¡Feliz Navidad!

Eerst en vooral, een gelukkig Kerstmis voor iedereen! Ik zal trachten vandaag een korte samenvatting te geven van wat er de voorbije week allemaal gebeurd is. Maandag kwam ik terug van Guatemala, en kreeg ik te horen dat mijn zus haar kamer de nacht daarvoor in brand had gestaan... De schade bleef beperkt, hoewel toch álles uit de kamer diende gehaald te worden om schoon te maken. Daarbij hielp ik zowel maandag als dinsdag.

Maandag ging ik ook naar de mall, om kerstcadeaus voor mijn g.familie te kopen. Ik kocht voor allen een kerstmok, en vulde deze met Belgische (chocolade)koekjes. Dinsdag ging ik op bezoek bij Iliana, en ‘s avonds ging ik even met haar mama en brussen naar de schaatspiste kijken. Jaja, er wordt geschaatst in SPS, bij lekker warme temperaturen!

Woensdag bleef ik de hele dag thuis, omdat ik geen zin had in de chaos buitenshuis. De meeste Hondurezen wachten namelijk tot het allerlaatste moment om geschenken te kopen voor kerst. Omstreeks 20:30 was ik klaar om naar mijn grootmoeder te gaan, maar uiteindelijk waren we daar pas om 22:00. En de kerstmaaltijd, die begon om 23:45! Traditioneel is dat hier varkensvlees. Dessert was er niet (wat een geluk dat ik die koekjes had), en alcohol evenmin :-s. Na middernacht openden we de pakjes. In mijn g.familie is het traditie geschenken te geven met een kerstmuts op het hoofd. Leuk, leuk. Toen ik aan de beurt was, gaf ik mijn camera aan mijn g.mama, maar die slaagde erin geen enkele foto te nemen, jammer genoeg...

Tussendoor werd er ook met vuurwerk gespeeld, hoewel dat verboden is. We speelden eveneens enkele spelletjes. Fie was de grote verliezer, nog steeds door de taalbarrière... Mijn Spaans is oké, maar taalspelletjes tot een goed einde brengen is toch nog iets anders. De muziek? Wel, kerstmuziek natuurlijk, maar niet zo saai als jullie die kennen! Kerstliedjes bestaan hier in alle vormen: klassiek, salsa, merengue, punta, bachata,... Omstreeks 3:00 gingen we naar huis gaan, tot Andrea en tío Jorge (waar ik daarvoor bij woonde), me mee vroegen naar een feestje van de kerkgroep. Gelukkig kreeg ik de toestemming, en zo kon ik nog eens dansen! Rond 5:00 kwam ik thuis. Nadien pleegde ik nog een telefoontje naar mijn thuis in België, schreef ik mijn dagboek, en om 7:00 ging ik dan eindelijk slapen!

Die slaap was slechts een dutje, want om 10:00 stond ik weeral op, om op kerstdag kennis te maken met het buitenverblijf van mijn g.familie! Een uur rijden van SPS, richting Tela, bevindt zich dat huis. Tussen het groen, naast een rivier, en uiteraard met bijbehorend zwembad ;-).

Vrijdag ging ik de cadeaus voor mijn vrienden zoeken, en ´s avonds ging ik naar de cinema met mijn broer, zijn vriendin en een vriendin van haar. Madagascar 2 was de keuze, omdat ik de eerste dinsdag bij Iliana had gezien. Leuke film, toffer dan de eerste vond ik. Gisteren hadden we twee familiefeesten! Eerst het afscheidsfeest van mijn zus Susana en haar echtgenoot Oscar. Volgende week verhuizen ze naar hun nieuwe woonst. ‘s Avonds was er het verjaardagsfeest van mi tío Amilcar. Tío Jorge en Kelyn nodigden me uit om naar een huwelijksfeestje te gaan van vrienden van de kerk. Mijn g.mama gaf me toestemming, maar slechts voor een uurtje. Een kwartier heb ik gedanst, joepie :-).

En zo zijn we bij vandaag, zondag! Vroeg opgestaan, om het Internet te kunnen gebruiken. Was het niet dat ik al een uur aan het proberen ben, en dat het nog steeds niet werkt... Geen flauw idee wat er mis is. Hopelijk werkt het seffens wel, want zondag is kerkdag, dus dan heb ik anderhalf à twee uur rustig de tijd om te surfen! Zo, lieve mensen, amuseer jullie met oudjaar! Ik ga proberen er hier het beste van te maken, hoewel zo soberkes thuis zitten toch niet echt iets voor mij is... Tot de volgende keer!

once in a lifetime

Laat ik jullie nog eens verwennen met twee berichten deze week! Hier in Guatemala nog steeds alles goed. Heb al vele interessante mensen ontmoet (backpackers vooral), en toffe verhalen gehoord. De voorbije twee dagen vond ik minder leuk: de 'grootste' markt en het meer waren niet zo boeiend. Veel te veel tijd in bus (6 a 7 uur per dag)! Toch wil ik jullie twee dingen vertellen. Ervaringen die ik maar 1 keer in mijn leven zal meemaken!

Gisteren, voor we naar Panajachel (grootste en meest toeristische stad aan meer) gingen, stapten we van de bus in Solola. Daar is amper toerisme, en omdat het vrijdags markt is, wilden we daar eens een kijkje gaan nemen om misschien goedkopere spulletjes te vinden. We waren nog geen 3 minuten tussen de kraampjes, en we stonden vast! Die chaos heb ik nog nooit meegemaakt, en dat wil ik liefst zo houden! Duwen, trekken, krijsende kinderen, hysterische moeders. Ik voelde me erg onwel, kon amper ademen, maar wist tegelijkertijd dat ik niets kon voor hebben in die menigte.

Ja, ik was toch wel wat bang. Al die mensen die kleiner en bruiner zijn dan ik, in hun traditionele kledij, met hun taaltje dat ik niet versta. En dan die manden die in mijn gezicht werden geduwd... Het enige dat ik kon doen was proberen me recht te houden, zonder iemand pijn te doen. Het was misschien survival of the fittest, maar ik wilde daar niet aan meedoen.

Tweede ervaring was vanmogen. We beklommen de vulkaan Pacaya. 'Het beest' is actief, en je kan er stromende lava bewonderen. Die klim echter was niet van de gemakkelijkste. In het naar boven gaan ben ik enkele keren uitgeschoven (lavagesteente, en als dat begint te rollen...), waardoor mijn voeten soms vast kwamen te zitten. Licht paniekerig heb ik dan om hulp geroepen (ik zit er nu al mee te lachen terwijl ik het schrijf, hihi). Ik was vooral bang om weer af te dalen, omdat het allemaal zo schuift die steentjes en stenen. Ik nam dan ook mijn tijd, kwam als laatste beneden, maar stel het wel :-). En de keren dat ik viel, heb ik telkens luid gelachen. Afdalen was best prettig, zo skien zonder sneeuw!

Eens in mijn leven dus, want een herhaling zie ik niet zitten. Achteraf bekeken was het allemaal heel plezant, grappig; maar op het moment zelf toch behoorlijk beangstigend. Zo, hierbij laat ik het, genoeg verwenning, me dunkt ;-)! Alles in orde dus, genietend van de zon hier (hahaha), en absoluut niet klaar voor Kerst (pakjes, pakjes, pakjes...ai ai ai). Geniet van de zalig koude kerstsfeer ginds! Ik ben stiekem zelfs jaloers, stel jullie voor. Het is gewoon heel raar om kerst te vieren in een topje :-), Maar goed, jullie hebben waarschijnlijk meer redenen om jaloers te zijn, niet? Tot de volgende! Dikke kuzzels van jullie Fieke, die langzaam maar zeker veranderd (ideeen over reizen en zo).

¡Estoy en Guatemala!

Jups, Fietje is weer in het buitenland :-) hoewel ik dat voor jullie al langer ben hé! En ik ben erg moe, vandaar erg actief, hihi! Zal ik even kort samenvatten wat we tot hiertoe gedaan hebben? Zondag verbleven we overdag in Guatemala City, in la zona 1. Het enige dat we deden was het bezoeken van marktjes en wat rondhangen. Het was behoorlijk veilig, praktisch op elke hoek politie.

Zondagavond namen we de nachtbus naar Flores (8 uur). We kregen een gratis upgrade naar een luxebus, omdat er nog twee plaatsen vrij waren. Nu ja, luxe…eender hoe: Fie slaapt niet in bussen noch vliegtuigen. Samengevat, erg nerveus na al die uren zonder sigaret, in het donker, pure verveling dus. Maandag hebben we het rustig gehouden in Flores, een klein toeristisch dorpje aan een meer (ze noemen het een eiland, hoewel we geen boot dienden te nemen om er te geraken).

Gisteren bezochten we Tikal, een belangrijke plaats in de Maya wereld! Copán (in Honduras, remember?), is niets vergeleken bij dit park! Reuzegroot is het! We hebben dan ook véél gewandeld, geklommen, gezweet ;-). Na een uur of vijf was onze energie op, en besloten we terug te keren naar Flores (in totaal drie deeltjes gemist denk ik, maar we konden echt niet meer). Op de terugweg Vlamingen ontmoet, erg raar om nog eens Nederlands te praten! Ze hoorden zelfs niet dat ik van Antwerpen afkomstig ben! Ja hoor, het dialect is verdwenen (maar dat komt zeker en vast terug, hehe)!

Vorige nacht alweer die nachtbus op…alweer die slapeloosheid…diezelfde gevoelens… Alweer een Belg ontmoet, maar deze sprak enkel Frans en Engels. Nu zijn we in Antigua. Vandaag zouden we het rustig houden hier in het stadje, morgen gaan we naar de grootste markt van Centraal-Amerika, vrijdag naar het meer Atitlan en zaterdag beklimmen we een vulkaan. Zoals jullie kunnen lezen, een lekker gevuld plan dus!

Zo, hier houd ik het bij, want Fanny staat al ongeduldig te trippelen om de stad in te trekken! Ik zou jullie graag wat meer vertellen, maar bij deze weten jullie toch weer dat alles goed gaat! Het is hier fijn, ik voel me gelukkig (doch moe dus), en ik kijk uit hoor! Hoewel Antigua naar het schijnt niet zó gevaarlijk is, omdat het zo toeristisch is. Tot volgende week, met kerst! Dikke zoenen! Ik zie jullie graag!

typisch drukke december-dagen

Hoi vriendinnen, vrienden, ouders, familieleden, amor de mi vida, sympathisanten en alle anderen! Net zoals dat bij jullie zo zal zijn, is er hier een gezellig drukke periode aangebroken. Ik mag dan wel volop in vakantieperiode zijn, dat houdt ook het verkennen van de wereld om me heen in ;-). En dat begint met plannen…ja hoor, ik ben nog altijd aan het plannen! Enerzijds omdat dat typisch is voor wie ik ben, anderzijds omdat AFS nu eenmaal op voorhand wil weten naar waar ik zal gaan, met wie, voor hoelang, waar we zullen verblijven, hoe we er gaan geraken,…

Maandag, dinsdag en woensdag verbleef ik met de andere AFS-ers in Cuero y Salado, een ecologisch park nabij La Ceiba. Erg ‘basic’: we verbleven in een cabaña, met slechts 1 badkamer voor 10 personen! Ook veel beestjes: spinnen, bloedzuigers, kakkerlakken… En honden, die ons de eerste nacht de hele nacht wakker hielden… Dinsdagmorgend stonden we vroeg op, voor een twee-uur durende boottrip op de Rio Salado (zoute rivier). We zagen enkele vogels, apen, een krokodil, vleermuizen, en bloemen en planten. Toch vond ik het niet echt de moeite, na Costa Rica heb ik het wel even gehad met de natuur, en ik vrees dat maar weinig kan overtreffen wat ik daar ervaarde…

Gisteren bezocht ik Iliana bij haar thuis. Ze is afgestudeerd van de Universiteit, Cum Laude, met 87%! Super, toch? Morgen geeft ze een feestje voor haar afstuderen, maar daar kan ik spijtig genoeg niet bij zijn, omdat ik dan alweer vertrek naar Guatemala. Dus, druk druk druk, aangezien ik nog altijd alle kerstcadeaus dien te kopen (GROTE familie, en ook enkele vrienden die ik iets wil schenken), en ik heb nog steeds geen flauw idee van wat die dan wel mogen zijn…

Enkele dingetjes die ik al een tijdje geleden wilde vermelden, maar ik vergat het altijd. Cédric, gelukkige verjaardag! (de dag van je cumpleaños heb ik het wel als eerste punt in mijn dagboek geschreven, het is maar dat je het weet) Tweede punt, mijn fotowebsite… Ik word er stilaan gek van! Eerst werkte hij ginds niet, dan hier weer niet, en momenteel kan ik geen foto’s opladen…erg vervelend allemaal! Derde punt, mijn filmpjes, want ook dat beeldmateriaal wordt momenteel toegevoegd! Ook die werkten een tijdje geleden niet, maar nu lijkt alles terug in orde. Sinds een maand (schat ik), staat er een filmpje online waarin ik jullie iets vertel…ENJOY! Zo, hierbij laat ik het maar, want ik dien nog wat opzoekwerk te doen ivm toekomstige reisjes! Tot binnenkort, misschien vanuit Guatemala!

het gaat weer beter

Hallo allemaal! Ik kan jullie melden dat ik me terug wat beter voel. Al bij al is die wissel niet zó slecht: ik heb een eigen kamer (van de zus die niet meer thuis woont, dus lekker vrouwelijk), en na wat gepuzzel ook plek voor mijn spulletjes. Het huis is properder, georganiseerder, en er is altijd wel iets om te eten (dat was in het andere huis wel eens een probleem).

