't kan alleen maar beter

 

Mijn ziekteverlof werd intussen met een maand verlengd. Ik kwam buiten bij de dokter en voelde alleen maar onrust. Onrust omdat een maand niet genoeg is. Dat weet ik nu al. Want veel beter gaat het nog niet. Ik heb nog altijd geen rust gevonden. Ik ontwaak nog vaak huilend. Mezelf herpakken lukt soms. Maar eigenlijk hoeft dat ook niet, dus ik tracht hierin niet dwingend te zijn.

De voorbije week heb ik me bedacht dat het eigenlijk alleen maar beter kan worden. Want ik zit diep. De brainwashing heeft gewerkt. Mij laten voelen dat ik er niet toe doe, heeft gewerkt. Proficiat aan al wie hieraan heeft meegewerkt, en er nog steeds aan werkt. Jullie zijn erin geslaagd. Het is jullie gelukt om de andersdenkende persoon klein te krijgen. Flink zo.

Jawel, ik zit nog altijd in die fase. In die put. Die put die steeds dieper wordt, eigenlijk. Want na meer dan 21 maanden is het overduidelijk waar ik thuishoor. En dat is niet in deze maatschappij. Maar dat is oké. Dat is het goede nieuws. Het kan alleen maar beter worden. Ja, het doet nog heel veel pijn om zo verstoten te worden, maar het wordt beter. En dat zullen we zelf doen.

Ik ben het beu van voorzichtig te zijn. Want ook al lijkt dat niet zo, ik ben verdomd voorzichtig hier. En terwijl ik het typ, denk ik aan wie dit zou lezen, en trek ik mijn kak al terug in. Damn. 't Is dat er niks concreet is, en toch ook weer wel. Dus kom, ik gooi het er gewoon uit, met alle risico's die daarbij horen. Problemen los je op wanneer ze zich stellen. Nah.

En voor ons is er dus een probleem, en de oplossing ligt niet hier. De oplossing ligt niet voor onze neus. De oplossing ligt niet in onze omgeving. De oplossing ligt niet bij ons sociale netwerk dat we ooit zo belangrijk vonden. Neen. De oplossing ligt in een nieuw netwerk. De oplossing ligt in een ander land. De oplossing ligt in een ander leven. Volledige ommekeer. Dat is de enige oplossing die ik zie. 't Is dat of de enige uitweg. Vandaar dat ik schrijf dat het enkel maar beter kan worden.

Want die enige uitweg is een heel veilig idee in mijn hoofd, al sinds zondag 15 maart 2020. Het is goed voor mij om die veilige plek te hebben. Doch, soms is dat veilige idee zo aanwezig dat het als onveilig begint aan te voelen. Dan is het erg duister en heeft de put geen bodem meer. Maar goed, momenteel heb ik ongeveer 10-daags een online meeting die me wat perspectief biedt.

Perspectief om ons leven om te gooien. Geen baksteen meer in onze Belgenmaag. Fire, of ook niet. Alleszins geen afhankelijkheid meer. Terug naar de basis, back to basics. Op zoek naar wie ik ben. Wie ik ben naast salsera. Dat is het meest pijnlijke de voorbije 21 maanden, and counting. Ja, sommige verloren vriendschappen doen ook veel pijn. Maar zo weinig salsa, dat is mijn dood.

't Is echt. Een dag niet gedanst, een dag niet geleefd. Ik leef dus nog heel weinig. Vandaag heb ik er voor de zoveelste keer om gehuild, in gesprek met Chris. Ik kan me de laatste keer dat hij en ik dansten, niet herinneren. Ik denk dat het ergens half september was. Hij gaf toe dat hij me ook niet meer wil vragen om te dansen, omdat hij die leegte alleen niet kan vullen. Dat wij dansen is goed voor onze connectie, maar dat is niet wat Fie zoekt. Fie zoekt connectie met velen, Fie zoekt connectie met haar gevoel in die connectie met anderen. Ook met totaal onbekenden. Dat kan Chris me niet bieden.

Dus alles achterlaten is één ding, maar de salsa ook achterlaten wordt een probleem. Een probleem dat ik nu niet kan oplossen. Net zoals ik nu niet kan inpakken en vertrekken. Wij kunnen dat nu niet. En hoe hard ik er ook van droom om tegen de volgende herfst weg te zijn, ook dat zal niet realistisch zijn. Maar goed.

En wat als de situatie zich toch normaliseert? Ook daarover praten we wel eens. Dan nog denk ik dat deze ommekeer goed zal zijn voor mij. Ik laat weinig achter, eerlijk waar. Ik kan ze op één hand tellen, de mensen die ik achterlaat. Al die anderen liet ik al los de voorbije 21 maanden, omdat zij mij lieten gaan. 

WO III. Voor mij is dit de derde wereldoorlog. Dus het zou vier à vijf jaar duren. Echter, vandaag hadden we het er nog over dat de oorlog eigenlijk nog niet echt begonnen is. Dat komt nog. Dit is de aanloop. Het brainwashen, het propageren van één waarheid die de enige is, het ridiculiseren van bepaalde groepen mensen, het creëren van wij- en zij-kampen. We denken dat we nu ongeveer in 1936 zitten. Ik geloof wel dat het sneller zal gaan dan toen. De media die men nu voorhanden heeft, dat was er toen niet. Toen moesten ze het hebben van de gedrukte pers en maakten ze films over die "slechte Joden". Nu daarentegen....dus het gaat sneller.

De echte oorlog, daar bedenken we ook al scenario's voor. Vandaag kwamen we tot de conclusie dat we bereid horen te zijn alles kwijt te spelen. Hoe jammer ook, eigenlijk zijn we daar al bereid toe. We werken al meer dan vijftien jaar om ons te conformeren. We kochten vastgoed, deden wat zogenaamd goed is in onze maatschappij. En waar bracht het ons? Waar bracht het jullie?

Open vraag. Voor ons is het antwoord dat het ons nergens bracht. Want plots mag je geen eigen mening meer hebben en word je gediscrimineerd op basis van private medische gegevens. Nope. Ons bracht het nergens. En jou? Waar zal het jou brengen? Geloof je werkelijk dat je vrij bent? Geloof je dat je met twee tot vier prikjes per jaar voor altijd vrij zal zijn? Think again.

Tegen de mensen die met ons mee op de barricade willen gaan staan wanneer ze een QR-code nodig hebben om de winkel binnen te komen, zeg ik: Too late! Dan is het al te laat. De mensen die nog steeds denken dat dit niet kan: Think again! In Nederland waren er al drie winkelketens waar je niet meer in kwam zonder het groene vinkje. 

In Australië worden vanaf komend schooljaar (dat begint ergens in februari, geloof ik) kinderen twee keer per week getest op school. Eén positieve uitkomst in een klas? De hele klas de bus op naar het quarantainekamp, zonder recht op bezoek, ongeacht de leeftijd van het kind. Dat ik dit verzin, denk je nu. Nee hoor, dit heb ik vernomen van een Belgische moeder die in Australië woont. Ze keek met verbazing naar de krantenberichten van lockdownfeestjes bij ons, ze begreep niet dat dat kon, met zo'n gevaarlijk virus. Echter, intussen werd ze wakker, samen met honderdduizenden andere Australiërs, maar is het te laat. Want met de pandemiewet is alles gerechtvaardigd. Jawel.

Goed, wij hoeven dit niet te blijven aanzien. Maar met verzet komen we blijkbaar ook nergens. Na deelname aan twee rechtszaken en meerdere betogingen, is dat mijn conclusie. Dus word ik, worden wij, coronavluchteling. Zelfverklaarde coronavluchtelingen. En in het slechtste geval verliezen we alles en verstoppen we ons jarenlang in iemands kleerkast. Zo is dat. 

Maar voor het zover is, zullen we ons blijven verzetten. We zullen de boodschap blijven uitdragen dat dit niet normaal is. Dat dit ongezond is. Dat dit depressie veroorzaakt. Dat dit trauma brengt. Mogelijk zelfs blijvend. Voor mij is het alleszins traumatisch geweest. Ik ben getraumatiseerd door al die maskers. Ik kan ze niet meer zien, laat staan ze zelf dragen. Het gaat niet meer. Wanneer ik het wel doe, ben ik er twee dagen van onder de voet. Dus ik blijf mooi thuis, binnen, nog wat kilo's erbij....tsja. Misschien dat de ommekeer daarin ook een positieve rol kan spelen. Dat zien we dan wel weer.

Maar ik heb dus nog salseros nodig, eigenlijk. Ik heb het tot hiertoe aan drie salseros verteld. Eén van die drie dacht ik misschien wel warm te krijgen voor het plan. Doch, hij ging er eigenlijk vrij licht over. Blij voor ons, dat wel. Zelf ook spelend met het idee van te vluchten, dat ook. Maar precies toch nog niet in die fase dat een libertaire gemeenschap hem aantrekt.

Ach ja, ik ga niet zelf rekruteren.  Dan doen de politici en virologen wel met hun persconferenties (lol smiley). Hoe ik dan mijn salsahonger ga stillen....? Ik weet het niet. Ik wil een Sus&So bij ons! Maar wij hebben niet eens een goed functionerend toilet. Dus dat gaat niet. Hoewel ik wel speel met het idee om salseros te zoeken en samen te brengen. Maar dus niet in onze living.

Bij de salseros in mijn omgeving ga ik alleszins niet meer aankloppen. Dat heb ik nu wel vaak genoeg geprobeerd. Na de laatste keer, half oktober, wil ik dat gewoon niet meer. Met die mensen wil ik niet meer connecteren. Ik heb andere input nodig. Gelijkgestemde zielen. Mensen die disQRiminatie afkeuren. Geen politiek correcte denkers, want dat is gewoon brainwashing. Jups.

