voilà

 
Mogelijk komt het door de wijn, in combinatie met te weinig eten.  Ik ben het zwijgen beu. Er is te veel stilte rondom mij.  Buiten de muziek die ik zelf opzet, is het stil.  En dat ben ik beu.  Nochtans, hoe meer ik typ, hoe minder zin ik heb om het te vertellen.  Echter, het wordt tijd.  Het wordt tijd dat mijn lieve, trouwe lezers het weten.  Ook al weet ik niet wie die lezers zijn.  Degenen waarvan ik het wel weet, verdienen dit.

Vandaag ging ik shoppen in mijn nieuwe buurt.  Ik had er al weken zin in, en vandaag zette ik de stap.  Zó leuk!  Drie paar nieuwe schoenen :-) joepie!  Dat was trouwens het doel: schoenen.  Naar de andere dingen heb ik niet zo gekeken.  Ik kijk er nu al naar uit om daar te wonen.  Want naast de kledingwinkels die me een Honduras-gevoel geven, zijn er nog andere dingen die handig zullen zijn.  Ik kwam fruitkramen tegen met een bakje aardbeien voor € 1,75 en kersen aan € 4,00 de kilo!  Hoe zalig is dat!

Ja, volgend jaar wordt fantastisch!  Ik blijf erbij!  Het wordt het beste jaar uit mijn leven.  Ik word 30, en dat wordt fantastisch!  Niet geweldig, wél fantastisch!  Want ik heb daarenboven nog eens ontdekt dat ik zal verjaren in de vakantie!  Yes!  Eens ik terug de energie (en het geld) heb, ga ik op zoek naar hoe ik die week onvergetelijk ga maken.  Want dat wil ik, een onvergetelijke verjaardagsweek.

Er is alvast € 200 die ik ga kunnen spenderen in die week.  Tenzij...  Want ja, hoe belachelijk ook, het blijft in mijn hoofd.  Hij blijft in mijn hoofd.  En in mijn gevoel, in mijn hart.  Hij blijft.  Nog wel een tijdje...  Maar ik durf al terug een beetje vooruit kijken.  Naar mijn verjaardag, bijvoorbeeld.  Eerst nog wel een hele zomer overbruggen, en een herfst, en een halve winter.  Maar dan...het wordt fantastisch!

Als je ideeën hebt voor die verjaardag: let me know!  Je bent zeker welkom om mee te zorgen voor een onvergetelijke week!  Mijn voorkeur gaat uit naar iets dat ook dansen inhoudt.  Op dit moment toch.  Want dansen is potverdorie zó belangrijk!  Zonder dans kan ik niet leven.  Dat is de enige zekerheid.  Geen dans, geen leven.  Een dag niet gedanst, een dag niet geleefd.

Ik ben intussen op zoek gegaan naar het gedicht dat ik hier nog wilde posten.  Ik vind het niet direct.  Spijtig.  Echter, ik geef niet direct op.  Ik ben nogal goed in dingen vinden online (helaas, soms), dus ik geef nog niet op.  En anders koop ik mij een smartphone, en kan ik er een foto van nemen.  Dat kan ook.  Een smartphone kopen.  Aangezien ik er nu toch al even over nadenk.

Ach, laat me eerst even rustig aan doen.  Geld, geld, geld.  Zo belachelijk.  Dat dat ooit werd uitgevonden.  Nadat ik de kosten aan mijn auto heb betaald, evenals mijn inboedel, kan ik beginnen nadenken over die luxueuze uitgaven.  Een laptop en/of een smartphone.  Gewoon, omdat ik het wil.  Niet zozeer omdat ik het nodig heb.  Maar ik wil het.  Net als een nieuw fototoestel, dat wil ik ook al lang.  Doch, daar ga ik nog langer mee wachten.  Ik heb er toch geen tijd voor.  Voor een laptop en smartphone heb ik tijd.  Dat zou ik dagelijks gebruiken.  Dus dat gaat voor.