Gisteren ben ik uitgeweest, voor het eerst hier in SPS! Het voldeed niet aan mijn verwachtingen, maar het was dan ook maar vrijdag. Om 4:00 eindigde de nacht al... Wat ik deed? Eerst een stevige cocktail gedronken in Fogoncito in Mall Multiplaza, en daarachter iets gegeten, want de alcohol zat al flink in mijn hoofdje. Daarna wilden we naar een electroparty gaan, die doorging op de parking van de mall, doch het regende en daardoor was de tent leeg...

Dus, namen we een taxi naar B412, een loungeclub, maar ook daar was niets te zien (buiten een film op groot scherm). Dan maar een volgende taxi (eerst nog even de grond gekust met mijn poep...gladde stenen en hoge hielen...), naar die andere Fogoncito, waar ik twee weken geleden al eens was met Rafael. Daar fijn gedanst, tot een uur of 2:00. Terug taxi naar de mall, om daar te ontdekken dat de party al gedaan was! De politie was blijkbaar op bezoek geweest...

Tot slot dus weer een taxi, naar The Cube. Het is een discotheek waarover ik al veel had gehoord, maar ik vond er zelf niet zoveel aan. We zijn er ongeveer een uur geweest, en in dat uur werd er te veel bachata gespeeld naar mijn zin. In ieder geval, ik ben dus eens uitgegaan, en dat had ik echt wel nodig! Als je wil weten hoe ik dat voor elkaar heb gespeeld, stuur je me maar een mailtje, dan krijg je alle details!

Leen, ivm mijn nieuwe adres, ik ga dat niet doorgeven. Ik woon tenslotte nog steeds in dezelfde familie als voorheen, enkel in een ander huis. Indien er in het vorige huis post wordt geleverd, komt die zeker tot bij mij. Doch, uit ervaring weet ik dat de brieven meestal gewoon in het postkantoor blijven liggen, dus ik ga daar geregeld is bedelen ;-). Zo mensjes, ik vond dat jullie wel wat positief nieuws verdienden, ik had er zelf ook nood aan trouwens! Volgende week begint mijn reisperiode, en nadien is het kerstmis, wow, dan al! Daarover nog kort iets: ik ga trachten volgende week eens foto´s te nemen van mijn nieuwe woonst, inclusief de overtollige kerstversiering!

lo siento mis amores

Hier ben ik weer, alweer met een negatieve toon… Vandaag kreeg ik de boodschap die ik 10 dagen geleden ook al eens kreeg: morgen verhuis je. En deze keer dus voor echt, heb net mijn twee koffers ingeladen. Veel tranen dus opnieuw, hoewel die eigenlijk al sinds een tijd niet meer weggaan. Fie – de spontane, zotte meid die jullie kennen – is op reis…en ze heeft blijkbaar geen zin om terug te komen. Ik ben ze kwijt, en ik weet niet goed waar ik haar verloor: bij mijn eerste familie of bij de deze? Het is dat uitgaan, dat ontbreekt me zo! Maandag zal ik de anderen weer terugzien, en alweer al die verhalen horen over feestjes…en ik kan enkel verhalen over de malls en de Amerikaanse franquisas…

Afgelopen weekend in Gracias kreeg ik van Eva de toelating weg te gaan, ik had er zo naar uitgekeken! Echter, Gracias is een klein boerengat eigenlijk, en de enige bar was gesloten, want het weekend van de verkiezingen mag er geen alcohol geschonken worden. Dus, buiten de warmwaterbronnen, de vier kerken, het fort en de typische markt, viel er niet veel te beleven ginds. Niettegenstaande trachtte ik te genieten van het ander soort verveling, of zoiets…

Wat deze ervaring me gaat leren, begin ik me meer en meer af te vragen. Het uiten van verdriet, dat is zeker. Hoewel ik liever zou gezien hebben dat het me zou leren positief in het leven te staan. Maar, Fie, eigenlijk weet je zelf ook dat dit de eerste stap is, en een heel belangrijke, toch? Oké, even zicht in mijn dagboek, want dit zou ik eigenlijk daarin dienen te schrijven :-).

Tja, alweer verandering, alweer aanpassing… Gemakkelijk is het niet, en soms heb ik gewoon zin om het hier af te trappen. Om terug naar Thuis te komen, om terug te Leven (Fie, remember het kaartje van vorige week: gevoelens maken het leven intens! >> weeral een dagboekpassage, hehe), om me terug vrij te voelen. Maar ik ga ervan uit dat ik hier nog werk te doen heb (zelfarbeid, het sociale werk laat ik er even buiten), dat mijn therapie nog niet afgelopen is. Verdorie, als ik het zo neerschrijf, wetende dat er mensen ‘luisteren’, kan ik het verdomd goed analyseren ;-). Voilà se, kvoel me weeral wa beter! Thx liefjes! Ik zie jullie graag…en mis jullie…stuur me maar wat energie, en knuffels ook alst kan! Tot volgende week ergens, tussen de ecologische reis en Guatemala!

Wat een stress seg!

Zoals jullie weten, ben ik al een hele tijd bezig reisplannen te maken. Probleem is nog steeds dat ik niet goed weet met wie te reizen. Toch zijn er eindelijk twee concrete plannen, morgen worden de formulieren getekend. Komend weekend ga ik met mijn directrice en haar gezin mee naar Gracias Lempira, en van 13 tot 22 december ga ik naar Guatemala, samen met Fanny.

Het heeft me ongelooflijk veel energie gekost dat laatste plan rond te krijgen! Daar kwam dan nog eens bij dat ik zondagavond te horen kreeg dat ik maandag van woning zou veranderen. De zus van Jorge heeft terug plaats in haar huis, dus wilden ze dat ik naar daar verhuisde, zoals origineel het plan was. Ik werd daar nochtans eerder niet van op de hoogte gebracht, en stortte dan ook volledig in! Onmenselijk lang en hard gehuild, en duidelijk gemaakt dat ik niet wíl veranderen, dat ik hier gelukkig ben. Uiteindelijk blijf ik dus wonen waar ik sinds begin oktober woon, gelukkig maar.

Tussen alle stress door, trachtte ik ontspannende dingen te doen, maar ondertussen heb ik ondervonden dat dat in San Pedro Sula niet zo gemakkelijk is. Veel meer dan de malls is er hier niet… Dus, ik ging geregeld naar één van de malls, en gisteren met Jennifer naar de cinema. Afgelopen vrijdagavond was ik te gast bij Eva thuis, voor het afstudeerfeestje van haar zoon Allancito. Zaterdagavond ging ik iets drinken met Rafael, een neef van Eva (of haar echtgenoot Allan, het is me niet duidelijk). Doch, alweer datzelfde, Applebees…en ook maandag was ik daar met Walter, om te eten. Zondag studeerden mijn kindjes af, en daar was ik uiteraard bij! Vandaag hebben we een afscheidsfeestje op school, voor de stagiaires.

In het algemeen voel ik me wat beter nu, hoewel ik toch nog altijd met dat idee zit dat het nú de moment is om te reizen. Het is nú dat ik vakantie heb, het is nú dat ik tijd heb… Mijn g.familie geeft me wel de toestemmingen, maar daar dient steeds een lange uitleg aan vooraf te gaan. En uitgaan, tja, dat is er nog altijd niet van gekomen, en ik zou zó graag nog eens feesten! Misschien dit weekend in Gracias, hoewel ik vrees van niet aangezien het verkiezingen zijn en familie van Eva opkomt…

Soite, ik weet het, ik klaag wat veel. Tijd om er iets aan te doen. Tijd om gelukkig te zijn met wat ik heb, want dat is eigenlijk al veel. Ik besef dat wel hoor, maar het kan altijd béter, vandaar… Nog één geheimpje: mijn ventje komt volgend jaar! Ook die reis dien ik te plannen, maar dat zijn zorgen voor later. Ik heb nog tijd tot in april… Zo, ik laat het hierbij, want ben niet in een typbui (mag wel duidelijk zijn aan de manier waarop ik geschreven heb, behoorlijk chaotisch lijkt me). Tot binnenkort! Ah ja, foto´s heb ik ook weer, maar de zin om ze op internet te zetten ontbreekt voorlopig…

HONDURAS

¡Adelante selección! ¡Hoy sí papá! ¡La pasión del fútbol! ¡Yo quiero azul! Jups, ons Fieke is nog eens naar het Estadio Olímpico geweest! Ben er eigenlijk net van terug zie! Het begon allemaal zondag, toen Jennifer vroeg of ik met hen meewilde. Uiteraard, maar ging ik daar wel toestemming voor krijgen, aangezien ik normaal om 21:00 dien thuis te zijn? Gevraagd, en het was in orde :-).

Maandag maakte ik dan een tripje naar het Estadio Morazán, omdat daar de mercado negro voor boletos opereert. Kocht mijn ticket voor 300 lps., normaal kost het 200 lps. Vandaag net voor de partij, kon je ze blijkbaar krijgen aan 100 lps., tja, pech… Omstreeks 16:00 waren we in het stadium, drie uur voor de match. En het duurde niet lang of het begon te regenen! En regen zoals die hier wel vaker uit de lucht valt: héél nat, héél veel!

Misschien ook even melden dat het om de match Honduras-Mexico ging, dé oorlog! Na de eerste helft had ik een flashback naar die andere keer dat ik in het stadium was: tussenstand 0-0. In de tweede helft viel er een goal voor Honduras (blijkbaar maakte Mexico die, vertelde mijn broer toen ik thuis kwam), en twee rode kaarten voor Mexico. Reden om te feesten, ja, maar het was zo fucking koud! Dat koffietje in de Burger King nadien, smaakte dus zeker!

Ander nieuws: mijn laatste officiële werkweek, hoewel ik niet elke dag hoef te gaan. Ik ben nog steeds reisplannen aan het maken, ik laat het jullie weten wanneer de documenten ondertekend zijn door mijn familie (dat wil zeggen dat ik mag en kan gaan). Voor de rest nog altijd behoorlijk gelukkig! ¡Quiero a todos, y los mando un abreso! (jep, een kuzzel in´t Spaans, hihi) …tot de volgende keer…

Fie+kamp+kerk=[zelf in te vullen]

Vorig weekend ging ik, zoals mijn trouwe lezers weten, mee op kamp met de kerkgroep van mijn broer Jorge. Nu, de mensen die me kennen weten dat ik ten eerste nooit graag op kamp ben gegaan, en ten tweede, dat ik niet zo kerkgezind ben… Toch greep ik de kans, om andere jongeren te leren kennen.

Wel, het typische kampgedeelte – regeltjes en spelletjes waarbij je meestal vuil wordt – dat lag me natuurlijk niet. Zaterdagavond, echter, was er een kampvuur, met als doel in alle rust te reflecteren. En dat deed ik dus ook! Terwijl iedereen op ´Díos, Señor, Padre, etc.´ gefixeerd was, nam ik de tijd om even volledig tot rust te komen. Iedereen bad individueel tot God, ik zei dat ik gewoon ging denken in mijn eigen taal. En ja, kruistekens hebben ze me ook niet zien maken tijdens die tweedaagse, maar niemand die er iets van zei, gelukkig maar.

Zondagavond sloten we af met een bezoek aan de 18:00 mis. Ik hoefde niet mee zei Jorge, maar ik vond dat het na meer dan drie maand wel eens tijd werd te gaan. Godsdienst is namelijk een belangrijk onderdeel van de Hondurese cultuur, dus vind ik dat ik ook dat mag ervaren hebben! De hele tijd maakte ik me druk om de hostie, want die wilde ik niet gaan halen. Toen het moment er was, bleek dat niet iedereen er om ging. Voorts heb ik met respect de dienst gevolgd, doch alweer geen kruisjes, gebeden, noch liederen.