In ieder geval, het gaat niet goed maar het kan alleen maar beter worden. Het gaat niet goed. Het gaat slechter dan 20 maanden geleden. Het gaat slechter dan 10 maanden geleden. Ik denk met heimwee terug aan mijn momentjes. Die momentjes dat ik me kon laten meevoeren door muziek, eender waar ik me bevond (in huis, welteverstaan, ergens anders mocht niet). Die zijn er al een hele tijd niet meer. Ik verdien dat niet. Want ik conformeer me niet. Ik conformeer me niet, dus hoor ik uitgesloten te worden. Ik hoor behandeld te worden als stront. Ik verdien het dus ook niet om me vijf minuten goed te voelen door een bepaald liedje. Neen. Dat is niet voor mij. Want ik ben niet braaf. Ik ben geen schaap.

Spijtig, maar zo is het. Dat is wat mij 21 maanden lang al wordt meegegeven, en nu geloof ik het zelf. Dus positieve gevoelens, die verdien ik niet meer. Me amuseren, dat mag ik niet meer. Ik mag alleen maar werken, voorlopig toch nog. Dat zal ook wel verdwijnen. Wel, goed, ik neem er dan nu al afstand van. Ik kies zelf. Ik zal mijn leven wel terug in handen nemen. Beetje bij beetje. 

 

Plan Z

 

Hoe het nu met me gaat? En waarom ik niet kan gaan werken?
Ik probeerde te antwoorden op die vragen, maar ik ben niet goed in gevoelens benoemen. Dat weten de meesten intussen wel. Gevoelens voel ik door te dansen. En aangezien dansen me alweer min of meer ontnomen werd, voel ik niet meer. Tsja.

Ik antwoordde dat het oké is zolang ik veel thuis ben. Eens ik in de auto stap en weg van huis rij, zie ik gemaskerde mensen en denk ik "die shit is nog altijd bezig". Dat is wat ik kon antwoorden. Sinds ik die vraag kreeg, heb ik veel nagedacht over hoe ik het kan uitleggen. Ik kan het niet, buiten met de woorden "het klopt niet". Dat is wat ik al van in het begin voel, en dat is het nog steeds.

Ik voel elke vezel in mijn lichaam ineen krimpen wanneer ik een gemaskerd persoon zie. Het klopt niet, dat ik iemands gezicht niet zie en dus ook geen gezichtsuitdrukkingen. Dat is wat mijn onderbewustzijn meteen doet. Uiteraard is er mijn bewustzijn om me dan terug gerust te stellen: 'Het is oké, mensen gaan gewoon mee in het narratief, ze zijn bang". Ontkennen dat je onderbewustzijn dat doet, is een grove leugen. Wij zijn gemaakt om elkaars emoties af te lezen, dus iedereen voelt dit.

Net zoals het voor iedereen moeilijk is. Wtf. Daar heb ik geen boodschap aan.
Mijn huisarts zei me dat, toen ik bij hem buiten ging. Really? Ik heb anders niet die indruk als ik rondom mij kijk. Iedereen in mijn omgeving gaat gewoon gedwee mee in het narratief. Iedereen denkt een vol leven te leiden door QR-codes te laten scannen en muilkorven te dragen. Enkelen vinden het goed dat wij op de barricade staan, ze begrijpen het en vinden het nodig. Maar meegaan? Nee, ze hebben plannen. Uhu.

Anyway, het ziet ernaar uit dat een maand onvoldoende zal zijn. Dat wist ik wel hoor. Ik wil mezelf dwingen om vaart te maken, om te werken aan dat exitplan. Tezelfdertijd voel ik dat dat nu nog niet aan de orde is. Ik ontwaak nog bijna dagelijks huilend. Dat lost dan op na een half uurtje, en ergens in de loop van de dag keert het nog een tweetal keren terug. Dus ik heb eigenlijk nog geen energie om andere plannen te smeden.

Ik wil nog veel vertellen over Groningen, huisonderwijs en Spanje. Anderzijds word ik ook hier steeds voorzichtiger. Dus ook al had ik grootse plannen, het blijft bij dit vage bericht. Ik zal binnen enkele jaren serieus terug mogen graven in mijn geheugen om te achterhalen waarover dit ging. Ach ja. 

Hoewel...enkele jaren....   Chris en ik denken wel eens na over worst case toestanden. Wat we dan nodig hebben, hoe ver we dan zullen gaan. Dat plan ligt voor mij klaar, om eerlijk te zijn. De dag dat er manu militari mensen in witte pakken aan mijn deur staan om me een naald in mijn arm te dwingen, krijgen ze een brief overhandigd dat ze een dag later met de lijkzak mogen terugkregen. Die brief schrijf ik één dezer dagen. Zelfbeschikkingsrecht, weet je wel

 

x10 én méér

 

Wat de druppel was, weet ik niet. Enkele mogelijkheden:

- Ik had niet mogen starten na de herfstvakantie.

- Ik droeg weer elke dag die mondvod.

- Ik hoorde weer elke dag die wanhopige verhalen, dat geklaag en gezaag.

- Ik bezocht Elzy en ik maakte van mijn hart een steen.

- Ik plande te dansen en niemand kwam.

- Ik ervoer traangas terwijl ik vreedzaam mee wandelde in de grootste optocht sinds het hele circus begon.

- Een ooit dierbare vriendin liet me weten dat ze ziek geweest was en verweet mij impliciet haar ziekte.

- Ik sliep slecht.

- Ik kwam op autopilot uit bed en deed zo maar wat.

- Een collega vroeg hoe het met me gaat.

De lijst is niet volledig. Ik weet het niet. Ik weet wel dat het niet meer kan. Ik werk met mensen, en dat kan niet meer. Op dit moment kan dat niet meer. Na een half uur ijsberen en van de hak op de tak springen, besloot ik vanmorgen dat het niet gaat. In deze tijden is het bijna onmogelijk om bij de dokter een afspraak te krijgen, zo blijkt, dus pas donderdag zal het verdict vallen.

Nochtans heb ik gisteren een uur lang genoten. Echt genoten! Bewogen tot tranen. We waren met zoveel! We waren nooit met zoveel! Volgens de msm 35 000, dus de kans dat we met nóg meer waren, is erg groot! En dat deed zo'n deugd! We zijn niet alleen! We zijn met heel veel! Spijtig genoeg stonden we na een uur stil. We begrepen het niet. Mensen begonnen terug te keren, roepend en huilend. Angst maakte zich meester van me. Chris wilde nog niet weg. In vlagen passeerden de huilende, roepende mensen. Op een zeker moment zag ik de waterkanonnen en was het tijd voor mij om een uitweg te zoeken. En daar kwam het traangas...op een menigte vreedzame betogers. WTF.

Ik kan het nog altijd niet goed vatten. Ik weet dat er bij betogingen altijd heethoofden zijn. Ik zag ook zo'n groep. Maar waarom wordt iedereen dan verjaagd? Waarom? Echt, waarom? Het zou toch veel logischer zijn om de mensen die met voorwerpen naar de politie gooien, gewoon op te pakken. Men hoeft daar geen hoop vredelievende mensen voor te vergassen. Mensen met jonge kinderen, gepensioneerden, mensen die in verbinding opkomen voor hun rechten. Een regelrechte schande was het!

In ieder geval, na mijn uur puur genieten volgden drie uren van angst en frustratie. De liefdevolle sfeer had plaats gemaakt voor een grimmige sfeer. Ongeloof, droefheid. En ik wilde gewoon naar huis. Maar dat kon niet. De politie verbood ons de doorgang in werkelijk élke straat. Drie uren hebben we erover gedaan om terug bij onze auto te komen. Ik trachtte het gesprek aan te gaan met één van die zwaar bewapende agenten bij de blokkade van prikkeldraad. Ik zei "wij zijn hier vanuit liefde en verbinding en willen nu terug naar onze auto." Hij antwoordde "daar kan ik veel tegenargumenten op geven." Echt triest, die massavorming.

Ik kan tegenwind.tv niet genoeg aanraden! Wetenschappers aan het woord. De tweede aflevering, met Mattias Desmet, heeft me toch nog wat nieuws geleerd. Ik kende het fenomeen van massavorming al, door eerdere interviews die ik zag met dezelfde professor. Maar damn! Ik leerde over hoe we allemaal geleerd hebben over 'de monsters die de nazi's waren', terwijl zij ook gewoon mensen waren die een ideaal nastreefden vanuit het idee dat ze het goede deden. En ik leerde over de psychologische invloed van cijfers. Hoe mensen de collaterale schade niet kunnen aanvaarden omdat die in de media niet wordt uitgedrukt in cijfers. In tegenstelling tot de plandemie.

Anyway, ik zit thuis. Waarschijnlijk verhuizen Saar en ik opnieuw naar Rijmenam. En als ik wat gerust heb, ga ik verder met mijn exitplan. Ik denk op dit moment, eerlijk gezegd, dat ik niet meer terugkeer naar ons onderwijs. Het gaat er niet beter op worden. Ik heb iets anders nodig. Ik wil die muilkorf niet meer aan en ik wil het niet meer zien dat kinderen zo'n muilkorf aan moeten, bijna gedwongen worden om zich te laten inspuiten met een experimenteel medicijn, wijsgemaakt worden dat we in een democratie leven, opgroeien tot slaven (~ Covid Slave Ticket). Neen, ik wil het niet meer!

 

Geen idee. Fire (?)

 

Het is alweer even geleden. Daar maakte iemand me attent op. Maar ik besef het zelf ook. Wat kan ik nog zeggen? Mijn wereld is heel klein geworden. Heel klein. En ik ben het praten beu. Ik ben het beu van erover te discussiëren. Ik ben het beu van mensen aan te moedigen na te denken. Ik heb het opgegeven.

Ik gaf het op twee weekends geleden. We gingen toen naar een Europese demonstratie in Nederland. Met 1000 waren we. Dat is 2000 minder dan de betogingen in Brussel. Het gaf me absoluut geen energie, geen kracht. Het bevestigde me dat steeds minder mensen hier van wakker liggen. En dat terwijl ik er heel veel van wakker lig.

