Fie, dit is mijn wereld en ja, ik heb wel eens last van luxeproblemen.  Regelmatig zelfs.  Ik weet het, dat is toch iets, toch? ;-)

ster

Geen idee van een titel, eigenlijk ook niet helemaal een idee van wat ik kom vertellen.  Ik vermoed dat ik simpelweg kom vertellen wat ik deed en zal doen.  Weinig diepgang, maar dat hoeft ook niet altijd, lijkt me.  Zelf ging ik al wel diep hoor, bijvoorbeeld door te gaan squashen na een lang weekend Tomorrowland.

TML was overigens nog leuk.  Zaterdag was voor ons de minst toffe dag.  De magie was er volledig af, we liepen eerder geërgerd rond.  Hoe dat kwam?  Het begon al met een lastige politieman die ons verplicht naar links stuurde bij het verlaten van de A 12.  De parking ligt nochtans rechts, vlakbij diezelfde afrit.  Begrijpe wie begrijpe kan.  Ik heb bijgevolg een half uur rondgereden in Boom, eer ik terug aan de juiste parking was.  Daardoor kwamen we later toe, en miste ik een bepaalde dj.  

Daarenboven ging het aan alle drank- en eettogen ontzettend traag!  We verloren enkele keren minstens een half uur om gewoon iets te drinken te halen.  Want naast het feit dat we soms al 20 minuten stonden te wachten, bleek men dan soms ook nog zonder dat bepaalde drankje te zitten.  Helemaal fijn als ze het wel aanrekenen, en je dan uit armoede maar iets anders dient te nemen.  Om dan aan een volgende toog opnieuw 20 minuten te wachten...  Behoorlijk frustrerend!  Neen, zaterdag was niet fijn.  We spendeerden meer tijd aan wandelen en wachten dan aan muziek beluisteren.

Het deed ons ook beslissen om zondag zelf voor een extraatje te zorgen.  Vlotjes binnen, dus als ik ooit nog eens naar dat 'magische' festival ga, zal ik dat altijd doen, geloof ik.  Je leest het goed, magische tussen aanhalingstekens.  Want zoals ik al zei, na 3 jaar is de magie er toch wat af.  Ik blijf het wel allemaal chique vinden en zo, maar stilaan vind ik het een beetje vreemd dat het zo'n hype is.  Ach ja.

In ieder geval, ik amuseer me rot deze zomer.  Het gaat allemaal weer veel te snel.  En ik heb al vaak nagedacht over volgende zomer.  Het was de bedoeling terug naar Honduras te gaan, maar dan mis ik al deze Belgische pret.  Moeilijke keuze toch wel.  Ik heb nog wel even de tijd, maar ook niet oneindig lang, wil ik een betaalbaar vliegticket vinden.

Komende plannen, dan.  Wel, op dit moment ben ik niet thuis, hoewel daar heel wat werk wacht.  Want we verbleven niet op de camping, maar mijn appartement ligt erbij zoals een tent op de camping erbij zou liggen.  Morgen tracht ik mezelf nog eens op te sluiten, want het is echt wel nodig.

Vanavond zijn we uitgenodigd in het huis van Fanny en Tom.  Ze wonen er nog maar sinds vorige week.  Ik ben benieuwd, maar kijk wel op tegen de fietsrit.  Want na twee dagen TML in de regen, hebben we het gehad met slecht weer.  Echter, parkeren in hun buurt is blijkbaar praktisch onmogelijk.  Dus, wordt het vandaag toch weer een fysieke inspanning, met 15 kilometer fietsen voor de boeg.  Imaginate, Fie die 15 km gaat fietsen :-o!  Niet dat ze zo ver wonen, maar daarna gaan we ook nog naar het circus aan de zomerbar.  Ik kijk er naar uit, maar heb echt schrik voor de kou en de nattigheid.

Donderdag bezoek ik Elzy nog eens, want vandaag kwam niet zo goed uit.  Ik heb donderdag eveneens een festivalletje voor te bereiden, dus ga mijn handen weer vol hebben.  Vrijdag begint namelijk Reggae Geel, en ook daar zal ik present zijn!  Weer een andere muziekstijl, goed bezig van mij!

