CR en Sfinks

Zo, zo, mijn laatste weekend vakantie, besefte ik plots.  Pijnlijke ontdekking.  Maar kom, ik heb echt al wel genoten dit verlof!  Goed bezig van mij!  

Jullie hebben ongetwijfeld de stilte hier gemerkt.  Wel, ik heb gewerkt.  Nog steeds niet hard genoeg, maar toch, gewerkt.  Want volgende week zal ik niet meer in Mechelen wonen.  Waar dan wel?  Dat weet ik nog niet, eigenlijk.  Ik heb mijn zinnen wel ergens op gezet, maar of dat zal aflopen zoals ik wens...?

Ja, ik had een drukke week: dansles, dokter met mamie, Elzy, dokter met mama, Sfinks, ron, Sfinks, date met Lolly, tante.  En nu, nu lig ik wakker.  Nee, ik zit aan de computer.  Maar dat komt omdat ik wakker lag in bed.  Doodmoe, doch kerngezond.  Dat bleek uit het bloedonderzoek, trouwens.  Moe dus, en dat merk je nu weer helemaal aan deze entry.  Het komt zoals het komt.

Mijn lichaam lijkt op.  Maar echt op.  Soms voelt het op, maar dan weet ik dat het door alle leuke dingen komt.  Nu voelt het op, maar echt pijnlijk op.  Op zoals griep-op.  Zo voelt het.  En dat is natuurlijk niet leuk.  Zeker niet als je weet dat ik nog heel veel werk voor de boeg heb de komende week.  Héél véél werk.

Inpakhulp (en dozen!) blijft welkom!  Mijn mama heeft donderdag geholpen, en dat deed echt goed.  We zijn erin geslaagd haar auto redelijk vol naar Lier te rijden, zodat al een heel deel gerief bij mamie gezet kon worden.  Ja, het wordt kamperen binnenkort.  Kamperen met weinig kledij, zonder computer, met al mijn schoolspullen diep in dozen.  Tja: what doesn't kill you...slecht liedje, maar er zit wel enige waarheid in.

Anyway, ik ben heel moe, maar weet niet hoe ik in slaap ga kunnen geraken.  Ik ga alleszins een kersenpitkussen opwarmen.  Já, mét deze hitte!  Zo ziek voel ik me...
 

Con ron! ... en Tomorrowland

De laatste dag Tomorrowland was gewoon nóg beter dan die twee dagen ervoor.  Het werd echt beter met de dag.  Ik vind het jammer dat het voorbij is.  Ik heb het al vaker gezegd: Het doet iets met een mens.  In mijn geval: Ik wandelde binnen en ik leek thuis te komen.  Heel gek.  

Ik was gisteren het grootste deel van de dag alleen.  Ik wandelde rond en bezocht verschillende podia.  De Mainstage bleek weer een foute beslissing, eigenlijk kon ik het wel voorspellen.  Bakermat kreeg helaas een veel te klein podium.  Het was aanschuiven geblazen om in de hete spiegeltent te geraken.  Maar het was het waard, temeer omdat ik er een xx-dubbele portie rum kreeg.

Het was de eerste keer op TML dat men raar keek toen ik rum bestelde zonder ijs, zonder frisdrank.  De arme kerel was het duidelijk niet gewoon om dat te serveren.  Voordeel voor mij!  Bijgevolg heb ik verder niet veel alcohol meer nodig gehad.  Toegegeven, de rit naar huis was misschien weer iets minder verantwoord.  Het ging redelijk goed, ik had ook veel gegeten vooraleer ik naar huis reed (de bonnetjes moesten op).  Echter, toen de agressieve chauffeur in mij naar boven kwam ter hoogte van de moskee, voelde ik dat ik toch nét nog te veel alcohol in mijn bloed had.

Wat wil je ook?  Alle respect voor geloof, echt wel.  Maar voor de derde nacht op rij tegen 15 km per uur moeten rijden in een zone 30, omdat één of andere moslim zijn wijf wil ophalen in de moskee, neen, dat is erover!  Ik ken heel wat gelovigen, christenen, en zij hebben het ook niet nodig om om 1:00 's nachts een gebedshuis op te zoeken.  Dat matje kan even goed thuis uitgerold worden.  Dacht ik dan. Grof, I'm sorry, maar ik vond het echt irritant.  Dit is trouwens al enkele weken bezig.  Elke keer ik 's nachts naar huis rijd na het uitgaan, heb ik het vlaggen.  Gisteren was de spreekwoordelijke druppel.  En ze zullen het gehoord hebben.

Terug naar het festival!  Green Velvet vond ik wederom fantastisch!  Hij blijft mijn grote favoriet op TML.  Daarna ging ik voor de goede old school Belgian music.  "As Belgian as it can get", zoals door de micro klonk op 'Age of Love'.  

Het Belgische weer brengt mensen samen.  Toen de regen voor de derde keer dat weekend regeerde, maakte ik kennis met Gerrit.  Gerrit was grote fan van de oldies, en ik eigenlijk ook wel.  Ik had andere plannen, ik wilde nog andere podia bezoeken.  Maar eigenlijk was het feestje met Gerrit, Sara en Jonas goed genoeg.  Dus bleef ik daar tot de dag bijna voorbij was.

