Neen. Dat ben ik niet. Als je aan het einde van de vorige post geraakte, weet je dat. Als je er niet geraakte, zeg ik dit: lees verder! Het wordt beter! 't Is echt. Uhu. Ik herlees mijn posts. Dat doe ik. En ik weet dat ik van de vorige post echt wel kan zeggen dat het beter wordt. Dat je hoort verder te lezen.
Oki, dat was het. Voor nu . .
Ik werd vrijgezel en begon veel uit te gaan in Antwerpen. Uitgaan, dat was in de latin wereld. Ik had een vriendin met wie ik veel uitging. Zij stelde me voor aan Lara, op een avond in Cuba Bella. Lara kwam ik een dag later terug tegen in Café Local. Zij was daar met Tom. Fanny was toen in het buitenland, ik denk in Costa Rica. Dus zij kwam pas later in beeld. Maar zo ontmoette ik hen. En Annelies, ja, zij kwam erbij via Vikranti. En Chaja via mij. En Chris ook via mij. Zoiets. In een notendop.
Maar hoe de festigroep uiteen viel, doe dat verhaal eens.
Ho, hoe is dat gekomen? Fanny en Tom gingen uiteen in september '20.
Ah, maar is het niet door corona gekomen?
Ja, daar is het wel begonnen. Voor mij alleszins. Het moment dat niemand nog naar mij wilde komen, terwijl we minder dan 48 uren eerder met z'n allen uit hetzelfde glas hadden gedronken. Het feit dat we plots iedereen als gevaarlijk gingen beschouwen. Voor mij was dat het begin van het einde. Daarbovenop kwam de "ik heb mijn bubbel van vier al gevuld" of eerder "wij zijn al een bubbel". Dus ik moest maar gewoon afwachten tot iemand me koos om belangrijk genoeg te zijn om het risico te nemen. Dus ongewild ontstond er voor ons ook een bubbel. De bubbel Tom, Jens, Chris en Fie. Ik maakte zelfs een whatsapp-groepje: the boys and Fie.
En nu is het nog vreemder geworden, toch? De spanning die er nu hangt .....
Ik bedoel met Jens die iets begon met Fanny. Je weet wel, Jens en Fanny, die er vorige keer bij waren.
Ja. Sinds vorige zomer. Enkele weken voor het verlijden van de akte van het huis waar we met ons drieën zouden gaan wonen even meedelen "ik ben op uw ex gekropen en zit er intussen al enkele weken op, maar ik verkoos mijne lul boven onze vriendschap", was niet ideaal.
Dus als hij het direct had gezegd, was het minder erg geweest?
Ik denk dat. Maar dat zullen we nooit weten.
Nu weten we wel dat hij naar mijn gevoel mijn laatste vriendenkring deed verdwijnen, mijn toekomstige veilige thuishaven afpakte,...
Oei, dit ligt precies wat gevoelig.
Tja. We trappelen er maar rond, al heel de avond. Dus ik zal het maar gewoon zeggen. Welteverstaan met de afspraak dat dit hier tussen ons blijft. Ik zou het niet fijn vinden dat dit terug gaat naar ... Maar inderdaad. Chris en ik hebben nu al een half jaar relatieproblemen door heel dat gegeven.
Voilà. Bijna ongefilterd. Het lijkt waarschijnlijk ongefilterd, maar nee hoor. Wel even gefilterd als dat ik het vanavond bracht. Niet meer, niet minder. Er is veel meer, maar gezien het zo gevoelig ligt, bracht ik niet meer. Want ja, nog steeds zit ik op die balans. Die balans die plots kan doorwegen naar de andere kant. Plots, omdat ik weer een signaal krijg dat ik helemaal niet belangrijk ben. Ik ben pas belangrijk na...............
Hier komen schrijven, dat zijn momentopnames. Keep that in mind.