Voorts kan ik jullie vertellen dat dit mijn voorlaastste werkweek is. Uiteraard wil ik zoveel mogelijk reizen in mijn twee vrije maanden, doch ik weet nog steeds niet met wie :-(. Het maakt me zenuwachtig, want ik besef dat de tijd echt wel aan het vliegen is! Vaak zijn het hier Hondurese plannen. Ik werd al uitgenodigd door Eva, Iliana en Jorge, respectievelijk naar el Lago Yojoa, Gracias a Lempira en las Islas. Doch, wanneer we ook effectief zullen gaan…? Babak/Borat (hij liet een berichtje achter op mijn vorige bericht), nodigt me dan weer uit hem te bezoeken in de USA. A ver, a ver… In de hoop dat ik jullie volgende week iets concreet kan vertellen i.v.m. mijn reisplannen, laat ik jullie! Tot gauw!

medische brigade La Esperanza

Sinds gisteren ben ik terug uit Pinares, La Esperanza, Intibucá. Drie dagen heb ik het medische team uit Virginia geholpen. Zij zijn hier voor twee weken, en bieden gratis hun diensten aan aan de erg arme bevolking die ginds in de bergen woont. Er is een clinica, het project “child´s health”, en de verdeling van waterfilters (worden tot aan de deur gebracht en wordt uitgelegd hoe te gebruiken). Bij dit laatste heb ik niet geholpen, doch ik deed veel! Hierbij een verslagje:

Zondag: let´s hike and play!
Zondag ging ik mee voor het child´s health project. Eerst twee uur getrokken in de bergen, nadien voor entertainment voor de kindjes gezorgd. Aangezien ik “teaching skills” heb, leek het het team het best dat ik me daarop concentreerde. Dus, terwijl de kinderen (4 tot 18 jaar) stonden te wachten in de rij, trachtte ik hen bezig te houden. Ik legde hen uit hoe hun tanden te poetsen, zong liedjes met hen (himno nacional wel 5 keer), liet hen voorlezen uit een boekje, speelde pictionary en galgje. Op het einde van de dag terug twee uur gestapt, om net na avondval terug in het hotel aan te komen.

Maandag: brandwonden, slangenbeten en naaien
Maandagvoormiddag ging ik mee naar San Marcos, waar enkele lokale vrijwilligers les kregen. Ik vertaalde de hele tijd, en dat was toch niet zo gemakkelijk… Mijn Spaans mag dan al behoorlijk goed zijn, praten over brandwonden, slangenbeten en het dichtnaaien van wonden is toch nog iets anders! Na de middag hielp ik in de clinica, alweer vertalingen. Het viel me op dat de meeste mensen meestal niet echt iets mankeerden, ze wilden enkel terugkeren naar huis met een zakje medicijnen…

Dinsdag: clinica
Dinsdag hielp ik de hele dag vertalen, in de clinica. Opnieuw kwam een deel van de mensen voor medicatie. Zo was er een vrouw met drie kinderen, en allen mankeerden álles…op elke vraag antwoordde de dame “si”. Ik legde dit uit aan de student-arts, en hij zei me haar te vragen of ze stemmen in haar hoofd hoorde. Niet gemakkelijk om professioneel te blijven, maar het lukte me toch! “Si”, alweer, toen wisten we wel zeker dat ze enkel pilletjes wilde. Die kreeg ze dan ook op het einde… Nadien, echter, was er een man die écht stemmen in zijn hoofd hoorde. Een lastige “case”, twee uur heb ik in totaal vertaald. De man bleef maar verhalen opdissen, waarvan ik meestal slechts de helft begreep. Uiteindelijk werd de diagnose “schizofrenie met depressie” gesteld.

Wat me in het algemeen opviel, is dat de mensen daar werkelijk niets bezitten… Erg triest heeft het me gemaakt. Ze vroegen voortdurend hen dingen “cadeau” te doen: een balpen, een t-shirt, zeep,… Ik heb dus nu de plek gevonden waar ik mijn kleren zal achterlaten op het einde van mijn jaar.

Ondanks alle miserie, heb ik erg genoten van het goede werk dat ik ginds heb geleverd! Ik had graag nog tot dinsdag kunnen blijven, want dat vroegen de artsen me. Doch, ook hier in SPS heb ik nog werk te doen, dus dat kon ik niet maken, jammer genoeg. Vandaag weeral terug gewerkt in el kinder, terug de routine...

Toen ik gisteren thuiskwam, werd ik uitgenodigd er weer op uit te trekken, hihi! Zaterdag en zondag ga ik mee op kamp met de kerkgroep, woehoew ;-)! Het is een groep met allemaal jongeren, en ze doen heel vaak van die dingen. Ben er trouwens al drie keer met meegegaan, samen met Jorge, mijn broer. Morgenavond zou ik voor het eerst uitgaan hier in SPS, nog eens woehoew! Walter nodigde me uit, en ik mag gaan, maar samen met Jorge. Goed voor mij, zolang ik maar weg kan :-). Tja, en hier eindig ik maar, want heb veel getypt! Voor al diegenen die met me meevoelen: feel my happiness! Ik voel me echt supergelukkig nu, het is maar dat jullie het weten! ¡Nos vemos!

que helado, tengo frio

Hallo allemaal! Jullie zullen het moeilijk kunnen geloven, maar het is hier verdorie koud! Ongeveer 20 graden is het hier in San Pedro Sula, nu het regenseizoen volop bezig is, en koud dat ik het heb! Ik was namelijk zo gewend aan die plakkerige temperaturen… En, ik ga naar nog koudere oorden! Jaja, mijn koffer is nog niet helemaal uitgepakt, en ik begin ze alweer te maken :-).

Gisterenavond kreeg ik telefoon van Jennifer van AFS, of ik het zou zien zitten om te gaan helpen in een medisch team in Intibuca. Vele mensen lijden onder de felle regens die gevallen zijn de voorbije twee weken, en hulp is nodig. Uiteraard zeg ik niet nee! Elke nieuwe ervaring grijp ik met beide handen, en een brede glimlach!

Voor ik vertrek, ga ik vanavond voor het eerst naar een optreden van Jorge Torres, de muzikant die hier in mijn familie woont. Heb mezelf uitgenodigd, zonder initiatiefname zou ik weer een saaie vrijdagavond tegemoet gaan. Ik begin het te kennen: zelf mensen uitnodigen of vragen of je ergens mee naartoe kan, of er gebeurt niets…

Soite, gelukkig nog steeds, moe ook. Aangezien ik dus morgen vertrek met dat medische team, zal ik mijn spuitjes en vitamientjes eens meenemen, want ik denk dat ik zo’n dosis energie wel kan gebruiken! Ondertussen ben ik ook volop aan het nadenken over mijn reisplannen voor december en januari. Het liefst zou ik die eerste maand Honduras wat beter verkennen, en nadien Centraal-Amerika. Doch, ik ken nog altijd niet veel mensen, dus ik vind geen geschikte reispartner… Maar dat komt wel goed!

Zoveel wil ik typen, maar het is een chaos in mijn hoofd. Het belangrijkste is dat alles nog goed gaat dus! Vraagje: als je een brief van me ontvangt, kan je me dat dan aub melden? Het is namelijk al een tijdje geleden dat iemand dat nog eens deed, en begin me af te vragen of ze nog aankomen… Zo, hierbij laat ik het! Geniet vooral ook weer van de honderden foto’s die ik maakte in Costa Rica! Tot volgende week!

Costa Rica ¡qué rico!

Sinds vrijdag ben ik in Costa Rica! Drie uitstappen deed ik in totaal, gisteren was de laatste. De natuur hier is echt prachtig! Ik heb weer honderden foto's van bloemen, planten, volkanen, vogels (Rudy!), krokodillen, leguanen,... De trip van eergisteren vond ik de leukste: eerst een boottocht langs al die dieren (inclusief voedersessie aan een krokodil, door de moedige bootbestuurder) , nadien luilekkeren op het strand! En de playa is limpia (proper), dat zijn we niet meer gewoon!

Veel verschillen opgemerkt met Honduras, hier volgen er enkele... Grootste verschil: het is hier veel veiliger! Niet dat je plots moet denken dat je weer in Europa staat, maar je kan hier (overdag) zorgeloos foto´s maken in het centrum van San José, telefoneren op straat, en zelfs de Ipod gebruiken! Niet dat ik dat allemaal deed, maar we observeerden het :-). Het is hier ook veel mooier! Un motón de verde (goed, ik ga niet alles vertalen, zoek het maar eens op, hihi), de parken zijn echte parken! Het leven is hier duurder, Costa Rica is het duurste land van Centraal-Amerika. Dus, deze week dienen we onze Belgian mind te gebruiken.

Zoals jullie misschien merken, gaat het met mijn Nederlands achteruit... Wanneer ik ´s avonds mijn dagboek schrijf, dien ik steeds vaker na te denken over woorden, én over de schrijfwijze ervan! Mijn Spaans, daarentegen, wordt alsmaar beter! Gisteren ging ik op excursie samen met Teresa en Sandra (Duitsland), en we spraken de hele dag Spaans! Mijn uitspraak echter, is minder goed. Ik heb een probleem met de ´r´, vooral op het einde van woorden. In Honduras hadden al verschillende mensen me erop gewezen, maar sinds gisteren blijkt dat zelfs Europeanen het horen! Tja...

Ik zou zoveel meer kunnen vertellen, maar verkies dat niet te doen. Ik denk dat de foto´s meer zullen/kunnen vertellen dan ik, met mijn vocabulario pobre... Alleszins, ik voel me dus echt op vakantie, en dat is een fijn gevoel! Klaar om volgende week (opnieuw) aan mijn Hondurese leven te beginnen! Vandaag ga ik proberen wat te shoppen, broeken zoeken... Zoooooo moeilijk! Ja, ik geef het toe, misschien ben ik toch een paar kilo´s verloren in die eerste drie maanden, ik voel een verschil aan mijn broeken. Doch, ik denk dat er deze week ook al enkele grammen terug bij zijn, want ik eet hier echt veel! Een teken dat ik me beter voel! Tot volgende week mensjes, voor meer nieuws uit mijn Latino leven!

cambio, dus nieuw adres

Eerst en vooral, voor Linda: cambio betekent verandering :-). Tja, soms is het gewoon gemakkelijker Spaanse woorden te gebruiken, hehe. De cambio is dus een feit, ik woon bij mijn nieuwe g.familie. Toch nog spannend en ingewikkeld geweest. Doña Ines, mijn nieuwe g.mama, heeft familie in Frankrijk, en die komen op bezoek voor enkele maanden. Geen plaats voor mij dus… Waar ik dan wel woon? Bij haar broer, mijn nonkel dus, maar ik verkies te zeggen mijn broer, aangezien hij even oud is als mij.

In dit huis wonen ook een nicht met echtgenoot en baby, en mijn nieuwe g.grootmoeder. Doch, zij is dan weer op reis in de VS momenteel. Het is aanpassen ja, zoals dat altijd wel zal zijn. Nieuw huis, nieuwe mensen, nieuw ritme… Momenteel ben ik dan ook wat vermoeid en gestresseerd. Morgen, echter, vertrek ik voor een week naar Costa Rica. Ik ga ervan uit dat ik er nadien volledig terug tegen kan!

Ik neem nu dagelijks 4 bussen/taxi´s (hangt ervan af wat eerst passeert), en dat alleen al geeft me een gevoel van vrijheid/onafhankelijkheid. Mijn curfew is nog steeds 21:00, maar ik heb het gevoel dat daarover te praten valt. Het weer momenteel is SLECHT! Regen, regen, regen, regen, regen, enz… Nat dus, en verdomd fris! Maakt ook dat er op school soms héél weinig kindjes zijn. Gisteren bijvoorbeeld hadden we er ´s morgens 21 in totaal, na de middag 5! Vanmorgen regende het nog steeds, dus heb ik mezelf een dagje vrijaf cadeau gedaan. Even niets doen, dat is ook al eens belangrijk.

Vorige zaterdag won Honduras tegen Canada met 3-1, echt jammer dat ik niet in het stadium was. Gisteren verloren we tegen Jamaica met 1-0. Nu is het wachten tot 19 november, en hopelijk komen ze dan weer naar SPS, dat ik misschien nog eens live kan gaan kijken. Ben trouwens de gebeurtenissen in België ook een beetje aan het volgen, en ook de Duivels verloren gisteren heb ik vernomen. Tja, niet zo verrassend, toch?

Eigenlijk heb ik niet veel zin om mijn blog te schrijven. Ik wilde jullie gewoon laten weten dat ik oké ben, dat ik me reeds beter voel. Ah ja, ook dit nog: ik ben vorige week zaterdag op de post gaan vragen achter post, and guess what? Brief van mama, mamie, Elzy, en kaartje van mijn dansvriendinnekes! Die zullen er al wel lang gelegen hebben denk ik… Ik zal vanaf nu dus ook vaker vragen of ze nog iets hebben, maar post komt dus wel degelijk aan! Hierbij nog mijn nieuwe adres:

Barrio Barandillas
Colonia Smith
6 avenida A NE 9 y 10 calle Casa # 939
San Pedro Sula, Honduras

Weg uit de hel!

Eindelijk weg uit die gevangenis, die de laatste twee weken echt een hel voor me was! Een samenvatting van hoe het me verging sinds zondag tot nu… Toen ik terugkwam van Copán, ging ik met Claus naar de cinema (met koffers en al, schoon zicht zenne), en net voor donker ging ik naar ‘huis’. Voor de eerste keer had ik mis padres niet verwittigd, aangezien die toch op een verjaardagsfeest zouden zijn waarop ik niet was uitgenodigd. En ik was het ook gewoon beu altijd maar verantwoording af te leggen.