Een half uur voor tijd ging ik nog 2 stukken pizza eten.  Net zoals vorig jaar eindigde ik bij Dave Clark.  En dan hoorde ik hem vragen wie er volgende week weer zal bij zijn.  En dan zei mijn hart "Ik wil! Ik wil!".  Stipt om middernacht ging de muziek uit, en startte ik aan de lange wandeling naar de locker en de pendelbus.  Ja, het was een goed weekend.

Het is niet van mijn gewoonte om hier filmpjes of foto's te posten.  Vroeger had ik daar trouwens de fotowebsite voor.  Echter, die is er niet meer, en de foto van hierboven vond ik té leuk om niet te delen.  En ik maakte ook een filmpje om aan te tonen dat er wel degelijk muziek voor iedereen is op TML.  De muziek die je vooral hoort is van the Grand Theatre.  Op de achtergrond hoor je nog muziek van andere podia.  Ik hield af en toe halt bij het theater, als ik even op een andere manier wilde dansen.  Excuses voor de kwaliteit, de camera heeft al heel wat afgereisd.  En de zon was fel, het is een filmpje van vrijdag.  Enjoy!  En geraak ervan overtuigd dat je ook eens wil gaan!  Volgend weekend misschien?  Ja, met dat geschenkje zou je me héél gelukkig maken! ;-)

morgen geen land meer

Ook al ben ik laat uit mijn bed gekomen, toch kan ik het niet laten hier nog even iets te komen schrijven.  Vandaag wordt de laatste dag van een zot weekend.  Vandaag is er nog een land.  En gisteren was er ook één.  Een zot weekend, omdat ik op geen ander woord kom.  Hoewel zot niet het juiste woord is.  Echter, erover nadenken, daar heb ik nu geen zin in.  Dus houd ik het op zot.

Gisterenland was super!  Ik heb het veel intenser ervaren zonder de migraine.  Ik startte met Nico Parisi op het podium van Bonzai.  Terug naar de jeugdjaren, echt wel.  Ik denk dat ik gemakkelijk de hele dag op Bonzai had kunnen staan.  Maar dat  zou zonde geweest zijn van het dure inkomticket.  Dus trok ik nadien naar Café d'Anvers.  Daar ontmoette ik Alex, Bart, Kim en Monica opnieuw.  Met hen bracht ik het het grootste deel van de dag door, vooral op Café d'Anvers en Kozzmozz.  We gingen ook even naar Ferry Corsten, maar daar ben ik precies wat uitgegroeid.

Tegen de avond splitste de groep in tweeën: de Amerikanen trokken naar de Opera.  Ik ging hen op een gegeven moment achterna, maar vond hen niet meer terug.  Tegen de plannen in, ging ik terug naar Bonzai.  Het waren op dat moment de Bonzai All Stars, en die zijn uiteraard fantastisch!  Jammer van het dure ticket, maar mijn gevoel liet me daar blijven.  Ik had hen namelijk in maart ook nog bezig gezien op Back to the 90's.  En toch, toch was het fijn!

Wat het weer betreft, dat was al veel aangenamer gisteren.  Nog steeds heet, maar meer bewolking.  We kregen twee plensbuien, en ik stond daar toevallig ook twee keer in.  Goed nat dus.  Niet zo fijn om rum te drinken vol regenwater, noch om beregende loempia's te eten, maar het was wat het was.

Ik ben eens benieuwd voor mijn dag vandaag.  Ik ga alleszins later toekomen dan de voorbije dagen, aangezien ik nog niet lang uit mijn bed ben.  Graag zou ik terug afspreken met Bart en Kim.  Zo alleen gaan valt wel mee, maar toch...  Toch is het leuk te weten dat je met mensen kan afspreken ter plaatse.  Ik heb namelijk niet zoveel behoefte aan contact met nieuwe mensen, de sociale Fie is er even niet.  Maar ik merk wel dat menselijk contact verslavend werkt.  En daarom dat ik terug wil afspreken met de mensen waar ik al twee dagen mee op stap ging.  Het zijn trouwens ook echt wel toffe mensen!

Eerlijk waar: ik ben jaloers op de mensen die twee weekends gaan!  Ik zou het kunnen, echt wel.  Het is zo leuk!  En degenen die dat niet vinden, hebben ongelijk!  Het kan goed zijn dat je denkt dat het allemaal te massaal is, en dat de muziek je niet zal liggen.  Maar het is maar wat je er zelf van maakt.  Er is zoveel verscheidenheid in muziek, en er zijn heus wel wat plaatsen te vinden waar het kalmer is om te staan.  Ik weet het nu al zeker: volgend jaar ga ik weer terug, als ik aan tickets geraak!