Foto's zou ik ook elke dag kunnen maken.  Echter, ik weet dat ik het niet zou doen.  Niet met een fototoestel.  Vermoedelijk wel met een smartphone.  Dus, eerst de smartphone, hehe.  Amai, ik ben weer zoveel aan het typen.  Het gaat weer zo vlot.  Ik schrik er zelf van.  Om te eindigen:

"Y que te quise demasiado, y que nadie te ha querido como yo.  Así es la vida, de caprichosa, a veces negra, a veces color rosa."

ZALIG LIEDJE!

spontane "JA"

Zo gewoon, zonder nadenken.  Betekent dat dat het gemeend is?  Wel, op dat eigenste moment misschien wel.  Zonder nadenken, gewoon "JA".  Goed, goed.  Positief!  En de momenten dat het geen "ja" kan zijn, negeer ik de vraag gewoon nog steeds.  Slimme manier om ermee om te gaan.  Gisteren ging het bijvoorbeeld veel minder spontaan.  Te veel confrontatie met het verleden.

Te veel vragen over waar ik leerde dansen, waar ik les volgde, waarom ik geen les meer volg, wat er gebeurd is...  En altijd maar zo oppervlakkig mogelijk blijven.  Maar voelen dat men het in mijn ogen ziet.  Dat men mijn ziel ziet.  Dus maar ongemakkelijk wegkijken en glimlachen.  En zo kwam ik de avond nog redelijk leuk door.

De tranen ebben weg.  Tranen voor de zovele dingen.  Ik raak gewend aan een leven met minder tranen.  Hoewel ik zeker nog door moeilijke momenten ga.  Dat zal nog lang zo blijven.  Echter, ik kan al beter plaats maken voor andere dingen.  Ik zet mijn leven weer op de rails.  Alhoewel ik me blijf afvragen hoe het zal zijn.

Zowel eergisteren als gisteren was ik er bang voor.  Ik denk toch dat het angst was.  Stiekem misschien ook een klein verlangen.  Verlangen naar...?  Me kwaad maken?  Met masker en brede glimlach praten?  Geen idee.  Wanneer het moment er is, zal ik het misschien weten.  Doch, ik ben er bang voor.  Om diezelfde reden zal ik waarschijnlijk zondag toch gewoon thuis blijven.  Het doet nochtans pijn.  Want zondag is het enige vaststaande gegeven in mijn leven als vrijgezel.  Het hoort bij mijn single leven.  En ook dat nemen ze me af.  

Tja, ik zou kunnen gaan.  Echter, ik heb geen behoefte om hen te zien.  Echt niet. Gisteren was al genoeg.  Gisteren voelde ik duidelijk de spanning.  Ik was er zelfs zeker van dat er over mij gesproken werd.  Maar ja, ik spreek soms ook.  Soms wordt het mij te veel en spreek ik.  Maar ik herpak me altijd snel.  Zo flink van mij!  Dat ik hem dat plezier doe.  Onvoorstelbaar eigenlijk!

Weet je al iets?  Heel weinig, ik besef het.  Het gaat vooral over dansen, dat had je misschien al door.  En dansen blijf ik doen.  Niet met even veel gevoel, noch met even veel plezier.  Eerder met gemengde gevoelens.  Maar ik blijf dansen.  En ik kan er zeker nog van genieten.  Terug meer zelfs.  Dus ik danste al enkele dagen, en zal nog enkele dagen verder dansen.  Denk ik.  Hoop ik.  Vanavond al zeker!  

En meer hoef ik niet te schrijven, want eigenlijk heb ik geen inspiratie.  Ik kan enkel zeggen dat het beter gaat.  Maar dat gun ik hem niet.  Ik gun het jou niet.  En de briefjes liggen hier (klaar).  En ooit zal je ze ontvangen.  En ooit zal je spijt hebben.  En ooit zal je misschien beseffen.  Maar blijf nu maar bij je zekerheid.  Het is wat je nodig hebt en het komt je zeer goed uit.  Geen karakterke...

Waarom nu?

Tja, waarom?  Omdat ik geloof dat excuses altijd nog mogen, ook wanneer ze schijnbaar te laat komen.  Omdat ik wil blijven geloven in de goedheid van ieder van ons.  Omdat ik niet tegen onrechtvaardigheid kan.  Omdat ook ik eens graag mijn hart lucht.  Omdat het me allemaal even te veel is.

