Ik ben in ziekteverlof....

Ik kom net thuis van een avondje rueda.  Het was al van in juni geleden dat ik nog eens rueda danste met de vaste groep.  Iedereen ging er natuurlijk van uit dat ik vrijdag aan een schooljaar begin, maar dat is niet zo.  Het viel me op hoe weinig mensen durfden door vragen.  Bij de woorden "ik ben in ziekteverlof" zag ik mensen spontaan achteruit deinzen, niet wetend wat te zeggen.  Vooral omdat ik er niet ziek uit zie.  De enige vrouw met wie ik er langer over door praatte, zei me dat ook letterlijk: "Je ziet dat niet aan jou."

Het is inderdaad lastig om ziek te zijn zonder dat ik me ziek voel.  Doch, ik voel ook dat ik niet gezond ben.  En als ik niet gezond ben, betekent dat dat ik ziek ben.  Toch?  Niet gezond is evenmin correct.  Ik heb gewoon geen energie, ik voel me vrij vlak.  En ik erger me nog steeds aan het straatlawaai bij me thuis.

Ik ben hier vanavond, heel alleen.  Chris is terug naar Saartje, want zij en ik wonen nu tijdelijk bij hem.  Maar omdat ik morgen ook verschillende afspraken heb hier in Antwerpen, slaap ik toch hier.  Vrijdag gaat Chaja haar verjaardag vieren, en kom ik misschien weer hier slapen.  Als ik al mee weg ga, that is.  Want zij vroeg het me net nog, maar het voelt allemaal zo dubbel.  'Leuke' dingen doen terwijl ik in ziekteverlof ben, het lijkt niet te kloppen.  Alhoewel het de sleutel tot mijn genezing is, waarschijnlijk. 

Morgen heb ik een afspraak bij de sociale dienst van zna Sint-Elisabeth.  Ik heb geregeld dat Elzy mee aanwezig kan zijn bij het gesprek.  Want afgelopen weekend heb ik Elzy uitgelegd waar ze momenteel staat en wat haar opties nog zijn.  Zij kon het natuurlijk moeilijk plaatsen en begreep niet waarom niemand van het ziekenhuis haar die uitleg gaf.  Ik deel die mening, dus heb ik ervoor gezorgd dat ze morgen de uitleg opnieuw krijgt.

Het valt uiteraard af te wachten of Elzy een helder moment heeft.  Toen ik zaterdag toekwam in het ziekenhuis was dat het geval, maar achteraf bleek dat ze toch weinig had opgeslagen van onze babbel.  Want ze vroeg tot drie keer toe waarover ik wilde dat ze zou nadenken.

Morgen is alleszins de dag dat het ziekenhuis uitsluitsel wil over wie de bewindvoering op zich zal nemen.  En ook al ben ik van mening dat het misschien niet zo goed is voor mij, toch denk ik dat ik het zal doen.  Tenzij Elzy morgen vol overtuiging zegt dat ze dat niet wil.  En dan nog.  Mogelijk wil ze dat dan niet omdat ze schrik heeft 'dat ik haar in een rusthuis steek', maar een advocaat zal dat eveneens doen.  Doch, dat begrijpt ze nog niet, vrees ik.  In ieder geval, Chris maakte de interessante bedenking dat een advocaat mij mogelijk  regelmatig contacteert met vragen.  En als dat het geval zou zijn, kan ik het al beter zelf doen.  Toch?

Toch, toch...?  Ja, ik ben een enorme twijfelaar geworden.  Ik kan geen beslissingen nemen.  Dat is een heel lastig iets, als je dient te beslissen waar je gaat verblijven in je ziekteverlof.  Want ik word verondersteld nu te plannen waar ik ga zijn, en dat is nu net niet wat ik nodig heb.  Plannen lukt even niet.  Dus ja, ik ben nog steeds van zin om Athina te gaan bezoeken in Tenerife, maar ik denk ook nog steeds om dat ín de kerstvakantie te doen.  Nu, in mijn ziekteverlof?  Los van het feit dat ik dat raar zou vinden, is dat ook iets dat ik dien te plannen.  En dat lukt dus niet, zoals hiervoor genoteerd.

Ik gooi tegenwoordig meerdere muntjes per dag op, om een keuze te maken.  Wat doe ik aan?  muntje gooien . Welke schoenen? muntje . Wat zal ik eten? muntje . Lucas z'n naam is ook zo gekozen, daar is dus niks mis mee.  Alleen dat ik het dus heel vaak nodig heb momenteel.  Dat is zo niet Fie, eigenlijk.  Fie weet altijd heel goed wat ze wil.  Op dit moment wil Fie alleen maar beter worden.