Alleszins, vandaag ga ik er nog even volledig voor!  Allé ja, volledig.  Niet dat ik schokkend op de grond in het midden van een tent wil belanden, zoals ik gisteren met een meisje zag gebeuren.  Maar ik ga nog een dagje alles eraf dansen, roken, roepen.  En uiteraard met tussendoor een glaasje cava, een cocktail of een goede rum!  Want de rum is goed, en eigenlijk nog wel best betaalbaar ook :-) neen hoor, geen zorgen maken!  Ik rijd nuchter naar huis, want ik drink ook LITERS water met dit weer.

En morgen, morgen terug naar de realiteit.  De realiteit van inpakken, zonder tijd.  De realiteit van stress, omdat zelfs telefonisch contact opnemen met de eigenaar niets uithaalt.  De realiteit van onzekerheid en niet weten waarnaartoe met mijn Saartje.  Die realiteit.  Maar hey: morgen is mystery en vandaag is a gift.  Dus ik ga me nu volledig concentreren op today!

 

heet morgenland

Gisteren de eerste dag van mijn weekend Tomorrowland.  Te heet, te vermoeiend.  Ik kwam ziek van migraine thuis.  Douchen ging niet meer, hoe hard ik er ook naar had uitgekeken.  De lakens zullen op het einde van het weekend toch in de was mogen, ook al ging ik dit weekend niet wassen.  Ik was vies, zij zijn dus ook vies.

Ik reed naar Rumst rond 13:00.  Op de parking diende ik te lang te wachten in de zon, tot de pendelbus kwam.  Die bus zat goed vol, en bracht ons naar het festivalterrein in Boom.  De files om binnen te gaan waren al weg.  Er was wel veel file om de 'boozebag' in te ruilen, dus daar wachtte ik nog mee.

Ik verkende het domein, dronk en danste wat.  Tussendoor stond ik veel tijd aan te schuiven aan de waterkraantjes.  Gelukkig zijn die er, doch het zijn er veel te weinig.  Dat had beter gekund.  Wat wel een verbetering is tegen vorig jaar, zijn de verkoopautomaten voor drankbonnen.  Buiten het feit dat de schermen onleesbaar waren, maar dat kwam mogelijk door de zon.

Ik dronk veel, eetlust had ik niet door de hitte.  Toch at ik een beetje rond 18:00, omdat de avond nog lang zou duren.  Omstreeks 20:00 maakte ik kennis met Bart en Kim.  Bart had met mij contact opgenomen nadat ik een soort van contactadvertentie op wikifestivals achterliet.  Met hen bracht ik de avond door in de opera.  Ja hoor, je leest het goed, de Opera!  Gisterenavond was het daar Carl Cox & Friends.  Goede techno!

Net voor middernacht begon ik me echt slecht te voelen.  Ik had al de hele dag lichte migraine, vermoedelijk door de hitte en het tekort aan voedsel.  Ik besliste voor het einde naar huis te gaan, zodat ik minder lang hoefde te wachten op de pendelbus naar de parking.  Wat onduidelijkheid over die pendelbussen, maar eens ik erop zat, ging het vlot.

Onderweg naar huis echt afgezien.  Ik had moeite met rijden, mijn hoofd bonsde 'lijk zot'.  Eens binnen, voelde ik dat het overgeven niet ver weg was.  Ik had me voorgenomen nog te douchen, maar dat ging echt niet meer.  Kleren uit en bed in, onmiddellijk.  En stil liggen en wensen dat ik snel in slaap val en niet boven het toilet dien te gaan hangen.  Gelukkig gelukt.

Goed slapen, dat ging niet.  Het is op de slaapkamer zo'n 30°.  Ik lag het grootste deel van de tijd wakker, of bevond me tussen slapen en wakker zijn.  Bijgevolg voel ik me zeker nog niet top.  Maar ik denk dat dat normaal is, met deze hitte.  Niet dat ik het niet gewoon ben.  In Honduras was het ook zo heet.  Echter, daar ging ik geen hele dagen naar dancefestivals.  

In ieder geval, zo dadelijk ga ik naar de winkel, op zoek naar een stevige brunch.  Want het eten op TML is zeker lekker, maar zó kostelijk!  Gisteren kostte me € 90 aan drank en eten, en ik at eigenlijk veel te weinig.  Dus ga ik vandaag nog wat meer eten vooraleer ik vertrek.  Misschien helpt het wel.

En toch, toch ben ik blij dat ik 'part of the madness' ben.  Echt wel.  Hoe raar het ook is om dit op mijn eentje te doen, eigenlijk valt het heus wel mee.  Ik heb nog geen nieuwe vrienden gemaakt, maar voelde daar ook niet de behoefte toe.  Ik amuseerde me perfect alleen, tot 's avonds.  

Ah ja, nog even vergeten.  Bart vond het vermeldenswaardig dat ik bij een Amerikaans binikimodel heb gestaan :-).  Zijn vrouw en hij verhuren de kamers van hun kinderen dit weekend.  Eén van hun gasten is een Amerikaans bikinimodel.  Speciaal gevalleke.  De andere kamer verhuren ze aan een 20-jarige Amerikaanse gast.

Dat gezegd zijnde, ga ik dus beginnen aan mijn dag.  Op zoek naar degelijk eten en een uitgebreide douche nemen.  Verder even telefoneren naar de eigenaar van mijn appartement, want die stress ben ik ondertussen meer dan beu.  Het zijn onzekere tijden.  Maar het komt wel goed, niet alles, wél helemaal !
 

