odio-amor

Hier ben ik weer.  Het is lang geleden dat ik op zo'n korte tijdspanne op zo'n emotionele rollercoaster zat.  Ik heb daar zoveel last van.  Maar ik ben er ook van overtuigd dat het nu nog even weinig zin heeft.  Ik hoef toch niet altijd degene te zijn die het initiatief neemt tot gesprek?  Om dan even later opnieuw naar dat andere uiterste te gaan.

Ja, het is einde schooljaar, en dan hoort dit er blijkbaar ook bij.  Helaas.  Ik heb dit helemaal niet graag.  Vooral omdat ik zo eerlijk ben geweest, zo open.  Dan verwacht ik toch enige empathie.  Doch, het is duidelijk dat dat een te hoge verwachting is.  Op dit moment denk ik even dat het niet meer goed komt.  Want mijn vertrouwen is echt wel hard geschaad, eigenlijk.

Inderdaad, dit gaat nog steeds over dezelfde persoon.  Spijtig, hé.  Ook spijtig dat ik het zelfs nog spijtig vind dat we volgend schooljaar niet dat duo zijn.  Mindfuck, really.  't Is dat dat het allemaal zo verwarrend en emotioneel maakt.  Ik krijg het ook niet deftig in woorden uitgedrukt, precies.

Ik heb gewoon nog een kwartiertje tijd voor ik word opgehaald voor onze laatste werkdag.  Daarom dat ik even kom typen.  Want mijn hoofd draait op volle toeren en mijn emoties zoeken een uitweg.  Maar het is bijna gedaan.  Vanavond kan ik dit -in principe- allemaal even achter me laten.  En maandag zie ik Fanny nog, voor ik zelf het vliegtuig opstap.  Dat is goed, want ik mis Fanny.
 

En toen stopte het....

Ik kan alleen maar raden naar waar het mis ging.  Dit vind ik alleszins niet fijn.  En alle andere dingen die ik nog wil zeggen, zeg ik niet via chat.

Dat stuurde ik donderdagnacht naar een collega die mee bij op bosklassen was.  Want waar ik in diezelfde namiddag nog het gevoel had dat alles goed zat met ons teameke, is dat nadien helemaal omgeslagen.  Ik voelde weeral een enorme spanning van die bewuste collega naar mij toe.  En ik voelde absoluut geen ruimte om een gesprek aan te gaan.

Intussen zit ik nog steeds met een heel rot gevoel daardoor.  Want ik kan dit niet loslaten.  Ik ben daar ook te onzeker voor.  Plots denk ik dan dat ik ook met anderen spanningen voel, concludeer ik daaruit dat er wel over mij gepraat zal zijn,...  Niet gezond.  Helemaal niet oké dat ik mijn gevoel zo in de handen van één persoon leg.  Ik geef die persoon te veel macht.  Dat zou Femke zeggen.  En ze heeft gelijk.

't Is zo'n echte haat-liefde relatie.  En op het einde van het schooljaar was het al vaker haat dan liefde.  Ik weet dat het mogelijk opnieuw overwaait, maar dat verandert niets aan mijn gevoel nu.  Ik vind het verschrikkelijk als de dingen niet gewoon benoemd worden.  Vooral als ik m'n best doe om goed samen te werken.  Ja, mijn best, dat schoot ooit in het verkeerde keelgat.  Echter, 't is iemand met een handleiding.  Dus het kost me soms wat moeite.

Doch, het voorbije jaar zijn we toch wel in de positieve zin geëvolueerd, dacht ik.  Eigenlijk is het een persoon waar ik vertrouwen in heb.  Niet alleen op werkvlak, om eerlijk te zijn.  Gevaarlijk, denk ik dan, telkens wanneer er zo'n situatie als nu zich ontwikkelt.  Want ik ben echt al heel open geweest.  En daardoor neemt mijn onzekerheid nu de bovenhand.  Niet alleen dat hoor.  Vooral ook een algemeen rot gevoel van "Waarom mij door deze marteling laten gaan? Wat deed ik dat zó erg is dat ik dit verdiend heb?"

Het is nog een week.  Ik kijk er zo tegen op.  Etentje met de directe collega's, BBQ op school, afscheidsdrink van een collega.  Die laatste twee, daar wil ik niet naartoe, gewoon omwille van de situatie nu.  Dat is toch erg.  Dat ik dat niet gewoon naast mij kan neerleggen.  

Ik kom ook niet tot ontspanning dit weekend.  Ik wil wel gaan dansen, maar ik heb zoveel schrik voor alle emoties dat dat gaat losweken.  Ik heb mezelf even niet in de hand.  

groeiende zelfkennis

Ik ben momenteel in Han-sur-Lesse, op bosklassen met 49 pubers en 9 collega-leerkrachten.  Stevig, dat kan je wel raden.  Een dag hier zit propvol.  Want zo'n pubers dien je aan de waggel te houden.  En zo'n dagen vragen veel organisatie.  Ze vragen ook om flexibiliteit.  We bevinden ons tenslotte in België, en hier ben je afhankelijk van het weer.  

Ik kan honderden woorden neerschrijven over de voorbije dagen.  Maar dat is niet de kern waar ik naartoe wil op dit moment.  Ik kom hier mezelf nog eens blootgeven, gecombineerd met therapeutisch schrijven.  Ik heb mezelf namelijk anderhalf uur zonder leerlingen gegund, en kies ervoor om te schrijven in die tijd.  Eventjes tot mezelf komen, dat is erg nodig.