Fie en Chris zijn ook nog steeds op huizenjacht.  Wat we al ontdekten: het is niet evident om binnen budget te blijven.  We hebben nogal veel eisen en niet zo'n gek hoog budget.  De bankier zei ons dat we tot 20 000 euro boven ons budget konden zoeken.  Vraagprijzen, je weet wel.  Echter, vandaag hebben we voor de tweede keer een woning bezocht, boven ons budget, die volgens ons met een correcte vraagprijs te koop stond.  Dan is 't wel ambetant; zeker als die woning je écht wat lijkt.  Ai ai ai...

Oké, middernacht: de rokende, babbelende buren zijn naar binnen.  Dan kan ik ook aan mijn nachtrust beginnen denken.  Duimen dat het wat lukt om goed te slapen.  Ik voel me anders wel moe, want ik hield enkel een powernap deze namiddag.  Chris lag naast me en toen hij een filmpje begon te kijken, schrok ik wakker van het geluid.  Het deed me anders goed, dat hele kortstondige slaapje.  Ik ben dat niet gewoon.  Meestal slaap ik overdag een tweetal uren.  Soite, een kort dutje en gedanst vanavond...ik heb m'n nachtrust verdiend!  Aan al mijn collega's in het onderwijs: Fijne laatste vakantiedag en geniet van de hectische start!  Ik denk aan jullie!

mixed signals

Oké, dinsdag besloot ik een afspraak te maken bij mijn huisdokter.  Spijtig genoeg bleek hij met vakantie heel deze week.  Afspraak bijgevolg gemaakt op maandag; morgen dus.  Intussen mezelf stilaan neerleggend bij het idee om niet te starten.  Ook trachten te begrijpen dat ik wel ziek ben.  Dat is een erg moeilijke.  Veel mensen in mijn omgeving zeggen me dat ik zeker een reden heb om niet te gaan werken.  Doch, zelf vind ik nog altijd dat ik niet echt ziek ben en dat ik toch ook wel sommige dingen kan doen en dat ik dus ook maar kan gaan werken.

Het is niet waar, hoor.  Het is niet waar.  Ik ben zo makkelijk uit balans, en ik loop zo verward rond.  Gisteren probeerde ik nog eens weg te gaan: de Cubaanse Feesten, een jaarlijks terugkerende klassieker.  Ik heb gehuild.  Ik heb onvoldoende kunnen genieten.  Ik voelde het niet.  Ik was alleen maar aan het piekeren.  Net zoals afgelopen nacht.

Piekeren?  Ja, want vrijdag ontving ik plots van verschillende collega's berichten.  De uurrooster was er.  En uiteraard ga ik dan een kijkje nemen.  En eigenlijk, eigenlijk ben ik behoorlijk tevreden.  Ik heb het gevoel dat ik naar waarde geschat word.  Ik heb het gevoel dat ik gekregen heb waar ik zo hard voor werkte.  En dan zou ik dat niet met beide handen grijpen?  Dan zou ik het risico nemen dat allemaal terug kwijt te raken?  Dat is toch compleet belachelijk...!?!?  Pfff...

Eén ding kan beter in die uurrooster: Net als vorig jaar zou ik 3 springuren over houden, als enige van mijn team.  Dat vind ik niet kunnen.  Ik vind het wederom raar dat daar is over gezien.  Ik heb al mogelijke wissels bedacht, maar dan dien ik wel te gaan werken hé.  Ik kan toch geen wissel voorstellen om dan niet op te dagen.  Pfff....

Zie je, ik ben niet ziek.  Ik ben niet ziek want ik kan nadenken over het werk.  Anderzijds denk ik er zoveel over na, dat ik al meteen terug ziek word precies.  Daarbij komt dat een collega me vertelde dat heel mijn zomervakantie zou tellen als ziekteverlof als ik niet start.  Nu heb ik dat opgezocht, en dat is niet wat ik begrijp uit de omzendbrief.  Echter, het heeft me alweer meer verward.  Ik heb gisterenavond heel de avond gedacht dat ik mijn afspraak morgen zou afzeggen.  Ik deed het nog niet.  Ik weet het allemaal niet eigenlijk.

En misschien loopt het allemaal zo'n vaart niet.  Misschien behoud ik wat ik kreeg en vinden ze een goede interim om dat op te vangen.  Misschien denk ik te veel na.  Waarschijnlijk.  Doch, misschien gebeurt het omgekeerde.  Misschien gebeurt datgene waar ik zo bang voor ben.  Of misschien kan ik toch starten.

Ik denk dat dan soms: misschien kan ik gewoon starten, en dan word ik later ziek.  Maar dat is echt niet de oplossing.  Tegen welke kost zou dat zijn?  Ga ik niet langer ziek blijven als ik het nog verder op de spits drijf?  Ik huil echt op de meest gekke momenten, hoor.  Ik heb het niet echt meer in de hand.  Ik denk dat dat ook goed is.  Maar het is vervelend.  Dan sta je daar in een woning als potentiële kopers, en krijg ik plots de tranen in de ogen.  Neen, ik zie me hier niet wonen en ik zou er om wenen.  Dat is toch wel lastig.