EntrySssss

Bij de vorige posts had ik geen inspiratie voor een passende titel.  Soms werd het dan een code, soms iets waar ik aan dacht door even rond te kijken.  Zoals die post met die Engelstalige titel.  Die blijkt zeer populair te zijn.  Nochtans heeft de titel helemaal niets te maken met wat er in het bericht staat.  Excuses voor de verwarring.

De voorbije dagen had ik plots veel inspiratie om te bloggen.  Maar vandaag lijkt bijna alles uit mijn hoofd te zijn.  Mee weg met de tranen.  Want ja, het gaat terug minder goed.  En dat is niet fijn.  Niet fijn omdat ik naar komend weekend zó heb uitgekeken.  En ik heb het weer even allemaal niet onder controle.  Als ik op een dinsdagavond niet kan genieten van het dansen, en huilend vertrek, dan heb ik het niet onder controle.  En dan beslis ik me even op te sluiten.  Wat het allemaal nog erger maakt misschien.

Stom hoor, want ik stop niet met roken omdat ik niet wil huilen.  Maar huilen doe ik toch.  En ik zou het er beter nu allemaal uit laten, want in september wil ik er helemaal staan.  Dat wil ik echt.  Dus laat ik de tranen nu maar weer hun beloop.  En maar extra lijnen tekenen.  Die ik dan blijf zien, voor altijd.  * zucht *

Iets dat ik wilde komen vertellen: Ik heb iets ontdekt over mijn auto!  Nul streepjes!  Als ik lang genoeg rondrijd met het lichtje dat de brandstof bijna op is, heb ik geen streepjes meer over!  Dat was toch even spannend!  Gelukkig bereikte ik toch tijdig het benzinestation.  Maar zo leerde ik weer iets bij, zie, geen streepjes bestaat!

Ah ja, nog iets waar ik wilde over schrijven: mankracht.  Want ik heb mankracht nodig.  Voor mijn verhuis.  Je mag je altijd aanmelden, als je op 2 augustus tijd hebt.  Tot hiertoe komt mijn papa helpen.  Maar alleen met mij, dat gaat niet lukken.  Zeker niet om de wasmachine van de gevaarlijke trap af te krijgen.  Daar hou ik mijn hart nu al voor vast!

En verder, tja verder; Verder lig ik dus weer heel veel wakker.  En heb ik geen ritme.  Ik slaap overdag wat bij, en lig 's nachts heel lang wakker.  En als ik dan slaap, is het nooit echt vast.  Ik lig wakker van het piekeren, de muggen en het huilen.  Ik kan het niet helpen.  En migraine, migraine.  Man, man toch!  Dat dingen toch zo pijnlijk kunnen zijn.  Dat het leven zo pijnlijk kan zijn.  Dat beslissingen zo pijnlijk kunnen zijn.  En dat de l zo pijnlijk kan zijn.  Jeezes.

Tja. Het is wat het is.  En morgen begin ik dus aan mijn weekend Tomorrowland.  Sola.  En dat leek me helemaal oké, tot nu.  Want ik voel me niet goed, waardoor ik er ook niet goed uit zie.  Ik zou eerlijk gezegd met mezelf geen vriendschap willen sluiten op dit moment.  Dus we zien wel.  Misschien kan ik me er nog over zetten.  Misschien.  Ik zal proberen er het beste van te maken.  Het heeft me geld genoeg gekost.  Dus, zal ik dat proberen.

In ieder geval, tijd om me te gaan douchen, na mijn kluizenaarsbestaan van de voorbije dagen.  Ik ga seffens sushi eten! :-) mijn hormonen doen wat raar denk ik.  Als je niet beter wist, zou je denken dat ik zwanger was.  Want ik heb sinds gisteren heel veel zin in sushi.  Terwijl ik dat nooit echt at.  Nu ja, nooit.  Ilse maakte eens lekkere sushi.  En er was zo'n weekend dat ik sushi kocht in de supermarkt.  Een weekend waaraan ik liever niet herinnerd word, maar dat gebeurt toch.  Of ik dat nu wil of niet.  Geen keuze, geen controle.  Dus: sushi wordt het, met alle herinneringen die daarbij horen!

zancudos

Twee uur later, aftellend naar de wekker.  Nog vijf uren te gaan.  Al twee kostbare uren gepasseerd.  En neen, het lukt weer niet.  Enerzijds omdat ik weer te veel pieker, anderzijds omdat er zo één kleine mug irritant rond mijn oren blijft vliegen.  En dan dat licht aan, en wachten, en zoeken, en het licht weer uit, en opnieuw datzelfde ritueel.

Maar het is vooral het piekeren, vrees ik.  Die mug gaf het al lang op.  En ik lijk in slaap te vallen waar ik zit, maar toch ben ik klaarwakker.  Piekerend.  Piekerend over de plannen die ik niet kan maken.  De onrust en stress dat die ongeplande verhuis met zich meebrengt.  Want daar gaat het over.

