Zullen we eens afspreken?

Ik ben intussen al terug in schoolse modus.  Donderdag hadden we startvergadering met onze vakgroep.  Sindsdien heb ik er precies wel zin in.  Ik heb gisteren eindelijk alles van juni opgeruimd, weliswaar nog twee stapeltjes over om later een plaatsje te geven.  Nadien wilde ik beginnen aan het maken van een jaarplan.  Dat doe ik normaal pas in oktober!  Uiteindelijk heb ik toch gekozen om de foto's van Canada verder uit te sorteren, dat leek me meer iets voor de laatste vakantiedagen.

Los van school heb ik nog veel andere dingen gedaan.  Ik ging onder meer naar Elzy en nam de trein naar Gent voor een gezellige avond met Lily.  Ik reed naar Lier om mama en mamie te bezoeken.  En vrijdag ging ik met Chris mee voor een testrit met een Tesla Model S!  Jups, ik heb er ook mee gereden: zó cool!  Helaas heb ik een andere afspraak afgebeld om die ervaring te kunnen meemaken. Niet van mijn gewoonte, maar zoiets uniek wilde ik niet laten passeren!

Gisteren had ik met mijn nicht afgesproken om naar La Rocca te gaan.  Dat was já-ren geleden!  Geen idee hoe lang, maar intussen heeft de discobar zelfs een andere plaats gekregen.  Ik was ervan overtuigd nog eens naar daar te gaan zoals vroeger: gaan en blijven gaan.  Uiteindelijk merkte ik dat er toch al wat volk weg was, ik vermoedde dat het al wel 'vroeg' zou zijn.  Aangezien ik vanmiddag met Fanny heb afgesproken, besloot ik naar huis te gaan.  Ik sliep drie uurtjes, dus het was inderdaad al vroeg.

Ik voel momenteel een ongelooflijke drang om af te spreken met mensen.  Ik ben sowieso nogal een sociaal persoon, maar ik denk dat het ook komt doordat ik zo lang op vakantie was.  Daarbij komen het prachtig hete weer en het besef dat ik terug aan het werk ga.  Al die factoren zorgen ervoor dat ik heel veel mensen graag wil zien.

Spijtig genoeg is mijn agenda al behoorlijk goed gevuld, vooral met werkdingen.  Ik zal de komende tien maanden geen volledige vrije namiddag hebben, buiten woensdag.  Dat betekent dat ik alle woensdagen naar Elzy ga gaan, dat ik voor mezelf geen tijd over hou.  Erg jammer, doch het zij zo.  Es lo que hay.

Dus hoe graag ik ook mijn telefoon wil vastnemen om anderen te stalken met de vraag om af te spreken, ik laat het maar even zo.  Gelukkig kan ik nog altijd gaan dansen: dinsdag Bocadero en woensdag eindelijk rueda!  Ik wil erg graag terug dansles volgen, maar ik heb nog niets gevonden dat me aanspreekt.  Ik wil zoveel graag, hé...

jetlag de kop ingedrukt

Vorige woensdag hield ik mezelf wakker tot 20:00.  Ik sliep tot het tijd was om mij klaar te maken voor Antilliaanse Feesten, doch werd even onderbroken door Chris om 3:00.  Hij had wel geslapen overdag en was om 19:00 al in bed gekropen. Voor hem woog de jetlag dus wat door.  Toen ik donderdag opstond, had ik het gevoel dat er geen sprake meer was van jetlag.  En meteen vertrekken naar Antilliaanse was echt een topplan, achteraf bekeken!

Het weekend leek me anders dan vorige edities.  Om te beginnen, bracht ik meer dan 4 uren door op de wachtparking.  Elke auto werd namelijk gecontroleerd door de politie.  Of die controle zinvol was?  Neen, natuurlijk niet.  Maar het was een manier om te kunnen zeggen dat ze al het mogelijke gedaan hadden, of zoiets.  Zo lang staan wachten in de kou en regen (want ik bleef uiteraard niet heel de tijd in de auto) was niet meteen een meerwaarde.

Chris was al eerder met Fanny, Tom en Chaja mee naar binnen gegaan, en had de tent al opgezet in de regen.  Dat was wel fijn!  De hele donderdag bleef het miezerig weer, wat de sfeer niet echt ten goede kwam.  Donderdagavond/-nacht genoten we van een kakofonie van allerlei muziek in de omgeving van onze kampeerplaats.