Daarom.

Ja, het is weer even te veel.  Ik crash herhaaldelijk.  Goed zo!  Ook al heb je het gehad.  En vind je dat het tijd is om me te herpakken.  Of om het los te laten.  Wat dan juist?  Wat verwacht je?  Ik verwacht dat ik mijn gevoelens kan uiten.  Dat verwacht ik.  Met alle respect voor jou, maar dat is het enige dat me op dit moment kan helpen.

Oei oei, het komt weer allemaal zo vaag over waarschijnlijk.  Kort gesteld: Ik ben overwerkt zonder te werken.  Dat klinkt fout en dat is niet correct.  En dat is uiteraard niet het enige.  Het is eerder de druppel.  Ik ervaar veel stress door mijn werk, terwijl ik eigenlijk niet zoveel te doen heb.  Het zijn allemaal kleine prulletjes, die blijkbaar veel meer tijd in beslag nemen dan ik aanvankelijk dacht.

En zo geraak ik overwerkt.  Zo doe ik aan nachtwerk.  En neen, het is niet dat ik die dingen te lang liet liggen.  Zo is het deze keer niet.  Nu niet.  Het vraagt gewoon veel tijd, doordat de computer vaak tegenwerkt.  Zó frustrerend is dat!  Gelukkig kan ik deze week weer wat dingen eruit laten, het is een korte werkweek.  Al dansend zal ik verwerken.  Weeral

bollekes

Zo, we zijn weer met z'n allen naar de stembus getrokken.  Met z'n allen, want zo hoort dat in België.  Ik stel me elke keer opnieuw de vraag of men het niet beter gewoon op stemrecht zou houden.  Hoe vaak ik mensen de voorbije maand hoorde zeggen dat ze politiek onbelangrijk vinden.  

De verkiezingen zouden helemaal anders verlopen als gaan stemmen niet verplicht was.  Dat geloof ik echt.  Dan zou je enkel mensen hebben die een bewuste keuze maken. Ik zou zeker gaan.  Want ook al volg ik de actualiteit niet echt, ik vind politiek belangrijk.  Het bepaalt zoveel over ons leven!

Dat probeerde ik mijn leerlingen de afgelopen week mee te geven.  Velen van hen vinden gaan stemmen een noodzakelijk kwaad, of iets saai voor volwassenen.  Geen idee of ik erin geslaagd ben om hen te overtuigen van het belang van elke stem.  Ik heb alleszins mijn best gedaan.

Voor mij persoonlijk is de uitslag verrassend.  Ik had andere verwachtingen.  Ik ben erg benieuwd naar de veranderingen die ons land de komende jaren te wachten staan.  Met een klein bang hartje zal ik toekijken.  Ach, we wonen in een democratie.  De meerderheid heeft beslist, en daar leg ik me bij neer.  

Op dit moment ben ik vermoeid van aan de computer te zitten.  Ik zal nooit beweren dat ik veel ken van computers.  Echter, ik kan me over het algemeen wel behelpen.  Toch zit ik hier nu weer kwaad te worden, te huilen zelfs.  Hatelijk als dat ding niet (meteen) doet wat ik wil!  En ik wil eigenlijk gewoon wat gaan ontspannen, niet nog uren zitten wachten om wat foto's op een plat rond schijfje te branden.  Pfff...doorbijten...

Slapeloosheid in de Koppen

Vandaag keek ik toevallig naar Koppen.  Ik keek naar Koppen omdat ik niets anders vond om naar te kijken.  En ik wilde ook niets anders doen dan in de zetel liggen.  In Koppen ging het over slapeloosheid.  Blijkbaar gebruikt 1 op de 10 Belgen slaapmedicatie.  Wel, ik slaap ook behoorlijk slecht, maar van de pillen blijf ik toch af.