Tot hiertoe gooide ik het niet op internet.  Echter, een slapeloze maandagnacht doet me die stap toch zetten.  Concreet gaat het om het volgende.  In mijn appartement verblijven huurders.  Zij hebben alle tijd.  Echt.  Ze mogen blijven tot in november.  Doch, ze lieten uitschijnen dat ze er eerder zouden uit gaan.  Maar wanneer...?  Dat weet ik nog steeds niet.

Wat ik wel weet is dit: tegen 6 augustus dient dit huis leeg en proper te zijn.  Dat weet ik.  En dat ik zelfs nog geen dozen heb om alles in te steken.  En dat er nog zoveel te regelen valt: verhuishulp zoeken, vervoer regelen, parkeerborden reserveren.  En ook: verf kopen, schilderen, poetsen, installeren.  Ah ja, en al die dingen: elektriciteit, gas, internet, adreswijziging,...

Pfff...  Veel te regelen dus.  En ik probeer echt te geloven dat de problemen zich oplossen wanneer ze zich voordoen.  Maar mijn arm Saartje.  Zij is het slachtoffer van de hele situatie.  Want ik pas mij wel aan.  Als ik haar niet had, zou ik zelfs niet onmiddellijk op mijn plek willen zitten.  Dan zou ik rustig de tijd nemen om te schilderen en te kuisen.  Maar Saar heeft het in haar vertrouwde omgeving al zo moeilijk met één veranderd aspect.  Van hot naar her gaan met haar, lijkt me niet bevorderlijk.

En ja, het is maar een kat.  Maar het is wel mijn kat.  En ik ging een engagement aan.  Ik engageerde me om goed voor haar te zorgen.  En dat tracht ik te doen.  Ik tracht haar te beschermen tegen van alles en nog wat.  Want Saar is het soort kat dat dat nodig heeft.  Echter, zij beseft niet hoe hard ik voor haar in de bres spring.  Zij beseft niet dat ik omwille van haar nachtenlang wakker lig.  Neen, zij slaapt rustig verder.

Voilà, het is er uit.  Het ging er wel eens van komen.  En ja...sigo igual.  Mejor, pero con las mismas ideas si se trata de ***.  Y bien sé que no importa.  Bien sé que no lo merece.  Pero como sigo diciendo: el día que vuelva, estaré dispuesta.  Aunque sé que me volverá a lastimar, aunque sé que me doliera otra vez.  Sigo ... pensando ... esperando ... queriendo ... llorando ... amando ... deseando ... y tantas cosas más.  Algo como cada cada
 

lijnen

De afgelopen dagen deed ik het even wat rustiger aan, want ik ben moe.  Echter, dat rustig aan doen, lijkt niet te helpen.  Dus besef ik meer en meer dat het tijd wordt voor een bloedafname.  Dat ging ik doen in de vakantie.  En de vakantie is nu toch al even bezig.  Dus vandaag maak ik werk van een afspraak bij het labo.  

Waar ik vandaag nog werk van dien te maken, is het rommelen.  Potverdorie toch.  Binnen een drietal weken verhuis ik, en daar is nog niets van te merken hier in huis.  Ik geraak niet gestart.  Bovendien blijf ik plannen maken, waardoor ik eigenlijk geen tijd over houd om te starten.  Deze week weeral...in de agenda staat geen enkele lege dag meer.

Er is ook iets waar ik me enorm aan stoor.  Iets waar ik eigenlijk niets kan aan doen.  Het zal zo blijven, voor altijd.  En verergeren, eigenlijk.  Het gaat om lijnen.  Lijnen in mijn gezicht.  Het laatste half jaar tekende me.  Het laatste half jaar maakte me oud.  Plots heb ik veel meer rimpels.  Telkens ik in de spiegel kijk, zie ik het.  En telkens ik in de spiegel zal kijken, zal ik herinnerd worden aan deze periode in mijn leven.  Hoe hard ik ook mijn best mag doen om vooruit te gaan, hoe hard ik het ook mag proberen te verwerken; Het zal steeds aanwezig blijven.  In mijn gezicht.

Ik was altijd bang dat mensen het in mijn ogen zouden zien.  Wel, nu zien ze het ook in mijn gezicht.  En het is zo.  Ik kan er niets aan veranderen.  En er make-up over smeren, dat is mijn stijl niet.  Dus het is wat het is.  De lijnen werden uitgezet.  Dit werd beslist.  En meer valt daar niet over te zeggen.  Want als je hier regelmatig komt lezen, dan schrik je niet van zo'n nieuws, veronderstel ik.  Het was eigenlijk te verwachten.

Tja, terug naar mijn dagboekverhalen!  Ik ga niet te veel in detail treden, dat komt misschien later.  Uiteraard staat dansen weer op het programma.  Vanavond en morgen zal ik dat al zeker doen.  Woensdag is nog twijfelachtig.  Morgen heb ik al vroeg afgesproken voor een ontbijt in Antwerpen.  Vrijdag zal ik héél vroeg opstaan (zo rond 5:00 denk ik).  Ik zal bijgevolg al vermoeid beginnen aan mijn weekend TML.  