Vrijdag klaarde het rustig op in de namiddag, waardoor we een vals gevoel van "we hebben nog veel tijd" ervoeren.  Bijgevolg maakten we ons klaar in het donker en waren we pas laat op het festival.  Dat kwam mede doordat we ook daar weer grondig gecontroleerd werden.  Opnieuw een uur versch*ten aan zinloze controles.  Pfff, ik mis Canada.

Die avond werden we getrakteerd op veel soca.  Chris werd moe na het optreden van Kinito (eindelijk live gezien, jeuj!), ik ging mee naar de tent.  Slechts één feestje in de buurt, dus dat viel wel mee.  Zaterdagavond was het salsatijd!  Havana de Primera en Oscar de Leon stonden achtereenvolgens geprogrammeerd.  De eerste groep had ik al eens gezien op het Kiel.  Toen vond ik ze goed.  Op de mainstage van Antilliaanse kwamen ze minder van grond, mijns inziens.  Het optreden van Oscar was geweldig!  Goed gedanst, amai!

Ik was vastberaden om deze keer wél de keet te sluiten, dus dat deed ik.  Ik bleef als enige achter tot het laatste liedje in de Palacio de la Salsa.  Groot was mijn verbazing wanneer bleek dat er geen afterparty's waren op de camping!  Zoals ik al zei, het was anders dan anders.  Daardoor konden we wel rustiger slapen.  Hoewel, onze buren beslisten om hun eigen feestje nog te houden, niet zo aangenaam eigenlijk.

Al bij al vond ik het weer zalig om tijd door te brengen met mijn lieve vrienden.  Zeker omdat zowel Chaja als Fanny intussen ook op vakantie zijn vertrokken.  Dus het was elkaar weerzien en opnieuw afscheid nemen.  Met Chaja ging ik dinsdag nog wel naar Bocadero, waar ik eveneens bleef plakken tot de lichten aan gingen.

Verder heb ik deze week nog gerust, ik lag vooral 's nachts lang in bed.  Af en toe keek ik naar een serie, met Saartje bij mij in de zetel.  Ik bezocht Elzy, mamie, mama en papa.  Ik vertelde over onze fantastische reis, opnieuw en opnieuw.  Ik kocht een nieuwe stofzuiger.  Ik wilde donderdag eveneens gaan dansen, maar kreeg migraine dus bleef thuis.  Gisteren nam Lara me mee naar een gewonnen yogasessie, daarna vervoegde ik Chris en Wiebe in Lier.  Het werd gek genoeg nog 4:00, terwijl we enkel zaten en praatten.

Vandaag zijn het Cubaanse Feesten!  Dat weet ik dankzij Conny en Maurizio.  Ik kwam hen vorige week tegen op Antilliaanse.  Zalig was dat!  Het zijn zo'n lieve mensen!  Twee jaar geleden, na de Cubaanse, ontmoette ik Chris in Lier.  Vandaag neem ik hem mee naar daar, hoewel ik niet zeker weet of hij dat zal aan kunnen.  Hij is precies nog steeds niet helemaal bekomen van 6 weken Fie op reis en op een festival.  Bij mij van jetlag geen sprake!  Wel al terug van wat werkgerelateerde stress.  Ik tracht het telkens te verbannen naar een donker hoekje, en nog even te genieten van nu.  Echter, opruimen dien ik nog te doen...

dat mooie rode blad

- geen trucks meer met schoorstenen
- weinig groen
- geen meren
- minder talenverwarring
- overbeveiliging
- eindelijk iets anders op het menu dan hamburgers
- minder risico om dieren dood te rijden
- geen eekhoorns noch herten noch chipmunks die dartel langs springen
- frisjes en nat
- geen ongerepte natuur
- stoppen met dagelijks shoppen
- zelf schakelen, kijkend in niet-vergrotende spiegels
- prachtige herinneringen, met wat heimwee

Voor mijn lichaam is het 9:00 's morgens, na een nachtje door doen.  Hier in België is het 15:00.  Nog een uur of 5 proberen door te bijten, wakker trachten te blijven.  Daarom dat ik hier nog wat kom typen.  Misschien dat ik nadien nog wat foto's bekijk of zo.  Al aan een album starten, wie weet.