Lang, lang geleden; in een wereld waarin we nog niet zo geketend waren aan onze smartphones, ging ik voor een jaar naar een ander continent. Ik herinner me nog, alsof het gisteren was, dat we in onze voorbereidende oriëntatie leerden dat we op slechte momenten geen contact met thuis mochten zoeken; want als je zou bellen om te zeggen dat het slecht ging, zou het thuisfront zich zorgen maken om jou, en eens het terug goed gaat, zou je er niet aan denken hen in te lichten. Dus ik probeerde dat ook te vermijden. Ik zou dat beter nu ook wat vaker doen.
Goh; Ik vind dat ik al goed bezig ben. Ai, wat is goed hé? Lap. Terwijl ik het typ, begin ik alweer te twijfelen. Neen, echt, ik ben goed bezig als het gaat over lang, lang geleden. Ik wil niet meer gekluisterd zijn aan die gsm. En dat gaat me vrij goed af. Whatsapp verwijderd, intussen al een lange tijd. Ik weet zelfs niet hoe lang. Mogelijk stilaan een jaar. Ik weet het niet. Het was iets dat ik toen moest doen, en ik heb er eigenlijk nog geen spijt van.
Akkoord, sommige contacten zijn er wel door verwaterd. Specifiek de contacten met niet-Belgen. En dat vind ik wel jammer. Maar ik voel mezelf nog altijd niet sterk genoeg om het opnieuw te installeren om het dan te beperken tot die contacten. Dat gaat me nog niet lukken. Dus ik doe het nog niet.
Hetzelfde verhaal met Facebook. Facebook is iets dat ik nooit heb gewild. Ik heb altijd zo'n gevoel gehad van "ik heb e-mail en een telefoonnummer, dat is wel genoeg". Echter, enkele dagen voor Chris op skivakantie vertrok, heb ik met hem gesproken over Facebook als voorlopige optie om online aanwezig te zijn als salsalesgever.
Die skivakantie is een belangrijk detail. Een gesprek dat ik vanavond stillegde, toen ik vertelde over mijn geweldige lessen met middelbare scholieren. Want mijn laatste les was toen Chris en ik al in onze radiostilte waren (want ik wilde geen contact als hij naar Limburg en Frankrijk ging met zijn broer). Ik heb mijn ervaringen van die laatste namiddag tot nu niet kunnen delen met Chris.
Neen, want Chris kwam terug en liet me niets weten. Dat gaf me het gevoel dat ik niet belangrijk ben voor hem. En wanneer ik het dan ontdekte en hij uiteindelijk naar mij kwam, bleek hij ook nog griep te hebben (als ik dat zo typ, lijkt het alsof hij alle recht had om niets te laten weten, omdat hij ziek was; echter, hij werd pas ziek toen hij een uurtje bij mij was, of zo; niks klinkt goed nu; ja, ik ben waarschijnlijk een trut). In ieder geval, ik heb hem niet kunnen vertellen over de filmpjes, hoeveel geld de jongeren zouden willen betalen voor mijn lessen, hoeveel van hen er bij mij les zouden willen komen volgen,...
~ Net pauze van het typen genomen om Chris thee en een kersenpitkussen te brengen, de flow is weg. Toch een beetje. Vooral het gevoel dat ik de filter er dan nu best wel op zet. Wat ik niet graag doe maar vaker doe dan je als lezer zou denken. ~
Toen ik de titel hierboven schreef, begon ik het woord te ontleden. Ontmoeten. Ont-moeten. Gek. Ik denk dat het me nooit was opgevallen. Dus mensen ontmoeten is ont-moeten. Gek toch. Sorry. Ik kom niet verder dan dat ik het gek vind.
En dat ik toen ik dat dacht, nog andere dingen dacht. Bijvoorbeeld hoe we mensen ontmoeten en dan weer ont-moeten. Damn. Ik bedoel het nu anders, niet als niet-moeten, maar eigenlijk toch ook wel. Amai, mijn gedachten gaan plots heel snel. Want soms ga ik van ont-moeten (niet-moeten), naar ont-moeten (niet moeten). Kan je nog volgen? Ik binnenkort waarschijnlijk ook niet meer.
