Freedom convoy

 

Veel zal je er waarschijnlijk niet van hebben opgepikt, het protest van de vrachtwagenchauffeurs in Canada. Ik vind het alleszins indrukwekkend. Ik heb het intens gevolgd. Goed bezig daar! Nu ja, jammer dat het nodig is, dat wel. Canada vonden we zo'n prachtig land. Het was een mooie reis. Echter, nu tonen landen hun ware gezicht. En dat is geen mooi plaatje.

Landen tonen hun ware gezicht. Het was onderwerp van gesprek afgelopen woensdag. Ik had er nog niet bij stilgestaan. Doch, het klopt. En het maakt dat de keuze van relocatie misschien daarmee verbonden hoort te zijn. Want er valt wel wat te zeggen voor Spanje, maar daar liet de regering de waanzin ook regeren.

Momenteel overwegen we huren. Het zal wat afhangen van hoe de zaken gaan lopen met de groep. Eerste keuze is nog altijd ons te omringen met gelijkgestemden. Maar als dat om één of andere reden niet doorgaat of lang op zich laat wachten, vinden we huren een goede optie. Dan zetten we ons niet vast. Want dat is het hele probleem nu, dat we onszelf vast hebben gezet met al dat vastgoed. Vastgoed blijkt dan toch niet zo goed.

Op nachtelijke uren ben ik blijkbaar wat opener. De nachten zijn hels. Ik slaap heel slecht. Dat maakt dat ik overdag nog minder energie heb dan voorheen. Op dit moment zijn er ook buren in hun tuin aan het feesten. Dat krijg je als je mensen zo lang alles ontzegt. Dan krijg je homeparty's, in plaats van dat mensen gewoon ergens in een dampend kot gaan feesten. We begrijpen het maar al te goed. Echter, voor mijn nachtrust is het niet goed.

Morgen/Straks zouden we opnieuw naar Brussel gaan. Maar als ik weer zo'n slechte nacht heb, ga ik dat niet zien zitten. Ik bekijk alles momenteel van dag tot dag. Helaas is het merendeel van mijn dagen leeg. Plattekes. Ik sta op tegen de middag en ben trots op mezelf als ik simpele dingen als boodschappen online heb gedaan. Nu ja, trots. Dat is een te groot woord. But you get the picture.

Vorige week zijn we voor het eerst in lange tijd aan de finish geraakt. Dat voelde erg goed! Helaas vond de politie het nodig om relschoppers ín het park te drijven waar wij met z'n allen vreedzaam samen waren. Dus werden we alweer bedreigd door waterkanonnen en traangas. Trieste wereld. Ik schaam me stilaan om Belg te zijn.

De Belgen met hun geweldige barometer. Om de mensen perspectief te geven. Yeah right. Kijk naar Denemarken en het Verenigd Koninkrijk: er is geen gevaar meer! Als dat er dan al ooit was. Nee, vanaf nu gaan we ook tijdens griepgolven belachelijke maatregelen nemen. We gaan de mensen blijvend pesten, eigenlijk. 

Ik heb wel meer goede dingen gedaan deze week. Ik heb mijn huurders op twee telefoonnummers berichten gestuurd en gebeld, en op twee mailadressen gemaild. En vano. Geen reactie. Dus ik zal wat energie bij elkaar mogen zoeken om er langs te gaan. Pffff. Want het is mijn bedoeling om mijn appartement te koop te zetten. Maar 't is niet dat ik zomaar kan binnen walsen. Misschien kan ik een aangetekende brief sturen. Hmmm... Neen. Dan moet ik zeker zo'n kutmasker op. Hoewel ik dat bij hen ook wel zal moeten. Bange mensen.

Ik heb ook twee therapieafspraken gemaakt, bij twee verschillende mensen. Ineens op twee paarden wedden, geen extra tijd verliezen. Goed voelen wat me het meest ligt en daarvoor gaan. Financieel zal ik het voelen, maar hopelijk ook mentaal. Ik heb echt wat kracht nodig. En geloof in mezelf.