In Montréal deden we niets bijzonders meer.  Veel gestapt, vele winkels in en uit.  Ik heb nog Spaanse boeken gekocht in een tweedehandswinkel.  Ik kan er weer een tijdje tegen met de lectuur!  Op de luchthaven kocht ik nog een drinkbus gisterenavond.  En nog hebben we geld over, stel je dat voor!  Dat wordt afspreken met Lily, zij gaat in september ook naar Canada.  

Ja, we hebben Canada omarmd.  Ik heb dit gevoel nog al gehad, maar deze keer leek het toch sterker dan sommige andere keren.  Ik voelde me al een beetje Canadees na een maand.  We hebben allerlei souvenirs meegebracht met een maple leaf op.  Aan onze bagage hangt een tag met datzelfde blad.

Oei, ik merk dat ik heel veel wil vertellen, maar dat de vermoeidheid het me niet toelaat.  Ik krijg de gedachten niet geordend.  Twee opties: ofwel denk ik diep na (auw, pijn, hihi), ofwel ga ik voor chaos.  Ik ga voor het tweede kiezen.  Sorry!  Sorry, want zo doen de Canadezen dat!  

Ik heb dat blijkbaar al wat overgenomen.  Ik stond vanmorgen aan de luchthaven in Brussel een sigaret te roken, iemand liep tegen mij aan, excuseerde zich, en ik deed hetzelfde.  Ik deed hetzelfde!  Sorry!  Zó Canadees!  Dat roken echter niet.  Buiten stappen en een sigaret aansteken, en zien dat anderen net hetzelfde doen.  Die sigaret al wandelend verder oproken.  Wow!  Cultuurshock!  Eén van verschillende cultuurshocks!

Het autorijden gaat behoorlijk.  Gezien ik zeer moe ben, gaat het eigenlijk bijna perfect.  Misschien bijna zo perfect als Fanny, zij behaalde vanmorgen haar rijbewijs.  Joepie!  Goed gedaan, meid!  Ik merk dat ik nogal lang in eerste versnelling blijf, tot mijn brein plots beseft van "ah ja, schakelen".  Maar ik ben nog niet stil gevallen, en ik heb nog geen te gekke fratsen uitgehaald, als in vol remmen en stilvallen of zo.

Chris slaapt trouwens momenteel.  Ik heb hem een tweetal uren terug zijn bedje in gelegd.  Hij twijfelt nog sterk of hij morgenvroeg mee vertrekt.  Ook mij lijkt 8:00 's morgens in de auto zitten zeer vroeg.  Ik heb trouwens twee tickets gewonnen voor vrijdagavond.  Beetje stom dat ik een uurtje voordat ik dat bericht kreeg weekendtickets had aangekocht.

Oh, en over de vlucht heb ik nog niets verteld.  Wel, het viel mee, min of meer.  De vliegtijd was deze keer ongeveer 40 minuten korter dan in het heengaan.  Ik keek maar één film en enkele afleveringen van een serie.  Toch had ik het gevoel dat het redelijk goed vooruit ging.  

Ik besliste op een gegeven moment dat ik toch beter een beetje kon proberen te slapen.  Net toen ik mijn ogen dicht had, werd er via de intercom gevraagd naar iemand met een medische achtergrond.  Knal, alle lichten terug aan.  Blijkbaar was er iemand gevallen in het gangpad.  Ik had even schrik dat we een landing gingen maken, maar zover is het niet gekomen.

De lichten, die werden pas na een uurtje terug gedoofd.  Toen had ik al geen zin meer om nog te rusten.  En dan kwam de boodschap van "moderate turbulence".  Stresske!  Even schrikken wanneer het vliegtuig de grond raakte, zonder die gemiddelde turbulentie.  Een vijftal keren hadden we lichte turbulentie onderweg.