Datzelfde weekend kwamen we samen met de broer, zussen en schoonbroers. Ik met mijn rood uitgelopen ogen, want ik had net een halve nacht en morgen liggen huilen.  Want ik voelde de bui hangen. Ik voelde dat er weeral maatregelen gingen afgekondigd worden. Niks kon me nog interesseren. Onverschilligheid, omdat iedereen zo onverschillig is.

Tijdens onze namiddag kregen we kritische vragen te verwerken. Zoals of we onszelf niet te veel straffen door niet mee te willen doen met de menigte. Dat klopt. Natuurlijk klopt dat. Maar ik heb het me sindsdien al vaak afgevraagd, hoe ik me zou voelen als ik er wel in mee zou gaan. Heus niet beter. Echt niet. Want ik voel dat het niet klopt. 

Dus het enige dat ik nog kan zeggen, is dat als je klaar bent om de andere kant te horen, dan kan je bij mij terecht. Als je bv. graag wil weten of deze maatregelen werkelijk bijdragen tot een ombuiging van de curve. Ik kan je vertellen dat de curve al omboog nog voor er maatregelen werden afgekondigd. Maar die cijfers werden achter gehouden tot het vervroegde overlegcomité met vervroegde persconferentie.

Ik weet dat allemaal. Maar ik ben het beu van het te vertellen. Want het merendeel van de mensen wil het niet zien, denk ik. Wat ik ook nog wil zeggen, is dit: Op een dag ga je misschien terug denken aan bepaalde dingen die ik vertelde en waarvoor je me uitlachte. Je gaat dan beseffen dat ik toch gelijk had. Echter, het zal te laat zijn dan. Concreet: de dag dat je overal binnenstapt met je smartphone en je een code scant vooraleer een bareeltje je toegang verschaft. Die dag komt er. En dan denk je misschien nog eens aan mij.

Ik hoop dat ik mis ben, maar alles wijst er wel op dat we richting zo'n Chinees systeem aan het evolueren zijn. Ik ben aan het evolueren naar "what's next for me/us?". We hebben afgelopen weekend contact gezocht met een Nederlander die een eigen gemeenschap wil oprichten. Dus voor mij is nu concreet de vraag of ik nog geld wil investeren in dit huis dat niet af is, of dat ik zo snel mogelijk "fire" wil zijn. Fire = Financial Independent and Retired Early. 

Op dit eigenste moment zou ik graag fire zijn. Want ik heb het echt gehad. Ik ben woensdag aan het begin van een vergadering hard beginnen huilen omdat ons gevraagd werd een mondmasker op te zetten. Ik heb het gehad. Ik heb het niet opgezet, want niemand kon me op dat moment ertoe verplichten, en dat wisten ze. Ik was echter wel de enige in heel de organisatie die woensdag zonder masker aanwezig was. Dat vraagt erg veel, om zo mijn principes te volgen. Maar het vraagt ook veel om ze te verloochenen. Dus dat doe ik niet, of dat probeer ik niet.

In ieder geval, donderdag en vrijdag was ik in ziekteverlof. En het liefst zou ik fire zijn, zodat ik aan niemand rekenschap hoef af te leggen als ik besluit niet (meer) te gaan werken. Want alle regeltjes maken dat ik zal proberen mezelf alweer bijeen te keren om het zeven weken uit te zitten. Jawel, ik heb ze al geteld. Zó hard zie ik er tegenop. Nochtans doe ik deze job echt graag. Denk ik. Want ik heb ze nooit echt onder normale omstandigheden kunnen uitvoeren.

Dus ik weet niet of ik kerst haal. Ik zal het proberen. Maar ik weet wat mijn lichaam en geest ervan zullen denken. Ze gaan niet tevreden zijn. 't Is niet zomaar dat ik intussen zes weken ziek ben. Zes weken! Zes weken stevig verkouden. Of iets anders? Het interesseert me niet. Mijn lichaam is niet akkoord, dat is de boodschap en dat is het enige dat me hoort te interesseren.

Als ik het niet haal, weet ik ook niet wat ik ga doen. Ik bedoel dan, of ik rust ga zoeken in Rijmenam of orde op zaken probeer te stellen in Antwerpen. Dat zijn dus dingen dat ik op voorhand moet weten, want het controleorgaan hoort te weten waar ik ben. Begrijp je dat de regeltjes me storen? Vele regeltjes storen me.

Ja, sinds dit weekend lees ik veel over libertarisme. Ik heb mezelf altijd beschouwd als een socialist en ik geloof zelfs dat communisme als idee prima is. Doch, communisme heeft altijd gefaald en het lijkt er meer en meer op dat kapitalisme meer mijn ding is. Ik besef dat dat komt door mijn relatie met Chris. Zonder hem zou ik misschien nooit gehoord hebben van fire, bijvoorbeeld. Hij spreekt daar al over sinds we elkaar ontmoetten. 

Ach ja, het is dus een moeilijke vakantie. Ik wil niet meer praten. Wat ik dan wel wil? Dat vraag ik me ook af. Ik voel bepaalde signalen, dingen die me regelmatig te binnen schieten. Echter, ik negeer ze. Want wat denken anderen daarvan? Ik heb het gehad met anderen die allerlei zaken over mij denken. Dus ik ben gewoon thuis, binnen, onder mijn steen. Nadenkend over fire, mijn tijd uitzitten, ziek zijn,...

 

Was het het waard?

 

Laat ik beginnen met een stukje over mezelf. Ja, het was het waard. Het was het waard dat ik uitgeput aan een nieuw schooljaar startte. Want mentaal voel(de) ik me top! Dus het was het waard! Toegegeven, mijn lichaam begreep het niet zo goed, waardoor ik nu ziekjes ben. Verlaagd immuunsysteem, waarschijnlijk mede door de opsluiting. Doch, het was het waard. Het is het waard.

Nu doe ik even rustig aan. Afgelopen weekend gans het weekend in de zetel doorgebracht. Morgen skip ik ook één keer Bocadero. Ik ga ervan uit dat ik dan volgende week opnieuw vol kan gaan, wanneer ik volledig hersteld zal zijn. Ziek? Ja, dat wat ik altijd krijg: keelontsteking, of iets dergelijks, dat wat grieperig aanvoelt op het hoogtepunt. Neen, geen C. Ik deed een zelftest gisteren, kwestie van met een gerust geweten naar de scholen te kunnen gaan. Want "wie ziek is, blijft thuis", dat is een uitspraak die niet opgaat voor mensen die in onderwijs werken. Punt. 't Is maar een verkoudheid hé.

Ja, ondanks ik nog steeds niet mag reizen zoals ik gewend ben, was het een mooie zomer. We hebben veel gedaan en fantastische mensen ontmoet! Mensen die net als wij tegen apartheid zijn. Gelijkgestemden, zeg maar. 't Is ook fijn dat de groep steeds diverser wordt. Neen, wij zijn geen anti-vaxxers. Wij vertrouwen dít 'vaccin' gewoon niet. Sommigen zijn overigens wél gevaccineerd, maar staan niet achter de pasjesmaatschappij. Volledig terecht, overigens.

Dat was wel jammer afgelopen weekend: Ik kon niet mee gaan betogen in Brussel. Gelukkig kon Chris wel gaan, want het is té belangrijk! Neen, ik doe dit niet enkel voor mezelf. Ik doe dit voor iedereen die ik ken en iedereen die kinderen heeft of ooit zal hebben. Want het is niet normaal dat bepaalde mensen ergens niet binnen mogen omdat ze geen groen vinkje of zoiets kunnen tonen. Dat is niet normaal. En wie de analogie met het verleden niet ziet, is behoorlijk blind. I'm sorry.

Ja, dat opkomen voor onze rechten doe ik voor iedereen. Maar al die andere zever, weiger ik te doen voor anderen. Ik blijf het herhalen: Het kan niet zijn dat ik verantwoordelijk ben voor andermans gezondheid. Toch niet voor de gezondheid van iedere andere persoon op deze wereld. Dat klopt niet. Ik ben het mezelf verschuldigd aan mezelf te denken. Ik kom eerst. En zo hoort dat voor iedereen te zijn. Je kan niet voor anderen zorgen zonder zelfzorg.

Oei, ik val weer in herhaling. Het ligt me nog steeds nauw aan het hart. De oneerlijkheid, de ongelijkheid, de segregatie die van bovenaf opgelegd en gevoed wordt,... Het klopt gewoon niet! Wat we de opgroeiende generaties aandoen qua brainwashing, HET IS NIET OK! Chris zei afgelopen weekend "Die komt hier niet meer binnen".

Hard, maar ik begrijp het wel. Het ging over die favoriete collega van mij. We hadden vrijdagavond gebeld. Hij vertelde over de prikbus die deze week op school langs gaat komen. En over hoe hij en de collega's drie leerlingen die nog niet 'gevaccineerd' zijn, aanmoedigen om dat toch te doen. Want hun leven wordt zo moeilijk als ze zo geen paspoort hebben. En wat met schooluitstappen,... Really? Dit gaat er toch los over! Ik word nog misselijk terwijl ik het schrijf.

Sinds wanneer is onze gezondheid iets waar de ganse wereld zich mee te bemoeien heeft? Dat klopt toch niet! Zelf nam ik het experimentele middel inderdaad niet, en ik ben dat ook niet van plan. Ik ben ook van mening dat ik altijd mijn waarheid hoor te spreken. Echter, het heeft al dansavondjes verpest, de discussie die mensen dan beginnen aan te gaan wanneer ik zeg dat ik me niet liet inspuiten. Dus ik bedacht me om me vaker te beroepen op mijn medische privacy. Maar Sieglinde raadde me aan te spreken over mijn natuurlijke immuniteit.