Er kwam een psychologe aan het woord in het programma.  Ze noemde enkele voorwaarden om te kunnen slapen: slaperigheid voelen en rustig zijn.  Daar zit het probleem bij mij.  Ik ben niet rustig.  Ik ben een piekeraar.  En in bed komt dat nog meer tot uiting.  Hoe slaperig ik ook geworden mag zijn voor de televisie, eens in bed verandert er iets.  In een donkere kamer, alleen met mijn gedachten, komt er zoveel tot leven.  En zo eindig ik hier.  Want dan in bed blijven, heeft weinig zin.  Ik frustreer me dan alleen maar verder.

Topic van de dag: kosten!  Het probleem aan mijn auto is eindelijk ontdekt.  Op zich ben ik daar blij om.  En ik wist op voorhand dat het me flink wat geld zou kosten.  Echter, het maakt me kwaad.  Blijkbaar is het probleem ontstaan door fout schakelen.  Eén keer is genoeg.  En die ene keer, ja, daar was ik bij.  En neen, ik reed niet zelf.  Je zou kunnen stellen dat het mijn eigen schuld is.  Ik stelde voor om wat te oefenen op het autorijden.  En daar betaal ik nu een zeer hoge rekening voor.

History repeats.  Daar wees Ilse me vanmorgen op.  De geschiedenis herhaalt zich.  Want blijkbaar komen grote kosten aan een auto (of zelfs het kopen van een nieuwe auto) er vaak na iets anders.  En in mijn geval klopt dat.  Vier jaar geleden bevond ik me ongeveer in dezelfde situatie.  Tja, het kan er nog wel bij.  'Gewoon' nog wat minder spaargeld over.  Voorlopig enkel verder dromen over de Afrika-reis.  Eigenlijk over eender welke reis.

Ik zal het weer wel stellen met een Belgische zomer.  Af en toe een festivalletje meepikken, en verder hard werken.  Hard werken tussen het karton en het krantenpapier.  Dat reizen haal ik ooit wel in.  Doch, voor een wereldburger als mezelf, doet het pijn te weten dat ik nog zo lang dien te wachten.  Maar ja, first things first.  Ik kan niet alles hebben.  Dat kon, maar nu kan het niet (meer).

Zo, slapeloosheid dus.  Geen idee wat ik ga doen nadat ik op "publiceren" heb geklikt.  Er zijn nog vele prullen te regelen, maar ik ben te moe om dingen te doen waarvoor concentratie nodig is.  Moe, dat wel, doch niet slaperig.  Schrijven in mijn boekje blijkt ook nogal vermoeiend, de laatste dagen.  Lezen is leuk, maar soms te leuk.  Ach, ik zie wel.  Gelukkig hoef ik morgen geen les te geven.  Hoewel de dag me enorm zal uitputten, we gaan een dagje naar Walibi.  Alsof ik nog niet genoeg in de rollercoaster heb gezeten dit jaar...

Tja, het zij zo.

Veel praktisch gedoe de laatste tijd.  Vooral de dinsdagen lijken zo druk.  Raar.  Je vraagt je waarschijnlijk af waarover ik het heb.  Om iets minder in het vage te blijven, zal ik enkele dingen benoemen: notaris, bank, e-mailverkeer, surfen, aangetekende brieven, garage, dagelijkse huishoudelijke taken, schoolwerk,...

Flink van mij.  Oké, toegegeven, ik benoem het nog steeds niet helemaal.  Daar ben ik nog niet klaar voor.  Maar het is dus druk.  En tussendoor tracht ik nog wat te voelen ook.  Want dat voelen ligt al even stil.  En het is zó hard nodig.  Ik heb het zó hard nodig!  Gelukkig maak ik weinig ‘leuke’ (ontspannende) plannen.  Daardoor heb ik wat meer tijd om te voelen.

Het gaat al terug iets beter.  Het voelen, hé.  Andere dingen ook, hoor.  Sinds maart gaat het beter.  Maart al.  In maart schreef ik voor het eerst in mijn boekje over ‘twee betere dagen’.  Feit is dat over het algemeen de dagen niet meer volledig slecht zijn.  Het gaat nu eerder om momenten.  En ja, loslaten.  Volop bezig.  Er zijn genoeg mensen die het weten, zien, horen.