We onthouden vooral dat dit een prachtige reis was!  Canada is zo'n mooi land!  En dan hebben we nog maar alleen het oosten gezien.  In het westen zouden de bergen hoger zijn, nóg meer ongerepte natuur!  Ooit gaan we terug.  Als ik heb geleerd het budget wat beter te plannen ;-) want ik ben wel serieus over de vooropgestelde grens gegaan.  Nochtans zorgden de Airbnb's ervoor dat de prijs wat gedrukt werd.  En het was zalig om op deze manier te reizen!  We hebben zoveel boeiende mensen ontmoet!  Het was echt top!
(....buiten de momenten dat één van ons vermoeid was....)

laatste dagen

En zo zijn we terug in Montréal.  Vrijdag reden we verder op de Loyalist Parkway, tot bij Cliff en Gloria in Gananoque.  Daar toegekomen verkenden we de winkeltjes, zoals we al vaak deden.  Gek genoeg staan er nog steeds dingen op ons verlanglijstje om te kopen.  Enerzijds komt dat doordat we vaak dachten ‘we hebben nog tijd’, anderzijds zijn sommige dingen niet gemakkelijk te vinden.  Ik wil bijvoorbeeld graag een drinkbus van Canada, maar we hebben er maar één gezien en die was geblutst.

Vrijdagavond hadden we een heel gezellige tijd in de B&B.  We aten onze pastasalade die we de avond ervoor maakten, dronken een flesje wijn, speelden een spel.  De eigenaars en andere gasten kwamen erbij en het werd een toffe avond met interessante gesprekken en een glaasje rum (Ralph had die gekocht).  Grappig detail is dat we “Amsterdams plezier” kregen aangeboden, terwijl het net dat weekend Reggae Geel was.  We hebben vriendelijk bedankt.

Eergisteren hebben we pas ’s morgens beslist wat we zouden doen.  Het was afwegen tussen de kastelen bezoeken of wandelen.  Allebei zou moeilijk worden.  Uiteindelijk kozen we toch voor een dagje in de natuur.  Kastelen zijn er in Europa genoeg (oké, het had wel cool geweest om eens een Amerikaans kasteel te zien, en ook om op Amerikaanse bodem te staan), en we hadden meer zin in rust dan in veel toeristen.

Ik vond een Conservation Area waar we konden gaan wandelen.  Google Maps ingesteld, en vertrokken.  Helaas wist Maps niet goed waar we juist dienden te zijn, en hebben we een weg voor 5 km gevolgd, om op het einde niet anders te kunnen dan terug te draaien.  Tja.  We zijn er wel geraakt, ongeveer 100 m voorbij die weg was de parking.  Stom.

We hebben goed gestapt, ik vermoed een zestal kilometer.  De trail was ‘moderate to difficult’.  Nog voor we aan het begin van de loop kwamen, had ik al tegen een rots geschaafd met een wonde tot gevolg.  Typisch ik natuurlijk.  Mijn benen zien er nogal uit hoor: blauwe plekken van de kano, wondje van diezelfde kano, schaafwonde, beten,…  Opnieuw: tja.  Dat verdwijnt wel!

We waren helemaal alleen om te wandelen, we hebben op de hele weg één keer een man gezien die mogelijk illegaal bomen aan het afzagen was.  Uiteraard waren er ook weer veel te veel insecten die ons ambeteerden.  Andere dieren die we zagen: grote (roof)vogels, mooie vlinders (niet op foto gekregen), chipmunks, ‘gewone’ eekhoorns en een slang(etje)!

We hebben stevig gezweet tijdens het stappen, maar het deed goed.  Onderweg waren er enkele uitkijkpunten.  We passeerden ook een beverdam (die stond aangegeven op de kaart), maar dat vonden we maar niets.  De dam die we ontdekten in Algonquin was zoveel cooler!  Normaal kan je in die Conservation Area ook wel bevers en otters zien, maar ik vrees dat het te droog was.  We passeerden veel plekken die waarschijnlijk normaal nat zijn.  Helaas voor de natuur is het hier al 4 weken zeer warm en droog.  We merkten het enorm hard tijdens die wandeling, zielig hoe de natuur er zo droog bij ligt, eigenlijk.  Doch, leuk geweest voor ons!

Toen we terug bij de auto kwamen, besloten we dat het tijd was om te gaan zwemmen.  We reden naar de B&B om ons om te kleden, en gingen tot bij de rivier waarover Cliff gesproken had.  Ik durfde eerst niet goed, maar heb uiteindelijk ook mee gezwommen.  Het water was behoorlijk warm, het was eigenlijk zalig!  Een goed doucheke daarna en dan sushi gaan eten.