Dus vorige woensdag deed ik dat. Ik ging voor het eerst in anderhalf jaar terug rueda dansen. De gemiddelde leeftijd daar ligt een twintigtal jaren hoger dan mijn leeftijd. Nog voor we aan de avond begonnen, was het gespreksonderwerp aldaar. Dus ik antwoord op dé vraag: "Ik vertrouw op mijn eigen immuunsysteem." Meteen reageerde iemand die me wel degelijk kent: "Dat jij je niet liet vaccineren, vind ik erg logisch, want jij neemt ook niets van medicatie hé." Dankjewel! Bij de andere deelnemers zag ik ongenoegen en zelfs lichte afkeer. Ik verwachtte me dan ook aan de vraag om in kleine groep te dansen, zodat sommigen niet bij mij hoefden te komen. Maar dat gebeurde niet! Top! Echter, ik voelde wel dat ik telkens mijn adem inhield wanneer ik bij de dames kwam die me eerder afkeurende blikken hadden toegegooid. Ik durf niet meer ademen in hun buurt. Dat klopt toch niet?!!

Was het het waard? Ik vroeg het me daarnet af. Ik heb een vriendin (denk ik) die ik in al die tijd niet zag. Ik zag haar niet, want zij volgde de regels tot op de letter. Dus wanneer zij verjaarde, vierde ze dat in de horeca omdat dat toen mocht. Doch, wij komen niet in de horeca omdat we er onszelf niet mogen zijn. Zij vierde mee verjaardagen van andere vrienden, maar wanneer wij een week later wilden afspreken, kon dat voor haar niet, want de regels waren strenger geworden. De reden dat zij de regels zo volgde, was naar eigen zeggen omwille van haar ouders. Want als hen iets zou overkomen, zou zij instaan voor de zorg. Akkoord, dat kan een goede reden zijn. Maar ik blijf erbij dat zelf nadenken en kritisch kijken naar de zinvolheid van die regels ook nodig is. 

In ieder geval, ik heb dat gerespecteerd. Nu mag zogezegd bijna alles terug [als je voor apartheid bent]. Dus we zien elkaar opnieuw. Echter, voor haar is afspreken moeilijk. Want .... haar moeder deed een lelijke val. En dan vraag ik me af: Was het het waard? Je leven meer dan een jaar lang laten bepalen door (overwegend nutteloze) regels om je ouders te beschermen, om dan tóch nog met de zorg achter te blijven. Ik weet wat mijn antwoord zou zijn. 

Oké, advocaat van de duivel. Was het het waard, Fie, om je er zo tegen te verzetten? JA! Ik weet waarvoor ik sta. Ik verloor inderdaad vriendschappen. Echter, ik vond ook nieuwe vriendschappen met mensen die deze ervaring delen. Ga je dit blijven volhouden, Fie? JA! Het plan ligt klaar voor wanneer men mij echt verplicht een naald in mijn lijf wil duwen. Want, ik herhaal: Dat is niet ok!

Toegegeven, er kan/mag al veel terug. Dat is toch wat mensen mij vertellen. Maar ik ben eigenlijk niet akkoord. Gewoon al het feit dat die uitspraak gedaan wordt, is niet normaal. Wat evenmin  normaal is, is dat mensen die na 'vaccinatie' opnieuw de ziekte oplopen, nog steeds een groen certificaat of hoe dat ook heet hebben. Denk je dan nog altijd dat het om onze gezondheid gaat? Wake up!

Maar goed. Het klopt. Er kan al terug veel. Voor eventjes toch. Ik ben blij dat ik terug kan dansen. In mijn geval is het misschien goed dat ik van vele andere zaken uitgesloten word. Want mijn lichaam kon het nu al niet aan, zoveel buitenshuis doen. Dus hoezeer ik de cultuur ook mis, dat zal nog wel een tijdje duren voor ik daar weer binnen mag. Ik, die niet wil bewijzen dat ik "gezond" ben. Want laat ons eerlijk wezen, de meesten van ons zijn niet gezond. Daar verandert zo'n experiment weinig aan.

Voor wie denkt dat ik een complotdenker ben doordat ik af en toe verwijs naar een experiment, even deze toevoeging.
Deze 18 maanden (and counting) zijn in vele opzichten een experiment.
1) een gedragsexperiment; blijvend wordt onderzocht hoever men de mensheid krijgt in het volgen van regels, waarvan het nut niet bewezen is. In tegendeel, verschillende studies bevestigen dat ze niet werken. Om maar één voorbeeld te geven: het mondmasker. Het mondmasker werkt niet, dat werd ons in het begin zelfs bevestigd door 'onze eigen' virologen. En toch zetten de meesten het intussen op zonder nadenken. (Ander voorbeeld: transmissie via fomieten komt amper voor, dus al dat overdadig ontsmetten was zinloos.)
2) een psychologisch experiment; dit past bij het vorige. Want onze psyche en ons handelen beïnvloeden elkaar natuurlijk. Echter, de wijze waarop we gebrainwasht werden/worden, is volgens mij ongezien. Er is zeker enige analogie met brainwashing in het verleden. Maar de schaal waarop het nu gebeurt, wereldwijd, dat is toch nieuw.
3) een medische experiment; want hoe je het ook draait of keert, een nieuw medicijn kán nooit op zo'n korte termijn alle proeven doorstaan. Al die zogenaamde vaccins zitten gewoon nog in een experimentele fase. En het valt maar af te wachten wat de langetermijneffecten gaan zijn...
Dus neen, ik ben geen complotdenker. Ik ben op de hoogte van sommige complottheorieën, en ik geef toe dat ik niet altijd weet wat ik nog kan geloven. Want zoals er tegen de mensheid de voorbije 18 maanden gelogen werd...is het nog heel moeilijk om de waarheid van de leugen te onderscheiden! Ik vertrouw op mijn gevoel, dat gevoel zit er zelden naast en is bijgevolg een ideaal kompas. Voilà.

 

¡A bailar!

How it all began ....
In het jaar 2020 konden we plots niet naar festivals. Dus ging ik naarstig op zoek naar een alternatief om met onze festigroep het weekend van Antilliaanse Feesten toch samen op een camping door te brengen. Onze eigen Antilliaanse, doch zonder artiesten. De zoektocht nam veel tijd in beslag, maar bracht me tot bij Henderika in Lucaswolde. 

De festigroep, die haakte af. Want de kleurenbingo vertelde ons dat we plots niet meer mochten reizen. Jens wilde wel nog mee, en ook Hilde besloot de trip naar het hoge noorden te ondernemen. Het was niet wat ik in gedachten had, maar al bij al hadden we een leuke tijd daar. Zelfs Tom en Lucas kwamen nog even af, op het einde van onze vakantie.

Ik vertelde aan Hilde hoe moeilijk ik het vond om mijn koffer te pakken voor een reis zonder dansen. Telkens bedacht ik me "ah, nog danskleren", om dan te beseffen dat dat niet kon. Want er werd niet gedanst. Dat was verboden. Hilde had toch eens online gezocht, en vond zowaar een feestje! Wij daar zeer last minute naartoe. Een kind met kerstmis, dat herinner je je nog wel.

In september gingen Chris en ik nog eens terug, om opnieuw te dansen in De Loods. Nadien bleef ik vanop een afstand de dansinitiatieven in Groningen volgen. Want intussen wist ik: In Groningen is er een toffe salsacommunity met geweldige dansers en goeie dj's. En zo ontdekte ik begin juli het Sus&So salsa practice weekend.

Wij, de twee Belgen, gingen met onze tent naar dat weekend. Zoveel deugd dat dat me deed! Vrijdagavond was ik al helemaal euforisch, want ik had een workshop rueda kunnen volgen, als leider dan nog! Andere hoogtepunten waren: bekertjes rum delen, nieuwe vrienden maken, knuffelen met die nieuwe vrienden, workshops rumba en son, zalig dansen met dansers en danseressen,...

Ja, ik heb nog enkele dagen kunnen nagenieten. In Friesland bleven we het overigens heel actief houden, met elke dag een wandeling of een bezoek aan een stad. En onze nieuwe vriendjes, die bleven ook in contact met ons! Dat maakte dat we het weekend na het fameuze dansweekend opnieuw vrijdag en zaterdag dansten. Want wij maken nu deel uit van die geweldige community in het hoge noorden, en worden dus ook uitgenodigd op de woonkamerfeestjes. Dat is namelijk hoe Sus&So ontstond. In een woonkamer, omdat dansen plots verboden werd. Echter, in Nederland heb je niet dat gedoe van boetes en politie aan de deur, dus daar bleven de dansers gewoon hun ding doen, in privésfeer.

Komend weekend zou het Antilliaanse Feesten zijn. Dit jaar stelde ik geen alternatief meer voor aan de festigroep. Ik ben de afwijzing wat beu. Het festival zou overigens doorgaan, weliswaar met apartheidsregels die mij niet liggen. Dus ik kocht geen tickets. Verschillende van onze Nederlandse vrienden deden dat wel.

Waren zij teleurgesteld als het plots toch niet bleek door te gaan. Tja ....
Maar gelukkig is Sus&So er nog! Dus aanstaand weekend gaan Chris en ik alweer naar Groningen. Aanvankelijk ging ik een Airbnb reserveren, maar mijn reservatie werd niet aanvaard. Even stress, dit weekend. Ging ik dan toch veel te veel geld betalen om te kunnen gaan dansen, zo ver van huis?

Doch, daar kwamen de vriendjes to the rescue! Ik had Andreina namelijk laten weten dat we zouden komen, maar ook dat het wat te kostelijk ging worden. Daarop heeft Peter ons bij hem thuis uitgenodigd. Intussen liet Dylan ook al weten dat we in de toekomst ook altijd bij hem mogen crashen. Leuk leuk!

Dus ja, vrijdag kruipen we weer in de auto voor een weekend Groningen. Zaterdag gaan we alweer naar De Loods, hihi! En stiekem ben ik in mijn hoofd al aan het bedenken wanneer ik nog eens terug rijd. Ik zeg ik, want Chris vindt het soms wat te veel. Hij heeft een punt. Want dansen is momenteel echt een obsessie voor mij.