Mijn collega's zijn ontzettend lief. Ik kreeg al kaartjes, bloemen, videoberichten, telefoontjes, mails,... Maar het komt allemaal niet binnen. Complimenten komen al heel lang niet binnen. Ik ben vooral verbaasd dat zij blijkbaar kwaliteiten zien in mij. Ik ben dus lang nog niet klaar om terug aan het werk te gaan. Ik moet eerst opnieuw in mezelf geloven. Deze job kan ik niet doen als ik niet stevig in mijn schoenen sta.

De job achterlaten voelt momenteel als iets heel moeilijk. Waarschijnlijk omdat mijn collega's me zo steunen en zo in mij geloven. Dan speelt mijn loyaliteit op. Dus op dit moment wil ik daarover weer even niet te veel nadenken. Hoewel ik weet dat ik binnen een half jaar een plan dien te hebben om een inkomen te genereren. Of ook niet. 

In Spanje is het leven een pak goedkoper dan hier. Chris vond een huurhuis voor 200 euro. Dat is eigenlijk bijna niet te vatten. Hoewel onze fantasie soms nog in noordelijke richting gaat. Echter, grijzer weer dan hier kan ik niet aan vrees ik. Ik zit me af te vragen waarom het plots zo stil is. Heeft er iemand geklaagd of de politie gebeld? Wat het ook moge zijn, ik ben niet meer in slaapmodus voorlopig. Weer zo'n rotnacht. 

 

Toen de tv onveilig werd

 

Dat de media het narratief voeden en mee in stand houden, dat is geen geheim. Eén van de redenen dat ik de msm zoveel mogelijk mijd. Ik trek me liever terug met Netflix. Dan kan ik meegaan in één of andere serie en doen alsof de wereld gewoon nog normaal is. Echter, die tijd is stilaan ook voorbij.

Want ondanks Paul Freijters omschreef dat film- en televisiemakers niet meegaan in het narratief, ik heb anders ontdekt. Want de voorbije drie series waar ik naar keek, zat wel degelijk C-shit in. De eerste was een Koreaanse reeks. In die Aziatische series zitten wel vaker mondmaskers. Echter, in Vincenzo werden ze correct gebruikt: mensen droegen ze enkel wanneer ze criminele activiteiten uitvoerden. Doch er waren wel verwijzingen naar quarantaines, positieve testen en contact tracing. Bah.

After life had ook drie afleveringen waarin erover gesproken werd. Erg jammer. Maar het meest spijtige is This is us. Ik vind This is us de beste dramaserie aller tijden. Maar nu weet ik het even niet zo goed. Want het hele vijfde seizoen speelt zich af in C-tijdperk, met alles erop en eraan: tot bevallingen met mondmasker aan toe. 

Dus ik kan alleen maar conluderen: ook de tv is onveilig geworden voor mij. Want via de tv komt het mijn huis binnen. En dat hoort niet. In ons huis maken wij ons hart voor vrijheid. In ons huis geen gezichtsluiers. (Nope, geen typfout!) In ons huis wel fysiek contact. Het heeft me erg onrustig gemaakt. Want ik heb het volledige seizoen klaarstaan, en ik blijf het op zich een heel mooie reeks vinden. Maar hier hebben ze toch wel lelijk de bal mis geslagen mijns inziens.  

Morgen krijg ik waarschijnlijk nog eens het bewijs dat het echt een compleet foute wereld is. We gaan nog eens wandelen voor de vrijheid, in Brussel. Ik maak me geen illusies...de politie zal wel weer de zware middelen inzetten om jong en oud -aanwezig in verbinding en vanuit liefde- naar huis te drijven. 

Nee, ik maak me geen illusies. Ik weet dat demonstreren erg weinig uithaalt. Maar het is het enige uitje dat we nog lijken te kunnen maken. Want op alle andere plaatsen geldt ofwel disQRiminatie, ofwel worden we gediscrimineerd omdat we willen laten zien dat we mens zijn. 