Echter, als je me niet al te vaak contacteert, kan het zijn dat je daar een ander beeld over hebt.  Want ja, ik voel nog pijn.  Veel pijn.  Ik mis vele dingen.  Ik mis vele mensen.  “Wat ik ook beslis, ik ga er volledig voor.”  Weet je nog?  Maar niet al die dingen besliste ik.  Ik nam maar twee echte beslissingen.  De andere keuzes werden voor mij gemaakt.  En die maken dat ik sta waar ik nu sta.

Of zit waar ik nu zit.  Of hang waar ik nu hang.  Of huil waar ik nu huil.  Of lach waar ik nu lach. Of dans waar ik nu dans.  Of mijn gal spuw waar ik hem nu spuw.  Dat maken die keuzes die een ander voor mij maakte.  En ik kom er wel.  Alleen met nog meer omwegen.  Zo is dat.  Maar ik kom er.  Con tigo ~ sin ti, con vino, con lagrimas, con rón, con música, con pensar, sin pensar, con sentir, sin sentir, y con rón – de vez en cuando.

kortbondig

De zon schijnt.  Ik zit binnen.  Ik blijf binnen.  Ik ga enkel buiten om te roken.  De zon is heet.  Ik ben dat niet meer gewoon.  Ik heb migraine.  Ik kan weinig verdragen.  Ik pieker te veel.  Ik voel veel chaos.  Er zit pure chaos in mijn hoofd.  Ik wil veel doen.  Ik wil niets doen.  Ik eet veel te weinig.

Dit weekend is niet leuk.  Gisteren was even leuk.  Maar in het algemeen is het geen leuk weekend.  Er is zoveel dat ik kan doen.  Ik doe niets.  Hoewel ik al veel deed.  Ik poetste heel het huis.  Ik werkte redelijk goed voor school.  Maar ik ontspan weinig.  Ik wil alleen maar liggen.  Maar van liggen krijg ik pijn.

Van zitten anders ook.  Van alles krijg ik pijn.  Dit is een saai weekend.  kortbondig gezegd

het komt er aan

Ik typ dit in word, want zelfs de computer is me niet zo goed gezind de laatste tijd.  Neen, dat klinkt te negatief.  Zo bedoel ik het niet.  Echter, omdat ik me vandaag niet goed voel, ben ik even in de fase van ‘alles zit tegen vandaag’.  En eigenlijk is dat goed.  Als ik erover nadenk, is dat goed.  Het is dringend nodig.

Dus typ ik in word.  Maar dan lijkt het alsof het niet voor mijn blog bestemd is.  Hoewel ik dit in het verleden wel vaker deed.  Maar dat is al zo lang geleden.  Echter, zoals ik zei: de computer wil niet mee.  De voorbije twee weken deed ik al vele ‘quickstarts’.  Want de computer loopt vast uit het niets, en aanvaardt geen enkele bewerking meer.  Niets, maar dan ook echt niets.

Echter, daarover ging ik niet schrijven.  Ik kwam vertellen dat het er is.  Het moment om te crashen is er.  Dat denk ik toch.  Stilaan sijpelt alles door.  Sinds dinsdag voel ik het.  Het komt er aan.  Ik schrijf dinsdag, en niet eergisteren.  Want eergisteren lijkt al een eeuwigheid geleden.  Ik leef maar verder.  Zonder nadenken, zonder voelen vooral.  Maar dinsdag kwamen er al enkele traantjes.  Gisteren ook.  Vandaag kreeg ik het masker niet meer opgezet om 17:35.  Daar was het.  Even allerlei dingen eruit laten.

Nog lang niet genoeg.  Want nu zit ik hier weer gevoelloos te typen.  En straks weet ik nog niet wat ik ga doen.  Fysiek schrijven (dat bestaat niet, maar na een half glas wijn is dat de term die ik erop kleef), gewoon hangen en televisie kijken, muziek opzetten die veel in gang zet,...  Ik weet het nog niet.  Alleszins, ik ga niet doen wat ik gepland had: het huishouden. 