En verder vooruit ga ik nu nog niet denken.  Hoewel de planning redelijk goed in mijn hoofd zit.  Wat ik nog wel vertel, anders dien ik de titel hierboven aan te passen, is dat ik net een reservatie heb gemaakt bij l'Epicerie du Cirque.  Eén van die dingen die ik wilde doen dit jaar, met geld dat al een tijdje thuis lag, aanvankelijk met een ander doel.  Lily komt op moederdag naar Antwerpen en samen zullen we ons culinair laten verwennen in een restaurant dat een ster heeft in de Michelingids.  Joepie!  Doch, het bezorgt me wel een beetje stress, aangezien ik niet zo veel eet/lust.  Ach, komt wel goed!

camping!

Het was niet mijn bedoeling dit jaar uitgebreid te komen vertellen over mijn avonturen op Tomorrowland.  Echter, na een eerste dag festival en de slaap nog steeds niet te kunnen vatten, kom ik toch even schrijven.  Anders valt er toch niet veel te doen, aangezien ik al veel andere dingen probeerde.

Dit jaar geraakte ik, zoals mijn trouwe lezers weten, binnen bij de Belgische ticketverkoop.  Om een volledig weekend te kunnen gaan, dienden we een combiticket te kopen voor de camping.  Daarom gingen we donderdag al eens een kijkje nemen bij The Gathering, het feestje dat georganiseerd wordt op de camping.

De camping is echt enorm!  We wandelden waarschijnlijk slechts half het ding af, en dat was al ontzettend veel stappen.  Het feestje op zich was niet speciaal, wat te commercieel voor mij.  Rond 22:00 keerden we weer huiswaarts, aangezien er nog drie lange dagen te wachten stonden.

Afgelopen dag, vrijdag, (dit doe ik voor mezelf, want ik ben volledig gedesoriënteerd wat de dagen betreft) beleefden we de eerste festivaldag.  Het voelde iets minder thuis komen dan vorig jaar.  Eigenlijk is het toch altijd hetzelfde.  De magie is er wat af na twee keer, blijkbaar.  Hoewel ik me zeker geamuseerd heb!  De stem is alweer weg, te vroeg op het weekend.  En niet slapen zal daar geen goed aan doen.

Op dit moment doet ook alles pijn.  Ik heb er zelfs migraine bij gekregen.  Want net toen ik die voelde op komen en ik dacht dat ik eindelijk ging kunnen slapen, begon die grote storm.  Ja watte seg!  Zó blij dat we niet op Dreamville slapen!  Mijn botjes voor morgen staan alleszins al klaar.  Euh, oeps, voor vandaag.  Soite, ik ga seffens nog eens proberen om toch nog enkele uren te slapen.

Het zal te weinig zijn, maar dat is de trend van de voorbije week.  Ik slaap gewoon heel slecht.  Ik weet niet zeker hoe dat komt.  Onder meer door de warmte in mijn appartement, geloof ik.  Het blijft hier toch een mooie 25 graden, al een hele week.  Ik krijg de warmte maar niet buiten.  En door een actieve Saar 's nachts, ook wel.  En één of ander molentje in mijn hoofd dat maar blijft draaien.  Tja, zaterdag wordt dan misschien een kortere festivaldag.  Het zij zo.
 

[heel veel mogelijke titels]

plannen veranderen

afspraken veranderen

durven veranderen

neen zeggen

...

Er zijn echt veel mogelijkheden, eigenlijk.  Mijn gevoel is niet goed, en ik heb het durven volgen.  Knap van mij!  Het maakt wel dat heel mijn weekend er anders zal uitzien.  Toch terug naar Antwerpen rijden, met de angst dat dat veel drukker zal zijn dan richting Mechelen te gaan.  Toch Saartje veel alleen laten.  Het is wat het is.  Mijn gevoel sprak, en dan dien ik te luisteren.

Helaas is nu de energie wel even weg.  Lange lijst om weer allerlei dingen te doen, zeker in mijn huishouden.  Tja, verder leven in het gevoel, zeker?  Proberen toch iets te vinden op de lijst dat ik wel wil doen.  Dit staat er alleszins niet op.  Echter, ik heb het even nodig in de hoop dat ik nadien weer verder kan.

Wat zou ik wel doen, als ik niet begin af te stoffen, mijn badkamer te poetsen, of iets anders huishoudelijk?  Misschien wat foto's uitsorteren, want ik maakte nog geen fotoboekje van Marrakesh.  Dat is wel iets leuk om te doen, quizás.  En wat ook nog dringend is, buiten mijn appartement proper krijgen, is uitzoeken hoe we naar de Gathering zullen gaan.

