Tien dagen geleden was ik nog eens op weekend met AFS. Dat is altijd erg vermoeiend, maar het blijft toch iets dat ik nodig heb. Het houdt mijn eigen buitenlandse ervaring levendig, het geeft me de kans om het met anderen te delen zonder dat iemand me erop wijst dat het nu toch wel genoeg is geweest met mijn verhalen.
Deze keer had ik het geluk dat twee mensen naar het mooie Honduras gaan, dus bereidde ik op voorhand wat geschenkjes voor. Ik ging weer een uur rondhangen in een cadeauwinkel, op zoek naar de ideale pakjes om mee te sturen. Het wordt steeds moeilijker, want ik stuurde al verschillende keren iets op. Het mag niet te veel kosten, want misschien gaat het wel verloren...en te groot mag het ook niet zijn, want dan willen de mensen het misschien niet meenemen. Sleutelhangers, die schonk ik al vaak, dus zocht ik andere kleinigheden die tonen dat ik met mijn hart nog altijd bij mijn dierbare Catrachos ben.
De wenskaarten zijn altijd het duidelijkst. Daar kan ik op neerschrijven hoe hard ik hen mis. En nadat ik zaterdagavond de kaartjes geschreven had, nam ik mijn afscheidsboekje erbij. Het was al zeker een jaar geleden dat ik nog eens ging lezen in dat boekje. De Belgische zijde bekeek ik zelfs niet meer sinds ik in 2009 terug naar België kwam.
Die zaterdagavond las ik dus het hele boekje, en kwam ik tot een aantal inzichten. Ik voelde terug de liefde die op mijn afscheidsfeestje in de lucht hing. Ik zag die mooie woorden die mensen neerpenden om mij het beste toe te wensen. En toen kwam er vanalles los... Ik besefte plots dat zovelen om me gaven, en dat er zoveel mensen toen in mijn leven waren en dat nu niet meer zijn.
Ja, Honduras heeft veel veranderd voor mij. Voor mij is er het leven voor Honduras, en het leven erna. Er was de Fie voor Honduras, en de Fie erna. Afgelopen zomer, toen ik terugtrok naar 'mijn beloofde land', vond ik de Fie van voor Honduras terug, en dat heeft me echt goed gedaan! Nu ben ik dus al een tijdje terug, maar voel ik meer en meer dat ik hier behoorlijk alleen ben.
Ik wil me hier niet verontschuldigen, want ik geloof dat ik een tijdje andere dingen nodig had. Nu ik mezelf terug heb gevonden, heb ik bepaalde mensen wel terug nodig. Echter, ik weet niet hoe je zoiets doet, zo plots terug aan iemands deur gaan staan. Ik weet nogal veel niet de laatste tijd, maar ik besef het, dat is ook al wat!
woensdag 28 december 2011
maandag 5 december 2011
potten deirem toe !
Ik heb zin om te schrijven, doch geen zin om te bloggen. Echter, dat schrijven gaat me op dit moment te diep brengen. Zo diep wil ik nu niet gaan. Het besef dat er gevoelens naar boven kunnen komen, maakt me bang. En toch kom ik bloggen, want ik heb afgelopen weekend iets leuks meegemaakt :-). Aangezien leuke dingen hier al een tijdje niet meer op mochten, is dit het gepaste moment.
Zaterdag was het nog eens Zoltan fuif. Trouwe lezers herinneren zich misschien een eerdere blog, waarin ik diezelfde naam vernoemde. Het was weer zalig! Gewoon verstand op nul en dansen, net als vroeger, met muziek van 'vroeger'. Ja, op je 26ste kan je dat al eens zeggen hé, muziek van toen. Ik heb ook nog eens binnen gerookt, dus het was echt als vroeger. Een simpele zaal, donker, vloer vol bierresten en bekertjes, en véél rook. Zoals vroeger dus, en me zo nog eens terug jong(er) voelen, kan me echt goed doen.
Nu, wie me kent, weet dat ik onvermoeibaar ben als ik dans. Naar mijn gevoel was ik dus alweer te vroeg thuis. Samen met mijn homeopathe heb ik geanalyseerd vanwaar die drang naar dans komt. Ik dans al mijn hele leven. Ik herinner me nog dat ik als vijfjarige op het trouwfeest van mijn nonkel stond te dansen op de dansvloer, op de Lambada. En zo zalig vond ik dat toen al!
