La vida cotidiana en O Busto

 

Eerste te maken keuze: Zit ik met mijn gezicht richting het melkglazen raam of richting de houtkachel? Geen reflectie in het scherm, daar valt veel voor te zeggen. Maar dansende vlammen zijn natuurlijk ook leuk om je blik in te verliezen tijdens het typen. Voorlopig kies ik voor de eerste optie. Ik kan me nog altijd omdraaien.

Inderdaad, we zijn verhuisd. Vrijdagavond kwam Soraya vertellen dat de dakwerken nog niet helemaal afgerond zijn, maar dat ze een andere woning ging klaarmaken voor ons. Omdat we vrijdagavond plannen hadden in Pobra, stemden we in met “mañana por la mañana”. Een Belg zou bij zo’n afspraak denken: Morgen opstaan rond 8 uur en ingepakt zijn rond 9 uur, zodat we kunnen verhuizen. Een Belg die de Spaanse tijden al wat kent, bedenkt zich dat we waarschijnlijk tussen 12 en 13 uur zullen verhuizen. Helaas werd het zelfs na 14 uur, waardoor onze lunch wel erg laat kwam zaterdag.

Zaterdag was geen leuke dag. Een dag van veel wachten. Maar het was het waard! We hebben nu wél daglicht in de leefruimte. Het huis heeft ook ruimte voor meer gasten, dus de vaatwasser is van normale grootte. Gedaan met dat ding twee keer per dag te laten draaien! En de houtkachel aansteken en laten branden, is stukken makkelijker dan de cocina de leña. In ons vorige huisje gaven we het zelfs op de laatste twee dagen. Aangezien het vuur heel vaak terug uitging. Charmant, zo’n houtgestookte keuken, maar dus niet zo praktisch.

We hebben weer veel gefantaseerd de voorbije week. Bijvoorbeeld over in O Busto huren op lange termijn. Daarnet keek ik nog eens online naar de twee appartementen. De benedenverdieping heeft een houtkachel. Het appartement boven heeft een cocina de leña. Dus voor de lange termijn zouden we waarschijnlijk liever beneden zitten…? Geen idee, we hebben de appartementen nooit gezien langs binnen. Het tweede heeft wel prachtige zichten, dat is zeker. Nog voordelen van boven wonen: je hoort de regen op het dak, je hoort geen bovenburen. Nadeel: bij een storm heb je misschien geen dak meer. Hehe. Dromen, dromen…

Ons verhaal in Penadexo blijft wachten, wachten… Vrijdag gingen we naar Avenida met Angel. Hij is één van de huidige eigenaars van onder meer ons perceeltje. Voor we deze vakantie begonnen, dachten we dat er nog maar één stapje nodig was, namelijk een goedkeuring van een rechter om het deel van Angels broer te verkopen. Echter, nu werd er gesproken over nonkels, tantes, neven en nichten, het kadaster, terreinen die inbegrepen zijn en terreinen die niet verkocht kunnen worden,… We hebben er geen goed oog in.

Te weten dat het doel van deze trip oorspronkelijk was om ander vastgoed aan te kopen. Omdat we het wachten beu zijn en we gewoon voet aan grond willen in Penadexo. Plan B/C, hé…met al die obscure plannen van Ursula… Doch, toen we een maand geleden hoorden dat de bewindvoerder getekend had, dachten we even dat we zelf wel konden gaan tekenen in april. Uhu… In ieder geval lieten we het plan van ander vastgoed opnieuw varen. En nu zijn we weer in twijfel.

Perceel 95 is goedkoop en klein.  De ruïne is slechts 15m². Wij willen er niet in wonen, we willen er een sanitaire ruimte van maken: douche, toilet en klein keukenblokje. Buiten willen we een caravan of iets dergelijks zetten. Of op termijn een kant-en-klaar huis. Dromen, fantasieën… Alle andere mogelijk te kopen ruïnes zijn groot. Groot met ontzettend veel werk. Met nog 4 woningen in eigendom in België, met allemaal nog werk aan, lijkt me dat geen goed plan. Maar we willen voet aan grond…keuzes, keuzes! Zoals de keuze van waar te zitten tijdens het typen. Ik heb me intussen toch maar omgedraaid. Zo mooi die vlammen! Ik zal er seffens nog eens een blokje bijdoen, se.