Die avond weinig gezegd, me verveeld, enkel het verhaal van de 6-uur durende busrit verteld. Maandag telefoon van Tania: waarschijnlijk is de cambio sneller dan we verwacht hadden, met name donderdag! Goed, drie avonden diende ik nog te overleven, dat zou me wel lukken… Dinsdag alweer telefoon, mis padres waren ingelicht. ‘s Avonds heeft mi madre even gepraat met me, dat ze het spijtig vinden, dat ze enkel het beste voor me willen, enz… Klinkt toch mooi, niet? Schijnheilig ja, nadat ze een hele lijst met klachten aan Tania hebben gegeven!

Woensdag niets gehoord van AFS, terwijl die 1 dag voor de cambio zouden bellen… ‘s Avonds zelf naar Jennifer gebeld, die me vertelde dat het nog wel tot zaterdag zou duren… En tranen, alweer! Het ergste vond ik nog dat het leek alsof Jennifer aan hun kant stond. Het leek haar het beste dat ik de rest van de week gewoon ‘thuis’ bleef, om de rust en de kalmte te bewaren. Ik zei haar dat de hele tijd huilend rondlopen ook niet al te goed is voor de sfeer, maar toch bleef ze bij haar standpunt. Uiteraard, ik ben volwassen, dus uiteindelijk beslis ik zelf.

Diezelfde avond wilden mis padres nog met me praten. Anderhalf uur in totaal, gedeeltelijk over ‘de lijst’. Waarom kwam ik naar hun gezin als ik wist dat er een curfew was na 17:00? Waarom ben ik dan niet tevreden als ik 1 keer per week tot 21:00 buiten mag? Waarom studeerde ik niet vaker Engels met Kevin? Waarom vind ik me amuseren belangrijker dan werken? Mijn ‘verdediging’ werd geen enkele keer aanvaard. En dat van dat werken, heb ik ook mogen uitleggen aan AFS. Want mi familia zag het dus zo. Ik woonde 5 minuten van mijn werk, waarom zou ik dan willen verhuizen? Wel, omdat ik liever dichter bij het centrum woon, om uit te kunnen gaan.

Woensdagavond mezelf in slaap geweend, en donderdag weeral al huilend opgestaan. Op school nog steeds die tranen, en Iliana vroeg me waarom ik niet tijdelijk bij haar kwam wonen, tot ik naar mijn nieuwe gezin kan. Dat kon ik toch niet maken? Ten eerste zijn die mensen niet aan AFS verbonden, en ten tweede zou ik nog wel even op mijn tanden bijten… Donderdagmiddag belden Jennifer, Adriana én Tania! “Dios mío, je familie maakt ons gek”! Ik vertelde Tania over Iliana haar voorstel, en zij vond dat ik het diende te aanvaarden. Mi padre had haar namelijk verteld dat hij op me zou blijven inpraten, dat hij me het leven zuur zou blijven maken tot de moment dat ik vertrek.

Rennend terug naar school, om met Iliana te praten. Diezelfde avond pikte ze me op omstreeks 18:00. Mis padres heb ik niet meer gezien, en daar ben ik blij om. Momenteel ben ik dus nog altijd bij Iliana. Waarschijnlijk is de cambio vandaag, hoewel AFS me nog niet heeft gebeld. Ik zou liever morgen pas gaan, aangezien straks Honduras tegen Canada voetbalt, en ik wil de match zien met mijn ‘tijdelijke brussen’. Ach, we zien wel… In ieder geval, het gaat beter met me nu. Toch voel ik dat ik tijd ga nodig hebben om de voorbije twee maanden te verwerken. Nu pas besef ik hoe zwaar die tijd is geweest… Binnen een weekje ben ik in Costa Rica, de perfecte tijd om deze moeilijke ervaring achter me te laten!

Ya!

Ya estoy en Copan. Ya hablabamos sobre el Espanol y el uso de algunas palabras. Ya, una palabra que casi significa todo! Goed, dat om even aan te tonen dat mijn Spaans vrij goed wordt... Ik heb namelijk van die dingen die ik voortdurend zeg, dus dat is positief, toch? Ik ben nu in het hotel in Copan, en dit toetsenbord staat op Amerikaans of zo ingesteld, veronderstel ik, want de typisch Spaanse dingen krijg ik maar niet getypt... Jammer, dan maar niet-Spaans.

Verrassend? Twee keer een bericht deze week! Wel, het is omdat ik nieuws heb... Ik ga van familie veranderen. Ik voel me sinds enkele weken echt ongelukkig, des te meer omdat ik hoor hoeveel vrijheid de jongere mensen in onze groep hebben... Donderdagmorgen ook een incident met mi madre gehad, en zij zei me toen dat het misschien beter was erover te denken terug te keren naar Belgie, of een nieuwe familie te zoeken. Tja, als mijn ‘familie’ dat al begint te zeggen, wat kan ik daarvan denken?

Ik wilde helemaal niet veranderen van familie, want ik heb geleerd niet weg te lopen van problemen. Echter, om problemen op te lossen tussen meerdere partijen, heb je natuurlijk de medewerking van alle partijen nodig, verdad? Gisteren van Tania vernomen dat mi familia eigenlijk niets goeds over mij te vertellen heeft...en als ik er nog wil blijven wonen dien IK te veranderen! Enkele ‘eisen’ >> niet meer ‘uitgaan’ (euh, ik ga slechts 1 keer per week naar de mall, na school tot 21u), niet vragen iets voor me te doen (ophalen, wegbrengen), niet met een ‘zuur’ gezicht rondlopen in huis (tja, ik ga me niet anders voordoen dan ik me voel, been there, done that). Entonces, Tania vindt dat een cambio het beste is, y ya yo tambien. Ze heeft al een familie in gedachten, en ik heb die mensen ook al twee keer ontmoet. Soite, dat voor nu, meer nieuws volgt ergens binnen een kleine twee weken verwacht ik...

Hier in Copan fijne tijd gehad. Gisteren gingen we in de namiddag naar ‘aguas calientes’, natuurlijke warmwaterbronnen! 85 graden is het water dat uit de bronnen komt, maar wij baadden natuurlijk in minder heet water. Erg ontspannend ginds. De terugrit ging normaal een uur duren, was het niet dat een vrachtwagen de doorgang had geblokkeerd... In totaal duurde de rit 6 uur (zonder overdrijven), en onderweg zijn we verschillende keren vastgereden (duwen!). Ook 5 ‘rivieren’ doorkruist. Die rivieren waren er doordat het hard regende, eigenlijk waren het wegen... Bij de voorlaatste rivier hadden we gelukkig de politie voor ons rijden, want anders hadden we er nu waarschijnlijk nog in het busje gezeten... Avontuurlijk, jep, hihi! Deze voormiddag zijn we naar de Ruinas geweest. Interessant, mijn eerste kennismaking met de Maya-cultuur!

Goed, dat is het voor nu. Ik ben hier namelijk met vakantie, en dan hoef ik eigenlijk niet te zitten typen, right? Verwacht niet te snel nieuws, want ik heb geen idee hoe de komende week zal verlopen... Nu weten jullie alleszins dat ik hier waarschijnlijk al fin ga beginnen leven, in plaats van te overleven... Tot de volgende! Zie jullie graag!

ik mis jullie

Dag liefje, familie, vrienden en collega´s. Vandaag een minder positieve boodschap. Ik mis jullie. Na meer dan twee maanden, begin ik de mensen te missen die me kennen en me begrijpen. Diegenen die weten hoe ik in elkaar zit en wat ik nodig heb… Het is dat hier nog niemand me kent zoals jullie, eigenlijk ken ik nog altijd niet veel mensen, dus…

Ach, dat even om te beginnen. Vandaag voel ik me al iets beter. Deze namiddag ga ik naar de mall gaan, het is weeral geen school…staking deze keer… Afgelopen weekend ging ik met Claus naar El Progreso, en zelfs dat heeft me niet veel deugd gedaan. Ik tracht eruit te halen dat ik toch eens twee weekenddagen niet om 22:00 in mijn bed lag. Voorts deed het me echter niet veel.

What else? Mijn directrice is behoorlijk ziek. Morgen hebben we een korte vergadering op de middag. Volgens collega/stagiaire Iliana, gaat Eva daar de nieuwe collega voor ´s morgens voorstellen. Zelf zou ze een rustperiode inlassen, waarschijnlijk tot het einde van het schooljaar (november). Ik vind dit jammer, want ik heb haar graag (ook al gedraagt ze zich soms zo /*-+-*/**///, hehe). Doch, ze woont maar twee blokken van mij vandaan, dus ik kan haar af en toe wel eens bezoeken.

Eigenlijk heb ik niet meer te vertellen. Ik mis jullie, that´s it. Overmorgen vertrek ik naar Copan, voor vier dagen, met AFS en de hele groep dus. Misschien dat ik me dan zondag wat beter voel! Tja, het hoort bij de ervaring he, niet veel aan te doen. Verder gaan, doorzetten… Tot volgende week, voor wat beter nieuws! Intussen, twee albums zichtbaar op de fotowebsite, en nog wat filmpjes, enjoy!

¡Viajo! [x3]

Jep: ik reis, drie keer in de komende maand! Woehoew *vreugdedansje* FREEDOM! Komend weekend ga ik met Claus naar El Progreso, om carnaval te vieren. Ja, carnaval, we zullen wel zien wat dat hier inhoudt… Volgende week gaan we met AFS naar Copan. Dat is 1 van de toeristisch trekpleisters hier in Honduras. We zullen er Maya-ruïnes bezoeken! En van 17 tot 25 oktober gaan we met een deel van de groep (7 van de 9) naar Costa Rica!

Goed, dat is toekomstmuziek, laat ik jullie eerst maar even vertellen hoe de rest van vorige week verliep. Vrijdagnamiddag ging ik met collega´s Alba en Eva naar het festival ´El maestro canta´. Niet gebleven tot het einde, omdat Eva haar echtgenoot ons vroeger ophaalde. Samen met hen mee naar een markt geweest! Wat een zaligheid! Ik vind de sfeer op markten altijd super, vandaar. Tussen 17:00 en 20:00 zeker 5 berichten naar mis padres gestuurd, omdat ik niet wilde dat ze hen ongerust maakten… Vervelende aan de leefsituatie hier: je weet nooit wat mensen nog van zin zijn en hoelang dat gaat duren…(nee, het vragen brengt ook geen zekerheid)

Zaterdagnamiddag gaan zwemmen, alweer twee kilometer, lekker relaxing! De zus had de hele kamerindeling veranderd zaterdag, en dat maakte me erg ongelukkig. Mijn tafeltje stond namelijk niet meer naast mijn bed, dus kon ik niet meer slapen met mijn foto´s en cadeautjes naast me… Mis padres merkten dat het me droevig maakte, en hebben zondag met haar gepraat. Het tafeltje staat nu opnieuw dichterbij, waar ik het zien kan!

Zondag met Claus naar de Citymall geweest. Gewoon wat rondgehangen, wat gedronken en gesnoept… Fijne namiddag nochtans, gewoon rustig babbelen in onze eigen taal. Gisteren alweer met Claus afgesproken, in het centrum, for business this time :-). We zijn onze reis naar Costa Rica gaan betalen, nadien rechtstreeks naar huis (na half uur te wachten op taxi…).

En zo zijn we alweer bij vandaag aanbeland! Gewone schooldag, de stagiaires zijn terug aan het lesgeven, dus alles verloopt opnieuw rustiger. Voordien observeerden ze, en aangezien twee van de vier leerkrachten in zwangerschapsverlof zijn, zaten er altijd twee klassen samen… Morgen ga ik waarschijnlijk een uurtje ´werkverzuim´ plegen, want ik wil naar de cinema, en het is de laatste dag dat ze ´Angelina´ spelen, enkel om 16:30. Anyway, dat is het zowat! Tot slot nog even vertellen dat ik heb gemerkt dat de momenten dat ik me niet verveel, eens zoveel waard zijn voor mij! Jep, dat is het positieve dat ik uit die verveling haal! Flink, toch? hihi

vrijaf

Lekker lang weekend gehad: 5 dagen in totaal! Vandaag de laatste, en het enige dat ik gepland had was naar het internet gaan en vanavond gaan dansen. Doch, het lot besliste anders. Het internetcafé is gesloten, dus kan ik me jammer genoeg niet met mijn foto´s en filmpjes bezighouden (hier bij Eva werken de USB-poorten niet). Filmpjes, dat lees je goed! Heb zaterdag een YouTube account aangemaakt. Wel slecht nieuws, want de filmpjes die ik geupload heb, ben ik kwijt in originele versie. Geen idee hoe dat is kunnen gebeuren, maar ja, ik ben dan ook een computerleek… Als je op YouTube ´FiekeHn´ intikt, kan je er al enkele bewonderen.

Wat ik zoal gedaan heb sinds vorige week? Woensdag ben ik NIET naar de Mall geweest, want plots besliste mi familia dat we naar het stadium gingen voor de match Honduras – Jamaica! Fun fun fun! We hebben gewonnen met 2-0, meer fun! Vrijdagmorgen ging ik met juf Alba mee naar een defile in Colonia Rivera Hernandez, véél filmpjes gemaakt daar!

