Hoe zeg je zoiets?

Dat weet ik niet.

Tegen sommige mensen zei ik het al, met sommigen praatte ik er al over, maar ik kan het niet op mijn blog zetten.  Toch ben ik er zo hard mee bezig, dat ik er iets van wil neerschrijven, ook al is het zo cryptisch als maar zijn kan.

Het verscheurt me momenteel, langs alle kanten bereiken me die nieuwtjes...iedereen stelt diezelfde vraag.  En af en toe probeer ik het uit te leggen, en af en toe begrijpt iemand me.  Maar diegene die mee moet in het verhaal, met die persoon spreek ik er te weinig over.

En zo gaan er dagen, weken, maanden,...voorbij.

de magie van sneeuw

De winter is in 't land!  Als je dat nog niet zou door hebben, verblijf je waarschijnlijk niet in België, of ergens onder de grond, of in een bunker, of achter dichtgetimmerde ramen, of...  We kunnen er niet omheen: de winter is daar (eindelijk).  En sneeuw, sneeuw hoort bij de winter.

Een week geleden was het zover: de eerste sneeuw van 2013 kwam neergedaald.  En ik bevond mij in Borsbeek, op een half uur rijden van Mechelen.  Ik was weer aan het dansen, uiteraard.  Tijdens de pauze van 22:00 sneeuwde het licht, maar alles zag er nog hetzelfde uit.  De sneeuw bleef niet liggen, dus ik zag mijn terugrit nog volledig zitten!  Echter, om 22:30 lag er al een wit tapijt!  

'Gene stress', was mijn eerste gedachte.  Ik ging er van uit dat het op de E19 allemaal wel zou meevallen.  Echter, dat bleek niet correct.  In totaal reed ik een uur naar Mechelen.  Op de autosnelweg kon ik maximum 60 km/u rijden, maar gemiddeld bleef het bij 50.  Het laatste stuk naar huis, reed ik achter een té voorzichtige chauffeur die slechts 25 km/u reed.  

Thuisgekomen was ik ontzettend vermoeid.  Het vergt wel wat concentratie, rijden in de sneeuw.  Vooral op de niet-verlichte plekken op de autosnelweg.  Ik kan normaal niet tegen de ruitenwisser die op en neer gaat voor mijn ogen, maar alles was beter dan het hypnotiserende effect van sneeuwvlokken!

Ik was dus veilig en wel thuis geraakt, maar wilde niet onmiddellijk gaan slapen.  Ook al was ik mentaal moe, ik wilde naar de sneeuw!  Wanneer de sneeuw daar voor het eerst na langere tijd weer is, ben ik zoals de kinderen: verwonderd, blij, gelukkig, speels, nieuwsgierig,...  

Die maandagnacht besloot ik nog even op stap te gaan.  Ik haalde mijn wandelschoenen boven en vertrok in de nacht, met een halve tas thee in de hand.  Ik wandelde een kwartiertje op en neer onze straat.  Zo stil was het daar, enkel het gekraak onder mijn voeten was hoorbaar.  Zalig gewoon!  

Nu we een week verder zijn, en de sneeuw nog extra laagjes kreeg, kan ik er al minder van genieten.  Na een week van te veel kledij, wandelschoenen, waden door smerige modder, te voet naar het werk, sigaretten roken op straat,...heb ik het wel gehad.  Hoewel ik tijdens mijn toezicht vanmiddag toch opnieuw door de sneeuw begon te wandelen, luisterend naar alleen maar dat krakende geluid.  

....    De natuur kan mooie dingen voortbrengen    .....

Ik ben ....

.... een dief.
.... een leugenaar.
.... onvoldoende collegiaal.
.... niet ruimdenkend.
.... een milieuvervuiler.

Al deze dingen was ik al dit jaar, een jaar dat slechts 12 dagen bezig is.  
Al deze dingen ben ik liever niet, en daar doe ik zo hard mijn best voor.

Ik ben ze ook niet, vind ik persoonlijk.  Het zijn enkele van de aantijgingen die ik tijdens dit korte jaar al naar het hoofd geslingerd kreeg.  Ze kwetsen me, en ze laten me niet los.

Toch is het nodig dat ik een manier zoek om met dit soort uitspraken om te leren gaan.  Want er langer over nadenken, heeft weinig zin.  Meer nog: de mensen die dit zeggen, denken er ook niet meer over na.  Zij hebben kunnen zeggen wat ze denken (zonder nadenken...?), voor hen is het achter de rug.  Vergeten.  Dus maar best dat ik het ook vergeet!

Deze week was anders al een heel leuke week, ondanks bepaalde beschuldigingen aan mijn adres.  Ik ben terug beginnen werken.  Ik vind het altijd tof om de leerlingen weer te zien, en terug mijn ding te kunnen doen voor de klas.  Ik ben verder zeer productief geweest wat de invulling van mijn vrije tijd betreft.

Maandag- en dinsdagavond ging ik twee uren dansen.  Dat dansen blijft me enorm goed doen, het blijft me energie geven.  Woensdagavond verwijderden we de kerstboom en toebehoren.  Donderdag ging ik na schooltijd squashen met twee collega's, dan iets eten, om nadien nog twee uren te gaan dansen.  De donderdagen zijn enigszins nieuw voor mij, want ik heb besloten dat ik als man wil leren dansen :-).  Aangezien ik de beginnerscursus gemist heb, kost het me wel wat meer moeite.  Maar dat komt zeker goed, mits wat oefening en voldoende concentratie!

En dan gisteren, gisteren bleef ik met een collega op school werken, ondanks we eigenlijk beiden vrij zijn vanaf 10:10.  's Middags ging ik met iemand anders lunchen in de Nostradam, het was weer heerlijk!  Daarna werkte ik verder aan ons project 'handelingsplanning'.  Na de schooluren hadden we nieuwjaarsreceptie.  Eén van de dingen die altijd in de speech verwerkt wordt, is een lijstje met de nieuwe benoemden.  En ik zat vol spanning, aangezien ik mijn benoeming had mogen aanvragen.

(en nu zal ik het nog wat rekken en zo, hoewel het wel overduidelijk is waar ik naartoe wil)

Ik ben voltijds benoemd!  Ik zie het als een waardering voor al mijn harde werk van de voorbije jaren.  En uiteraard als een extra motivatie voor nog meer hard werk de komende jaren!  Ja, het geeft toch een boost zoiets.  Hoewel ik vandaag wel eerder iets heb van 'ik werk niet voor school'.  Maar dat haal ik dan weer wel in op een ander moment, hé.

Nog ander goed nieuws: Vincent is thuis aan het schilderen.  De grote kamer is voor de helft klaar.  En ook nog: zeer binnenkort weet ik normaal gezien wanneer Iliana juist gaat op bezoek komen.  Haar verloofde is momenteel op bezoek bij haar, ze zouden dus één dezer dagen een huwelijksdatum kiezen.  Eens die gekozen is, kan ze beslissen welke data ze naar België komt.  Spannend!