Jaren danste ik omdat het er mooi moest uitzien. Tot ik vier jaar geleden ontdekte wat dans écht met me deed. Het bracht me bij gevoelens die ik anders nooit voelde. Heel intens, soms prettige, soms onprettige gevoelens. Maar het resultaat was dat ik me nadien volledig opgeladen voelde. Ik kon er dan weer tegen(aan) voor enkele dagen.
Drie jaar geleden vertrok ik naar Honduras, en daar ontdekte ik nog een aspect van dans. Het is namelijk ook een manier van communiceren, en ook dat lag me. Toen ik een jaar later terug in België kwam, had ik het dan ook nodig om voort te communiceren via mijn dans. Ik wilde de twee culturen die ik meedraag met elkaar in contact brengen.
Ondertussen heb ik beseft dat het ontzettend moeilijk is mijn twee werelden met elkaar te verbinden. De verbinding loopt langs mij, maar vaak heb ik het gevoel dat niemand voelt wat ik voel. Oké, als ik dit zo typ, klinkt dat ook erg logisch ;-). Ik besliste, na een bezoek aan het fantastische Honduras, dat ik de salsa even ging laten voor wat het was.
En nu komt de clou, mensen, toch bijna! Sinds september dans ik dus niet meer. Het is te zeggen, tijdens de week dans ik nog amper. En daarom verlang ik altijd zo sterk naar dat weekend. Ik verlang naar die avond dat ik mijn verstand op nul kan zetten en gewoon kan voelen. Gewoon onverstoorbaar, onvermoeibaar voelen. Dat is dus de reden dat ik nooit tevreden ben met een avondje stappen tot pakweg 4:00. Want als ik dan eens voel, wil ik blijven voelen. Als ik dan eens niet hoef te denken, wil ik mijn hoofd leeg houden.
Dat was de analyse die we maakten. Nu ik dat weet...nee, ik wist het al hoor, maar nu weten anderen het ook. Nu we dat dus weten, wordt het tijd dat ik terug op zoek ga naar de dans voor mezelf. De dans tijdens de week. Het contact in de dans. Jammer genoeg kan ik dat niet verwezenlijkt krijgen bij me thuis in de living. In dat geval zou ik het al lang gedaan hebben. In mijn living voel ik me niet zo vrij. De kat is hier en zo...de meubels staan wat in de weg.
Allemaal excuses, I know. Ik ben reeds lange tijd geleden aan het surfen geslagen (nu ja, het voelt alleszins lang), maar weet nog steeds niet wat ik wil en nodig heb. Zou ik terug gaan salsadansen? Of zoek ik terug een groep waar ik vrij kan dansen? Of misschien is moderne dans wel iets voor mij? Of swing, tango, salsa LA?
Pfff... Ik denk dat ik niet wil dat iemand me zegt wat ik moet doen. Ik wil niet dat mijn dans er mooi uitziet. Mijn dans is mijn dans, en die is altijd mooi, no matter what! Maar zo op zoek gaan naar een nieuwe dansgroep, ergens waar ik met mijn ogen toe mijn hoofd leegmaak en voel, bij mensen die ik niet ken...alweer angst...
Ah ja, de titel van dit bericht wil NIET zeggen dat ik wat te veel gedronken had zaterdag. Het was de naam van de fuif. Er waren wel mensen die de naam waardig hebben gemaakt. En als je zelf in nuchtere toestand bent, ziet dat er soms wel grappig uit, hihi. Maar ik ben dus niet verder gegaan dan enkele glazen cava.
Zaterdag was het nog eens Zoltan fuif. Trouwe lezers herinneren zich misschien een eerdere blog, waarin ik diezelfde naam vernoemde. Het was weer zalig! Gewoon verstand op nul en dansen, net als vroeger, met muziek van 'vroeger'. Ja, op je 26ste kan je dat al eens zeggen hé, muziek van toen. Ik heb ook nog eens binnen gerookt, dus het was echt als vroeger. Een simpele zaal, donker, vloer vol bierresten en bekertjes, en véél rook. Zoals vroeger dus, en me zo nog eens terug jong(er) voelen, kan me echt goed doen.