Sinds vrijdagnamiddag ben ik me beginnen vervelen, alweer… Dat resulteerde weeral in een zeer passieve staat. Toch de kracht gevonden om zaterdagnamiddag nog eens twee kilometer te gaan zwemmen, om me dan ´s avonds alweer slecht te voelen. Zondag gingen we naar Wonderland, een waterpretpark hier in SPS, voor mijn zus haar verjaardag. Nog steeds passief en negatief, heb me op een stoel gelegd met mijn Humoke. Echter, op het einde van die namiddag ging ik met een collega van mi madre in één van de glijbanen, leek me wel leuk. ¡Nunca, jamás! voy regresar… De eerste seconden waren tof, maar toen werd de buis volledig donker, en de rubberband gleed erg snel. Plots smakte ik tegen de rand met mijn volledige gewicht, en toen wilde ik alleen nog maar dat het weer licht werd… Resultaat: dike buil op hoofd, twee wonden op arm, blauwe plekken en veel pijn (nog altijd)… En dat is dan gemaakt voor kinderen zoiets!

Maandag ging ik met Ileana (stagiare op mijn schooltje) en haar zus Fanny naar het grote defile in het centrum. Echt wel de moeite! Maakte 130 foto´s! En dan heeft het fototoestel nog wel twee uur lang niet gefunctioneerd…anders had ik er nog veel meer gehad (net op het punt dat het ´erfgoed´deel passeerde, de mayas en zo, dorie toch)! Echt een leuke dag gehad toen! Gisteren had ik migraine, omwille van verveling, blablabla, same old thing… Na de middag met de zus gaan shoppen voor haar verjaardag, en nadien had ik afgesproken met Walter. Nog steeds toffe gast, hij vindt het geroddel ook maar niets. We zijn een koffietje gaan drinken en daarna naar Applebees geweest.

Zo, dat is het voor nu! Veel nieuws, toch? En wacht maar, want er staan me verschillende reisjes te wachten, dus er volgt meer! Wat ik voorts ga doen vandaag, weet ik nog niet, aangezien mijn originele plan dus alweer gewijzigd is… Tot binnen een week voor meer nieuws! Vele dikke kuzzels!

cultuurbotsing

Yep, de eerste grote cultuurbotsing meegemaakt… Er waren er al vele gepasseerd, doch niet noemenswaardig. Degene die me gisteren overkwam, spookt nog wat rond in mijn hoofd. Laat ik beginnen met te vertellen over mijn weekend aan zee! Vrijdagmiddag vertrokken we, met het slechte weer (regen!). Aangekomen in Playesa, ´s avonds rustig buiten gezeten en gezwommen (toch zo fijn in de regen, herinner me een feestje bij Wes…).

Zaterdag vele uren in de zon gelegen (hehe), met mijn Humoke! Na de middag naar het strand geweest met Rosy en Samuel, twee collega´s van mi madre. Weeral prachtige foto´s gemaakt, van het vervuilde strand (die vervuiling hier is echt erg). In de late namiddag met diezelfde twee collega´s naar Tela geweest, om wat cocktails te drinken. Eveneens Fanny en Kare gezien ginds.

´s Avonds speelde Honduras tegen Canada. Eerste helft: goal voor Canada (ai). Tweede helft: twee goals voor Honduras (woehoe)! Ik was de enige in het gezelschap die de goals zag, de anderen waren binnen om eten te halen… Jaja, Fie, de Hondurees. Uiteraard wil ik geen seconde missen van zo´n match!

Omstreeks middernacht begon het te regenen, en besliste iedereen te gaan slapen. Doch, zaterdagnacht…Walter (eveneens college van mi madre) en ik bleven naast het zwembad praten…tot de zon weer opkwam… Fijne tijd gehad, ik durf zelfs te stellen de beste nacht sinds ik hier ben! Heb in zes weken niet zoveel gelachen als die nacht! En die kerel, hij gedroeg zich goed, zoals het hoort (uitzonderlijk hier). De hele nacht waren we alleen naast (en soms in) het zwembad, zonder dat hij ook maar enige toenadering zocht, en zo wil ik het natuurlijk! Toen de zon opkwam, beslisten we naar het strand te gaan. Na een hele nacht alleen geweest te zijn, dacht ik hem wel te kunnen vertrouwen. Ook daar nog voort gepraat, gezwommen (of zoiets, de zee was nogal wild), gerust. Alles in het Spaans trouwens, want hij kan geen woord Engels…

Wanneer ik rond 7:30 in ons huisje binnenstapte, vertelde ik mi madre onmiddellijk hoe ik de nacht had doorgebracht. Ik vreesde namelijk dat ze andere dingen zouden denken, en dat ze me niet meer zouden vertrouwen. Alles in orde, tot gisterenavond. Mi madre vroeg me even buiten te gaan voor een gesprekje. Er wordt geroddeld op haar werk, en men luistert niet naar haar weerwoord. Ze wordt aangesproken op mijn persoon…het kan toch niet dat ik een hele nacht alleen was met Walter? Ik legde haar uit dat dat de reden was dat ik het haar ook direct had verteld, om dit soort situaties te voorkomen.

Jullie kunnen zich waarschijnlijk wel indenken dat ik nu met een negatief gevoel zit… Ik voel me boos, verdrietig, en zoveel meer… Erg bekrompen vind ik die collega´s! Ze kennen mi madre al bijna 10 jaar, en ze laten haar nog niet uitpraten! Hoe onrespectvol! Soite, mijn dagboek en Claus hebben de rest van mijn woede al geïncasseerd ;-). Momenteel denk ik dan ook niet meer op reis te gaan met mi familia. We zien wel, maar dit soort situaties vind ik maar niets! Terwijl ik nog zo´n aangename tijd had tijdens het weekend…zucht…

Anyway, eerste grote cultuurbotsing dus. Niet tof, maar ik zal het wel overleven zeker. Ik ga er niet te veel van wakker liggen. Binnenkort hebben ze iets nieuw om over te roddelen, en dan waait dat wel weer voorbij… Nu ga ik naar de Mall zie, want heb de namiddag vrij (Día del Niño, fiesta geweest voor de middag). Vanavond Honduras-Jamaica, hier in SPS. Zou graag gaan zien, doch weet niet hoe thuis te geraken, dus dat wordt waarschijnlijk niets… Tot binnen een week lieve mensjes!

septiembre

Terwijl mijn lieve collega`s in my homecountry maandag aan hun eerste werkdag begonnen na twee maanden vakantie, begon hier de feestmaand. 1 september was Día de la Bandera Nacional, en op 15 september is het Día de la Independencia. Voorheen hoorde ik al dagelijks muziek in de buurt, doch momenteel is het bijna de hele dag aan de gang. In de scholen wordt er fel geoefend om een mooie act te brengen die 15de.

Even wat meer over die feestelijkheden. Het volkslied, dat kent iedereen hier. Op het einde van de lagere school dient elk kind dit te kunnen zingen, of het mag niet overgaan naar het middelbaar! Veertien strofes, het is de moeite hoor! Ik wil het trouwens ook leren, dan ken ik tenminste 1 volkslied! Ik sta er tegenwoordig meer en meer bij stil dat ik de rest van mijn leven twee levens heb…behoorlijk gek, dat idee. En nog gekker is dat niemand het begrijpt, en dat niemand uit het ene leven weet hoe het andere leven eruit ziet. Best ook wel fascinerend…

Dat ter inleiding, nu nog wat nieuws over mijn leven :-). Maandag ben ik voor het eerst gaan dansen. ¿Qual ritmo? Total workout is mijn antwoord! Er zit wat salsa en merengue in, maar bij momenten lijkt het op aerobic of taebo. Ik ben blij dat ik een hobby vond, dat is zeker! Vanaf nu ga ik elke maandag en woensdag dansen, hoewel ik betaal om vier keer te gaan. Dat wordt echter duur, omdat ik nogal ver van de dansstudio woon, dus het vervoer is duur (voor hier toch, en nogmaals, ik ben het nu gewoon om goedkoop te leven) en dan ben ik alle avonden weg van huis, dat zouden mis padres waarschijnlijk ook niet appreciëren… Donderdags tracht ik in mijn kamer een privédanssessie te houden, uiteraard met bijhorende donderdagdansmuziek! En op zaterdag ga ik zwemmen!

Komend weekend ga ik alweer naar la playa, cerca de Tela. Deze keer met mi familia, en ze hebben me al gewaarschuwd dat het saai wordt… We zullen verblijven in een afgelegen huisje, met zwembad. Meer heb ik dan ook niet nodig: zon en water! Dat ik hier slechts 1 keer per maand uitga, dat ben ik al wel gewoon. Bovendien heb ik dankzij mijn ventje en mamsie sinds maandag 5 Humos ter beschikking, dus ik weet wat doen! Zo, dat was het weer voor deze sessie! ¡Hasta la proxima voor meer nieuws!

ik begin te leven

Dag lieve mensen! Eerst en vooral weer hartelijk bedankt voor de leuke reacties! Het doet me echt goed! Ik besef dat het een tijdje geleden is dat ik hier een berichtje achter liet, dus bij deze: nieuws! Het laatste dat jullie vernomen, is dat ik naar Tela ging. Wel, dat was super! Het was vakantie! Niets anders gedaan dan op het strand gelegen, gezwommen in de warme zee (nog nooit meegemaakt, zo`n warm zeewater), cocktails gedronken, lekker gegeten, uitgeweest,… Op het einde van het weekend hebben we besproken dat we bij onze volgende uitstap wel iets willen zien. Ook ik zou dat liever hebben, doch met een groep van 10 mensen is het niet gemakkelijk iets te vinden dat iedereen ligt.

Zondagmiddag ging ik tegen zin weer naar huis, want ik wist dat het vrijheidsgevoel weer zou verdwijnen… Toch was de thuiskomst leuk. Iedereen leek erg blij me terug te zien, een warm welkom dus. Echter, maandag voelde ik me alweer een gevangene… Dan bleek ook nog eens dat ik deze week veel vakantie had (vraag me niet waarom, de professionele schooltaal is moeilijk te begrijpen), en toen ging het weer bergaf… Jep, deze ervaring is een rollercoaster: de gevoelens wippen op en neer, en ik heb er totaal geen controle over.

Dat negatieve gevoel was ook de reden dat ik niet eerder kwam bloggen…ik wilde niet te negatief klinken… Nu, woensdag heb ik alleen de taxi genomen naar de Mall, ook al hadden mis padres dat niet graag. Ik ben het beu rondgereden te worden! `s Namiddags had ik een afspraak met Jennifer, mijn lokale contactpersoon van AFS. `s Avonds hebben we samen nog eens met mis padres gepraat. Donderdag heb ik eveneens getelefoneerd met Tania, de coordinator van AFS Honduras, en ook zij ging nog eens contact opnemen met mis padres. AFS begrijpt dat het voor mij zwaar is, aangezien ik de oudste van de groep ben en de minste vrijheid heb.

Ondertussen gaat het weer beter met me. Mis padres hebben nog steeds niet graag dat ik me verplaats in San Pedro zonder hen, want dat is gevaarlijk. Toch begrijpen ze dat dit mijn eigen keuze is, en dat ik wil dat ze mij vertrouwen. Ik zeg hen altijd naar waar ik ga, waarom, met wie, voor hoelang,… Eergisteren ben ik me gaan inschrijven in de dansles, en maandag begin ik eraan! Het is een mix van verschillende ritmos: salsa, merengue, punta, hip hop, reggaeton,… Het gaat me goed doen! En deze namiddag begin ik ook te zwemmen, samen met mi madre.

Zoals jullie merken, het ging wat minder, doch ik ben er weer bovenop! Mijn leven hier kan gaan beginnen, en dat maakt me echt wel gelukkig! Resten me nu nog enkele korte boodschappen: mamie, ga aub naar de dokter; Marc, nogmaals, ik ben niet afgevallen; mams, nogmaals, altijd welkom (met lege koffer, hehe); iedereen, ¡los amo! Tot volgende week voor meer nieuws!

Honduras, un país loco

Vorige week vrijdag nogmaals met mis padres gepraat, omdat ik me echt slecht begon te voelen. Ze beloofden me verbetering, en die kwam er! Zaterdag nam mi padre me mee naar een marktje voor toeristen. Alweer veel gezien dat ik wil kopen! Nogmaals, ga een probleem hebben als ik terugkeer binnen 10 maanden (jep, er is al een maand voorbij, wat vliegt de tijd toch). En het dure Belgische leven, dat wordt ook moeilijk, want ik ben de lage prijzen al héél goed gewoon!

Elke keer wanneer mi padre nu buitenshuis gaat, vraagt hij me mee (ook al is het maar om naar de apotheek te gaan, ik grijp mijn kans!). Eergisteren gingen we normaal naar een dansschool, om te informeren naar lestijden en prijzen, maar helaas…ik was ziek. Na de middag niet kunnen gaan werken. Weet niet zeker wat het is, griep misschien (tweede keer dit jaar!), aangezien veel mensen eronder lijden momenteel. Wat pilletjes en rust, en ik kon er weer tegen!