Misschien was het dat vroeger ook, maar dan viel het me alleszins minder op. Want toen was dans gewoon een deel van mijn leven en het was bijna dagelijks voorhanden. Nu is het iets waarnaar ik op zoek moet om het te kunnen doen. Ik voel telkens veel onrust als ik geen zicht heb op de volgende dansactiviteit. Ik moet daar echt naar kunnen uit kijken.

Een dag niet gedanst, een dag niet geleefd. Al lang mijn motto

 

terug naar ons geliefd Nederland

 

Afgelopen weekend gingen we voor een nachtje naar Nederland. Het deed deugd om ongedwongen te kunnen shoppen en uit eten te gaan. Geen gedoe met maskers, daar tekenen we voor. Hoewel het me stoort hoe gewoon ik aan deze ongewone toestand ben. Want ondanks ik niet winkel in België en slechts een tiental keren in de horeca kwam sinds die weer mocht openen, voelt het vreemd om ergens binnen te stappen als mezelf. Dat is natuurlijk omdat ik al meer dan een jaar voor mijn job wel zo'n vod moet gebruiken.

Wees gewaarschuwd. Dit soort berichten zal ik nog drie à vier jaar posten. Zolang duurt een wereldoorlog. Dus ik koester de hoop dat we binnen maximum vier jaar terug een ietwat vrij gevoel zullen hebben. Maar dat is nog zo lang! Terwijl ik zo snak naar nog eens een échte reis, een échte vakantie.

Want ook dit jaar leg ik me neer bij Nederland. Vrijdag zijn we weg. Eerst gaan we een weekend dansen, tegen Groningen. En als we dan toch al daar zijn, reizen we verder naar een camping in Friesland. Niet te ver van de stad Groningen, weliswaar, want de 24ste wil ik ook gaan dansen in De Loods. 

't Is oké, maar eigenlijk toch niet hoor. Het frustreert me zo. Maar Nederland is oké. Jammer dat ze ook daar tellen in besmettingen, en dat de onderbelasting van de zorg wordt doodgezwegen. Als je groepsimmuniteit wil bereiken, dan hoor je net blij te zijn met meer besmettingen. Ach ja. Ze maken ons toch maar iets wijs hoor. Dat weten wij al lang. Ik zelfs van in het begin.

Onze vakantie heeft intussen dus vorm gekregen. Nu gaan we voor een dag of tien naar het noorden van Nederland. In augustus gaan we nog eens enkele dagen naar Nederlands Limburg, aangevuld met drie nachten in een wellnessappartement in Geel.  Het voelt als niet genoeg. Echter, ik ben al meer dan een week bezig met plannen, plannen, plannen. Plannen van de zomer.

Want in augustus zijn Chris en ik zeven jaar samen, en ik had het idee om dan in die week dat we zeven dagen weg zijn zeven cadeautjes voor elkaar te voorzien. Chris is akkoord met dat plan, dus nu dienen we dat nog in daden om te zetten. Ik heb gelukkig al een lijstje met mogelijke cadeaus. Doch binnen budget blijven, zal niet evident zijn. Ik ben een luxepaardje hé....

En gelukkig wordt er ook al terug wat gedanst. Voorlopig ging ik twee keer dansen hier in België. Op zich is het redelijk 'vrij', maar naar mijn goesting zie ik toch nog te veel gemaskerde mensen bij het toekomen en naar toilet gaan. Aan die zever doe ik niet mee hoor! Dus komend weekend schreven we ons in voor een dansweekend in Nederland, hihi! Niet dat de workshops mij echt interesseren, zeker niet omdat ik weer als vrouw zal dansen dan. Maar 't is wel een fijn vooruitzicht om kamperen te combineren met 's avonds dansen. Al is het dan maar tot middernacht, gezien de alweer strengere regels bij onze noorderburen.

Voilà, dit was een update van hoe mijn zomer er min of meer zal uitzien. De eerste twee weken van augustus heb ik al enkele afspraken: Sieglinde, gynaecoloog, poetshulp,... Tussendoor zou ik het leuk vinden om nog wat extra tripjes naar Nederland te ondernemen. Maar we zien wel...

Geen kindjes voor Fie!

 

De titel van deze post is natuurlijk geen verrassing. Maar ik kan nu zeer officieel meedelen dat er géén kindjes komen van Fie. Ik liet me namelijk afgelopen maandag opereren, zodat er ook nooit accidentjes kunnen gebeuren. Gedaan met al dat getel, gedoe met condooms, angst om toch onbevlekt zwanger te geraken.

Voilà, dat is eruit. Niet dat het een geheim is/was. Maar misschien vind je het wat te persoonlijk. Tsja, niets nieuws. Ik heb me dus laten steriliseren. Una vasectomía, como dicen en Español. En ik heb er absoluut geen spijt van! Het is niet dat ik er ooit anders over dacht hé. Dus het is gewoon iets heel logisch om te doen.

Toegegeven dat ik me heb afgevraagd of ik me dan ‘anders’ zou voelen, of zo. Of dat ik misschien toch enige spijt zou voelen. Nope! Het is het allemaal waard! Na de voorbije 15 maanden (and counting) weet ik het wel echt zeker. Harde woorden, maar ik begrijp werkelijk niet dat mensen nog zo optimistisch kunnen zijn van kinderen op deze wereld te willen zetten. Of zo egotistisch, misschien. Neen, dat zijn duidelijk twee verschillende dingen.

Optimistisch, neen, dat snap ik niet. Een wereld waarin ons werkelijk alles wordt afgepakt, “behalve als...” Een wereld waarin grondwetten en mensenrechten niets meer waard blijken. Een wereld waarin de wetgevende macht z’n eigen wetten niet meer naleeft. Een wereld waarvoor ooit velen het leven lieten, om zich nu “om te draaien in hun graf”. Nope.

Egoïstisch, ja, dat snap ik misschien nog. Want ik vind kinderen krijgen een egoïstische daad. Echter, anderen vinden mijn beslissing egoïstisch. En we hebben allemaal gelijk. Eigenlijk is het toch logisch dat we egoïsten zijn? Het is toch logisch dat we eerst naar onszelf kijken? Eigenlijk wel. En ook dat is me heel duidelijk geworden sinds ik rond de oren word geslagen met “je doet het voor de ander”. Simpel gesteld: als ik verantwoordelijk wil zijn voor een ander, dan zal ik wel kinderen op de wereld zetten. En dat doe ik dus niet. Nah.

Niet dat het mijn bedoeling is hier weer zo zwartgallig te zitten schrijven, hoor. Het gaat oké met mij. Vorige week donderdag mocht ik voor het eerst in 15 maanden nog eens naar een Belgisch salsafeestje. Dat deed zoveel deugd! Maar echt, zóveel deugd! De uitspraken van enkele mededansers die ik al twee jaar niet zag, klopten voor mij echter niet. “Precies gisteren dat wij samen dansten.” Euh, nee. Ik ben me heel bewust van de wereld waarin ik momenteel besta.

Doch, het deed echt wel heel veel deugd. Ik ging samen met Fanny, en dat voelde bijna als vroeger. Want ja, er is wat veranderd de voorbije tijd. Dat is zo. En ik geloof niet dat het ooit nog verandert, in de positieve zin. Ik kan zeggen dat ik nog weinig vrienden over heb, na al deze shit. Het zij zo. Ik zet mijn principes niet aan de kant. Ik sta voor mijn geloof. Wat ik al vanaf dag 1 zeg, blijf ik geloven en het blijkt ook meer en meer waar.

Als je de cijfers deftig bekijkt, dan zie je dat de “slachtoffers” vooral mensen zijn die hoorden te sterven. De ondersterfte die ik voorspelde, zien we ook momenteel. Ah ja, alle mensen die hoorden te sterven, zijn intussen dood. Natuurlijke selectie, weet je wel. Ow yeah, ik laat me telkens verleiden tot... Maar het is nog altijd zo dat er niet veel andere dingen zijn om over te vertellen.

“Maar allé, Fie, er mag zoveel.” En vind je dat normaal? Die uitspraak? Ik niet. Dus ik ben blij dat ik ging betogen, en ik zal nog gaan. Ik zal ook de grens over gaan, als ik daar zin in heb. Zónder ‘groen certificaat’ of hoe je het ook wil noemen. Ik ben namelijk EU-burger dus ik geniet van vrij verkeer van personen. Punt.

In het slechtste geval worden we teruggestuurd hé. En zijn we wat geld kwijt. Maar geld is ook maar een illusie. Het werd net nog bevestigd bij het indienen van mijn belastingbrief. Het is nog een peulschil, het bedrag dat ik terugtrek. En ik hoor het van nog mensen. Nog niet overtuigd van het feit dat ze ons in de zeik nemen? Ach, het maakt niet uit, het kwaad is geschiedt, na al die tijd. En maar belastinggeld verkwisten, en het intussen “gratis” noemen. Uhu. Dat je dat niet ziet... Exact de reden dat ik niet meer bevriend kan zijn met jou, vrees ik. 

Sinds gisteren zijn die mondvodden in Nederland niet meer nodig. Eindelijk! Hup Holland hup, here we come! Niet dat we al plannen hebben, maar het is fijn te weten dat we de Nederlandse economie weer verder kunnen gaan steunen. Mijn eerstvolgende shoppingtrip zal sowieso bij onze Noorderburen zijn!

Echter, voor de vakantie heb ik nog geen plannen. Chris verjaart morgen. Een jaar geleden had ik een hele verrassingsweek gepland. Doch nu voel ik het niet, blijkbaar. Ik heb wel een soort van lijst aangelegd in een drivedocument, waar ik kan naar terug grijpen wanneer ik effectief weg wil. Het was er het weer niet naar, om een reis te ‘plannen’. Plus, met al die wijzigende “regeltjes” telkens opnieuw...

Wat ik wel al vrij zeker weet, is dat ik ergens wil kamperen op minder dan een uur van hier. Om te gaan dansen en te wandelen in het Grote Netewoud. Hier is nog altijd Antwerpen. Dat leg ik toch even uit, aangezien ik tegenwoordig weer meer naar Rijmenam neig. Voor mijn herstel deze week leek me dat beter. Het is daar rustiger, en alles is op het gelijkvloers. Ik dacht ook van de tuin te kunnen profiteren, maar dat viel wat tegen.