Toegegeven, het is na 1 uur en ik heb mezelf een rummeke (of 3) ingeschonken. Ik zit in een bepaalde flow. De flow van sociaal contact dat me goed deed. Dat is meer uitzondering dan regel het voorbije jaar. Dus als ik dat ervaar, wil ik dat nog wat rekken door hier sociaal te zijn. Zoiets. Ik kom dan thuis, zet muziek aan en schenk me een glas rum in (dat er dus meerdere worden uiteindelijk). Omdat ik niet wil dat het eindigt. Ook al is het al geëindigd. Toch probeer ik het positieve gevoel zo nog even te conserveren.
Anyway...ontmoeten dus. Hoe je zoveel mensen ontmoet in je leven en hoe mensen ook weer verdwijnen. Zou iedereen dat hebben? Of is er iets mis met mij? Ik ken nog mensen die het hebben, maar schijnbaar zijn er ook diegenen die relaties een leven lang houden. Ho, maatschappelijke ideaalbeelden. Iets waarover Annelies en ik het eens zijn: de maatschappij verwacht bepaalde dingen van ons, zodat we ons nog slechter gaan voelen als we daar niet aan voldoen. Klopt helemaal.
Dus, opnieuw, derde poging. Ik ontmoet alleszins veel mensen in mijn leven. Al verschillende keren dacht ik "dit is voor het leven". En telkens blijkt dat niet zo te zijn. Hoe komt dat? Opnieuw denk ik dat het aan mij ligt. Maar als we dat even buiten beschouwing laten .... en even naar het begin gaan ......
Hoe ontmoeten we mensen? Door de wereld in te trekken (ik wilde schrijven "door naar buiten te gaan", maar sommigen ontmoeten elkaar online, dus neen, niet helemaal juist). We gaan naar plaatsen die onze interesse wekken, en daar zijn anderen met diezelfde interesse. Zo ontmoeten we elkaar. En zo hebben we al een band nog voor we elkaar echt ontmoeten.
Vanuit die interesse gaan we op zoek naar meer common ground. En vaak vinden we die ook.
Oké, ik zal even concreter gaan. (Niet zo concreet als ik eerst dacht, dat komt later, misschien.) Ik ga salsa dansen. Een andere passie van mij is de Spaanse taal. Op een dansvloer van salsa dansende mensen, vind je wel meer mensen die ook interesse hebben in Spaans.
Op welk punt besluiten we dan "Met deze persoon wil ik een echte band smeden?".
En mogelijk is mijn vraag niet helemaal duidelijk. Dat klopt ook.
Want wat is 'een echte band'?
Hopla, we zijn al aan het nóg concreter maken.
Op een dag ontmoette ik Lara, een dag later Tom, en op een gegeven moment ook Fanny. Neen, ik kan me niet exact herinneren wanneer. Ik herinner me wel dat Fanny en Fie heel goed klikte. Door de common grounds: salsa, Spaans, lesgeven, (en plots ontbreekt het me aan meer). Op een dag besloot Fanny dat ze mij als meter voor haar kind wil. Hoe komt dat? Hoe gebeurt zoiets? Voor mij was het, voor alle duidelijkheid, toen ook heel gewoon. Maar nu we elkaar ont-moeten (als in niet {meer} moeten), is het dat niet meer.
Dus na een heel leuke avond, met bij momenten wat filosofische overwegingen, ben ik ook nog eens aan het filosoferen. Het houdt me al langer bezig. Hoe mensen komen en gaan. Hoe vriendschappen komen en gaan. En hoe dat soms heel natuurlijk en normaal aanvoelt, maar soms ook zo bitter en zuur. Hoe mensen enorm veel kunnen/willen investeren in een ander, zonder enige garantie. Of hoe sommige mensen die garantie nodig hebben. En wat is die garantie dan? En wanneer is het gegarandeerd?
Uiteraard heb ik situaties in mijn hoofd. Toen ik "zonder garantie" schreef, dacht ik aan mijn dansvriendinnen. Lang, lang geleden, nog voor de vorige lang, lang geleden. Hoe zij in mij investeerden, een jaar lang (en langer ook natuurlijk). Hoe zij mijn avonturen volgden, pakjes stuurden, mailden. Waarom? Waarom, dat vraag ik me nu af. En ik kan daar allerlei antwoorden op verzinnen. Maar het echte antwoord kunnen enkel zij mij geven.