We hadden gezien dat de Harley Davidson van Ralph en Debbie terug geparkeerd stond in de straat.  Vreemd, want zij zouden die dag door rijden naar de States.  Wanneer we terug kwamen van het restaurant, troffen we hen.  Het zijn wandelaars, ze waren gestopt om te hiken en toen ze terug bij de motor kwamen, was één reistas gestolen.  Ze reizen altijd op deze manier en hebben zoiets nooit eerder voor gehad.  Ze besloten terug naar de B&B te rijden, Cliff en Gloria hebben hen de hele dag geholpen met vanalles en nog wat: politie, gsm achtervolgd (trackingsysteem), nieuwe kledij gekocht,…  Ze bleven bijgevolg nog een extra nacht in Gananoque, we hielden het wel rustiger die tweede avond.

Gisteren reden we nogmaals langs de 1000 islands parkway.  We stopten bij het infobord om een foto te nemen, omdat we deze keer toch graag op tijd en stond wilden stoppen.  Helaas waren noch de kaart, noch de bewegwijzering duidelijk, waardoor we opnieuw niet zagen wat we wilden zien.  Om te lunchen stopten we in een stadje bij de St Lawrence rivier.  Ik vond het nog een fijne plaats om te eten, Chris vond het al te druk (veel mensen picknickten op zondagmiddag in dat park blijkbaar).

Chris reed het tweede deel van de dag, want rijden in Montréal zag ik niet helemaal zitten.  We kwamen toe op onze laatste locatie (die we overigens pas eergisterenavond boekten, nadat we de andere Airbnb te laat annuleerden wegens slechte reviews), dropten de vele spullen en brachten de auto terug.  Dat ging veel vlotter dan het ophalen, het leek me zelfs té vlot.  En opnieuw, de Franstalige Canadezen zijn toch verschillend in hun manier van communiceren, hoor.  We wandelden terug langs Rue St Catherine, tot we in Le Village kamen.  Ja hoor, wij logeren pal in de ‘roze/regenboog buurt’.  We kwamen ons douchen en gingen daarna lekkere pizza eten.

Wat we vandaag en morgen nog gaan doen?  Geen idee, eigenlijk.  Sowieso nog vele praktische dingen, zoals opruimen, beetje inpakken, financiën bekijken,…  Ik heb sinds eergisteren iets aan mijn voet, waardoor het stappen wat minder vlot gaat.  Ik denk dat mijn achillespees gekwetst is, maar ik ben niet zeker.  Hoe ik dat juist geforceerd heb, weet ik niet helemaal.  Ik denk de combinatie van de moeilijkere wandeling en het feit dat ik van het trapje schoof als ik uit de rivier kwam na het zwemmen.  Terug in de B&B had ik gebukt om de Siamese kitten op te pakken, en toen schoot er iets in mijn onderbeen.  Ik ga dus wat voorzichtig zijn, want donderdag vertrekken we naar Antilliaanse Feesten, dansen geblazen!

Zo, Chris heeft net een berichtje gestuurd dat hij wakker is.  Ik had beloofd hem te laten slapen vandaag, ik wil dat hij een beetje uitgerust is tegen het festival komend weekend.  Dat wordt moeilijk, met een jetlag en zo, maar we zien wel.  Tijd om aan de dag te beginnen.  Eerst op zoek naar ontbijt, en dan…

op een onbewoond eiland

Onze kampeertrip, daar kom ik over vertellen.  Het begon maandagochtend met een zure appel.  We kwamen toe bij de outfitting store, zij hadden alles voor ons geregeld, en de kostprijs bleek heel wat hoger te liggen dan wat ik in gedachten had.  Dat kwam door drie redenen: ik had gerekend per nacht en niet per dag, we vergaten de belastingen en de prijs per dag lag 20 dollar hoger dan wat we hadden afgesproken in de mail.  Ik had niet veel zin in discussie, dus heb ik de kredietkaart boven gehaald en betaald.  Om je een idee te geven: we betaalden het dubbele van hetgeen ik op voorhand berekend had.