Het is te zeggen. Ik zat vrijdag een hele dag in de tuin, en ik was zowaar verbrand. De zon brak nochtans amper door de wolken. Maar haar stralen waren dus krachtig. Voor de rest werd ik ontzettend geconfronteerd met mezelf. Zo niks doen, het is echt mijn ding niet. Niet dat we dat nog niet wisten. De voorbije 15 maanden maakten het al pijnlijk duidelijk. In ieder geval, ik heb dus deze week vaak niets gedaan: een boek lezen, puzzels invullen, Netflix kijken. Dat was het zowat.

Ah ja, en nagedacht over de vakantie. Maar dat gaf me dus eigenlijk alleen maar stress. Want om eerlijk te zijn, wil ik gewoon deftig op reis. Geen gedoe, gewoon vrij zijn. En niet die vrijheid die “we” blijkbaar herwinnen door ons lichaam aan de farma-industrie te verkopen. Neen, échte vrijheid. Zoals “we” die altijd kenden. 

Goed. Als je het nog niet beu bent....het belangrijkste is gezegd: Geen kindjes voor Fie! [argumentatie: hierboven]

zelf nadenken

 

Wij zijn ook maar dieren. In het diepst van ons zijn, zijn we dieren. Dieren met behoeftes. Dieren met instincten. Dieren die handelen naar hun behoeften en instincten. We zijn wel beter ontwikkeld dan het gemiddelde dier. We hebben een denkvermogen. Maar is dat wel zoveel beter? Ik twijfel er soms aan.

Dat dierlijke instinct, dat diepst van mijn zijn, dát zorgt ervoor dat ik al veertien maanden lang mezelf kwijt ben. Mezelf wegcijfer. Mezelf verstop. Mezelf vertel dat ík het niet waard ben. Daar ben ik me bewust van. Want ik heb hersenen die me dit kunnen vertellen. Maar in de kern gaat het om het dier Fie dat voelt dat dit niet klopt. Mijn behoeftes en instincten schreeuwen dat dit niet klopt.

Amai, qua inleiding kan dit tellen. Het schoot me zowaar net te binnen. Echter, ik kwam schrijven over het volgen van regels zonder na te denken. Want dat vind ik echt een moeilijk gegeven. Neen, ik ging nog niet terrassen. Ik plan het ook niet binnenkort. Het hoeft niet voor mij. Want ik denk zelf na. En ik heb nooit begrepen waarom al die maatregelen nodig zijn. Doch, intussen ben ik dit bestaan (niet dit leven, nee) zo gewoon, dat ik niet naar een terras hoef te hollen om me plots meer vervuld te voelen. Want er zijn nog steeds ontelbaar veel nutteloze regels.

Dus sterker nog: Het stoort me opnieuw mateloos dat mensen die ik al bijna een jaar niet zag, afgelopen zaterdag meteen op een terras kropen. Dat die mensen misschien met mij zouden willen afspreken, op een terras. Maar niet bij mij thuis hoor! En ook niet om te dansen hoor! Zelfs niet in open lucht, dansen. Neen. Ik snap dat niet.

Ik kan hieruit het volgende concluderen:

1. Dat denkvermogen is een vloek, eerder dan een zegen. Want doordat ik het gebruik, word ik erg ongelukkig.

2. Wie weinig vragen heeft bij het hele beleid, gebruikt dat denkvermogen niet. Want het kan niet de bedoeling zijn dat we zo'n ingewikkeld systeem als de hersenen hebben om dan klakkeloos te doen wat iemand anders beslist. 

Dat gezegd zijnde, 't is hier nog niet veel beter. Afgelopen vrijdag dansten we nog eens, met Jens. Tot mijn latinmuziek in vraag werd gesteld. Helaas, op dit moment betekent dat dat je mij bevestigt in mijn negatieve mantra "ik ben het niet waard". Het gaat dan heel diep. Want elke werkdag heb ik een hele dag het gevoel dat ik mezelf niet mag zijn. Ik mag mezelf niet tonen, dus ben ik het niet waard om mezelf te zijn. En dan is het vrijdag en wil ik in mijn eigen huis even mezelf zijn. En Fie dat is latin. Dat is gewoon zo.

Dus ik kroop vrijdagavond in mijn schulp en probeer er nu een beetje uit te komen. Moeizaam. Het ganse weekend bracht ik in de zetel door, in pyjama. Zelfs het vooruitzicht op gaan werken kreeg me er niet bovenop. Ik heb me de voorbije twee dagen ook echt door de werkdag gesleurd. Vanavond gaat het iets beter. Misschien door dat één-op-één-gesprek met een collega, dat overigens niets te maken had met deze hele situatie. Maar misschien was het dat. Ik weet het niet.

Momenteel heb ik dus terug iets meer zin in .... Echter, ik ben op mijn hoede. Ik ga niet meteen plannen beginnen te maken voor het aankomend lang weekend. Want die afzeggen is ook altijd pijnlijk. Dat deed ik afgelopen weekend. Want het ging echt niet. Alleszins zou het kunnen dat we zaterdag naar Ter kamerenbos gaan.  Het is een optie. Ik zie wel weer.

Conclusie: Als jouw instincten, behoeftes, of je gedachten afwijken naar mij...naar latin...naar dans...naar family cups...naar samenzijn...naar knuffels...

Ik ben je vrouw....!

 

brainwashing

 

Ik besef heel goed dat je in deze tijd in twee richtingen gebrainwasht kan worden. Ik weet zelfs dat ik gebrainwasht ben door het "anti-kamp". Of hoe je het ook wil noemen. Nu ja, gebrainwasht. Wie me kent en diegenen die de voorbije 13 maanden gaan teruglezen, zullen ook wel zien dat ik al van in het begin een eigen mening heb. Die mening is niet veranderd. Ze is versterkt, dat zeker. Versterkt door de nieuwsfeiten die niet in de msm verteld worden. Versterkt door eigen opzoekingswerk.

Eigen opzoekingswerk dat me bijvoorbeeld dit weekend leerde dat we vanaf middernacht alle maatregelen beschreven in het MB van 28/10/2020 mogen laten varen. Het heeft lang geduurd, maar het is eindelijk zover! Ik weet dat. Ik weet dat, maar weten de horecaondernemers dat ook? Als ik een eigen horecazaak had nu, ze zou verdorie openen! Alleszins: vanaf vanavond hoeven we niet meer gebukt te leven onder die autoritaire avondklok, die eigenlijk sowieso al niet grondwettelijk is.

Dat gezegd zijnde.... Ik ben ook gebrainwasht. Dag in dag uit word ik geconfronteerd met "de andere zijde". Jawel, intussen heb ik mezelf ingedeeld in 1 van de 2 kampen. Want zo gaat dat, in zo'n zieke maatschappij. In ieder geval, ik word dagelijks geconfronteerd met die andere kant. De mensen die zo bang zijn, of zich alleszins zo uitlaten. De mensen die geloven dat al die maatregelen zinvol zijn. Die mensen die zich blijkbaar weinig tot geen vragen stellen bij het totalitaire regime.

En dat laat z'n sporen na. Zo had ik hier thuis een discussie omdat Chris zijn broer zou bezoeken terwijl diens dochter net getest was. Ze had geen symptomen. Binnen mijn/ons geloof, is er dus niks aan de hand. Maar als je dagelijks uitspraken hoort zoals Ze zouden beter in de hele lagere school mondmaskers verplichten; Ik heb dagelijks het gevoel dat ik voor een vuurpeloton sta (leerkracht secundair dan nog) dan heeft dat een impact. Helaas. Ik ben evenmin ongevoelig voor de brainwashing.

Dus dat weekend bleef ik thuis, en ging Chris tóch naar z'n broer en diens dochters. 't Is niet dat ik Chris nadien meed. Ik had er eigenlijk behoorlijk veel last van. Want ik geloof niet in dat ziek worden 'door' anderen. Ziek worden gebeurt als je dat nodig hebt.
Daar heb ik al discussies over gevoerd hoor! Mensen die familieleden verloren aan kanker, kunnen die uitspraak niet plaatsen. Toegegeven, ik weet niet of het ook voor kanker geldt. Maar zo'n virus, zoals griep en een verkoudheid, daar geldt het alleszins wel voor.
Ziekte komt van binnenuit. Je wordt ziek als je dat nodig hebt. Je wordt ziek wanneer je weerstand te laag is. 

Kanker. Dat loert om de hoek voor mij. Ongetwijfeld. Covid mogelijk ook, eigenlijk. Want ik zorg niet meer voor mezelf. Ik probeerde het nog enigszins. Maar het is voorbij. Sinds twee weken is er iets vreemds bezig in mijn hoofd. Ik wil het niet allemaal op de brainwashing steken, maar het zit er ongetwijfeld voor iets tussen.

Ik ben het niet waard. Dat is de gedachte die alles overheerst. Want als je al 13 maanden alleen maar goed bent om te werken, is dat wat je hoofd misschien wel begint te geloven. Want werken, dat is het enige dat ik mag, dat is het enige dat toegelaten is. En intussen geloof ik het zelf. Ik geloof dat dat het enige is dat nog telt. 

Ik kijk op naar de mensen rondom mij die plezier hebben. Ik kijk op naar de mensen rondom mij die voor zichzelf kunnen zorgen. Blijkbaar hebben zij iets (gedaan) waardoor ze dat verdienen. Maar ik verdien het niet (meer). Ook niet als ik mijn job goed doe. Ook niet als anderen me zeggen dat ik mijn job goed doe. Ook niet als anderen me zeggen dat ik ook recht heb plezier.