Nu, wie me kent, weet dat ik onvermoeibaar ben als ik dans. Naar mijn gevoel was ik dus alweer te vroeg thuis. Samen met mijn homeopathe heb ik geanalyseerd vanwaar die drang naar dans komt. Ik dans al mijn hele leven. Ik herinner me nog dat ik als vijfjarige op het trouwfeest van mijn nonkel stond te dansen op de dansvloer, op de Lambada. En zo zalig vond ik dat toen al!
Jaren danste ik omdat het er mooi moest uitzien. Tot ik vier jaar geleden ontdekte wat dans écht met me deed. Het bracht me bij gevoelens die ik anders nooit voelde. Heel intens, soms prettige, soms onprettige gevoelens. Maar het resultaat was dat ik me nadien volledig opgeladen voelde. Ik kon er dan weer tegen(aan) voor enkele dagen.
Drie jaar geleden vertrok ik naar Honduras, en daar ontdekte ik nog een aspect van dans. Het is namelijk ook een manier van communiceren, en ook dat lag me. Toen ik een jaar later terug in België kwam, had ik het dan ook nodig om voort te communiceren via mijn dans. Ik wilde de twee culturen die ik meedraag met elkaar in contact brengen.
Ondertussen heb ik beseft dat het ontzettend moeilijk is mijn twee werelden met elkaar te verbinden. De verbinding loopt langs mij, maar vaak heb ik het gevoel dat niemand voelt wat ik voel. Oké, als ik dit zo typ, klinkt dat ook erg logisch ;-). Ik besliste, na een bezoek aan het fantastische Honduras, dat ik de salsa even ging laten voor wat het was.
En nu komt de clou, mensen, toch bijna! Sinds september dans ik dus niet meer. Het is te zeggen, tijdens de week dans ik nog amper. En daarom verlang ik altijd zo sterk naar dat weekend. Ik verlang naar die avond dat ik mijn verstand op nul kan zetten en gewoon kan voelen. Gewoon onverstoorbaar, onvermoeibaar voelen. Dat is dus de reden dat ik nooit tevreden ben met een avondje stappen tot pakweg 4:00. Want als ik dan eens voel, wil ik blijven voelen. Als ik dan eens niet hoef te denken, wil ik mijn hoofd leeg houden.
Dat was de analyse die we maakten. Nu ik dat weet...nee, ik wist het al hoor, maar nu weten anderen het ook. Nu we dat dus weten, wordt het tijd dat ik terug op zoek ga naar de dans voor mezelf. De dans tijdens de week. Het contact in de dans. Jammer genoeg kan ik dat niet verwezenlijkt krijgen bij me thuis in de living. In dat geval zou ik het al lang gedaan hebben. In mijn living voel ik me niet zo vrij. De kat is hier en zo...de meubels staan wat in de weg.
Allemaal excuses, I know. Ik ben reeds lange tijd geleden aan het surfen geslagen (nu ja, het voelt alleszins lang), maar weet nog steeds niet wat ik wil en nodig heb. Zou ik terug gaan salsadansen? Of zoek ik terug een groep waar ik vrij kan dansen? Of misschien is moderne dans wel iets voor mij? Of swing, tango, salsa LA?
Pfff... Ik denk dat ik niet wil dat iemand me zegt wat ik moet doen. Ik wil niet dat mijn dans er mooi uitziet. Mijn dans is mijn dans, en die is altijd mooi, no matter what! Maar zo op zoek gaan naar een nieuwe dansgroep, ergens waar ik met mijn ogen toe mijn hoofd leegmaak en voel, bij mensen die ik niet ken...alweer angst...
Ah ja, de titel van dit bericht wil NIET zeggen dat ik wat te veel gedronken had zaterdag. Het was de naam van de fuif. Er waren wel mensen die de naam waardig hebben gemaakt. En als je zelf in nuchtere toestand bent, ziet dat er soms wel grappig uit, hihi. Maar ik ben dus niet verder gegaan dan enkele glazen cava.
Abonneren op:
Posts (Atom)