af en toe wegzakken

There it is, het herfstgevoel. Dat gevoel dat mooi kan zijn, genietend van de kleuren en een heerlijke warme chocomelk. Maar ook dat gevoel van moeheid, dat gevoel van niet uit je bed willen komen, dat gevoel van enkel in de zetel willen hangen, dat gevoel van 'bah', of zoiets. Het is er, en ik zal weer een tijdje nodig hebben om enkel dat eerste gevoel te voelen.

Ach, elk excuus is een goed excuus, voor wie me kent. Vandaag had ik het erg moeilijk met Saar. Ik zit in de fase waarin ik me afvraag waarom we ook weer een kat wilden. Nee, jullie hoeven me geen antwoord te geven, want ik ken dat zelf. However, ik word moe van dat beest! Eén à twee nachten per week houdt ze ons wakker. Niet fijn, in combinatie met de herfstvermoeidheid. Ze heeft ook al zoveel stukgemaakt :-(, en het stopt niet. Ondertussen staat er steeds minder op onze kasten, en geraakt de dressoir steeds voller binnenin. Ik durf nog amper iets op de kasten of tafels zetten, want alles kan ze gebruiken!

Vandaag begint mijn vakantie. Nu ja, vakantie...op reis gaan dat wordt niets. Nu we Saar hebben, zitten alle reisplannen in de frigo. And I need it so badly...! Mijn plan voor deze namiddag was om een beetje bij te slapen, want ik voel me echt leeg. Echter, Saar liet het me niet toe. Pfff...ik heb eventjes enkel zin om te zeuren en zuchten. zzzzzzzzz

Morgen gaan we naar Bellewaerde, in de regen waarschijnlijk. Alweer zucht...ik heb er écht geen zin in! Maar ja, het ligt al vast sinds maanden! Nochtans, de tickets zijn vandaag pas besteld, ik had nog kunnen weigeren. Doch, mensen gaan ervan uit dat ik meega. Net zoals mensen ervan uitgaan dat wij goed voor Saar zullen zorgen. Het is een gewetenskwestie, maar toch zo zwaar...zzzzzzzzzzzzz

kleine fijne Fie dingen

Er zijn zo van die kleine dingen die Fie maken tot wie ze is. Dingetjes die relatief weinig tijd in beslag nemen, en maken dat mensen denken "ah, typisch Fie". Wel, die prulletjes...they're gone. En ik weet niet wanneer het zover kwam. Liet ik dat stukje van mezelf achter in Honduras, of werd mijn leven plots te druk?

Ik weet dat ik deeltjes van mezelf heb achtergelaten in Honduras. Soms doet dat wel eens pijn, maar anderzijds heb ik ook nieuwe dingen meegebracht, en ook die wil ik niet meer kwijt. Feit is dat die prutskes al lang niet meer tot mijn ikje behoren, dus misschien bleven ze echt aan de andere kant van de wereld.

Feit is anders ook dat ik sinds een jaar een heel andere weg ben ingeslagen. Ik soliciteerde voor een baan in het BuSO, en geef me ten volle in die job. Hierdoor ontstaat het 'excuus' dat ik te weinig tijd heb voor die dingskes. Onterecht, besef ik zo nu en dan, want zoals hierboven reeds gemeld: ze vragen weinig tijd!

Vorige week kreeg ik van een collega een zakje cd's in bruikleen. In het plastiekje zat eveneens een leuk briefje, zoiets klein fijn dat mijn dag goed maakte! En dan weet ik het weer: zo was ik ook! En ergens diep in mij zit het nog wel, de noodzaak om mensen te verrassen met 'miniaturekes' (sorry, ik zoek maar andere woorden voor die kleine dingen!). Echter, het wil er maar niet uit komen :-(.

Nu het herfst wordt en de blaadjes vallen, kan ik me misschien beginnen voorbereiden op het koudste seizoen van het jaar! En misschien kan ik er maar beter mijn voornemen van maken om mensen te verwarmen met die hartverwarmende dingetjes! Hoewel ik natuurlijk een risico neem door dat hier zo zwart op wit neer te schrijven... Laat het me voorlopig houden op "ik denk erover na"... "ik ben ermee bezig" ...

RELAX

Stilaan valt alles wat meer op zijn plooi. Ik blijf nog altijd veel schoolwerk hebben, maar de druk is er al wat meer af. Ik krijg terug meer ademruimte, en dus ook vrije tijd! Deze week heb ik veel plannen! Misschien ervaar ik dan weer een overload, maar dat zijn zorgen voor later. Met schoolwerk heb ik het wel eventjes gehad nu, en ik ben nog steeds niet verdronken, dus alles komt goed :-).

Vanavond komt Mariska op bezoek. Zij heeft ons huisje nog niet gezien, en komt dat straks inspecteren. Ze blijft hier ineens eten, doch ik hou het simpel met een wokgerecht. Of het hier proper en netjes is...? Nee, niet bepaald, maar je kan toch niet elke dag poetsen? Vincent is zo lief geweest vrijdag nog eens alles te kuisen! Echter, we kregen dit weekend bezoek en het regende, waardoor het al terug vuil oogt. Tja, jammer! RELAX hé!

Morgen hoop ik nog eens tot bij Elzy te kunnen gaan, want dat is alweer enkele weekjes geleden. Woensdag dan frietjes bij de bomma, en salsa! Ah ja, en ik heb woensdagnamiddag geen les, woehoew! Donderdag ga ik naar de tweede sessie van de nascholing over autisme, met aansluitend klassenraad op school. Vrijdag heb ik afgesproken met Isabel, ook zij komt het huisje bekijken, hihi. Stiekem wil ik vrijdagavond naar de Lotto Arena, voor een concert van Daddy Yankee (de énige echte), doch ik vind weinig andere fans hier in ons Belgenlandje :-( ...

Zaterdag gaan we bij Jon thuis zijn verjaardag vieren. Vaag ontstond het idee om daarna naar Barclès uit te gaan (uitgaan, wauw!), aangezien dat vorige winter al ging doorgaan. Toen begon het echter te sneeuwen, en stelden we dat wilde plan uit naar...? Zaterdag dus misschien hé! Zondag wordt dan rust/werkdag, op zondag werk ik wel graag voor school eigenlijk. Dan heb ik altijd het gevoel veel tijd te hebben, no idea why.

Goed, ik heb dus veel plannen! Erg blij daarmee ook! Alhoewel ik hier voor mij nog altijd de 'to-do-list' zie liggen, maar toch al wat korter dan drie weken geleden! Ik zie het allemaal zitten! Wat een leuk gevoel! En nog eventjes doorbijten wat het schoolwerk betreft, en binnenkort is het alweer vakantie! Wat kan het leven toch mooi zijn !!! .... RELAXing ....