Neen, het mag niet. Ook niet wanneer ik een compliment krijg over mijn werk. Want die krijg ik eigenlijk vaak in deze job. Heel fijn, echt waar. Omdat het zo hoort, zeg ik dat. Want ik voel het niet. Complimenten komen niet binnen. Daar begon het allemaal mee. Ik die ontkennend praatte over complimenten en Sieglinde die zei dat ik moest leren om de complimenten te voelen. 

Neen, dat lukt niet. Sterker nog, intussen kwam dus bovendrijven dat ik het niet waard ben. Ik ben het niet waard om plezier te beleven. Ik ben het niet waard om voor mezelf te zorgen. Ik ben het niet waard om zorgeloos door het leven te gaan.Ik ben het niet waard om mezelf te zijn. Ik ben het niet waard om mezelf te tonen. 

Mezelf tonen, het mag niet meer. Mijn hersenen verzinnen een neus, mond, tanden, wangen en een kin bij anderen. Dat beeld klopt nooit. Dus dat is wat anderen ook met mij doen. Niemand vindt me nog mooi. Want dat ben ik niet. Men ziet enkel een gerimpeld voorhoofd en haar dat naar alle kanten steekt. En ogen met gigantische wallen. Wallen van niet moe te zijn. Wallen van verveling. Wallen van te huilen.

En zelfs als ik die stomme vod afzet, ben ik niet mooi meer. Want ik kom nog steeds 1 kilo per maand bij. Jawel, de teller staat op 13 kilo. En jawel, tegen dat deze shit voorbij is, kan je mij met een takel uit ons huis komen halen. De kans is reëel. 

Dat we onszelf zoveel ontzeggen, merken mensen regelmatig op. Ja, dat klopt. Maar dat we onszelf niet zijn als we onszelf die dingen toch toelaten, dát primeert voor ons.

Dus inderdaad, wij gaan nog steeds niet naar de winkel. Wij komen nog steeds niet op plaatsen waar je de boerkawet moet schenden. Nu ja, ik wel natuurlijk. Ik vraag me af of ik het had kunnen tegengaan, dat werken met een mondmasker. Ook dat was deel van het proces denk ik. Het proces van brainwashing of het proces van evolueren naar totalitarisme. Eerst hebben ze mij een tweetal maanden thuis gezet, mij laten afzien, mij laten ervaren dat dat thuiswerken als leerkracht eigenlijk niet kan...om me dan als beloning terug te laten gaan, mét mondmasker... Jawel, het was deel van het proces.

Kinderlijk/Menselijk instinct zei me "gewoon doen, lesgeven is wat je wil doen". Zoiets. En toen zat ik gevangen. Vijf dagen per week mezelf niet mogen zijn. En dan twee dagen bekomen, vooral niet ontspannen, want dat mag niet hé. Vooral rusten, rusten tot vervelens toe.  

Hoe kan ik nog zoveel slapen? Dat vroeg ik aan Sieglinde. Ik kan toch niet meer moe zijn? Ik doe al meer dan een jaar niks! Dat is niet moe, antwoordde ze, dat is verveling. Inderdaad, verveling. Verveling waardoor ik nieuwe verslavingen zoek. Suguru's invullen alsof mijn leven ervan afhangt. Dat is de nieuwst verslaving. Puur tijdverdrijf. Er is niks anders. En de andere dingen, die verdien ik sowieso toch niet.

 

geen kuddedier

 

Snel terug. Razende gedachten. Geen titel. Te veel. Te weinig. Te veel. Chaos. Nood aan. Nood aan zovele dingen. Sociaal wezen. Sociaal sporten. Sociaal bewegen. Sociaal spelen. Sociaal praten. Sociaal van gedachten wisselen. Op aan het geraken. Vrijdagavond. Niks waard. Nood aan vrijdagavond. Maar toch niet. Energie uit werk halen. Maar niet genoeg.

Oké. Stop.

Ik ben dus inderdaad heel snel terug. Zonder titel, voorlopig. Er zijn veel mogelijkheden. Vandaag is het weer pijnlijker dan sommige andere dagen. Ik ben hard aan het werken. En op zich is dat fijn. Het geeft wel wat energie. Maar ik voel ook vermoeidheid. En niks om ook nog op te laden buiten het werk.

Vandaag heb ik er echt last van. Ik snak tegenwoordig zó naar weekend.  Omdat ik zo hard werk. En dan is dat weekend er eindelijk, en val ik in een megagat. Want er is gewoon NIKS. Dus sinds we aan tafel zaten te eten, zit ik te huilen. Ik heb zoveel behoefte aan ongedwongen dansen! Mensen ontmoeten, onbekenden treffen op de dansvloer. Meegenomen worden. Neen. Het enige dat dit weekend me nog brengt, is uitslapen. Het enige "voor mezelf" dat ik doe, is werken.  

Ik heb er deze week weer meer last van. Woensdag mocht ik mijn collega's voor het eerst sinds oktober -? geen idee, ik hou het niet bij, want dat is praktisch onmogelijk- nog eens in het echt zien. Dat gaf op zich veel energie. Wanneer ik 's middags thuiskwam, ben ik meteen beginnen werken, mét plezier. Ik begon zelfs aan iets dat al 2 maanden op mijn te doen lijstje staat. 

Tezelfdertijd vragen zo van die ontmoetingen een erg sterke wil. Want iedereen droeg een mondmasker toen mijn andere collega en ikzelf toekwamen. Hij en ik zijn min of meer dezelfde mening toegedaan, hoewel ik nog feller ben. Wat niet zo vreemd is. In ieder geval, onder de sociale druk had hij 5 minuten later ook een masker op zijn gezicht. Ter info: we ontmoetten elkaar in een park, in open lucht dus. 

Nope, ik ben geen kuddedier. Dus ik heb opnieuw verkondigd dat ik me mezelf niet voel met dat ding op mijn gezicht en dat ik wel afstand zou houden, in die open lucht. Na een half uur droeg niemand nog zo'n ding. Maar toen we koffie gingen halen, zette iedereen het plots terug op. Terwijl we gewoon voor de ingang van de koffiebar stonden. En slechts 2 mensen gingen binnen de koffies halen. Dus ik zie niet in waarom ik mezelf dan zou verstoppen, in open lucht (nota bene).  Ik heb die voormiddag de reacties gevoeld, de gedachten. En toch blijf ik mezelf. Want ik ben geen kuddedier. 

En dan waren er gisteren en vandaag. In élke leraarskamer datzelfde onderwerp. In élke leraarskamer die angst. In élke leraarskamer die overtuiging dat álle leerlingen, ook de allerjongsten, zo'n muilkorf zouden op moeten. In élke leraarskamer het gezeur over hoe leerkrachten toch al een spuit hadden moeten krijgen. In élke leraarskamer komt mijn haar omhoog, draait mijn maag om.

Om nog te zwijgen van de mantra's die ik nodig heb om niet te beginnen hyperventileren tijdens het nemen van een trap. Het voelt echt erg ongezond en onveilig, zo'n trap nemen. Tegen dat ik op een derde verdiep ben, heb ik de stof in mijn mond zitten. Zó hard ben ik aan het inademen. Dat het mondmasker lekker nat is en mijn ademhaling van op 2 meter hoorbaar. CO2-vergiftiging, dat is allemaal zo erg niet hé. Onbestaand zoals de griep waarschijnlijk.

Neen. Dit is niet hoe ik mijn vrijdagavond wil doorbrengen. Ik ben dit kotsbeu.
Jaja, iedereen is het beu. Maar kom dan verdomme in opstand hé!  

city jungle

 

Ik woon en werk in de stad. Op zich is dat fijn. Mijn verplaatsingen doe ik tegenwoordig met de fiets. Dat is merkwaardig te noemen, want ik haat fietsen. Nog steeds, overigens. Maar ik haat het dragen van mondmaskers nog meer (*). Dus besloot ik voor mijn nieuwe job mijn verplaatsingen met de fiets te doen. 

Fietsen in de stad, 't is me wat. Ik kan me ongelooflijk frustreren in andere weggebruikers.  

Zo van die voetgangers die

• zonder te kijken ineens de straat op lopen omdat er een hindernis is. 
• me toch laten voorgaan terwijl ik al bijna stilsta.
• oversteken op een meter van een oversteekplaats.
• klaarblijkelijk nooit leerden om links én rechts te kijken.
• hun kinderen niet aanleren om dichtbij te blijven, doch ze gewoon op de rand van de stoep laten stappen-steppen-fietsen.

Zo van die automobilisten die

• niet door hebben dat er fietsende tegenliggers zijn.
• uit hun auto stappen zonder te kijken of er fietsers zijn.
• uitwijken voor andere weggebruikers maar op dat moment de nóg andere weggebruikers vergeten.
  
• me voorrang geven terwijl ik geen voorrang heb. (Ambetant als je al stilstaat.)
  

 Zo van die fietsers die

• altijd voorrang nemen, ook als ze geen voorrang hebben.
• vinden dat ze ten koste van alles snel moeten rijden omdat ze een batterij hebben.
• door het rood rijden.
• geen plaats laten voor kruisend verkeer aan een verkeerslicht.
• de hele tijd vertragen en versnellen.
• willen uittesten hoe tegenliggende fietsers reageren als ze aan de verkeerde kant van het fietspad rijden.
• elke file voorbij rijden en op die manier anderen en zichzelf in gevaar brengen.
  
• van tussen twee geparkeerde voertuigen vertrekken, zonder te kijken.
  
• een koptelefoon dragen en daardoor missen wat er rondom hen gebeurt. -en zich daar niet bewust van zijn 

 

(*) Mijn mening is natuurlijk duidelijk. Ze verandert ook niet. Ik ben een vrouw van principes en daar ben ik trots op. Ik ben ook een wezen dat nog steeds zelf denkt. In tegenstelling tot vele anderen, die geloven dat wat de media ons vertelt de enige waarheid is. Zelfs wanneer die waarheid al een jaar lang regelmatig wijzigt.