Dieren, dieren, dieren! Qua dieren is dit al onze beste trip naar Galicia, denk ik. De teller voor hertjes (reeën eigenlijk) staat op zeven! Met de coolste spotting vrijdagavond. We reden terug de berg op vanuit Pobra, aan een relatief lage snelheid. Want het had stevig geregend en de weg zat vol gelukkige padden. Chris wilde er geen plat rijden. Tussen de exit naar Penadexo en die naar Pradelas, zagen we plots glinsterende oogjes. Ik heb tijdens de ritten altijd mijn gsm al in de hand, klaar om de camera app te openen. Mijn oude, trage gsm had er wat tijd voor nodig, maar het is toch gelukt om de twee springende hertjes te filmen! Met als achtergrondmuziek ‘Meet her at the love parade’. Dat is vanaf nu ons hertenliedje, hihi.

Donderdag onweerde het rondom ons. De lucht kleurde mooi roze ’s avonds en je zag de regen naar beneden vallen in de verte. Ik ging buiten foto’s maken van de lucht, en plots zag ik een vos op de weide waar overdag de koeien zitten. Tegen dat ik had ingezoomd om hem te fotograferen, was ie natuurlijk al weg. Even later bedacht ik me dat hij misschien al op mijn andere foto’s stond. En ja hoor! Als je het weet, zie je hem!

Mijn spiksplinternieuwe wildcamera heeft ook al verschillende nachten op verschillende plaatsen gehangen. Eerst twee nachten beneden aan “onze” rivier. Die rivier onderaan ons perceel zit ’s zomers ondergronds, maar nu stroomt ie wel goed. De camera spotte er één keer een marter, of iets soortgelijks. Net zoals vorig jaar toen de geleende camera op perceel 94 hing. Op die plaats hing hij de volgende twee nachten. Er staat een dier op, maar we denken dat het mogelijk Titofe is, de kat van Penadexo. Straks wanneer Chris wakker is, neem ik de kabel om de beelden op groter scherm te bekijken.

Afgelopen nacht richtte ik de camera op de koeienweide hier in O Busto. Zelfs als er dan vals positieven zouden zijn met koeien, kan dat nog leuk zijn. Want de kalfjes zijn zo cute! Maar er is helaas geen beweging gedetecteerd gedurende de ganse nacht. Waar ik hem nu nog ga hangen, weet ik niet. Het zou goed zijn om op zoek te gaan naar wildpaadjes, een echte verkenner te zijn (of toch te doen alsof). Maar ik weet het nog niet. Ik zie wel. Misschien gewoon nog een avond aan de wei hier. Vanaf donderdag zijn we hier niet meer alleen, dus tot dan kan het.

Het is goed dat we hier eens twee weekjes in O Busto zijn. Nu hebben we een goed beeld van wat hier kan en kunnen we toekomstig bezoek met een gerust hart deze plek aanbevelen. De wind en de iets lagere temperatuur vind ik een nadeel, maar in de zomer is dat misschien juist goed. Alleszins is de kortste wandelroute naar Penadexo drie kilometer, een half uur. Dus dat is goed te doen. En in Penadexo is er altijd wel iemand die je terug naar boven wil rijden, als je geen zin meer hebt in de benenwagen (een veelgebruikt woord door onze Nederlandse vrienden).

Gisteren kwam Manolo tonen waar het water zal toekomen in ons dorp. Niet waar we dachten, want blijkbaar gaan ze het oude watersysteem opnieuw in werking stellen. Onze buurman uit Pradelas gelooft dat de werken nog voor de zomer zullen plaatsvinden. Fingers crossed! Want in Penadexo zaten ze deze week al zonder water, dus dat zou een droge zomer worden…

Plannen deze week: Vandaag wil ik met Chris naar Ourense. Die stad ligt op een uur rijden van hier en we zijn er nog nooit geweest. Waarschijnlijk omdat ze er geen Tesla laders hebben. Maar nu we op onze verblijfplaats laden, vormt dat geen probleem. Morgen wil ik opnieuw naar Ourense, jawel, om naar de aguas termales te gaan. Chris wil niet mee, dus ik nodigde Yani uit. Aanvankelijk was ze erg enthousiast, maar even later begon ze zich schuldig te voelen over Marnix lang alleen laten met de kinderen. Dus het plan is nog altijd niet helemaal duidelijk, maar ik denk dat we met twee auto’s rijden zodat Marnix slechts twee uren voor de kinderen hoeft te zorgen. Gisterenavond kwam John ook toe, een Brit die interesse heeft in ons dorp. Misschien wil hij ook mee, we zien wel.