Toegegeven, we zijn te braaf. Vorige week was ik in Noord-Spanje. Net als in Nederland is de realiteit anders dan wat websites van overheden ons willen laten geloven. En we hebben het nooit getest in België, dus we weten het niet. In ieder geval: in Spanje zijn we slechts bij 1 supermarkt en 1 restaurant niet binnen gemogen omdat we geen mondvod droegen. Alle andere plaatsen ging het vlot, en er was evenmin sprake van disQRiminatie.

De Spaanse winterzon deed deugd. In de namiddag gaf de zon warmte en konden we in een T-shirt op een terras zitten. Beetje vitamine D opgedaan dus. Echter, nu is het terug gedaan. Zo'n grijze dagen hier... Alle dagen hetzelfde. Met dat verschil dat zelfs de televisie me niet meer kan meenemen naar ergens anders.

Zelfs schrijven zegt me niks meer. Niks zegt me nog iets. Dansen eigenlijk ook niet. Gewoon wachten, wachten tot de dagen geteld zijn. Zoiets. De homeopathie die ik momenteel drie keer per dag neem ten spijt. Ik geraak er niet uit want ik heb gewoon niks van energie over. In mijn hoofd maak ik wel eens plannen voor "morgen" of "volgende week", maar er is gewoon 0,0 drive om maar iets van die plannen uit te voeren.

De eerste stap nu wordt mijn appartement verkopen. Dat is de makkelijkste stap. Daar hoef ik eigenlijk weinig voor te doen. Buiten zo'n muilkorf op waarschijnlijk, omdat mijn stomme huurders volledig gebrainwasht zijn. Een muilkorf in mijn eigen huis. Bah. Die mondmaskers, dat gaat me echt niet meer. De laatste keer dat ik er 1 droeg, voelde ik me na een uur erg licht in mijn hoofd. Ik voelde me plots heel slecht, fysiek. Pas een kwartier later had ik door hoe het kwam: te weinig zuurstof natuurlijk. Nee, ik wil het echt niet meer. Het heeft me ziek gemaakt en het maakt me zieker.

Het maakt me zieker met de dag. Dat mensen daar blijven in meegaan. Ken je het lijstje van belachelijke maatregelen die we al gevolgd hebben? Weet je hoeveel maatregelen daarvan effectief waren? 1! Jawel, één! Verluchten, namelijk. En in het woonzorgcentrum krijg ik nog altijd onder mijn voeten als ik het raam op kiep zet om te verluchten. Mooi, nu zit Elzy wel gezellig in quarantaine, weeral. Voor het eerst heeft ze ook effectief positief getest. "Maar ze is gewoon wat moe, net zoals iedereen die het nu krijgt.  Verder geen symptomen." Een verkoudheid dus. Jeezes.

Ons geduld is op. We vonden lange tijd dat ieder de vrije keuze heeft. In essentie vinden we dat nog, maar eigenlijk is dat niet zo. We zien het overal rondom ons. 99 % van de mensen laat zich maar om één reden inspuiten en boosteren en wat nog allemaal: om 'vrij' te zijn. Uhu. Het zijn spijtig genoeg díe mensen die het systeem in stand houden. Het is door díe mensen dat we hier nog steeds in zitten. Níet door die enkele wappies zoals wij, want wij mogen toch nergens binnen. Dus wij zijn niet de verspreiders hoor.

Dus men slaagde erin mij te laten geloven dat ik niks waard ben, én men slaagde er ook in mij met een haat naar die andere groep op te zadelen. De aanloop naar de oorlog gaat vlotjes. Terwijl de enige schuldigen eigenlijk de politici en de media zijn, zij die heel het systeem promoten. Maar erin meegaan is echt dom en verandert de toekomst van jóuw kinderen en kleinkinderen. Maar doe maar hoor.

In onze toekomst omringen we ons met mensen die net als ons de individuele vrijheid boven alles stellen, vanuit NAP welteverstaan. Hoe dat er concreet zal uitzien, is nog altijd niet heel duidelijk. Dat er nog veel werk is, dat wel. En dat ik er geen energie voor heb, want ik heb zelfs geen energie om iets leuks te proberen doen; om mijn passies te (her)ontdekken. Tsja. We zullen er wel komen.