En tussen de babbels, de danspasjes, de familiebezoekjes, de ... door, ga ik dus proberen ook nog te rommelen.  En op zoek te gaan naar dozen.  Want zonder dozen, geen verhuis.  Je weet niet wat doen?  Wel, misschien kan je hier van waarde zijn ;-)  maar misschien is dit iets dat ik alleen moet doen...  Quizás

! top

Dat dagboekgedoe ligt je misschien niet, maar het dient gezegd te worden: mijn vakantie is tot hiertoe super!  Ik heb me nog bijna niet verveeld, en heb al veel leuke dingen gedaan met nog leukere mensen.  De verhuis nadert, dus stilaan wordt het tijd om ook daar tijd in te steken.  En toch, toch wil ik nog even gewoon genieten.  Genieten van de regen en de mensen rondom mij.

Eergisteren kreeg ik het leukste bericht dat ik deze maand kon krijgen.  Het leidde tot alweer een avond Bocadero, maar deze was echt top!  Uiteraard was dat dankzij het gezelschap.  Als alles verloopt zoals we dinsdagnacht afspraken, spreken we morgen opnieuw af, om bij te praten.  Want dat is nodig.  En natuurlijk zullen we dan 's avonds weer gaan dansen en feesten!

Het was het leukste bericht, maar het beste bericht dat ik wil krijgen, dat komt maar niet.  En nogmaals, de tijd dringt.  Augustus komt dichterbij.  En eerlijk gezegd, ik heb nog niets geregeld.  Nog niets.  De deadline schijnt nog niet dringend dichtbij te zijn.  Of zo.  Komt wel goed, komt helemaal goed.  Zeker met al die fantastische mensen die me hun hulp aanbieden.

En ja, het is er nog.  Maar op zo'n bittere, zure manier.  Als ik het gevoel heb dat alles nogal traag verloopt, dat ik niets bijleer, dat anderen er te weinig van bakken; DAN steekt het sterk de kop op.  Of als het verboden lied weer maar eens passeert.  Want op Bocadero bijvoorbeeld, hoort het erbij.  Elke week opnieuw.  Maar de tranen, neen.  Nu ja, toch steeds korter en minder.  Maar het pikt nog.  Tja, het zij zo.  Weet je nog?  Over het algemeen, heb ik een héél leuke vakantie!  Echt wel!

En toch heb ik zoveel zin om even alle woede eruit te laten.  Er zitten zoveel woorden in mijn mond, het grof taalgebruik ligt op mijn tong.  Ik houd me in.  Hier.  Wacht maar...wacht maar.  denk ik dan zo

kattenpis

Katten zijn gewoontedieren.  Ze neigen naar de stempel 'autisme'.  En als een kat onder stress staat, kan dat zich op verschillende manieren uiten.  Saar staat tegenwoordig onder stress.  Ze beseft dat zij en ik voortaan alleen zijn.  En om dat te verwerken, plast ze in de zetel.

Eerst dacht ik aan een andere oorzaak.  Met het warme weer stinkt haar kattenbak sneller.  Dus ik vorige week, midden in de nacht, toch nog de kattenbak ververst.  Gisteren was Vincent hier om nog wat spullen op te halen.  Vanmorgen ontdek ik opnieuw een plas urine op de sofa.

Verschrikkelijk!  Want we zijn nog niet eens verhuisd.  Dus ik hou mijn hart al vast daarvoor.  Nochtans stel ik veel in het werk om alles goed te laten verlopen voor Saar.  Ik kocht al producten opdat ze zich sneller thuis zou voelen in ons appartement.  Het gaat om feromonen, die een geur verspreiden waardoor katten zich beter voelen.  Ik kocht ook opnieuw kalmerende voeding.  Hoewel Saar al veel rustiger is in haar gedrag, sinds de situatie zo veranderde.

Maar nu plast ze dus in de zetel, sinds een tweetal weken.  Ik heb net opgezocht wat ik allemaal kan doen daartegen, dus wordt het nu uittesten.  Testen met onaangename geuren, en ook testen met producten om de geur weg te krijgen.  Want die krijg ik er niet makkelijk uit.  En zolang ze de geur ruikt, is de kans groot dat ze dit blijft doen (volgens internet).  Dus, nog wat meer kosten doen, in de hoop dat het dan ophoudt.

Niet fijn, want telkens ik haar even alleen laat, voel ik wantrouwen naar haar toe.  Ik denk telkens dat ze weer gaat plassen.  Of dat ze het ergens anders zal doen.  Ik controleer voortdurend alle plekken in huis, uit angst dat ik er zou inlopen of zou gaan in zitten.  Dat dit maar snel opgelost geraakt!
  

unlock divine happiness

Misschien een vervolg op de typische dagboekverhalen, maar deze vind ik persoonlijk toch de moeite waard.  Ik heb gisteren een fantastische avond en nacht gehad!  Ik ging met Fanny, Tom, Daisy en Stefan naar de voetbal kijken in het Antwerpse Stadspark.  Daarna trokken we verder naar het centrum.  We aten een lekkere pizza, en kozen nadien voor enkele jenevers als dessert.