Chris kijkt uit naar een dagje traden, denk ik. Eigenlijk wilde hij vandaag werken, hij was al blij dat ik met Yani een dagtrip ging maken. Maar uiteindelijk heeft hij toch toegestemd om met mij mee te gaan. Ik denk dat ik geen zin heb om alleen te gaan, hoewel… Ik zie straks wel. Alles is hier op het gemakske, leve de Spaanse tijd. De tijd zonder klok, de gevoelstijd.

Al is die gevoelstijd soms dom. “Zullen we na de lunch eens naar Monforte gaan en wat rondhangen in de stad?” Een fout die we al voor de derde keer (of zo) maken. Want na de lunch is de siesta, en de stad is dan gewoon dood. Dan maar even naar de supermarkt om de tijd te doden… Ik heb wel kunnen doen wat ik wilde in Monforte: ik ben nu lid van de bibliotheek van Galicia en ik weet dat liquids kopen voor mijn e-sigaret niet evident is. Want blijkbaar gebruiken de Spanjaarden vooral wegwerpsigaretten. Jammer, want de prijs is, net zoals bij vele producten, een pak aantrekkelijker dan bij ons. Als in: meer dan de helft minder.

Nu dus twee dagen naar Ourense. Woensdag is onbeslist, al proberen we elke dag minstens een wandeling(etje) te maken. Donderdagavond komt Frank eten, al valt dat samen met een klein feestje bij Marnix. Want Marnix wilde dat vrijdag doen, doch ik wil geen herhaling van O Incio drie jaar geleden. Toen we mee gingen feesten in de bar onder ons appartement en ik een kater had op de terugrit. Dat is geen optie eigenlijk.

Dus hoe donderdag eruit ziet, is me nog onduidelijk. En ik hou niet van onduidelijkheid. Samen dineren op Spaanse tijd, dat is na 21 uur. Echter, als we nadien ook nog naar Pendexo rijden, lijkt dat me laat. Maar hoe ziet Frank dat? Ik wil ook niet de autistische Belg zijn die twintig vragen stelt om iets af te spreken. Dus ik probeer het los te laten, go with the flow, maar dat is toch moeilijk.

Het weer is ook minder goed. Echt erg vinden we dat niet. Als we hier ooit willen komen wonen, hoort dat erbij. Galicia is prachtig groen, net omdat het regelmatig regent. Al is de shock van de zomerse dagen vorige week naar nat en grijs wel groot. Wij willen alle dagen wandelen, dus gingen we eergisteren in de gietende regen een toertje stappen. We liepen slechts drie kilometer en deden daar anderhalf uur over. Want door de koeienweides waden vraagt tijd. Onze kleren en schoenen waren doorweekt. Daarom wandelden we gisteren naar Pendexo via de lange weg, via het asfalt. Want mijn wandelschoenen stonden nog te drogen, dus droeg ik mijn loopschoenen.

Ik voel dat ik wil afronden, maar ik voel ook dat ik nog niet alles vertelde. We zijn stiekem toch een beetje jaloers op Jan. Hij kocht de stal van Hendrik-Jan en Marnix over en begon een drietal weken aan de verbouwing. Wat schiet dat op! Hij is één ruimte, samen met zijn zoon, aan het inrichten tot tijdelijke woonruimte. Dat wordt een studio van een 25 m². In de eigenlijke woonruimte heeft hij een Kaapverdiër al enkele dagen laten werken aan de muren: dicht metsen met beton. We zijn benieuwd naar hoe het er tegen de zomer zal uitzien!

Jan heeft de banden met Nederland zo goed als doorgeknipt. Hij zit in een echtscheiding. Zijn huis wordt verkocht, hij kiest vol voor Penadexo. Hij is gestopt met werken en dus helemaal vrij. Waar wij de hele tijd jojoën tussen een caravan, een cabaña, een grotere ruïne, het huis in Berchem verkopen, het huis in Rijmenam verkopen, in Diepenbeek gaan wonen,… En wat met mijn werk? Voorlopig is mijn idee dat ik op deze school blijf werken als het kan. Wat een extra jaar Antwerpen zou betekenen. Tezelfdertijd zie ik een jaar een appartement huren in O Busto ook wel zitten. Een echt sabbatjaar, niet zo’n jaar om te bekomen en uit een depressie te raken. Ach ja, de jojo blijft gaan. Op een dag wordt het wel duidelijk!