Dat er geen garanties zijn in vriendschap, werd me pijnlijk duidelijk bij de laatste twee vriendengroepen die ik 'had'. Voor als je toch niet mee zou zijn: de festigroep en the boys and Fie. Geen garanties. Dan komen we bij het topic egoïsme dat ik hier al vaker onder de loep nam.
Maar dus als ik naar die dansvriendinnen terugga, naar dat simpelere leven (simpeler, zonder al die druk van sociale media), dan kan ik daar geen egoïsme aan verbinden. Allé, dat gaat wel, maar dat lijkt niet plausibel. Of misschien wel. Mijn egoïsme dan. Verdorie, dát egoïsme. Want, mijn hersenen maken een sprongetje: Hilde sprak veel over een zekere Anita. Op een dag dacht ik "ik ken die Anita". En dat bleek ook zo te zijn. 't Is één van die dansvriendinnen van 15 jaar geleden.
Goed. Het is hier niet afgerond. Maar ik heb het gevoel dat ik hier binnen twee uur nog kan zitten typen. Ik ben nu eenmaal in zo'n bui. Maar morgen heb ik ook bepaalde verplichtingen (jawel, ook niet-werkende Fie heeft soms verplichtingen), dus ik ga toch proberen af te ronden. Hoewel er nog veel in mijn hoofd zit, over deze onderwerpen en andere. Bijvoorbeeld over hoe ik niet werk, dus geen inkomen heb, en dat ik dat kan. IK kan dat. Niet iemand anders. Ik bedoel: ik laat me niet onderhouden door Chris. Dat wilde ik toch even zeggen. Even, omdat ik er nu niet ga over uitweiden. Maar het is stof voor een volgende post. Ooit, misschien, mogelijk
Weer zo'n moment dat ik kom schrijven, zonder te weten waarover. Ik weet dat er veel in mijn hoofd zit. Ik weet dat ik al enkele dagen / weken denk om te komen schrijven. En toch kwam het er niet van. En die drie zinnen opnieuw lezen, doet me al vermoeden waar het naartoe gaat. Ergens wil ik opsommen wat goed gaat en wat minder goed gaat. Om te ontdekken dat het goede groter is. Maar is dat zo?
Op dit moment alleszins niet. Maar misschien was het al zo. Mogelijk. Want oudjaar viel wel mee (voor de tijdlijn). Het was niet top, maar goed. Ik heb me geamuseerd. Tom heeft zich ook geamuseerd, volgens mij. Dat Tom erbij was, was het belangrijkste. Dat herinner ik me van die nacht. "Op een beter jaar". In mijn gevoel begreep enkel Tom dat. In mijn gevoel hé.
Het was dus goed. En ik heb sindsdien nog goede dansuitjes gehad. Echt wel. Zo van die dansuitjes waarbij ik het allemaal voel. De energie, de goesting, de connectie met wildvreemden, het enthousiasme. Vorige zaterdag had ik er nog zo één. Of was het vrijdag? Het was toen Chris al vertrokken was, in ieder geval. Het was in Ekeren. Met Hilde en Tom. Ik weet het niet meer, op dit moment. Maar het was wel goed.
Net zoals de zes namiddagen salsa con un toque de Español leuk waren. Zes namiddagen vrijwilligerswerk met middelbare scholieren. Erg leuk. Veel geleerd ook voor als ik effectief de stap zou zetten. Zou zetten. Nochtans was ik in die drie weken echt wel overtuigd van die stap zetten. En waarschijnlijk nog. Maar momenteel is het wat lastig.
Wat het is? Tsja. Ik vermoed dat ik wel heel gevoelig ben aan hormonale schommelingen. Dat vermoed ik al langer. En ondanks ik niet houd van alles dat een smartphone kan tracken, heb ik deze week toch besloten een app te installeren om het tracken. Want ik denk dat, maar is dat zo?