Tijdens het drinken van de verschillende glaasjes, speelden we 'wie ben ik'.  Het personeel van de jeneverbar begon spontaan mee te spelen.  Daarna trokken we verder naar de Vuile Was.  Cocktails, tequila en nog eens dansen op muziek die ik tegenwoordig minder vaak opzoek.  Om na een tijdje nieuwe prikkels op te doen, wilden we naar Cuba Bella gaan.

Echter, op zaterdag is het daar nooit echt leuk.  En het is er altijd zo heet!  Dus: binnen, zweterige knuffel aan Steven, en terug buiten.  Dan een half uurtje op de dool geweest.  De avond eindigden we, vroeger dan gepland, in Outpost.  Dat is een spelletjescafé.  Zalig!  Vroeger dan verwacht, want blijkbaar ging Outpost vroeger dicht om 6:00, maar nu was dat al om 4:00.  We konden dus maar één kort spelletje spelen: Take 5.

Ik had echt een superavond!  Ik ben blij dat ik Fanny en Tom, dankzij Lara, leerde kennen.  Ik durf hen vergelijken met mezelf.  Het zijn mensen die openstaan voor vele dingen en een breed interesseveld hebben.  Bovendien kunnen we ook over allerlei dingen filosoferen en praten.  Over Daisy ontdekte ik dat zij werkt in mijn nieuwe buurt.  Ze stelde me volledig gerust: Het is er echt wel fijner dan wat velen beweren.  Maar daar ging ik al van uit.  Stefan kwam ook met een verleidelijk aanbod.  Hij bezit enkele appartementen op Lanzarote, dus de reiskriebels zijn alvast terug aanwezig.  Misschien iets voor de herfstvakantie...  Quizas

Elke keer ik in 't Stad kom (ja, Antwerpen is 't Stad), verrast de stad me meer en meer.  Elke keer zie ik ze liever.  Elke keer ontdek ik nieuwe dingen.  Elke keer rijd ik met meer zelfvertrouwen rond in een stad die ik ooit mijdde met de wagen.  Elke keer zeg ik: Dit wordt mijn stad, wat een goede beslissing!

Ja, ik ben er al helemaal weg van.  Antwerpen is zó zalig!  Er is zoveel diversiteit.  Voor ieder wat wils.  Er zijn zoveel leuke mensen, plaatsen, bars, winkels, restaurants,...  Ooit keek ik anders naar die stad.  Ooit leek ze me te chaotisch en druk.  En ooit vind ik dat misschien opnieuw.  Maar nu, nu durf ik zeggen dat het de enige verliefdheid is waarvoor ik opensta.

RS

Ik kom jullie vertellen over mijn eerste week zomervakantie.  In tegenstelling tot andere vakanties, was dit al een heel leuke week.  Ik heb ervoor gezorgd dat ik voldoende plannen maakte, waardoor ik geen tijd had om in de beruchte put te vallen.  Ik pinkte af en toe enkele tranen weg, maar dat zal nog wel een tijdje zo doorgaan.  Kan geen kwaad.

Eerst sloot ik mezelf op om te poetsen en op te ruimen.  Ik rommelde ook al enkele uren in de bureau.  Ik heb echter nog veel werk wat het rommelen betreft.  Want ik ga nooit genoeg ruimte hebben om al mijn spullen een plaats te geven.  Dus: wegdoen is de boodschap.  Grove borstel erdoor.  Alleen zien te beginnen...

Dinsdagavond startte een reeks dansavonden :-).  Ik ging naar Bocadero, keek er wat voetbal en danste tussendoor.  Woensdag bezocht ik Elzy en ging ik dansen op Salsa Minerva.  Donderdag trok ik mijn bikini aan en legde ik me op mijn terras.  Wetende dat ik dat terras ga missen, wil ik er nu nog maximum van genieten.  's Avonds bezocht ik Lier Centraal, waar Mansana Band optrad.  Slechte band, dat weet ik al van vorig jaar.  Voor hen speelde een ander groepje, en die waren super.  Helaas heb ik hun naam gemist.  Nadien ging ik met mijn Lolly nog naar Sinte Goemmer.

Gisteren ging ik shoppen in Brussel.  Ik kwam thuis van een zeer vruchtbare trip: veel nieuwe kleren voor weinig geld.  Grove borstel door de kleerkast halen wordt een hele uitdaging.  Gisterenavond was het Vee-iesta.  Geweldige salsa-avond op de Mechelse Veemarkt.  Elk jaar een succes!  En dansen in de regen, het brengt me zo bij mijn tweede thuis!

Vandaag voel ik wat onrust.  Nu ja, die voel ik al een hele week, maar nu harder.  Ik ben de was aan het doen, en het zou een goed idee zijn dat ik mezelf seffens trakteer op een zelfbereide maaltijd.  Echter, in de vroege namiddag wil ik al naar Antwerpen vertrekken.  Ik ben van plan voetbal te gaan zien in het Stadspark, maar denk dat ik er best tijdig aanwezig ben.  Kwestie van een goed plaatsje te veroveren.  Doch, ik heb geen zin om met de auto te rijden; maar nachtje door op een zaterdagnacht vind ik meestal niet zo geslaagd. 