Yendo a nuestra montaña

Zaterdag rond 14 uur vertrokken we richting onzen berg. Al was de eindbestemming deze keer niet ons dorp, maar reden we twee dorpen verder. Het is ’s nachts nog te koud om te kamperen, dus boekten we een verblijf in O Busto. De auto berekende dat we met onze volle batterij tot net voorbij Parijs zouden geraken, een rit van vier uren.

Ik begon te rijden. Parijs geeft me altijd stress op voorhand, maar eigenlijk valt dat heus mee. Ik ben Antwerpen gewoon hé. Echter, de auto had misrekend, want we hadden natuurlijk wat bagage mee. En wie weet hoe de wind staat, dat heeft ook een effect natuurlijk. Dus kwamen er enkele herberekeningen, en plots zouden we gaan laden ín Parijs. Nee, dank je. Dus kozen we voor Senlis, dat wordt al wat een gewoonte op weg naar Spanje.

De auto heeft een nieuwe instelling: je kan aangeven met hoeveel procent batterij je op je bestemming wil toekomen. Zeer handig, want we weten dat we ongeveer 10% nodig hebben om van Pobra de berg op te rijden. Doch, wij stelden 30% in, en dan wilde de auto ons bij elke lader laten toekomen met die 30%. Dat betekent meer stoppen, dat doen we niet hoor! Dus zetten we de instelling op 5%, tot bij de laatste Supercharger.

Chris reed verder vanuit Senlis. “Heb je dat gezien? Er stond een hertje in de berm.” Ik had het niet gezien, maar antwoordde “leuk”. “Ho, leuk…”, was Chris zijn reactie. Neen, eigenlijk niet leuk. Gevaarlijk. Toen was het middernacht en waren we twee laadstations verder. Ik nam het stuur opnieuw over. Wat was het rustig! Dat is het in de zomer ook, maar nu was het nog kalmer.

Ik reed de hele nacht, tot 9 uur ongeveer. Bij het laatste laadpunt in Frankrijk, nam ik een uitgebreide pauze. Ik at nog een boterham met omelet en yoghurt met fruit, vezels, zaden en pitten. Want ik had honger. Of was ik vermoeid? In ieder geval, slapen in een voertuig kan ik niet, dus ik rijd de nacht. En de nacht rijden, blijft een goede beslissing!

Het enige nadeel van in het donker rijden, is dat je niet kan genieten van de natuur. Ik weet dat we een heel lang stuk door het groen rijden in Frankrijk, maar daar zien we niks van natuurlijk. Nog iets dat onze auto heeft, zijn grootlichten die automatisch werken. Hij detecteert ander verkeer en schijnt op zo’n manier dat anderen geen last hebben van ons licht. Behalve de tegenliggende vrachtwagenchauffeurs, naar mijn gevoel. Ik ben er toch een twintigtal gekruist die flashten naar mij. En nee, het was niet om aan voorbijstekende auto’s te laten weten dat ze er voorbij waren. Want er waren geen andere auto’s op die momenten. Vervelend, want de grootlichten uitzetten is eigenlijk geen optie. Dan wordt het rijden wel erg vermoeiend. (Luxepaarden die we zijn.)

Wat de auto dan weer niet automatisch aanzet, zijn mistlichten. Zonde en licht gevaarlijk. In Baskenland was het vrij mistig op sommige plaatsen. Er stond ook op een bord boven de weg dat je je mistlichten moest aandoen. Maar op die bochtige autosnelweg is dat niet simpel met een auto waarbij elke bediening via het grote scherm gaat.

Jawel, ik heb Baskenland voor het eerst gereden. Toegegeven, in bijna ideale omstandigheden. Bijna ideaal, want toen het even licht begon te regenen, konden noch ik noch de auto nog goed zien waar te rijden. Door het uitgesmeerde kerkhof op onze voorruit. En dan begint de auto luid te piepen omdat ie niet meer voor mij wil sturen. Irritant. En om van te verschieten, eigenlijk.

Maar verder waren de omstandigheden ideaal. Vorige zomer reed Chris Baskenland, toen was het drukker. En dan word je makkelijker verrast door traag verkeer op de eerste rijstrook. Want ondanks de maximumsnelheid 120 km/u is en sneller naar mijn gevoel ook niet gaat, zijn er mensen die sneller rijden. Doch, die waren er niet op een zaterdagnacht in april. Dus wanneer ik in de verte een vrachtwagen zag, ging ik al op de tweede rijstrook rijden. Chill….!