Waar kunnen we de auto achterlaten?  Nemen we fietsen mee?  Hoe doen we dat dan?  Met de fiets gaan, dat is te ver.  Een uur rijden, en ik fiets al helemaal niet graag.  Gisteren was ik nog volledig uitgeregend na een fietstrip tot bij Elzy, helemaal naar het verre Zuiden.  Neen, dank je.  Genoeg gefietst deze week ;-).  Eigenlijk heb ik echt niets te vertellen.  Dus ik laat jullie terug.  Nog enkele dagen en ik mag weer naar dat speciale land se!  Joepie!
 

beste van twee werelden

Ik heb zo'n typische Fie-dag.  Zo'n dag boordevol energie en plannen.  Zoveel energie door de vermoeidheid.  Dus dit zou wel eens een korte, inhoudsloze post kunnen worden.  Want ik wil nog zoveel andere dingen doen voor ik naar Hasselt vertrek.  Maar toch wil ik ook (kort?) komen vertellen hoe zalig mijn leven kan zijn!

Op dit moment zit ik echt in volle vakantiestemming.  Leven op het ritme van mijn gevoel.  Puur genieten!  Weliswaar absoluut geen gezond ritme.  Bioritme, wat is dat?  Ik ging deze week al véél dansen. Want, een dag niet gedanst is een dag niet geleefd hé!  En de dagen dat ik niet buitenshuis ga dansen, doe ik het gewoon hier thuis.  Ook dat telt!

Ik ging dinsdag last minute naar Bocadero.  Zo nog eens weggaan omdat ik er zin in had, op mijnen allenen :-) en ik heb me vrij goed geamuseerd!  Nochtans was de muziek helemaal niet goed, het leek eerder Bachata Bocadero in plaats van Salsa Bocadero.  En toch was het al een stuk in de nacht eer ik thuis kwam met mijn fietske.  

Woensdag had ik een baaldag, ook die zijn er soms.  Die zijn er omdat ik echt wel dikker werd en daar erg moeilijk vrede mee kan nemen.  En dan naar de Meir om te shoppen en na anderhalf uur erg gefrustreerd terug naar huis keren, neen, niet bevorderlijk.  Een spiraaltje, want dan beland ik thuis in mijn zetel en ga ik ook niet meer sporten die avond.

Donderdags maakte ik dat een beetje goed door te gaan squashen, en toch een nieuwe blouse te kopen.  Donderdagavond was het trouwens tijd voor nog eens een feestje in mijn favoriete hometown (haha, alsof ik er meerdere heb), en we maakten het toch weer erg laat, voor een donderdag.

Vrijdag wilde ik het rustig aan doen, maar belandde ik opnieuw op de Meir.  Opnieuw die frustratie...maar gelukkig werden we nog naar Mechelen gelokt voor een gezellige terrassentocht.  Iets te laat mijn bedje in, want ik wilde uitgerust zijn voor gisteren.  Ach, ik slaap toch al niet zo goed momenteel, dus eigenlijk maakt het niet veel uit.  Ik word gewoon nog meer moe, of zoiets.

En dan gisteren, een dag die al lang op mijn verlanglijstje stond: het concert van Marc Anthony!  Wij met de ladies in de namiddag al naar Rotterdam: shoppen!  En met mijn vriendinnen erbij gaat dat dan toch veel beter: thanks sweeties!  Nog eens gaan eten bij Vapiano, het wordt al ons vaste adresje in R'dam.  En dan terug naar Ahoy.  Die onaangename Ahoy met slechte organisatie.  Die ja.  

Over het concert ga ik proberen niet te veel te zeggen.  Laat ik zeggen dat ik blij ben dat ik geweest ben, Marc  Anthony kán echt wel zingen.  Echter, er waren toch wel wat frustratiekes, en we weten niet of we dat op hem mogen steken of dat het aan de organisatie 'Pal Mundo' lag.  Tja, ik kan toch maar zeggen dat ik Marc Anthony live zag!  Weer een artiest van mijn lijstje geschrapt!  Geen idee of ik hem opschrijf in mijn bucketlistboek, of Maná, of nog iemand anders...of misschien gewoon al die fantastische artiesten, hihi.