Gisteren ben ik voor het eerst weggeweest zonder mi familia! Mi padre had wel alles geregeld, maar kom, het belangrijkste is dat ik twee uurtjes zonder hen ben weggegaan! Samen met Claus, Adriana (vrijwilligster AFS) en haar vrienden ben ik naar de match Mexico – Honduras gaan kijken: ¡muy importante! Uiteraard had ik de gepaste outfit, mi padre deed me een T-shirt van Honduras cadeau! In de eerste helft stonden we 0-1 voor, dus ik zag de fiesta al aankomen! Jammer genoeg scoorde Mexico in de tweede helft twee keer in twee minuten! AUCH!

Vandaag mocht ik stoppen met werken om 11:00, en ik dien pas maandag terug te gaan! Jep, plannen maken zoals wij, Europeanen, dat gewoon zijn, dat lukt hier niet…soms moeilijk te handhaven voor mij, maar ik red het wel. Dat maakt dus dat ik op weekendtrip kan vertrekken morgenvroeg, was het niet dat we het anders hebben afgesproken met onze Europese groep… In ieder geval, morgen ga ik naar Tela! ¡Voy a la playa y las fiestas!

Voorts nog even zegge dat ik weer erg blij ben met jullie mailtjes en reacties! Nonkel Marc: ik wil heus meer vertellen over het land zelf, maar heb telkens weinig tijd op internet, én het lijkt me belangrijker dat jullie weten hoe mijn leven hier verloopt… Echter, wees geduldig, ik beloof je dat je het zeker te horen krijgt binnen een jaar! Judith, lieve Judith, wat heb ik genoten van je berichtje! Coördinaten doorgeven gaat helaas niet lukken…en de leerkrachten ondersteunen, tja…dat houdt in dat ik mee help bij activiteiten, de kinderen mee in toom houdt,… Normaal gezien krijg ik vanaf volgende week een grote verantwoordelijkheid! Ik zal gedurende 3 weken verantwoordelijk zijn voor een klasje, alleen! En dat met nog steeds geen goede Spaanse kennis… Dat Engels, dat zijn maximum vijf nieuwe woordjes per week, waar ik dan een hele week activiteiten rond verzin.

Zo, ik ga maar eens genieten van mijn vrije namiddag zie! Misschien kunnen we seffens gaan informeren achter de danscursus! Jullie, lieve dansvriendinnen, zijn momenteel aan het dansen, I can feel the energy ;-). Wanneer jullie zoet aan het dromen zijn, ga ik een dansje placeren op mijn kamer! Tot volgende week mensjes!

mijn Hondurese leven + communicatie

Ik ben aan mijn tweede werkweek begonnen, en tot hiertoe valt het allemaal behoorlijk goed mee. Het is een beetje zwaar, omwille van de warmte, maar dat zal ik wel gewoon worden… Een beschrijving van mijn dagen hier: om 6:00 loopt de wekker af. Ik neem een frisse douche, ontbijt, rook de nodige sigaretjes en om 7:45 vertrek ik naar school. Daar geef ik twee keer een half uur Engels, en voor de rest ondersteun ik de leerkrachten. Omstreeks 11:30 kom ik thuis, en heb ik wat tijd om te rusten en te eten. Om 13:00 begin ik opnieuw te werken (zelfde ritme als voor de middag), tot 16:00.

Tussen 16:00 en 18:00 heb ik tijd om even op internet te gaan (café, of zoals vandaag bij de directrice thuis), of naar de winkel of zo (doch met mi padre…). Vanaf 18:30 is het nacht, en dan kijk ik wat televisie, luister muziek, sla een praatje met mi familia,… Tussen 22:00 en 23:00 ga ik slapen. Voorlopig lukt dat nog, maar in september gaat mijn zus terug naar school, en dan gaat ze al slapen om 19:30. Dat wordt moeilijk!

Tijdens het weekend ga ik soms weg, doch nooit alleen… Heb gisteren aan mis padres verteld dat ik me behoorlijk vaak verveel. Hopelijk is de boodschap overgekomen, en mag ik binnenkort wat vaker buitenkomen. Ik besef dat het gevaarlijk is, maar om de hele tijd binnen te zitten en niets te zien, ben ik niet naar hier gekomen! Claus heeft sinds maandag eindelijk een familie. Eens hij zijn familie wat kent, kunnen we misschien samen wel iets doen. Dat zouden mis padres liefst hebben: zo´n grote kerel als Claus kan me wel beschermen (of zo).

Voorts nog iets over de communicatie… Het is nutteloos op me te zitten wachten tijdens de week, want ik ben pas vrij om 16:30 en dan is het bij jullie al nacht. Tijdens het weekend kan ik naar een internetcafé, maar dat opent pas om 10:00 (in realiteit 10:30, Hondurese tijd), dus ook dan is het in Belgie al avond. Echter, maak jullie geen zorgen: ik maak het goed! Probeer me ook een keer een briefje te schrijven aub (vergeet de datum niet te noteren), om te testen of het arriveert. Indien ja, kan je misschien af en toe een pakje sturen mamsie! Ik heb ondertussen al naar vier mensen een brief gestuurd (verrassing!), graag ook een berichtje als die aankomt! ¡Gracias! Rest me enkel nog dit…DIKKE KUZZEL VOOR IEDEREEN!!!!

¡Estoy en San Pedro Sula!

Sinds zaterdag ben ik in SPS, de stad waar ik de rest van dit jaar zal wonen. Mijn laatste dagen in Tegucigalpa waren in orde, enkel 3 dagen de bus gemist vorige week, dus 3 dagen te laat op school! Ik woonde echt te ver van de school... De laatste 2 dagen in Tegu had ik er ook een zus bij: Marlene, een Noors meisje van onze groep. Haar tijdelijke familie vertrok op reis, vandaar.

Goed, SPS dus... Ik woon in een behoorlijk rustige wijk, vrij veilig ook denk ik (overdag alleszins). Mijn school is slechts 5 minuten stappen van thuis, dus dat is erg gemakkelijk! Mijn familie is erg vriendelijk, ze zijn behoorlijk 'in to me', zoals verwacht. Ik heb me al verschillende keren slecht gevoeld, omdat ik té veel aandacht krijg...can't handle that. Doch, dat zal wel beteren, eens ze aan mij gewend zijn.

Nadeel van de rustige wijk, is dat mijn avonden erg saai zijn! Ik mag nergens alleen naartoe, en de familie kijkt dagelijks films (goede ook), doch in het Spaans met Engelse ondertiteling... Aan die verkrachting doe ik niet mee! Dus, 's avonds luister ik muziek, schrijf ik wat, bekijk ik mijn foto's en kaartjes,... Vandaag heb ik op school een goed gesprek gehad met de directrice, ik voel dat ik bij haar terecht kan wanneer er echt een probleem ontstaat (zoals dat ik gek word tussen die 4 muren). En AFS is er natuurlijk ook om me bij te staan! Ach, en die negatieve gevoelens, maak jullie geen zorgen! Ik telefoneer bijna dagelijks met Claus of Oda (een beetje mijn beste vriendin hier, ook van Noorwegen, woont in La Ceiba), en schrijf ook altijd in mijn dagboek, en dat helpt wel!

Goed, de school, want ook daarover willen jullie waarschijnlijk meer weten! Voor de middag zijn er twee klassen, na de middag twee andere (4 leerkrachten dus ook). Het is de bedoeling dat ik dagelijks aan elk klasje een half uur Engels geef, binnen het thema van de week. Ik word voortdurend overladen met abrazos (knuffels), het is leuk. Momenteel verloopt het nog wat moeizaam, omdat mijn Spaans nog niet supergoed is, doch ik behelp mezelf! De kindjes op school zijn 4 a 5 jaar, en kunnen al erg veel! Ze leren al een beetje schrijven en lezen, tellen tot 20,... Ik was onder de indruk de eerste dag!

Tot slot, de klassiekers: het weer en het eten... Hier in SPS is het HOT! Uit de douche, en terug zweten...de douche is trouwens koud, doch dat doet echt wel goed! Momenteel is het regen- en orkaanseizoen, dus elke dag wel een fikse onweersbui (meestal 's avonds). Toch blijft het vrij warm, dus af en toe ga ik gewoon in de regen in de tuin staan, love it! Het eten...mas o menos zeg ik altijd. Het typische eten kan me totaal niet bekoren! Frijoles (bonen...), mantequilla (mayo-boter-achtig-iets), tortillas (nope, ook niet lekker), borritos (tortilla con quesillo, geen smakelijke kaas), platanos (gefrituurde bananen, die vallen nog mee...). Soite, ik eet niet zoveel hier, het is toch te warm ook. Tegen mijn familie zeg ik altijd dat ik weinig honger heb door de hitte (en dat is niet gelogen).

Zo, dat is het weer voor vandaag! Ik hoop dat ik binnenkort 's zondags in de morgen kan komen, want dan doet mijn familie toch niks... MAAR, nogmaals, ik beloof niets! Ik heb al geleerd dat ik hier niets kan plannen, want dat er dan toch niets van komt...gewoon de dag nemen zoals hij komt :-) flink van mij hé! Tot snel schatjes! Love you!

bailar

Afgelopen weekend was mijn eerste, en ook enige weekend in Tegucigalpa. Vrijdagavond ben ik met Freddy het nachtleven ingedoken...nu ja, nachtleven: om 2:00 is de feest voorbij, lichten aan en tijd om naar huis te gaan. Eerst een superlekkere piña colada gedronken in een bar in één van de malls, nadien naar El Savor Cubano (salsaclub, daar dan weer superlekkere mojitos), nadien naar Light, een discotheek.

Zaterdag bezoek gebracht aan El Cristo Picacho/u (twijfel aan de schrijfwijze), samen met Marlene (Noorwegen), Claus, Raiza (amiga van Claus) en papa Freddy. Zaterdagavond opnieuw weggeweest, met Freddy, Claus en Raiza. Begonnen in Savor Cubano, nadien Mister Marino´s (reggaeton), en afgesloten in Ultra (elektro-discotheek, zot feestje...tot 2:00...). Zondag met Freddy en enkele familieleden en vrienden gaan zwemmen in een privéschool (schoonzus is eigenares).

Deze week, however, is tot hiertoe minder leuk geweest... Véél gewacht, héél véél! Ja, ik ben in Latijns-Amerika... Al twee keer bus gemist, omdat ik geen taxi colectivo vond op tijd... Dus twee keer een uur te laat op school... Echt een onaangenaam idee: ik sta op om 6:00 en arriveer pas om 10:00 op school! Gisteren...is mijn GSM gestolen... Dus, mamsie en ventie, ik heb alweer een ander nummer... Als ik het nodig vind, als de tijd rijp is, als ... dan krijgen jullie het zeker!

Goed, het doet me in ieder geval plezier jullie reacties te lezen! Ik ben nu een volgende lading foto´s aan het opladen, dus again: enjoy! Btw, mams, ik lees dat je wel eens op reis wil komen...voel jullie allemaal vrij me te bezoeken (natuurlijk wel op afspraak, hehe), en breng weinig bagage mee! Dan kunnen jullie voor mij wat mee naar België nemen...want ik ga werkelijk een probleem hebben wanneer ik terugkeer...ik heb hier al zoveel willen kopen (*blush*). Ach ja, België: hoe is het daar eigenlijk mee? Ik zou wel kunnen checken op internet, maar dat is vergooide tijd en geld...

Zo, weer voldoende geblogd, lijkt me :-)! Het volgende bericht zal vanuit San Pedro Sula komen! Hopelijk volgende week ergens, doch ik kan niets beloven... Duim alleszins mee dat de familie gaat meevallen, want ik ben er toch wat bang voor, aangezien ze blijkbaar dagelijks naar AFS bellen om te horen hoe het met me gaat... Overmorgen is het zover! Tot binnenkort! Muchos abrazos y besos van jullie Fieke!

¡Estoy en Honduras!

Dag lieve mensen daar in ons Belgenlandje! Mijn eerste bezoek aan een internetcafé. Goed, samenvatting... De eerste dag vliegen was in orde, de tweede dag iets minder. Normaal was dat slecht 1 vlucht geweest, maar het werden er 3: eerst naar San Pedro Sula, omdat grote vliegtuigen momenteel niet mogen landen in Tegucigalpa. Stressvol, want er bleek geen piloot beschikbaar, en we moesten onze volgende vlucht zien te halen. Nadien haasten in SPS, want we hadden slechts een uur. De vlucht vertrok, maar het was erg slecht weer. Na 2 uur vliegen stonden we terug in SPS. 4 uur gewacht, zonder nieuws en met honger. Uiteindelijk alles goed gekomen... Ik vrees dat ik te uitgebreid aan het typen ben want ik heb niet veel tijd...

Oké, eerste 2 dagen op hotel, samen met 9 andere AFS-ers (2 Belgen, 1 Franstalige; 4 Noren; 2 Duitsers en 1 Zweedse). Oriëntatie was erg intens, vermoeiend ook. 1 avond naar een barretje geweest, was fijn. Sinds eergisteren woon ik bij mijn TGV (Tijdelijke GastVader, zelf verzonnen, hihi). Het is een man van 33 met 5 kinderen (momenteel enkel de 3 dochters thuis, zonen bij de mama). Ik heb er mijn eigen kamer, inclusief badkamer, tof tof. Sinds gisteren krijg ik Spaanse les, 4 uur per dag, gedurende 2 weken.