Dat huishouden ligt al twee weken stil.  Ik plande bewust erg veel dingen.  Veel te doen, veel weg zijn, alles eraan doen om niet te voelen.  Want dat wilde ik even niet.  Echter, nu voel ik dat ik wil voelen.  Ik voel dat ik eens een dag weinig wil eten.  Ik voel dat ik chips met wijn wil.  Ik voel dat ik de onrust en rust nodig heb.  Ik voel. !!!!

En dan wordt het weer ingewikkeld, chaotisch.  I’m sorry.  Maar zo is het.  Zo voel ik me. 

Ik vraag me af of ik al iets verteld heb.  Heb ik al iets verteld?  Er waren vele dingen die ik wilde komen schrijven.  De voorbije dagen schoot me vanalles te binnen.  Maar nu ik typ, wil ik er niets meer van schrijven.  Niets van die dingen.  Wel andere dingen.  Dingen zoals: .... En dan toch weer niet, blijkbaar.  Ik houd ze voor mijn boekje.

Ja, ik ben gekwetst.  Ja, ik voel pijn.  En ja, ik weet het.  Ik MOET het blijkbaar loslaten, volgens sommigen/velen.  Ik doe dat hoor, echt wel.  Maar als je mij maar af en toe ziet, merk je daar weinig van.  Er zijn er die het weten.  Ik heb al veel losgelaten.  Er is nu meer boosheid.  Maar ook terug meer pijn.  Na de looping is er veel pijn bij gekomen.  Maar ik huil nog weinig.  De boosheid kwam in de plaats.  Hoewel ik nog steeds in mijn auto zou stappen, nog altijd.  Elk moment van de dag, de nacht, de morgend, de middag, de avond.  Cada cada.  Ik zou cada cadita in mijn auto stappen. 

Maar het verstand weet het ondertussen.  Het verstand wint.  Nochtans zou het gevoel nog altijd kunnen winnen.  Het gevoel is sterker.  Mijn gevoel is sterker.  Hij weet dit.  Zelfs zonder hier te komen lezen, denk ik dat hij dat weet.  Ik denk dat.  Misschien is het de ijdele hoop, maar dat geloof ik echt.

In ieder geval, ik probeer wat te voelen.  De voorbije twee weken waren ontzettend vermoeiend.  Maskers dragen, heel leuke dingen meegemaakt, droevige gebeurtenissen, boosheid, slapeloosheid, uitgaan zonder tijd, geen rust vinden, ergenissen,...  En dan belt de gsm terwijl ik dit schrijf.  En is daar weer die hoop.  GDVD!

‘Numero privado’, de provider waarschijnlijk.  Als men zich niet bekend kan maken, hoeft men me niet te spreken.  En anders is er mijn voicemail.  Waar ik wat hoor, maar eigenlijk ook niets.  De provider zal het dus geweest zijn.  Neen, hij belt niet.  En als hij mij ooit nog contacteert, is het om te zeggen dat ik dien te stoppen.  Stoppen met schrijven, stoppen met spreken.  Want ik spreek.

Ik blijf beleefd en netjes.  Ik zeg niet meer dan “Er was een voorval op de oefenavond waardoor ik me niet meer welkom voelde”.  Dat is toch netjes, vind ik.  Want ja, ik kan ook beleefd zijn, weet je nog?  Ik kan dat heus wel.  Maar mijn boosheid (woede eigenlijk) zorgt ervoor dat ik niet gewoon kan zeggen “Ik ben het dansen beu” of dat soort leugen.  Want ik mis het elk moment.  Cada cada.  Cada cadita.  Voortdurend.  De hele tijd.  En ik doe niet mee aan leugens.  Ik ben geen leugenaar.

Ja, sommigen zullen vinden van wel.  Maar nee, dat ben ik niet.  Ik voel me enorm slecht bij liegen.  Liegen is niet aan mij besteed.  Echt niet.  Ook al denk je iets anders.  Ik heb niet gelogen.  Ik sprak de waarheid.  Wat je ook mag denken.  Liegen doe ik niet.  Liegen is onrechtvaardig, en ik haat onrechtvaardigheid.  Dat kan ik niet plaatsen.