Deze week was het moeilijk te meten. Want ik ben ook alleen deze week. Echt alleen. Chris ging skiën met Jens. Iets dat ik niet oké vond. Dus uit zelfbescherming, maar ook om onze relatie niet meer te verzieken, stelde ik radiostilte voor. Mijn voorstel. Dus ook al is het zwaar, mijn voorstel. Neen, ik kwam er niet op terug.
Maar stilaan hoort hij terug te zijn, in mijn hoofd. Ik zei dat ik pas iets wilde horen wanneer hij terug in de provincie Antwerpen is. Ik hoorde nog niets. Mogelijk hoor ik pas morgen iets. Mogelijk is hij terug in België, in Vlaanderen, maar niet in onze provincie. Dus ik hou vol. Petrified, dat wel. Niet helemaal juist. Maar toch. Ik voel me versteend.
Ik heb wel wat zitten nadenken de voorbije week. Over hoe mijn toekomst eruit ziet. Wat ik wel en niet zie zitten, wat ik wel en niet wil bedenken op dit moment. En ik kwam tot dit: We gaan in Rijmenam wonen. Damn. En toch krijg ik het niet getypt. Hoe komt dat? Hoe komt het dat het stopt na die ene zin? Terwijl ik meer heb bedacht. Damn.
Zaken voor andere schrijfsessies. In ieder geval is dat het besluit: We gaan in Rijmenam wonen. Ik heb daar wel nog wat voor nodig. Ik denk dat ik misschien in gang kan geraken als die dingen besproken zijn en gestart worden. En verder dan Rijmenam kan ik nu niet denken. Ik wil dat ook niet.
Maar wat ik daartussen nog allemaal bedacht, krijg ik dus nu niet geschreven. Uhu. Hoe komt dat? Omdat .... nee .... niet voor hier en nu .... Oké .... Ik mis hem dus. Dit kan niet allemaal pms zijn. Onmogelijk. Tien dagen radiostilte. Hadden we dat ooit al in die acht jaar? Ik denk het niet. 't Is ook geen tijd meer om zo'n lange radiostiltes te hebben. En toch hadden we ze.
En met de minuten die passeren, krijg ik ook zo'n beklemmend gevoel van "wat als hij dit juist goed vond". Wat als hij nu heeft ingezien dat hij beter is met zijn broer, zonder mij. Want ja, het is er nog. Mijn boosheid is er nog. Ik merk dat ik minder in de razernij stap. Ik probeer me bewust te zijn van de automatisch negatieve reactie. Maar ze is er nog. En de kwaadheid is er ook nog.
Toen ik eergisteren tijdens het koken ontdekte dat een basisingrediënt als peper niet voorhanden was, dan verweet ik hém dat. Want is hij te schoon om zijn peper mee te nemen naar Frankrijk, dat Chris dat moest doen? Zodat ik plots mijn eten niet meer kon kruiden. Jep, het zit nog steeds hoog.
En toch, toch al minder hoog. Ik zie het nu als dat hij in hetzelfde rijtje zit als zij. Zij zat in een rijtje van mensen tegen wie ik vriendelijk kon doen (niet zijn), die ooit belangrijk voor me waren, maar nu geen plaats meer hebben in mijn leven. En dat werkte perfect. Echter, dat werkt maar tot wanneer zo'n persoon opnieuw iets doet dat je kwetst, dat je een onveilig gevoel geeft, en dan is het dus om zeep. Jeezes, ik heb niet het gevoel dat dit duidelijk geschreven is. Tsja. Daar zit hij dus ook.
En dus kan ik niet anders dan me afvragen wat hij kan doen om het opnieuw aan te wakkeren. Om mijn gekwetstheid terug bloot te leggen. Om terug de controle over mij te nemen. Nope. Niet goed. Het schrijven doet me beseffen dat het niet goed is. Is vergeving dan werkelijk de enige weg?