We kregen de routebeschrijving om tot bij het park te rijden en vertrokken.  Toegekomen bij het park, een volgende obstakel.  We hadden geen kampeerplaats gereserveerd, maar de organisatoren hadden dat ook niet gedaan.  Wij dan maar gewacht tot iemand van hen toekwam, ze zouden sowieso ons eten en kookgerief nog achterna brengen.  Na een uurtje konden we eindelijk vertrekken, nadat we nog enige informatie doorgaven en betaalden om te mogen kamperen in het park.

Matt bracht ons met de watertaxi naar onze kampeerplaats.  Hij had een prachtige plek uitgekozen, en ‘de kamer’ was behoorlijk compleet: tent met luchtmatjes en slaapzakken, barbecue, kampvuur dat al lichtjes smeulde, stoelen en tafel,…  Er was ook heel wat reservemateriaal voorzien voor als er iets zou stuk gaan.

We logeerden op een eiland, helemaal alleen!  Grote voordeel was ook dat we ons minder zorgen hoefden te maken over dieren die ons eten zouden kunnen stelen.  We dienden daarom het eten niet vier meter boven de grond te hangen, zoals op andere plaatsen in het park.  Stel je dat voor, zeg!  Al snel voelden we ons helemaal thuis, en hadden we voor elke plaats op ons eiland een geschikte naam gevonden: zwemplaats (aan een zandstrandje), garage (voor de kano), keuken, badkamer, afwaskeuken, de heuvel,…  Het toilet, dat was een typische hudo, weliswaar met een wc-bril, dus het viel behoorlijk mee.  Wel speciaal om naar toilet te gaan midden in het bos, kijkend naar alleen maar bomen rondom je.

Zoals ik al zei, stond in de garage een kano.  Gelukkig maar, of we zaten gevangen op ons eiland.  Matt gaf ons nog enkele tips voor kanotripjes en een handige kaart van het meer. We logeerden op het grootste meer in Algonquin Park, namelijk Opeongo meer.  De eerste dag installeerden we ons, genoten we van de rust en voeren we rond het nabijgelegen eiland.  ’s Avonds gingen we op moose-jacht.  We gingen naar Hailstorm Creek, waar naar ’t schijnt bij zonsopgang en –ondergang kans is om de dieren te spotten.

Na een tijdje peddelen in de creek, ontdekten we een beverdam.  We dienden de kano via land terug in het water te brengen.  We zagen natuurlijk ook een bever!  Foto’s lukten niet goed, we kregen onvoldoende scherp gesteld en het dier zwom snel en dook erg vlot onder water.  Omdat we voor het donker wilden terug zijn, keerden we al vrij vroeg terug.  Die avond zagen we dat je tot 22:00 nog wel wat zicht hebt op het water, dus dat we later hadden kunnen blijven.

We eindigden de avond met marshmallows boven het kampvuur en een spelletje in de tent.  Het spel heet mystery grams, ik kocht het hier in Canada.  Ik had er iets totaal anders van verwacht, iets met mysteries die omschreven zijn en je dient op te lossen.  Het is echter een rebusspel, niet simpel in het Engels!  Chris is gewonnen.

Dinsdag wilde Chris graag een daguitstap maken.  We voeren naar een doorsteekplaats naar een ander eiland.  De kano dienden we meer dan 2 km ver te dragen.  Mij leek dat geen goed idee, maar Chris zag het blijkbaar helemaal zitten.  Met de kano op zijn schouders begon hij aan de tocht.  Te weten dat we ook nog terug gingen, er was geen andere route!

Ik vond die dagtocht maar niks.  Gewoon een ander meer, met meer eilanden en bomen.  Het water was frisser dan ‘bij ons’, of dat gevoel had ik toch.  Ik had de nacht ervoor amper geslapen (toch wat bang hoor) en dat deed er geen goed aan.  Ik was heel moe en had ook last van hormonen, waardoor ik heb zitten huilen in de boot.  Stom, maar ja.