Amai, dit gaat vlot.  Het is wel zwaar om te lezen, waarschijnlijk.  Dat besef ik.  Om wat luchtiger te eindigen, want het wordt tijd om mezelf naar een ander niveau te tillen (wat dat ook mag betekenen): de wedstrijd!  Ik wacht nog steeds.  Nog steeds en vano.  Ik wacht op vele dingen en vano.  En nog luchtiger: zaterdagavond ga ik een geweldige (fuck, daar heb je dat woord weer) comedy-avond tegemoet!  Yes!  Dat wordt top!

te extraño

Je zou denken dat het wat afneemt, maar niets is minder waar.  Het gemis wordt groter.  De voorbije twee weken bleef het maar groeien.  Hoe minder ik weet, hoe meer het groeit.  Maar weten zou me waarschijnlijk nog een slechter gevoel bezorgen, dus blijf ik onwetend.  Ik blijf mezelf verbieden op zoek te gaan.

Natuurlijk gaat het beter.  Dat kan ik toegeven.  Het gaat beter.  Maar het is niet weg.  Het blijft een feit dat ik ja zou zeggen.  Nog steeds.  Hoe kwaad ik ook ben.  Ik zou ja zeggen.  En dat is niet leuk.  Er is weer even niets anders dat me bezig houdt.  Echter, ik wil er niet te veel over schrijven.  Toch hier niet.  Want ik schrijf veel, in het boekje dat ik altijd bij me draag.  Het staat vol brieven.  En ooit bezorg ik ze.

Dit weekend vloog om.  De nachten passeerden en toen was het dag.  Zowel vrijdag- als zaterdagnacht kwam er wat los.  Niet voldoende, omdat ik het masker terug opzette.  Maar meer dan de twee weken die vooraf gingen.  Dus dat is goed.  Het is goed dat er wat los komt.  Hoe pijnlijk ook.

Op dit moment wil er ook wat uit komen.  Daarom dat ik kom schrijven.  Ik wil het masker niet laten vallen.  Ik heb nog veel werk.  Echter, ik kan me er niet op concentreren.  We zijn weer daar...  Ik kan alleen maar denken.  Piekeren.  Missen.  Vooral missen.  Elk moment opnieuw beleven.  Want dat gebeurt nog steeds.  Cada cada, het blijft.

In ieder geval, het weekend deed me goed.  De week die komt wordt vermoeiend.  Sowieso had ik al veel plannen gemaakt, elke dag wel iets.  Daarbij komt dat ik de voorbije twee nachten weer een slaaptekort opbouwde.  Dus de week wordt lang en vermoeiend.  Ik leg de wekker best weer ver weg.

Maar het was dus leuk.  Niet fantastisch, maar leuk.  Het bood wat afleiding, en de mogelijkheid om er even onderdoor te gaan.  Fie de panda.  Het was echt nodig.  I know, dit is nogal een saaie entry.  Ik voel me ook saai op dit moment.  Dan krijg je dit.  Ik heb nog een leuk gedicht dat ik hier binnenkort eens zal komen posten.  Sommigen zullen er weer foute ideeën bij ontwikkelen, maar dat is dan maar zo.  Het is een mooi gedicht.  Het komt nog wel.

gekke week

Vorige week was de gekste week van dit jaar.  Zo wil ik niet nog meer weken, hoewel de deze er al begint op te lijken.  Maar nee, één element minder deze week, dat scheelt al.  Zou ik toch kunnen denken.  Nope, weer geen structuur, weer vaagheid, want dat is wat ik wil in deze entry.  Ik wil niet te veel prijs geven.

Want een blog is publiek. Het lijkt misschien niet altijd zo, maar ik besef dat maar al te goed.  En mijn blog was lange tijd iets voor een beperkt groepje aanhangers.  Maar ik word wat minder 'voorzichtig', en steeds meer mensen lijken te weten dat ik dit heb.  En sommigen gun ik het niet.  I'm sorry.  Ik bedoel dit niet persoonlijk, ook al lijkt dat nu even zo.  Eigenlijk gun ik alleen de K...T...K.N het niet.  En ik blijf beleefd, want ik kan ook beleefd zijn.