Damn. Het lijkt er wel op. Want ik probeerde te bedenken wat hij kan doen om het opnieuw aan te wakkeren, maar ik kan het niet bedenken. Zo ging het met haar ook. Zoiets kan je je niet bedenken. Dus ik kan het me niet bedenken. Ik weet wel dat het veel pijn deed en dat mensen die me zo kwetsen, geen plaats verdienen in mijn leven. Ik wil alleen nog diepgang, geen oppervlakkigheid. Maar wel diepgang met mensen die het waard zijn. Hij is dat niet.
Maar godverdomme, hij mocht wel een week op vakantie met de man die ik nu een week heb gemist. Weer iets dat hij verdient en ik niet. Damn. Niet het pad dat ik wil bewandelen vanavond, maar het komt er toch weer uit. Neen. Het is nog niet voorbij. Dat is nu pijnlijk duidelijk. Wanneer dan wel? Wanneer stopt het?
Volgende week gaan we naar een concert van een vriendin. Iets dat me veel stress bezorgt. Want ik weet dat er ook andere festigroep-mensen gaan zijn. Zij niet, dat is duidelijk. Maar hij dus mogelijk wel. En ik dacht dat ik dat wel zou aan kunnen. Maar nu begin ik enorm te twijfelen.
Deze week was geen goede week. Zoveel dingen die ik goed deed, heb ik laten varen. Behalve de sigaretten. Gek genoeg heb ik die zo gelaten. Hoewel ik echt enkele keren heb gedacht om er eentje op te steken. Maar dan dacht ik aan hoe slecht het zou smaken en hoe ik halfweg al genoeg zou hebben en toch gewoon zou door roken en besloot ik om het niet te doen.
Gek hé. Misschien moet ik met al die andere dingen hetzelfde doen: enkele maanden niets meer. Misschien is dat de sleutel. Ik weet het ook niet. Want zelfs op dit eigenste moment denk ik -uiteraard- aan de sigaret, en toch ga ik niet naar buiten. Want ja, ik heb er nog steeds in huis. Dat geeft me rust. Ik denk dat ik al hervallen zou zijn als ik ze niet zou hebben. Dan was ik lang naar een nachtwinkel gelopen, volgens mij.
Goed, dat is stilaan een zekerheid: geen sigaretten. En verder? Verder nog steeds veel onzekerheden. Frustraties. Maar los van deze week ook stapjes. Stapjes naar mijn eenmanszaak. Stapjes naar mijn eigen salsalessen. Een proces dat zich ontwikkelt, een toekomst die zich ontplooit.
Een toekomt waarin ik Chris en mezelf zie. Dat wel. Ik zie dat. Ik zie niets anders eigenlijk, om eerlijk te zijn. Ik heb hem echt gemist deze week. Hoewel ik absoluut niet wil weten hoe het voor hem was. Ik wil niets weten over zijn week met Jens. Jens heeft dat gekregen, zoals zo vele dingen, en ik ben het slachtoffer dat alles maar ondergaat. Dus ik wil er niets over weten.
Ik zou ook kunnen gaan dansen vanavond. Of morgenavond. Dat zou kunnen. Liever vanavond dan. Meer moustache, geen inkom betalen. Maar de manier waarop Tom me eergisteren stuurde over vanavond, heeft me in mijn schulp doen kruipen. Want Axxes is niet mijn scene. Daar schreef ik al over hier, volgens mij. Het is niet mijn scene.
Soite. Ik ga vanavond niet meer achter het stuur kruipen. En dat was wel Tom zijn verwachting. Dus blijf ik maar thuis. Nog wat tv kijken. Al zoveel uren tv deze week. 't Is zo'n week. Maar kom, ik heb wel mijn stapjes gezet. Vaak gewoon ijsberend in mijn living. Maar ik zette ze. Net zoals ik niet rookte. En de helft van de tijd zorgde voor eten voor mezelf. De andere helft was het zakken chips, kaasbroodjes,... En op twee dagen na, droeg ik alle dagen kleren. Vaak binnenhuiskleren (slobberkleren), maar toch.
Ja, maar. Zie je, dat is het. Over and over again.