Ik heb afgelopen nacht dingen ontdekt over mezelf.  En eigenlijk ben ik daar behoorlijk trots om.  -Misschien is trots niet het juiste woord, maar de vermoeidheid zorgt ervoor dat mijn woordenschat een heel stuk beperkter is dan anders.- Wat wist ik al?  Ik wist al dat ik in een enorme overdrive kan gaan, en ik wist ook al dat dat op zo'n bosklassen gebeurt.  Ik wist echter niet dat ik dan heel bazig en zelfs wat arrogant word. 

Ik wist al wel dat ik bazig en arrogant kan zijn, maar het is me ontzettend hard opgevallen dat dat in een vermoeide overdrive bijna mijn standaard manier van communiceren wordt.  Ik heb meteen toen ik dat door had mezelf geëxcuseerd bij de toen aanwezige collega's en uitgelegd dat ik plots begreep van waar het kwam.  

Ik heb nog iets over mezelf geleerd.  Helaas herinner ik het me niet meer.  Dus ik ga toch even schrijven over deze week, maar dan vooral over mijn gevoelens.  Ik voel me uitgeput, maar ik blijf toch nog even doorgaan.  't Is tenslotte het einde van het schooljaar.  Waarom ik dan niet vroeger in mijn bed kruip tijdens zo'n bosklassen?  Dát is wat ik nog had ontdekt! 

Een standaard werkdag hier loopt gemiddeld van 7:00 tot 23:00.  En dan komt het moment dat wij even kunnen ontspannen, zonder pubers die rond ons hangen.  Dat moment heb ik nodig om de dag te verwerken.  Tijdens dat moment zijn we trouwens nog allerlei praktische dingen aan het afspreken, dus eigenlijk zijn we dan nog steeds aan het werk.  En uiteraard blijven we stand-by voor de leerlingen, voor alle duidelijkheid!

Ik heb dat moment dus nodig ter verwerking.  Maar omdat we intussen nog steeds vergaderen, duurt het een tijdje voor ik wat mentale rust vind.  Die mentale rust heb ik nodig vooraleer ik kan gaan slapen.  Want anders, anders lig ik te woelen in bed en blijft het motortje in mijn hoofd onrustig verder draaien.  Dat heb ik geleerd.  Ik kan niet vroeg gaan slapen, omdat ik dan niet zou slapen.  Dus ja, ik heb hier nachten van MAXIMUM 4 uren slaap.  

En dan terug naar mijn gevoelens.  Ik ga het eens in percenten proberen te gieten.  Ik voel dat dat een interessante oefening kan zijn op dit moment.  Het voelt wel een beetje als "ik denk, ik gok,...", want ik voel me ook onzeker over zoveel dingen.  As you already know. Laat me stellen dat ik me voor zo'n 85 % goed voel binnen de collega-groep hier.  De mensen kennen me en laten me meestal zijn.  Ze lijken me te waarderen en zeggen soms zelfs de juiste dingen op het juiste moment.  

Waar mensen samen zijn, ontstaan uiteraard ergernissen.  Dat is hier niet anders.  We zitten hier uiteindelijk met velen en kort bij mekaar. Maar het lukt.  We hebben hier een goed team.  En ik verwijder mezelf uit de situatie als ik ergernis voel komen. Ik weet dat dat als vluchten gezien wordt.  Soms is het dat ook. 

Ik kan al huilen met anderen in mijn buurt. Doch, ik wil niet dat mensen hun mening gaan bijstellen omdat ik huil.  Mijn emoties hoeven bepaalde beslissingen niet te beïnvloeden.  Dus op zo'n momenten verdwijn ik even.  Niet dat ik hier constant tranen laat, hoor!  Gisteren is dat weliswaar begonnen.  Ik had maar 2 uurtjes geslapen, dan een 15-tal kilometers gewandeld, mijn lijf schreeuwde om met rust gelaten te worden, en op een zeker moment nam die vermoeidheid ook mijn brein over.  Klinkt toch niet zo abnormaal?  Denk ik dan...  Ik vind het allemaal nogal vrij logisch.

Natuurlijk denkt onzekere Fie dan wel eens: "Hoe komt dat toch dat ík dat voor heb, en anderen niet?"  Tja, hoe komt zoiets?  Iedereen is anders hé.  En iedereen draagt een ander kruis.  En iedereen verwerkt de dingen anders.  Dus het is helemaal normaal en helemaal niet zo vreemd.  Voilà.

Amai.  Amai.  Amai is het woord van hier.  Dat heb ik verdorie al veel gezegd.  En nu "amai" omdat ik al zo veel schreef.  Ik heb nog maar een half uurtje voor het hier terug full house is.  En plots voel ik een paniekske.  Want echt opgeladen ben ik nog niet.  Ik heb behoefte aan positiviteit van bepaalde collega's.  Ik heb behoefte aan een goede knuffel.  Zo ene zoals de latinos dat doen.  Een oprechte knuffel.  Dat mis ik hier wel.

Ah ja, procenten!  Euh...  Ah ja.  Het is jammer om te zeggen, maar tijdens zo'n week ontdek je als leerkracht ook dat slechts enkele leerlingen met 75 % van je energie gaan lopen.  In mijn geval zijn dat 2 meisjes die we bij hebben.  Het zijn pubers, hé.  En ze hebben speciale behoeften.  En in deze context zijn ze misschien ook wat minder voorspelbaar en minder kneedbaar.  Of zoiets.  

En nu ga ik afronden.  Dat ik nog even een klein toertje kan wandelen, bijvoorbeeld.  Nog even een frisse neus ophalen voor de drukte opnieuw begint.  In ieder geval, op zich heb ik hier een heel leuke tijd.  Het doet me, maar dat is niet verrassend, goed dat Geert hier is.  Gouden Geert, mijn maatje door dik en dun.  Definitely!