Neen, serieus.  Vorige week was zó raar.  Zo vol emotie, zonder emotie.  Er gebeurden vele dingen.  Héél leuke dingen, en erg droevige dingen.  En dat allemaal op één week.  Eén week waar ik zo naartoe had geleefd.  Want in die week had ik 'verlof', weet je nog?  Niet veel van gemerkt eigenlijk.  Hoewel, ik heb geen spijt. Echt niet!  Laat dat duidelijk zijn!

Echter, ik ben wel even hervallen in oude gewoontes.  De gewoonte om niet te voelen.  Om alles weg te cijferen.  Om voortdurend een masker te dragen.  Om te doen alsof het gevoel er niet is.  Neen, dat is niet juist.  Ik doe eigenlijk niet alsof.  Ik voel het gewoon niet.  Maar dat komt doordat ik er de tijd niet wil voor nemen.  Net zoals....pfff....

(Wie vult aan?  Nee, nee, ik stel geen vragen meer aan jullie, start geen wedstrijden meer.  En vano, hé)

En de wijn doet potverdorie wonderen.  De wijn en bachata.  Wonderen.  Goed!  Alles eruit voor morgen!  ALLES, aub!  Alles, aub, hogere macht die er is maar geen naam heeft.  Hogere macht, aub!  En ja, ik schrijf leuk.  Echt, dat vind ik zelf ook.  Jij hoeft dat niet te vinden.  Maar ik heb daarnet nog maar eens terug gelezen, want alles passeert mij zonder dat ik het besef.  En als ik dan kom terug lezen, kan ik het deels opnieuw beleven.  En dat is goed.  Want ik beleef weinig (tot niets).  Dus dat is goed.  Alles is goed.

En omdat ik zo goed schrijf, ga ik vannacht ook nog schrijven.  Op commando.  Het wordt moeilijk (mijn favoriete woord als ik niet weet hoe het te omschrijven).  Het is gevaarlijk.  Want in mijn woorden ben ik als in mijn dans: eerlijk.  En de waarheid kwetst.  Kwetsen is niet goed, ik weet dat.  Maar jullie vragen me om te schrijven, dus kan je je eraan verwachten.  Denk ik dan.  Ik zie nog wel.  Ik zie wel wat er op het blad verschijnt.

Klink ik negatief?  Kan zijn.  Klink ik gevoelloos?  Of juist vol gevoel?

(nogmaals: ik wacht op een antwoord op een vorige vraag, hierop hoef je niet te antwoorden)

Ik kan het nog!  Of beter: wij kunnen het nog!  Want alleen had ik het niet gekund.  Echt niet.  Dus, bedankt!  Bedankt voor al deze emoties (die ik nog niet voel, maar dat komt wel)!  Bedankt om mee te denken en te doen!  Bedankt, echt!  Want even had ik het gevoel dat ik er terug stond.  En dat was onbetaalbaar (iemands woorden over heel dit gebeuren).

Of ik er effectief terug sta?  Daarover durf ik geen uitspraken doen.  Dit was erg kortstondig, maar zó intensief!  En ik voelde het, ook al voel ik niets.  Ja, het is gek.  Maar het was een gekke week hé ;-) en deze week is ook wat gek.  Ik kan het niet uitleggen.  Over gevoelens schrijven/praten, blijft een moeilijk (haha) item voor mij.

Zo, zo heb ik alles verteld dat ik wilde vertellen, voor nu.  Alles en niets.  Sommigen zullen het begrijpen, anderen zullen al afgehaakt hebben.  Nog anderen hebben ondertussen hoofdpijn van alle onduidelijkheden.  "Bel me, schrijf me"...  als je meer wil weten!  Ik sta er voor open, toch wel!  Maar hier blijf ik even vaag.  Omdat ik het sommigen niet gun.  Dat komt nog wel.  Maar vandaag niet.  Vandaag gun ik het je niet.  Jou....