Neen, ik kan niet zwijgen. Ik kan de leugens niet mee verdedigen. Ja, er is een virus. Ja, er kunnen mensen aan sterven. Maar mensen stierven ook aan de griep. Nu niet meer natuurlijk, de griep is zelfs verdwenen. Straf. Een ziekte die al zo lang bestaat, is blijkbaar plots uitgeroeid. Uhu. Zou het kunnen dat iedereen die griep kreeg het voorbije jaar, foutief als "coronazieke" werd geteld?

Men vertelt ons leugens. Al een jaar lang. Men liegt als men zegt dat er een "vaccin" is. De spuiten die momenteel gegeven worden aan de bevolking, zijn geen vaccins. Het is gentherapie. Dat is iets heel anders dan een vaccin. Een vaccin bevat de ziekte zelf. De spuiten die nu gezet worden, niet. Zij bevatten RNA of DNA. Zij trainen je lichaam om hét virus te herkennen. Zo kan je getrainde lichaam (mogelijk) sneller antistoffen aanmaken.

Welnu, ik blijf geloven in ziekte van binnenuit. Ik hoef geen vaccins of valse vaccins. Als ik ziek moet worden, word ik ziek. Dat is een teken dat ik het nodig heb. Ziekte komt niet van buitenaf. Ziekte herinnert ons eraan dat we even moeten afremmen.  En als ik eraan sterf, dan is dat ook zo. Geboren worden biedt ons één zekerheid, namelijk dat we ooit sterven. Die aanvaarding is deel van ons groeiproces.

Echter, dat we alleen sterven, dat we niet meer als sociale, liefhebbende mensen met elkaar mogen omgaan, dat we ons verdriet niet meer mogen delen,...Dát is tégen ons groeiproces. Dat is tegen onze natuur. Ik sprak vandaag nog met een vrouw wiens vader een maand geleden overleed. Ze vertelde hoe bevreemdend het was dat ze hem de laatste dagen van zijn leven terug mocht aanraken. Hoe vind je dat klinken?

Met Elzy ga ik ook in die situatie terecht komen. Enkele weken geleden was ze weer heel slecht. Toen heeft men mij gezegd dat ik erbij zou mogen als ze nóg verder achteruit ging. Die last is heel zwaar en dat draag ik de rest van mijn leven mee. Ik draag de rest van mijn leven mee dat ik er niet voor Elzy kon zijn, omdat het me verboden werd. Dat ik elke verloren dag nooit zal terugkrijgen. Dat zij mijn aanraking pas terug mag voelen wanneer zij mij niet meer kent.

Niet met mij hoor! Ik raakte haar de laatste keer aan op kerstdag. Vanaf deze week mag ik bij haar op de kamer op bezoek. Ik blijf bij mijn standpunt: Ik zál haar aanraken. Ik zal géén mondmasker ophouden. Ik verkies menselijkheid en kwaliteit boven kwantiteit. Als we dan toch aan het vaccineren zijn, waarom blijven we dan zo halsstarrig vasthouden aan de maatregelen?

Werken die "vaccins" dan niet? We weten het nog niet zeker.
Zijn die "vaccins" dan wel getest? Ja hoor, maar natuurlijk niet zo uitgebreid zoals we dat anders doen. 
Is dat ethisch wel verantwoord? Natuurlijk, de Code van Neurenberg is allang vergeten, testen op mensen is deel van het nieuwe normaal.

Ook zoiets. Ga jij je laten vaccineren? Gespreksonderwerp nummer één tegenwoordig. Velen antwoorden bevestigend. Waarom? Omdat ik terug vrij wil zijn. Omdat ik naar concerten wil. Omdat ik terug normaal wil leven. Nooit, NOOIT (!) zegt iemand iets over "gezondheid". Nooit! Dat is plots niet meer van tel. Zolang we maar het gevoel hebben dat we vanalles mogen als we slaafs doen wat ons gevraagd wordt. Zie je de ironie?

Oh ja! Ik kan nog uren doorgaan! Maar ter info: Ik heb me enigszins gesetteld in de situatie. Ik ben wat kalmer geworden. Ik kan zowaar genieten van het anders reizen. Doch, dat betekent niet dat ik mijn principes aan de kant schuif. Dat betekent niet dat ik stop met mijn mening te verkondigen. Dat betekent niet dat ik me neerleg bij deze ondemocratische toestand. Dat betekent niet dat ik niet verlang naar dansen, reizen, op restaurant gaan, cultuurtempels bezoeken, een leven zonder mondmasker en dus zonder pijnlijke oren en met minder hoofdpijn,...

Jawel, ik verlang er nog steeds naar. Ik hunker ernaar. Maar ik heb iets meer rust gevonden. Ik had er een jaar voor nodig. En de rust maakt me ook onrustig. Want ik wil me niet settelen. Ik wil me niet neerleggen bij de situatie. Dus dat doe ik niet. Ik blijf mijn principes uitdragen, mijn mening verkondigen, benoemen dat België een nieuwe Sovjet-Unie wordt.

En gelukkig is er ook dat veilige plekje in mijn hoofd, die veilige gedachte, die veilige uitweg.

 

verjaardagsplannen

 

Jawel, mijn verjaardag komt eraan. Ik heb die van vorig jaar nog niet eens deftig gevierd. Het zal nu ook niet evident worden. Op voorhand had ik nochtans wilde ideeën. Mijn plan was om een huisje te boeken op een afgelegen plaats, en wat mensen uit te nodigen. Echter, ik wilde niet te ver op voorhand boeken, want de absurde regels veranderen constant.

Dus ik wachtte. Ik wachtte, tot het te laat bleek. Nu, ik ga er nog steeds van uit dat we niet ver meer verwijderd zijn van een verbod op het oversteken van onze taal- of provinciegrens. Het totalitarisme woedt stevig, en velen schijnen zich er nog steeds geen vragen bij te stellen. Ze lijken het heel normaal en nodig te vinden dat we zo onmenselijk worden behandeld. 

Het was dus te laat om nog iets te boeken. Alles was weg. Of al het betaalbare toch alleszins. Dus veranderde ik de strategie. We behielden het budget, maar stelden de verwachtingen bij. Uiteindelijk gaan we met ons tweetjes het weekend volgend op mijn verjaardag naar een welnessappartement. Ik ben er niet helemaal van overtuigd, maar het zal dit worden.

Voor de rest slaan we een weekje HelloFresh over, zodat we mensen thuis kunnen ontvangen. Ik trachtte daarnet de week in te plannen, maar het lukt niet. Op dit moment heb ik er eigenlijk echt geen zin in. Telkens één persoon uitnodigen...wat heb ik daar aan? Ik kocht een nieuw partyspel, zoiets speel je in groep hé! Dus ik overweeg om soms twee mensen uit te nodigen. Met alle risico's die daarbij horen...pfff...

Neen, ik kan mij er niet bij neerleggen. Ik wil dat ook niet. Maar ik ben het wel echt beu om over alles zo te moeten nadenken. Wie "verdient" het om óp mijn verjaardag bij mij te zijn? Wat is dat nu voor een gedoe, seg? Het maakt me nog altijd héél kwaad! Daarnaast: Wie wíl bij mij zijn? Want dat valt ook dik tegen.

Vorig weekend kreeg ik een berichtje (jawel, een bericht) waarin een vriendin aankondigde dat ze zwanger is. Zo ver is het gekomen. Zo triestig "leven" we nu. Dat je je zwangerschap niet kan delen met mensen, dat je de trotse aankondiging niet aan je vriendengroep kan doen. Dat klopt toch niet!

Ik was hier niet meer geweest sinds eind vorig jaar. Nu weet je waarom. Er verandert niets. Het wordt mogelijk alleen maar erger. Mijn depressie wordt erger. Mijn gewicht blijft stijgen. Mijn animo is weg. Mijn frustratie groeit, net als mijn.... Sommige dingen zijn niet geschikt voor publicatie.

Gisteren kreeg ik telefoon van het woonzorgcentrum waar Elzy nog steeds opgesloten zit. Vermoedelijk heeft Elzy "een klein attackske" gedaan. Of er een oorzakelijk verband is met het vaccin dat zij kreeg zonder mijn toelating? Dat zullen we mogelijk nooit weten. Ik herhaalde dat ik nog steeds achter mijn beslissing sta van bijna een jaar geleden, namelijk dat ik niet wil dat zij nog in een ziekenhuis wordt opgenomen. Ik herhaalde ook dat ik niet wil dat zij alleen sterft.

's Middags mocht ik terug bellen. Indien haar toestand verslechtert, mag ik bij haar. Dus: Als men vermoedt dat ze werkelijk op sterven ligt, en zij mij mogelijk niet meer herkent, dán mag ik nog even langskomen. Niet te hard over nadenken... Ik heb haar overigens niet meer gezien sinds kerstdag. Ik heb haar nog één keer telefonisch gesproken, de 2de januari. Ze bleef maar herhalen "Kom je dan morgen?". 

Ik kom wel eens de radicale uitspraak tegen dat iedereen die erbij staat en ernaar kijkt, medeplichtig is aan de gevolgen die dit fascisme inhouden. Even radicaal als zeggen dat wie zich er niet bij neerlegt, geen medische zorg meer mag krijgen en andermans dood op zijn geweten heeft Eigenlijk. In ieder geval...er is iets van aan. Mijn leven verkort aanzienlijk. In de filosofie dat mijn sterfdatum al vastligt, is dat mogelijk niet het geval. Doch, mijn filosofie was ook altijd om goed te leven. Te leven. Punt. Niet te overleven. Te bestaan. 

Zó blij dat ik geen kinderen heb! Stiekem, op mijn toppunt van frustratie, lach ik de mensen uit die kinderen hebben. Want ze doen maar mee, en hún kinderen én kleinkinderen zullen de prijs betalen. En die is verdomd hoog. Al dat gooien met belastinggeld, om mensen te sussen. Om nog maar te zwijgen van hoe de zorg écht gaat instorten binnen enkele jaren, door al die mensen die nu ziektes aan het kweken zijn van pure miserie. Jawel. Het kan beter snel gedaan zijn.