En vandaag is er nog eens een Salsa Fiesta aan de jachthaven in Hasselt.  Vorige zomer ging ik daar een keertje naartoe, helemaal alleen naar het verre Limburg.  En ik heb me toen eigenlijk goed geamuseerd.  Ik ontmoette er ook heel leuke mensen.  Ik zag hen al een jaar niet meer, dus telkens ik naar Limburg trek om te dansen, kruis ik mijn vingers om hen opnieuw te ontmoeten.  Misschien vandaag...?  Afwachten!

festival van onze dromen

Alweer een festival voorbij; wat vliegt de tijd toch weer.  Wat kan ik erover vertellen?  Dat het een festival was, niets bijzonders eigenlijk.  Daarmee bedoel ik niet dat het niet leuk, goed, tof, fijn of iets anders positief was.  Ik denk gewoon dat het misschien niet nodig is om telkens te vertellen dat ik geen stem meer had tegen zondagmorgen, dat er veel acohol vloeide, dat we een hele dag door aten, dat ik slechts zes uren sliep in twee nachten, dat het zonnetje ons twee dagen goed gezind was, maar dat de regen er gisteren toe leidde dat velen ook overdag sliepen, en zoveel meer.  En nu heb ik het toch verteld, zie!

Wat het festival zelf betrof, de artiesten bedoel ik dan, heb ik enkele keren goed genoten.  J Alvarez zag ik niet eerder aan het werk, maar het was toch weer zo'n typisch reggaetónoptreden.  Dat betekent dat de backvocals eigenlijk de enige sterren zijn, maar dat die natuurlijk in the back blijven.  Niet dat ik het geen leuk optreden vond, maar dat viel me gewoon nog maar eens op.  

Zaterdag was de topdag, aangezien de topartiesten die avond geprogrammeerd stonden.  Zoveel drukte!  Zoveel mensen die enkel voor twee optredens kwamen!  Het optreden van Juan Luis was, net zoals de vorige keren, om van te genieten.  Wel vrij grappig dat we exact hetzelfde concert al eens zagen in april.  We herkenden het volledig, van begin tot eind.  Zelfs de bisnummers kwamen in dezelfde volgorde.  Niettegenstaande toch echt genoten, al was het ontzettend druk.

Juanes, dat was al weer enkele jaren geleden.  En ik was eigenlijk zeer benieuwd, aangezien ik hem eerder unplugged zag, en dat is toch een ander gegeven.  Wel, hij was fantastisch!  Zelfs mensen die minder thuis zijn in zijn repertoire, leken zich te amuseren.  Hij blijft echt een topartiest, zonder twijfel!

De nachten dat enkel de ladies overbleven, maakten we het bont in de Island Jam, met ritmes uit alle hoeken van de wereld.  En we zagen ook alle hoeken van die tent, hihi.  Ah ja, wat de salsa betreft, een beetje triestig in Limburg.  Véél te weinig dansers.  Want tijdens het optreden van ZuleMax gingen Fanny en ik voluit, maar helaas vonden we geen andere partners om samen mee te zweten.  Ja, zo om 15:00 's middags bij meer dan 25 graden een uur lang salsa dansen, dan verlies je wel wat lichaamsvocht!  Terug nuchter daarna, alles uitgezweet.  ZuleMax was overigens super!  Het is een salsaband met enkel vrouwen!  Echt show!

En verder ook nog een andere salsagroep on stage, maar opnieuw geprogrammeerd als eerste van de dag.  En dat was gisteren, toen iedereen die bij mij was lag te slapen.  Dus uiteindelijk ging ik slechts het laatste kwartiertje, maar danste ik wel nog met een andere vrouw die als man kan dansen.  Haar ontmoette ik toevallig op de dansvloer, altijd fijn!

Oei, oei, toch weer een lang verhaal eigenlijk.  En dan ben ik nog niet eens bij het festival van onze dromen.  Fanny en ik denken erover ons eigen festival samen te stellen ;-) en wel met deze samenstelling:

* foud court van Couleur Café
* dansvloeren van Afro-Latino
* wereldmarkt van Sfinks
* camping van Antilliaanse Feesten

en de artiesten?  Ho, zoveel mogelijkheden!  Daar zullen we nog verder over nadenken.  Hoewel we snel wel een line-up bijeen zullen krijgen, vermoed ik.  Alleszins, dát festival zou echt het perfecte festival zijn!  Maar voorlopig houden we het dus op de originelen, hehe.