Zondag nam mijn TGV me mee naar een kinderfeestje. Echt gek! Hij is vrij rijk (denk ik), het feestje was in een beschermde wijk... Zot wat er allemaal was voor de kinderen! Het meisje werd nog maar 4 jaar! Het meest schrok ik van 'la piñata': een pop die de kinderen vernielen met een stok. De pop zat vol snoep. Gisteren nam mijn TGV me mee naar een salsa-dansles :-)! Super, echt wel!

Voor de rest, tja, voorlopig gaat alles dus goed! Vandaag ben ik voor het eerst alleen weggeweest met een taxi collectivo, dus dat kan ik ook al, hehe. Ja, het leven is hier supergoedkoop: ik kocht een GSM voor 250 lempira (10 lempira is ongeveer 0,35 eurocent). Het nummer ga ik voorlopig niet geven, omdat je er toch niets mee bent ginds. Je kan me blijkbaar gratis sms-en via internet, maar dat dien ik nog uit te zoeken. Oké, tijd om af te ronden, want mijn TGV pikt me seffens op!

Ik weet niet wanneer ik nog eens op het net ga, maar maak jullie geen zorgen, ik stel het wel! Foto's? Daarvoor heb ik nu wat te weinig tijd, dus wees geduldig, alles komt, op zijn tijd! Tot binnenkort lieve mensen! Ik zie jullie nog altijd héél graag!

Abrazo y beso,
Fieke

D-Day!

Vanmiddag om 12:00 is het zover: ik vertrek met het vliegtuig richting Washington! Nadien gaat het voort naar Miami, waar ik zal overnachten. De middag daarna reis ik voort naar Honduras. Als alles goed gaat, ben ik ter plaatse om 20:30 Belgische tijd. In Honduras is het 8 uur vroeger dan hier, houd daar rekening mee als je zou willen skypen (bijvoorbeeld). Mijn GSM gaat niet mee, ik wil niet te veel binding met thuis.

Eigenlijk heb ik nog héél goed geslapen, toch zeker vier uur zonder wakker te worden :-). En toen ik wakker was, voelde ik me ook erg rustig. Ja hoor, mijn moment is er! In ieder geval, nog even kort, ik ga jullie sowieso allemaal missen! Weet dat ik jullie allemaal graag zie! Tot binnenkort lieve vrienden, vriendinnen, familieleden, collega's, kenissen, sympathisanten,...! KUZZEL van Fie

stress, stresser, stresst (yeah right)

Nog drie nachten slapen en het is zover: mijn grote droom wordt werkelijkheid! Afgelopen zaterdag hield ik mijn afscheidsfeestje, nogmaals allemaal bedankt voor ALLES! Vandaag wil ik beginnen inpakken, doch ik heb ook nog steeds véél muziek te rippen en downloaden...prioriteit? Best toch eerst inpakken... Uiteraard gaan al mijn kleren gerimpeld zijn, maar laat ik me dat even niet aantrekken :-).

Hoe ik me voel? Vooral gestresseerd! Bang, een beetje... Ook heb ik sinds gisteren migraine, waarschijnlijk omdat ik stiekem toch weer bepaalde gevoelens niet wil toelaten. Dus, even, indien ik huil mensen, dat is van geluk, nah! Ach, en ook een beetje omdat ik jullie allemaal achterlaat voor een jaar...vooral mijn ventje...dat doet nog het meeste pijn...maar dat had ik natuurlijk kunnen verwachten...

Ik denk dat dit de laatste keer is dat ik blog voor mijn vertrek, tenzij ik woensdagnacht echt wakker lig, dan kom ik misschien nog eens langs! Alleszins, ik doe mijn best ginds mijn blog geregeld te updaten, ik kan echter niet beloven of ik eraan toe zal komen! Tot binnenkort allemaal! Ik vind nog steeds dat ik de juiste keuze heb gemaakt, dus treur niet en wees blij voor mij! En als je het toch moeilijk krijgt, zoek dan maar wat steun bij elkaar...

Hasta la proxima!
Abrazo y beso!
Fieke

migraine

De laatste week heb ik nogal veel last van migraine... Waarschijnlijk heeft dit te maken met het loslaten, en de stress om niet alles op tijd gedaan te krijgen... Die muziek...zucht...dat is zoveel werk! Doch, als ik hem niet bij heb, ga ik me verloren voelen. En dat Spaans studeren, dat heb ik opgegeven. Ik zal het ginds wel leren. Een degelijke basis had me goed kunnen helpen, maar ja...het zal zo ook wel goed komen!

Ach, bloggen...het gaat me niet af vandaag... Mijn hoofd zit te vol, pure chaos is het...al die zaken die ik nog gedaan wil hebben voor mijn vertrek... Noodzakelijke dingen, maar ook dingen die me in Honduras een mooiere tijd gaan doen beleven, een gemakkelijkere tijd... Alleszins, nu eerst Turkije! Na het oriëntatieweekend zijn we weg! Dus, jullie zullen het even zonder nieuws moeten stellen, en dat zal waarschijnlijk niet de laatste keer zijn! Tot dan!

Afscheid nemen is begonnen...

Ik ben er al ongeveer zes weken mee bezig...stilletjes loslaten...maar nu begint het écht te worden...het besef groeit... Of het me verdrietig maakt? Ach nee, ik heb ervoor gekozen mijn droom te verwezenlijken, en ik geloof er nog steeds in! Het voelt gewoon irreëel, dat ik jullie allemaal een jaar niet zal zien, voelen, spreken,... Uiteraard is dat overdreven... Met al die moderne communicatiemiddelen tegenwoordig, zullen we elkaar wel wat kunnen volgen, maar toch...

Vorige week donderdag was de laatste dansles. Een jaar niet dansen! Toch niet 'stromend', hehe. Hilde had voor mij een verrassing voorbereid. Na de les was er een picknick in de zaal, met wat wijn en knabbeltjes. Ze had op een A4 blad een fotocollage gemaakt (met foto's van tijdens de les), en er een tekstje opgezet over weggaan... De anderen tekenden de kaart (dubbel geplooid blad) en schreven er naar wens nog iets bij. Van het Lint-team kreeg ik eveneens een kaartje, met de mooie zin "Geef alles wat je hebt, neem alles wat je wordt gegeven".

Zaterdag bezocht ik mijn oude school (KdG), en daar liep ik Vicky (stagebegeleidster eerste keer laatste jaar) tegen het lijf. Ook van haar nam ik afscheid. Gisteren werkte ik voor de laatste keer in de Louis. Titi had voor een kaartje gezorgd, en een deel van de collega's had er een centje ingestoken. En morgen...morgen ga ik met Lilytje lunchen, in de Louis, hihi. Mogelijk wordt dat ook onze laatste 'date'.

Nog Honduras-nieuws...ik mail dagelijks met mi familia, vooral met mi padre. Naar mi madre heb ik één keer gemaild, met als bijlage een foto van mezelf en Vincent. Zij stuurde een foto terug. Het ziet er een fijn madammeke uit. Niet echt groot...maar in mijn clichébeeld zijn latino/-a's dan ook kleiner dan ons. In ieder geval, ze geven me daar alvast een welkom gevoel!

Veel nieuws uit Honduras!

Maandag ontving ik post van AFS. Al wat ik nog niet wist, weet ik nu wel. Ik weet met welke luchtvaartmaatschappijen ik naar Honduras vlieg, via welke luchthavens, wanneer ik exact vertrek, en bij wie ik zal wonen! Grootste shock: ik vertrek een dag vroeger! Ik blijk al op 17 juli te vertrekken, in plaats van 18 juli. De vlucht gaat eerst naar Washington, dan naar Miami en tenslotte naar Tegucigalpa.

Mijn gastfamilie woont in San Pedro Sula (adres: Colonia Felipe Zelaya, Bloque #26 casa #25). Vader Alexander is 40, moeder Julia 41. Kinderen Jennifer en Kevin zijn respectievelijk 14 (in september) en 10 (in december) jaar. Met Jennifer zal ik een kamer delen. In het huis woont ook grootmoeder Concepcion van 82, nicht Vanessa van 35 en neefje Kevin, eveneens 10 jaar, verblijft dagelijks bij het gezin tot 18:00.

Er geldt een uitgaansverbod na 17:00, in het weekend na 20:00. Erg vroeg vind ik dat, aagezien ik al op school ben tot 16:00. Hopelijk wordt dat na een tijdje allemaal niet zo strikt meer opgevolgd, want ik zou graag gaan sporten 's avonds... Blijkbaar kijken ze wel uit naar mijn komst, want gisteren belde de papa al om te vragen of ik zijn e-mail had ontvangen. Hij ging er misschien vanuit dat ik voortdurend aan de computer zit, maar zo werkt het niet in mijn drukke leven...

Nog veel meer dat ik kan vertellen, ook over wat ik denk en voel, hoe groot de angst wordt...maar ik heb er toch geen tijd voor, hehe. Nog wat huishoudelijke taken te volbrengen nu, en deze namiddag naar school. Vanavond de laatste dansles! Dat gaat raar doen...traantjes...? We zien wel! Tot binnenkort voor meer nieuws!

Abrazo y beso!

Fieke

werken : aanwezig zijn

Soms heb ik het gevoel dat ik nuttigere dingen zou kunnen doen dan te werken. Op dit moment is dat zo. Ik zit te bloggen, terwijl ik verondersteld word te werken. Ach ja, werken... Het is vervelend als je slechts enkele uren GOK/zorg geeft op een school. Ik ken de school niet goed genoeg om werk te kunnen zien. Ik heb vandaag al een hele tijd gebedeld om werk, verbeterwerk. Maar ook dat raakt op... Dus nu verveel ik me, zo hard dat ik blog tijdens mijn werkuren... (ik voel me schuldig, maar ik zie geen andere mogelijkheid, ik ben aanwezig...)

Ook in de Louis gebeurt dit regelmatig. Gisteren bijvoorbeeld, toen stonden we met zeven personen te werken, hoewel we het met vier hadden aangekund. En daar ben je dan...geld aan het verdienen...doch geld is niet alles! Tijd is momenteel véél belangrijker voor mij. Ik heb nog zoveel in orde te brengen voor ik vertrek...zucht! Ach, ik stop maar weer, het schuldgevoel wint ... tot de volgende keer!

Het einde in zicht...

Nog één week! Nog één week werken in de Louis! Ik ben toch blij, ook al doe ik dat werk graag. Ik ben het beu...ik wil rust! Ik wil tijd om mijn avontuur voor te bereiden (Spaans studeren, formulieren in orde maken, muziekcollectie op pc zetten,...)! Ondertussen is het nog maar vijf weken! Vijf weken!

Ik heb vorige week een e-mail ontvangen van een meisje die een jaar in Honduras gewoond heeft. Haar gastmoeder is de directrice van het schooltje waar ik zal werken. Haar project ging eveneens door in die school. Het is fijn om een bericht te ontvangen van iemand die het allemaal al meemaakte. Enerzijds wil ik haar honderden vragen stellen, anderzijds wil ik alles zelf ontdekken.

Ander AFS-nieuws: ik kreeg de officiële uitnodiging voor het oriëntatieweekend. In totaal zijn we met 21 deelnemers. Ik vertrek samen met iemand van Schaarbeek naar Honduras. Panama en Paraguay zijn de populairste bestemmingen, met respectievelijk vijf en vier deelnemers. Voorts geen AFS-nieuws meer... Ik wacht vol ongeduld op het bericht ivm de vliegtuigmaatschappij die me veilig tot ginder zal brengen. Ik wil zo snel mogelijk een aanvraag doen om meer bagage mee te mogen nemen, want die 20kg gaat niet genoeg zijn... Zo, hiermee eindig ik weer, want het is bijna tijd om naar school te vertrekken. Toedels!

Wij gaan op reis!

Twee weken geleden hakten Vincent en ik de knoop door: we willen nog even tijd met ons tweetjes voor ik wegga voor een jaar. We gingen naar het reisbureau en boekten een 9-daagse ultra-all-inclusive-vakantie naar Turkije! De tijd in België begint erg te korten. Laat ik eens vertellen hoe het er in grote lijnen nog uitziet. Binnen minder dan zes weken vertrek ik! Op 22 juni werk ik voor de laatste keer in de Louis, daarna is het nog een weekje school en is ook dat achter de rug. Mijn ouders komen terug uit vakantie de 27ste juni, ik ga op oriëntatieweekend naar Overpelt het weekend van 28 en 29 juni. De maandag die daarop volgt, 30 juni, vertrekken we naar Turkije, tot 8 juli. En dan...dan is het nog maar 10 dagen vooraleer ik naar Honduras ga!

Erg vervelend dat het nog zo'n drukke tijd is. Ik mis het contact met mijn vrienden en familie, doch ik heb amper tijd om daar iets aan te veranderen... Ik probeer wel hoor, dus als je met me wil afspreken, doe je best meerdere pogingen om me te strikken, en dan vind ik wel eens een momentje voor jou/jullie! Goed, korte update, omdat het al zolang geleden was dat ik nog eens een bericht postte. Tot binnenkort voor meer nieuws!