Eindelijk terug op ons eiland aten we opnieuw hamburgerbroodjes, ik met veggievlees, Chris met kip.  Er waren ook worteltjes en rijst voorzien.  De catering was behoorlijk geslaagd eigenlijk!  Het was al een eind na 19:00, maar ik wilde absoluut terug op zoek naar elanden.  Dus wij opnieuw de kano in.  Alweer naar dezelfde creek.  Ik vond die creek overigens een prachtige locatie: veel lelies en gras in het water, heel knappe uitzichten zo op het einde van de dag.

Helaas hebben we weer geen moose gezien, wél meerdere bevers en een pad.  Deze keer lukten de foto’s wel.  We voeren iets dieper dan de avond ervoor.  Uiteindelijk beseften we omstreeks 20:30 dat het al te donker werd voor foto’s, dus keerden we terug.  We waren nogal impulsief vertrokken, en zaten op het water zonder zaklamp.  Toch een beetje griezelig vond ik dat.  We ontdekten ook dat de uilen die we de nacht voordien hadden gehoord, geen uilen waren.  Het waren loons (gavia in het Nederlands, blijkbaar): grote vogels met zwart-witte kleuren.  Ze zitten op het water als eenden, maar kunnen onder duiken en ver zwemmen. Ze komen dan wat later ergens totaal anders boven.  Maar ze kunnen verdomd veel lawaai maken ook, zowat huilend, gek eigenlijk.

Die avond sliep ik wel goed, we waren erg moe van al het peddelen en ook van de insecten weg te slagen.  In die creek werden we echt enorm aangevallen, de Off hielp amper.  Ik heb heel wat beten overgehouden aan onze trip naar Algonquin Park.  Tja.  Toen ik woensdagmorgen de deur van de tent open deed, voelde ik het onmiddellijk: veel te veel wind!  De wind stond recht op ons woongedeelte, niet aangenaam!  Ik heb bijgevolg niet meer gezwommen, het zou te koud geweest zijn wanneer ik uit het water zou komen.

We waren allebei ontzettend stijf van al het roeien.  Chris zijn schouders waren eraan.  Toch wilde ik nog tot bij het naburige vogeleiland gaan.  Dat was een eiland met dode bomen en heel veel vogels en hun nesten.  Toen de wind niet zo sterk blies, hoorden we alle activiteit van de vogels tot bij ons.  Ik wilde graag nog wat foto’s van de dieren.

Wij dus toch de kano in, en peddelen maar!  Niet simpel met die wind, maar we zijn er geraakt.  Spijtig genoeg is het moeilijk om goed te fotograferen vanuit een kano op het water, dus eigenlijk was dat tripje overbodig geweest.  Toen we terug op ons eiland waren, was het al ver na lunchtijd.  Snel voor eten gezorgd en dan beginnen inpakken en opruimen.  Jimmy kwam ons ophalen en daarmee zat onze kampeertrip erop!

We hadden nog drie uren autorit voor de boeg. Onderweg stopten we voor avondeten in Bancroft, daar kenden we het al.  We kwamen in het donker toe in onze loft in Prince Edward.  Gisteren reden we over Highway 33, de Loyalist Parkway.  We hielden fotoshoots met de barn quilts en kochten nog wat dingen voor onszelf en anderen.  ’s Middags hebben we lekker gegeten in een restaurant dat bij de ‘taste trail’ hoort.

Vandaag zullen we verder rijden op diezelfde parkway, om naar Gananoque te gaan, de laatste halte voor we terug in Montréal toekomen.  Wat we nog gaan doen is me niet helemaal duidelijk.  Ik wil nog wel ergens wandelen, maar ik heb nog niet uitgezocht waar dat kan.  Ik wil ook graag nog op zoek naar schildpadden, want we zien hier veel waarschuwingsborden voor overstekende schildpadden.

Morgen zou het fijn zijn om Boldt en Singer Castle te bezoeken.  Echter, we zijn nog niet zeker of we dat effectief zullen doen.  We zien wel.  Tijd om te gaan inpakken, alweer!  En misschien nog even turen door het grote bos van Andrea, want ik wil nog wel hertjes zien.  Gisterenavond schrok ik me te pletter toen er plots een hert uit de bosjes sprong.  De sprongen kon ik niet op beeld vastleggen, het dier in stilstand wel.  Ja, we zullen Canada missen geloof ik!  Hoewel ik me het land moeilijk kan voorstellen in de winter, ik denk dat het hier dan té koud is voor mij!