Vanavond zie ik mijn Saartje terug!  Maar ik kreeg heel wat berichten dit weekend, en alles leek er goed mee te gaan.  Ze at goed, dronk weinig (dat ben ik gewoon), en maakte de oppasser tijdig wakker 's morgens (ook dat zijn we gewoon).  Straks zal ik de details wel vernemen.  Maar ik ben er gerust in.  Hoewel het zeker leuk zal zijn haar weer te kunnen knuffelen en lekker vol Saarhaar te hangen!

internetshoppen

Iets kopen via internet, velen onder ons doen het.  Ik ook, vaak zelfs.  Ik steek er soms uren tijd in: zoeken, vergelijken, twijfelen...  Buiten het feit dat je wordt verondersteld thuis te zijn om pakketjes te ontvangen, vind ik het wel iets gemakkelijk en handig.  Maar dat gedoe van niet weten wanneer het juist geleverd wordt, daar erger ik me wel aan.  Het kan toch zo moeilijk niet zijn om enkel nog op afspraak te werken, via een online afsprakensysteem?  Ach, ja, daarover gaat deze klacht niet hoor.

Ergens in mei vond ik eindelijk een badkamerkastje dat min of meer aan mijn vereisten voldeed.  Oeps, Nederlandse website en levering in België gaat niet, enkel bij bestelling via de Belgische website.  De kast kost zo maar even één vijfde meer in België, maar dat heb je erbij te nemen.  Kast bestellen en betalen dus.

Levering geweest, oeps, ik was niet thuis.  Neen, ik werk én heb een leven.  Een dag later zou men de kast terug aanbieden om 9:00.  Dan werk ik ook!  Gelukkig kon er toch online een afspraak gemaakt worden, weliswaar enkel voor een datum, niet voor een tijdstip.  Mama offerde zich op om hier de hele dag post te vatten om de zending aan te nemen.

Daar staat dat pakket dan nog een kleine maand, want ik heb het druk met evalueren, rapporten schrijven, vergaderen, enzovoort...  Oeps, de kast blijkt beschadigd.  De doos was dat ook, dat had ik wel gezien, maar ik hoopte dat het bij de verpakking bleef.  Opzoeken wat te doen bij beschadiging...daar gaat dan weer een tweetal weken over, want ik heb nog steeds een leven en werk.

Vandaag kwam ik ertoe: de klacht indienen!  Oeps, via de website kan ik slechts twee foto's meesturen.  Dan nog maar een extra e-mail met de rest van de afbeeldingen.  En dan ontvang ik natuurlijk netjes 2 keer een automatisch antwoord.  En daarna worden beide mails ook nog eens beantwoord.  En dan blijkt Antwerpen plots in Nederland te liggen.  En dan zie ik dat ik mails ontvang uit Nederland en België.  En dan geraak ik in de war en word ik ook wel kwaad.  Want ik word wel 'geholpen' vanuit Nederland, maar mag fu...ng Belgische prijzen betalen.  En het pakket dient teruggestuurd te worden naar Duitsland.  Toch allemaal niet zo koosjer, lijkt me.

In ieder geval, ik denk dat ik vandaag al ruim een uur aan mijn computers heb gespendeerd om foto's te uploaden, te mailen, mails te beantwoorden, formulieren in te vullen en af te printen,...en neen, eigenlijk sta ik nog niet verder.  Want ik blijf in Nederland wonen, dus kan niet verder.  Intussen ben ik natuurlijk razend, want dat durf ik wel eens zijn.  En dan word ik zo kortaf en begin ik vanalles te eisen in mijn schrijven.  Ik weet ook wel dat dat niet uithaalt.  Ik weet ook dat verder gaan met zo'n klachten weinig zin heeft.  Been there, done that.  Dus mij maar verder frustreren.

Gelukkig kan ik me binnen enkele uurtjes concentreren op iets anders: koken.  Fanny komt eten want we gaan ons weekend Afro plannen.  Zo van die dingen als 'wie zorgt voor wat' en wat nemen we mee van drank en eten.  Helaas geen Boca later op de avond, want blijkbaar heeft Fanny haar rug fel bezeerd met al haar dansmoves zondag bij Buraka...  Duimen voor een snel herstel!