Ja, het gaat hier even allemaal om mij.  En nochtans zijn er nog dingen die mijn aandacht opeisen, maar ik kan die aandacht niet schenken.  Want Elzy is nog steeds in een Antwerps ziekenhuis.  Ik was twee weken geleden bij de sociale dienst en kreeg daar een heel scenario geschetst.  Elzy zal onder bewind gesteld worden.  En daar zat ik dan, heel alleen want Myriam was ziek en vond het niet nodig om de afspraak te verplaatsen zodat zij er ook kon bij zijn.  En nadien belde ik Myriam, maar zij leek niet helemaal te begrijpen wat ik uitlegde.  Dus ik heb nog steeds niet terug contact genomen met de dame van de sociale dienst, en de tijd dringt.

Ergens heb ik zoiets van 'als Elzy had gewild dat ik dit deed, dan had ze dat maar moeten regelen'.  Maar ik weet ook heel goed dat zij gewoon te bang is voor de dood en het proces dat daaraan voorafgaat.  Ik weet dat ik al jaren doe wat een bewindvoerder doet, namelijk al het financiële opvolgen en in orde houden.  Doch, ik doe dat niet binnen een wettelijk kader.  En nu nog een volmacht in orde brengen, kan blijkbaar niet.  Want de artsen in het ziekenhuis zouden sowieso tegen de bankier zeggen dat Elzy niet meer wilsbekwaam is en dus haar handtekening niet rechtsgeldig.  Wat een gedoe.

Ik ben ziek.  Ik heb mijn eigen zorgen.  Het lijkt me geen goed idee om dit op mij te nemen, nu.  Echter, ook dit brengt me in de war.  Want het is iets dat ik kan.  Ik kan dat.  Ja...ik kan veel hé...tot ik niets meer kan.  Alles is zó logisch, maar ook zó moeilijk om aan toe te geven.  Dat is het gewoon.

heel eerlijk

Binnen twee weekjes ben ik weer terug aan het werk.  Dat is toch de bedoeling.  Maar als ik heel eerlijk ben, gaat dat niet lukken.  Ik ben mezelf hier al weken mentaal op aan het voorbereiden.  Ik kom stilaan op het punt dat ik het onder ogen dien te zien.  Ik ben niet klaar om terug te gaan.  Dit is echt heel moeilijk, want ik werk echt wel graag.  En ik kan me absoluut niet voorstellen wat ik zou doen als ik niet werk.  Ik kan me niet voorstellen hoelang dit nog gaat duren en hoe ik eruit zal geraken.

En ik ben bang voor de reacties.  Want ja, ik ging naar drie festivals.  Dus: als je naar festivals kan gaan, kan je toch ook werken?  Tja.  Als ik kijk naar wat ik deze zomer deed in vergelijking met andere jaren, heb ik echt weinig gedaan.  Ik heb veel gehuild.  Ik heb veel gerust.  Ik heb veel gepiekerd en ik heb veel wakker gelegen.  

Ik heb ook met mensen gesproken.  Er zijn mensen die me telkens herhalen dat ik de signalen niet langer mag negeren.  Ze hebben ongetwijfeld gelijk, hoe hard dat ook is.  Nee, ik weet niet hoe dit opgelost gaat geraken.  Ik weet niet hoe lang dit nog zal duren.  Ik geloof wel dat ik het zal voelen als het voorbij is.  Want nu kan ik niet blij zijn om de leuke dingen die anderen meemaken, ik kan niet genieten van zaken waarvan ik normaal wel zou genieten.  Het gaat gewoonweg niet.

Dus ik ben heel bang.  Bang voor de reacties, maar ook bang omdat ik niet weet wat dit inhoudt.  Ik weet niet hoe ik hieruit ga komen en ik kan niet tegen onwetendheid.  Ik weet wel dat ik voortdurend bezig ben met het dilemma of ik terug zou gaan werken, en dat dient te stoppen.  Ik ben er echt door geobsedeerd.  Want ik zou niet liever doen dan vol energie en goesting elke dag naar Mechelen te gaan, maar dat gaat me geen goed doen.  Ik zal alle energie daaraan spenderen en verder wegzakken.  Dat is geen goed idee.  Dat weet ik intussen.

En ja, de reacties.  Als je op huizenjacht kan gaan, dan kan je toch ook gaan werken?  Ja, Chris en ik zijn intensief op huizenjacht.  Dus de kans bestaat dat we komend schooljaar zullen verhuizen.  Dat kan.  En natuurlijk vraagt dat ook veel energie van mij.  En als ik een slecht moment heb, interesseert heel die huizenjacht me niet.  Als Chris me dan een woning voorstelt, breek ik ze af.  Ik heb trouwens echt wel al een klik nodig bij de foto's en omschrijving.  Hij niet.