MOE

Zover komt het...nu geef ik zelfs mijn enige ontspanning op om te rusten. Nu ja, enige ontspanning. Mijn danslessen zijn toch echt iets van mij, en die zet ik tegenwoordig opzij om eens gewoon thuis te kunnen zijn. Doel: vanavond op tijd mijn bed in. Want, ook al ga ik een avond niet werken, dan nog lig ik meestal laat in bed. Tja, dan wil ik genieten van de vrije tijd, en verlies ik de tijd uit het oog...

Ander topic: mijn uitnodigingen geraken moeilijk uitgedeeld. Enerzijds heb ik weinig tijd om mensen te ontmoeten, anderzijds hebben ook anderen blijkbaar weinig tijd. Bij deze, als je nog geen uitnodiging gekregen hebt (je bent heus niet alleen), probeer me te strikken voor een afspraakje :-). Ander nieuws...zoveel...doch geen behoefte om het allemaal neer te typen. Ik wilde vooral iets posten, omdat mijn vorige bericht nogal negatief was. Tot binnenkort, als ik terug wat meer tijd krijg...

:-(

Afgelopen woensdag ben ik 'ineengezakt', de tranen overvielen me toen bleek dat het tankstation buiten dienst was... Gestresseerd, vermoeid, overwerkt dus... Toch doorgebeten, tot gisteren. Gisteren was de laatste dag van 21 dagen non-stop werken. En wat keek ik ernaar uit: twee dagen vrij! Twee dagen zonder werk, twee dagen rust en ontspanning!

Nu is het dus maandag, mijn eerste vrije dag van twee dagen... Half 7 's morgens, de voorbije vier uren (ik was pas thuis om half 3 vannacht) nog niet geslapen. Reden? Privé-problemen, laat het me zo omschrijven. Salut ontspanning, welkom extra stress! Zucht! Ach, er kan nog wel wat bij zeker, en dan kan ik volgende week nog eens ineenzakken...

mi fiesta de despedida

Het is al even geleden dat ik nog tijd vond om te bloggen. Vandaag is het zover, met alweer nieuws! Mijn afscheidsfeestje ligt vast! Het zal doorgaan op 12 juli, in de business club van de Lyra. Uitnodigingen zijn in de maak, dus wees voorbereid om ze te aanvaarden! Ik ben nog op zoek naar mensen die willen helpen met de bediening, want het zou nogal belachelijk zijn dat ik dat zelf ga doen. Als je je geroepen voelt, laat je maar iets weten! Dit korte tekstje is al dat je vandaag van me krijgt, aangezien ik binnen een uurtje alweer ga werken. Tot binnenkort!

mijn project in Honduras

Nieuws, nieuws, nieuws! Post gekregen uit Honduras! Eerste ding dat opviel: 'we are very happy to know that you will be spending five and a half months in Honduras...'. Ai, morgen even telefoneren, want dat klopt uiteraard niet! I will be spending 11 months in Honduras, nah!
Oké, to the point :-) ready? here I go!

Name of the Institution: Jardin de Niños Japon
City: SPS = San Pedro Sula
Name of the Project: English Classe to pre school children
Main Objectives: Teach the basics (hoort die laatste s daar wel?) words in English; Offer better study opportunities to children by learning a second language; Learn from other cultures through volunteers
Additional Objectives: Prepare children for school
Resources: A t set (televisie?) and VCR for educational purposes
Technical Assistance: Material in school
Social Assistance: Will have an induction (introduction?) first week
Description of Activities: Coordinate with teachers the everyday classes and according to that she will provide the Vocabulary in English, elaborate didactic material for the classes, collaborate in the Elaboration of artistic murals, help in the administrative area, help with the children; The volunteer will be a teacher assistant and when ready will be in charge of a group
Working Schedule: 8:00 to 11:00 am -- 1:00 to 4:00 pm
Additional Information: The Pre School had 100 children between the age of 4 to 6 years old; they have 3 teachers and 1 janitor (dit is blijkbaar iemand die instaat voor het gebouw, een soort van conciërge dus, dit weet ik dankzij een online woordenboek)

Informatie over mijn eerste dagen/weken in Honduras kreeg ik ook al. Bij aankomst op de luchthaven, zal ik opgewacht worden door een AFS-medewerker en AFS-vrijwilligers. Per bus gaan we naar de locatie waar de oriëntatie plaatsvindt. De oriëntatie duurt het hele weekend. Op zondag gaan we naar het kantoor van AFS, waar mijn gastfamilie mij zal opwachten. In mijn geval gaat het om een 'welcome host family', omdat ik niet in Tegucigalpa (de hoofdstad, en ik krijg die naam maar niet uitgesproken...) zal wonen.

De eerste twee weken krijg ik een intensieve cursus Spaans, die dus doorgaat in Tegucigalpa (nogmaals, ik ben al blij dat ik de naam krijg getypt!). Niettegenstaande verwacht men van mij dat ik al een basiskennis heb (dat is nog een ander verhaal...ik heb gewoon geen tijd om te studeren). Na die periode, vertrek ik richting mijn 'host community', waar ik zal verwelkomd worden door mijn gastgezin, en/of door lokale AFS-vrijwilligers.

Tot slot nog wat informatie over San Pedro Sula, de stad waar ik mijn AFS-jaar zal doorbrengen. Ze bevindt zich in het noorden van Honduras, 'a few miles' van de kust. Er heerst een tropisch klimaat, dus het is er heet en vochtig (I remember Bali...puf puf). Er is een regenseizoen van september tot januari. San Pedro is het industriële centrum van Honduras, en telt ongeveer 500 000 inwoners. Er is een grote kloof tussen arm en rijk. San Pedro is een stad waar je makkelijk je weg vindt, volgens het papier dat ik ontving van AFS Honduras. Voorts is het een echte grootstad, met moderne bioscoopzalen, discotheken, sportcentra, banken, ziekenhuizen en shoppingcentra. Veel mensen verplaatsen zich per fiets, omdat het landschap erg vlak is (in tegenstelling tot veel andere regio's in het land).

Zo, dat was het! Heel wat om in één keer te vernemen, toch? Men kijkt er ginds blijkbaar naar uit post van me terug te krijgen... Tof tof, doch wanneer ga ik dat nog doen? Ja hoor, het blijft druk! Deze week is dit het enige moment dat ik Spaans kan studeren, en hier zit ik dan, aan de pc, géén Spaans aan het blokken... Ach, doorbijten Fietje, je droom komt in zicht! Nog minder dan drie maanden! Aftellen geblazen ;-)

het delen van geheimen

Maandag besloot ik dat ik deze week Koert (baas Louis) ging inlichten over mijn jaar in Honduras. Al mijn moed bijeengeraapt... Dinsdag vroeg ik of hij tijd had voor mij. Hij reageerde met "kan het nu niet?", maar dat wilde ik niet, aangezien Steffie (een collega) erbij stond. Ik ging boven roken, en toen ik terugkeerde vertelde ik Steffie waarover het ging. Ik zei haar dat ik niet wilde dat Koert, als zaakvoerder, dit als laatste zou te weten komen.

"Ah, maar wij weten dat al allemaal. Je weet toch zo dat mensen zoiets niet verzwijgen als je het hen verteld." *shock* Oké, er waren er twee die het wisten: Jerdy (o.w.v. onze kortstondige relatie), en Lore (ik vertrouw haar, zij weet wel meer dingen over mij die de andere collega's niet weten). Ja, Babs had zondagavond verkondigd dat ik weg ging voor een jaar! Babs dus...het kan niet anders dan dat zij het van Jerdy weet.

Mooie principes: beloven, zwijgen... Even twijfelde ik om hem ermee te confronteren, maar dat zou toch niets veranderen aan de situatie. Loslaten, leven en laten leven, nah ;-). Nu, goed, gisteren begroette Koert me met: "Je gaat naar Honduras zeker?" Hij wilde weten of ik nog voor hem bleef werken en wanneer ik vertrek. Nu ik weet dat het verwezenlijken van mijn droom geen gevolgen heeft voor mijn tijdelijke horecajob, ben ik alleszins opgelucht!

Voorts heb ik het SUPERDRUK! Zaterdag ben ik een dagje vrij, en dan ga ik naar Elzy. Ik weet dat ik een druk leven leid, en dat maakt mijn relatie met Vincent er niet gemakkelijk op. Deze week heb ik hem amper gezien... Mijn agenda zit propvol! Zelfs tijd om te slapen heb ik tekort (toegegeven, daar zit mijn drang naar ontspanning op nachtelijke uren voor iets tussen)... Maar nogmaals, ik weet waarvoor ik het doe! April is de beste maand om geld te verdienen voor ik vertrek (omdat ik nog tot half mei mijn contract voor 10/36 behoud), dus laat ik daar maar aan denken! En verder zoveel mogelijk verstand op nul!

eerste werkdag in Mortsel

Mijn eerste werkdag in Mortsel zit erop! Vandaag heb ik de hele dag vergaderd met mijn twee zorg-/GOK-collega's van de lagere school, en met de directeur. Ook maakte ik kennis met andere collega's, en met sommigen had ik eveneens een kort overleg. Enkele leerlingen stelden zich spontaan voor op de speelplaats (al 55 minuten bewaking gehad vandaag), en één leerling heeft al kennisgemaakt met mijn 'machtspositie'. Ja hoor, de eerste dag laat ik mijn gezag gelden, zodat de kinderen direct weten hoe zich te gedragen tegenover mij. Strenge juf Fie!

Vrijdag zijn mijn eerste begeleidingen gepland. Ik ben benieuwd hoe dat zal verlopen. Waarschijnlijk wordt het, zoals altijd met een nieuwe baan, even wat zoeken. Maar dat zal wel loslopen, aangezien ik erg leergierig ben, en daardoor ook snel bijleer. Ik zie het nog altijd zitten, dat is dus positief! Tot binnenkort voor meer nieuws uit mijn wereld :-)

vakantie al bijna gedaan

De twee weken paasvakantie zitten er alweer bijna op. Wat vliegt de tijd toch! Vandaag ga ik nog een beetje poetsen, morgen naar Elzy en in het weekend werken... Vanaf maandag breekt dan een zware tijd aan, waarin ik 7/7 zal werken. Ik heb vanmorgen nog getelefoneerd naar de directeur van basisschool Sint-Lutgardis, en ik heb zeker 9/24 lestijden. Goed nieuws, en het kan nóg beter, want misschien worden het zelfs 13/24! Veel werken, soms ontspannen, en in juli mijn droom achterna! *vreugdekreet* ;-)

Het contract is er!

Zonet zat het contract voor mijn buitenlands plan in de bus! Ik heb het al gelezen en ondertekend, en morgen zal ik de eerste schijf betalen. Nu is het officieel! In de enveloppe stak ook een papier met de mededeling dat het oriëntatieweekend verplaatst werd. Dit zal doorgaan twee weken voor vertrek, in plaats van het weekend daarvoor. Dat is jammer, want ik had gepland dat weekend nog te werken... Ook mijn afscheidsfeestje zal hierdoor een week opschuiven.

Het contract zag er erg formeel uit, en het klinkt allemaal zo echt :-), waarschijnlijk omdat het dat ook is, hehe. Ik zou het leuk vinden als Vincent me tijdens mijn verblijf komt bezoeken, maar daar hangt een hele procedure aan vast. Blijkbaar dien ik dan eerst een formulier in te vullen, om toestemming te vragen aan AFS-Honduras, én aan mijn gastgezin. Dan nog heb ik geen toestemming om samen rond te reizen. Dus, een bezoek lijkt me onhaalbaar...

Nog een obstakel is mijn visum. Bij aankomst krijg ik een toeristenvisum, dat drie maanden geldig blijft. Er zijn twee mogelijkheden om langer te mogen blijven: reizen naar een niet-CA4 land (dichtsbijzijnde zijn Costa Rica, Mexico en Belize), of een verblijfsvergunning aanvragen. Beide opties zijn duur... Toch denk ik te kiezen voor de eerste mogelijkheid. Zo heb ik toch al drie reisjes op mijn Honduras-agenda staan :-). Reizen naar andere CA4 landen (El Salvador, Guetemala, Nicaragua), is eveneens complex. Omwille van migratieregels, is het niet mogelijk om vanuit die landen rechtstreeks naar Honduras terug te keren. Het is altijd nodig uit een niet-CA4 land te komen...

In ieder geval, nu is er geen weg meer terug! IK GA NAAR HONDURAS! Maar eerst ga ik poetsen, dik tegen mijn zin :-(. Dat was het plan voor vandaag, er is voorlopig echter nog niets van in huis gekomen... Ik heb veel meer zin om Spaans te studeren, hihi. Dat is mijn nieuwe verslaving! Zo, dat was het voor nu. Ik ga proberen eind deze maand concreet te weten waar en wanneer mijn afscheidsfeestje zal plaatsvinden. Meer nieuws volgt!