Morgenavond wil ik opnieuw naar dat Stadspark.  Al jarenlang droom ik ervan Eva De Roovere live te zien, en morgen kan dat in Antwerpen.  Het kan ook op 31 juli in Mechelen, maar die avond werd ik ook al uitgenodigd om te gaan dansen.  Dus wil ik morgen zeker gaan.  Ik ga waarschijnlijk alleen, maar Eva haar stem zal me zeker goed gezind stemmen!

Ik besef het, dit is misschien allemaal nogal saai om te lezen.  Of misschien ook niet.  Het is het typische dagboekverhaal dat je op een blog kan verwachten.  Een droge opsomming van gebeurtenissen.  Weinig benoemde gevoelens.  Uiteraard waren die er wel.  Het waren dubbele gevoelens.

Al het dansen doet me ontzettend goed.  En toch...die kleine wereld...  Telkens dezelfde mensen tegen komen, telkens mensen tegen komen uit mijn verleden, mensen die ik liever mijd, en die mij duidelijk ook wensen te mijden.  Mensen die me kwetsten en dat nog steeds doen.  Mensen die over me gesproken hebben en dat misschien nog steeds doen.  Maar ook mensen die me vragen stellen waarop ik niet wil antwoorden.  En antwoorden die telkens anders zijn, naargelang mijn gemoedstoestand.

Soms antwoord ik eerlijk, soms zeg ik dat ik het niet wil zeggen, soms laat ik delen van het verhaal achterwege.  Maar ik merk dat ik er opener in word.  Ik zou niet weten waarom ik dien te zwijgen.  Want blijkbaar werd er over mij ook niet gezwegen.  Dus spreek ik.  Zonder details, maar ik spreek.  Zonder gevoel, maar ik spreek.  Droog.

Wat het roken betreft, tja, wat denken jullie...?  Mijn stem had vorige nacht weer de neiging om weg te vallen.  Dat zegt genoeg, veronderstel ik.  Het komt wel, hoor, maar niet deze week.  Het is helemaal hetzelfde, en toch lijk ik het niet te kunnen.  Waarschijnlijk omdat ik dat andere ook nog steeds niet kan.  Ik ben zo ver nog niet.  Maar het komt wel.

nog steeds niet klaar

Ja, ja, het is zover.  Het schooljaar voorbij, de vakantie begonnen.  En wat was nu ook weer het eerste dat ik ging doen bij het begin van deze vakantie?  Inderdaad, stoppen met roken.  Met vallen en opstaan, hervallen mag.  Zo had ik het mezelf gezegd.  Want er zijn moeilijke dingen geweest, en nu die stilaan vervagen, kan stoppen met roken niet moeilijk zijn.  Uhu...

Tot zover de theorie.  Nee, het klopt wel hoor, maar niettegenstaande is het geen gemakkelijke strijd.  En dan herinner ik mezelf aan die momenten dat ik niet kon stoppen met huilen, aan de berichten die ik bleef sturen, aan de telefoontjes, aan de autoritten, aan ... zovele dingen.

En even helpt dat, maar het doet me ook beseffen dat ik nog niet klaar ben.  Ik ben nog niet klaar.  Dat weet ik wel, maar het wordt weer duidelijker als ik dan een nieuwe uitdaging wil aangaan.  En ja, ik kan het nog maar eens uitstellen. Maar ik stel dit al zo lang uit!  Ik wil al jaren stoppen met roken.  En bij deze zomer, bij een volledig nieuwe start, hoort ook stoppen met die ongezonde gewoonte.  Stoppen met die dure gewoonte.  Stoppen met die stinkende gewoonte.

Helaas lijk ik al niet te willen volhouden.  Dit is de eerste dag dat ik al tot de namiddag geraak.  En dan heb ik toch een sigaretje verdiend?  Pfff, duiveltjes in mijn hoofd.  Ik heb trouwens vandaag nog eens op de weegschaal gestaan, en ontdekt dat ik terug 1 kg ben bijgekomen.  Wat gaat dat niet geven als ik stop met roken...?  De verloren kilo's zullen er snel weer bij zijn.  Allemaal argumenten, terwijl het zo duidelijk is...

Excuses, maar zo werkt het.  Zo werkt de geest van een verslaafde.  Zo werkte het bij de ene verslaving, en zo werkt het ook bij de deze.  Die ene verslaving is nog niet eens helemaal voorbij, en ik probeer al af te rekenen met de volgende.  Toch te vroeg?  Toch niet het juiste moment?  Maar dat is het nooit... dju toch


Al maar goed dat ik straks kan gaan dansen.  En morgen.  En overmorgen.  En vrijdag.  En zaterdag.  En zondag.  En maandag.  En dinsdag.  ;-) Nee, nee, voor vandaag en morgen al plannen, en daarna veel opties maar nog niets concreet.  Echter, al die f*cking bachata gaat me ook uitdagen tot het scheppen van een ongezond luchtje.  
 ~ lagrimas ~