Het aanbreken van de dag kwam niets te vroeg. Ik was het rijden in het donker beu. De zon kwam achter ons op, ik genoot van de mooie kleuren in de zijspiegels. Intussen waren we al in Castilla y León, het saaiste deel van de rit. Saai omdat je daar op de hoogvlaktes bent. Alles is plat en er zijn geen bossen. Maar er zijn wel hertjes! Ik spotte er vijf in totaal. En ook twee konijnen.

Daglicht, dat betekent dringend de voorruit poetsen. Dus we stopten bij een tankstation. Komt een vrouw op ons afgelopen om ons te bedienen. “Solo vamos a limpiar el vidrio, es un coche eléctrico”. Dat had een grappig verborgen camera filmpje kunnen worden! We dronken er een koffietje, ik zondigde door het aangeboden stukje cake erbij te eten. En we kochten eitjes, die we bij aankomst konden klaarmaken. Aangezien op zondag alles dicht is en we ons voorziene eten voor onderweg al allemaal verorberd hadden.

Rond de middag kwamen we toe op onze bestemming. Daar wachtte ons een onaangename verrassing: door een windhoos twee weken geleden, vloog een stuk van een dak weg. Net van het gebouw waarin wij zouden verblijven. Dus in plaats van een appartement met prachtige uitzichten, verblijven we nu in een huisje dat we omdoopten tot “de grot”. In de leefruimte heb je niet door of het dag of nacht is, zo donker. En bovendien is de verlichting zó artificieel: een heel koude, witte kleur.

Na een nacht niet slapen, kan ik zoiets moeilijk aan. Ik heb verschillende keren gehuild de voorbije dagen. Want ik heb daglicht nodig. Gelukkig is het voorlopig mooi weer. Dus ik ga zoveel mogelijk naar buiten. Ook nu zit ik buiten met mijn laptop. Echter, koken is binnen in onze grot te doen. Ik heb het wel laten weten aan Soraya, de uitbaatster. Als de dakwerken tijdig klaar zijn, kunnen we in het weekend mogelijk verhuizen naar het appartement. Ik kijk er tegenop om alles terug in te pakken, maar met het vooruitzicht op slechter weer, lijkt verhuizen toch een slimme optie.

Meestal laad ik niet heel mijn koffer uit. Deze keer deed ik dat wel, omdat we ook veel voedingsmiddelen mee hadden. En die zaten in mijn koffer. Dus nam ik drie kasten in het huisje in gebruik. Maar kom, als we nog een week wel naar buiten kunnen kijken, is dat veel waard!

De eerste dag vond ik O Busto maar niks. Er is hier meer wind dan in Penadexo. Dat merkte ik eergisteren, toen ik in mijn jeansbroek wegsmolt in ons dorp. En aan deze kant van de berg zijn er bosbranden geweest, waardoor alles nogal droog en kaal is. Gisteren wandelden we naar de top van de berg, en dat was vier uren in de zon. Bijgevolg zie ik goed rood nu, en durf ik vandaag niet in de zon komen. Beetje jammer, want vanaf overmorgen halveert de temperatuur…

De rust, de rust! Natuurgeluiden, verder niks. Koebellen, ja. Want hier wonen koeien en enkelen dragen een bel. Er zijn ook kalveren, zo schattig om die bezig te zien! De gastenverblijven zijn hier van alle gemakken voorzien: een kleine vaatwasser, een grote koelkast en drie lades diepvriezer. Handig wanneer de supermarkt op 40 minuten rijden is. In de zomer moeten we het stellen met onze koelkast in de auto en extra koeltassen. Maar dat werkt niet zo goed. Nu hebben we voor meer dan een week eten gekocht, waaronder vier soorten diepvriesgroenten. Echt handig!

Ik ga stilaan afronden. De zon schuift op, en de laptop staat intussen in de zon. Ik wilde eigenlijk over de rit hiernaartoe schrijven, missie volbracht! Al zat het beter in mijn hoofd dan dat het intussen uit mijn vingers kwam. Dat gebeurt als je voorrang geeft aan gaan wandelen, boek lezen, vrienden bezoeken, huishoudelijke taken,…
¡Hasta la próxima!