Ik weet niet waarom ik dat hier allemaal kom vertellen.  Ik heb deze namiddag therapie, en ik wil daar wat op voorbereid zijn denk ik.  Nu al wat huilen, zodat het straks wat minder (of niet) is.  Ik heb op de camping van Antilliaanse Feesten mijn huiswerk voor de sessie van vandaag gemaakt: een sprookje schrijven.  Jep, ik heb het halvelings in het belachelijke getrokken.  Toch denk ik dat de therapeute er wel wat mee zal kunnen.  Dat kan ze meestal.  Fie de rebel.


Naar goede gewoonte ga ik de leiding nemen.  Ik wil eerst uitgesproken hebben dat terug gaan geen goed idee is.  Ik wil bevraagd hebben of ze een 'goede' huisarts kent hier in Antwerpen.  Ik wil dat ze me steunt in deze beslissing en me niet te veel aanpraat, dat is voor later.  En daarna mag ze mijn sprookje lezen.  Ik weet niet of ik het wil voorlezen.  Ik denk dat ik er dan te veel extra dingen zou bij vertellen.  Ik heb het trouwens zelf ook nog niet na gelezen.  Ik weet dat het korter is dan gepland, omdat ik het schrijven al beu was en niet zo goed ben in al dat fantaseren.  

Goed, ik ga afsluiten.  Ik snap dat je misschien bezorgd bent of beter nieuws verwachtte.  't Is allemaal niet zo erg hoor.  Niet vergeten dat ik net maanden ben gaan werken terwijl ik ziek was!  Waarschijnlijk voel ik me daardoor nog altijd zo slecht.  Veel blijven rusten en af en toe trachten te genieten, en dan komt dat wel goed!

anti-winterdip

Jawel, ik denk nu al aan de winter.  Niet erg mindful, al dat vooruit denken.  Tja, mindfulness is dan ook m'n ding niet.  Dus kijk ik vooruit, omdat ik wat bang ben voor de toekomst.  Ja ja, vooruit denken maakt misschien/waarschijnlijk onnodig bang.  Se, het is nu zo.  Soy quien soy, dat weet je al.

De eerste maand vakantie zit erop.  Ik heb al heel fijne momenten beleefd, maar ik voel ook dat ik nog altijd snel uit balans word gebracht.  Ik kan nog steeds drie dagen huilend in pyjama doorbrengen.  Ik ben nog steeds moe, ook als ik vele uren in mijn bed doorbreng en siësta's hou.

Er is een mogelijke verklaring gevonden in mijn bloed.  Ik heb blijkbaar klierkoorts gehad.  Wanneer, dat kon de arts niet zeggen.  Wel dat ik het zeker heb gehad, en dat ik er mogelijk nog moe door ben.  Het zou wel heel veel zaken kunnen verklaren.  Want als ik effectief ziek was afgelopen schooljaar, en maar bleef doorwerken, is het niet zo gek dat ik daar depressief van werd.  Echter, aangezien men niet weet wanneer ik het had, durf ik nu ook niet alles daarmee verklaren.

In ieder geval, ik voel me nog altijd niet terug top.  In mijn hoofd zit veel dat ik wil doen, maar lichamelijk lukt het vaak niet.  Ik probeer te blijven rusten, want ik wil in september uitgerust kunnen beginnen.  Hoewel ik steeds meer schrik krijg dat dat niet gaat lukken.  Ik heb momenteel bijvoorbeeld een zware verkoudheid, die me al een week veel binnen houdt.  Nee, ik geloof niet dat ik terug in orde zal zijn in september.  Doch, ik geloof evenmin dat ik zal thuis blijven van mijn werk.

Omdat ik het gevoel heb dat ik van een winterdip in een depressie terecht kwam, dewelke nog niet voorbij is, en de dagen alweer korter worden, heb ik besloten dat ik de volgende winterdip de kop wil indrukken.  Ik weet niet of het alles zal oplossen, maar we hebben een reisje geboekt voor in de herfstvakantie.  We gaan naar Madeira, waar het volgens internet goed overwinteren is.

Ik kijk er nog niet erg naar uit, eigenlijk.  Zo erg vind ik dat.  't Is de waarheid.  Ik ben met zoveel bezig en er lijkt zo weinig te veranderen en het lukt me maar niet.  Soite, genoeg gezaagd, hé.  Het zal wel goed doen om even weg te zijn wanneer het hier al koud en grauw is (misschien, vorig jaar heb ik in de herfstvakantie op een terras gegeten in de Ardennen).  Of het zal gewoon goed doen om even weg te zijn.