vacaciones en la mitad

Jups, de vakantie is al in de helft! Wat gaat dat toch altijd snel. Mijn plannen om te werken voor school, daar is nog niet veel van in huis gekomen. Het doet zo goed, die rust! Ondertussen zit mijn oppasbeurt er ook bijna op, morgen komen papa en Asia terug van Polen. Vandaag wordt dus poetsdag...!

Vorige week maandag gingen we de compromis tekenen, en nu hebben we ook meteen een deadline voor de lening. Voor 21 januari dienen we een deal te hebben met een bank, of de koop gaat niet door. Dan verliezen we ook meteen ons voorschot, dus we zullen er maar van uit gaan dat alles op tijd in orde komt!

We vierden kerst met Vincent zijn familie, en openden naar traditie met zijn allen vele pakjes. Vincent kreeg ongetwijfeld het origineelste: een wenskaart met een uitnodiging voor een avondje cinema; én de mysterieuze tip in mijn agenda de rest van zijn geschenk te zoeken. Zaterdagavond gingen we "De Helaasheid der Dingen" zien, op 23 april zullen we naar Wim Helsen gaan, in de Capitole te Gent. Ik had geen inspiratie voor een kerstgeschenk...

Gisteren bezochten we drie (jawel, 3!) meubelwinkels, om ideetjes op te doen. Zaterdag waren we namelijk gaan opmeten, maar al snel bleek dat we dus nog wel eens terug zullen moeten. We vonden een eetkamer naar onze zin, weliswaar viel ze duur uit. Dure smaak wij tweeën, dat was al langer geweten... Voor een salon ziet het er problematisch uit. Wat een smalle salonruimte hebben we gemeten! Dus, we willen nog eens terug, om te kijken of het het salon anders in te delen valt dan nu het geval is. A ver, a ver... Spannend allemaal, toch!?!

Vanmiddag opnieuw naar BKCP, de bank die ons binnenkort heel geluk kan/zal maken! Daarna ga ik met Lily op stap, wat bijtetteren, altijd fijn! Maar eerst dus aan het kuisen gaan, want al die sneeuw- en dooiverschijnselen hebben hun sporen in dit huis duidelijk achtergelaten! Tot later, op een moment dat ik hopelijk even veel inspiratie heb als nu! Feliz Navidad ~ Prospero Año

vakantie!

Na 6 stressvolle weken, met de climax de laatste twee, is het dan zover: kerstvakantie! Uiteraard zal ik tijdens deze periode ook werken, maar toch minder hard. Hoewel ik voor twee vakanties wil werken, want de volgende verlof gaan we naar NY! Tot nu toe in ieder geval, rust! Ik ben gewoon wat aan het ontspannen...het doet me goed!

Ik merk dat dat bloggen me niet meer zo ligt, wel jammer. Het blijft erg oppervlakkig. Ach, so be it. De laatste tijd blijken meer mensen mijn blog terug op te zoeken, men laat zelfs berichten achter! Spijtig wel dat het vaak anoniem gebeurt. Op dit moment bevind ik me weer bij mijn papa, aangezien Asia en hij kerstmis in Polen doorbrengen. Gezellig housesitten.

Vanavond gaan we de compromis voor ons huisje tekenen! Allemaal heel spannnd, want de lening hebben we nog altijd niet rond. Ik reken erop dat sommige lezers mee duimen dat alles goed uitdraait! Als het voor de rest van de dag niet meer sneeuwt, geraken we normaal gezien wel op tijd.

Het was wat, die sneeuw! Gezellig, met een winterbbq donderdagavond en een kerstmarkt vrijdag; maar zo koud! Gisteren ging ik in de Louis werken, dus een fotowandeling kon ik nog niet maken. Ik ga proberen dat vandaag nog te doen, als het er nog wat deftig uitziet alleszins! Anyway, laat me maar weten wanneer we iets doen, er is een beetje meer tijd nu! Tot gauw!

Fie is in rust :-)

"Fie is in rust" schreef Hilde in een e-mail naar mij. Gelijk heeft ze! En dat stilstaan niet hetzelfde is als niet groeien, dat heeft ze ook correct! Ik ben wat in rust. Hilde, dat is mijn dans'lerares'. Een supermadam, met fijne lessen. En toch ga ik tegenwoordig nog heel weinig bewegen op donderdagavond. Hilde omschreef het terzelfdertijd als een stukje Fie dat in Honduras gebleven is, en daarin heeft ze waarschijnlijk ook voor een stuk gelijk. Maar dat hoeft niets slecht te zijn, het feit dat ik nu wat minder (uit de) dans (haal). Het is een deel van het geheel, van het proces.

In het algemeen voel ik me eigenlijk al een pak rustiger dan twee weken geleden. Nadat een collega me deed beseffen dat ik wat te 'veel' nodig had (ik weet niet goed hoe het al typend uit te leggen), besefte ik het zelf ook ineens. Ik besloot het die week wat rustiger aan te doen, en mezelf niet druk te maken in de toekomst (werk voor school dat niet NU hoeft af te zijn). Dat heeft ervoor gezorgd dat ik een zalige kalmte heb ervaren, waardoor ik nu een beter evenwicht gevonden heb tussen werken en ontspannen.

Groot nieuws ook nog in dit bericht: Vincent en ik gaan een huis kopen! 't Is te zeggen, dat wisten jullie natuurlijk al ;-), maar we hebben een huis gevonden! Vorige week maandag gingen we het bezichtigen, en we hadden meteen allebei zo'n "wauw-gevoel". We maakten diezelfde avond een nieuwe afspraak, om samen met Rudy nog eens te gaan kijken. Dat was afgelopen vrijdag, en die avond deden we een bod. Zaterdagmiddag lieten de eigenaars ons weten dat ze ons graag als de nieuwe eigenaars zouden zien! SUPER!

Het is allemaal vrij snel beslist, maar een goed gevoel kan je best maar volgen vinden we! Nu is de 'onderhandeltocht' bij de banken begonnen, want we zouden graag een dossier indienen binnen een tweetal weken. De compromis gaan we hopelijk deze week nog tekenen. We gaan ervan uit tegen volgende zomer in ons eigen huisje te wonen! Ik kijk er al naar uit!

enkele weken verder

Het is alweer even geleden dat ik hier nog eens iets achterliet. Ik schrik er wel van hoeveel mensen mijn blog nog volgen eigenlijk. Ondertussen hebben Vincent en ik besloten op zoek te gaan naar een woning. We willen graag een huisje kopen ergens in/rond Mechelen, omdat dat voor ons beiden beter is praktisch gezien. Ik werk in die stad, hij op Brussels Airport, dus dichter bij onze werkplaats dan. Ik heb mezelf ook altijd wel in Mechelen 'zien wonen'. Aangename stad, met een mooie vooruitgang t.o.v. enkele jaren geleden. Een beetje zoals Lier eigenlijk :-).

Over mijn baan heb ik nog steeds twijfels. Het is allemaal zo veel! Elke dag werken, en het houdt maar niet op! Daarbij komt dat ik van sommige collega's het gevoel heb dat ze me niet echt moeten, terwijl ik hen wel nodig heb. Ik ben vorige week én vandaag twee keer 'op mijn plaats gezet' door één en dezelfde collega, en ben er niet goed van.

Ik begrijp dat het voor hen niet makkelijk is nieuwe collega's steeds te moeten helpen, maar dat neemt niet weg dat zo'n reactie pijnlijk is. En dan twijfel ik dus weer... Ach, het zal overal wel altijd iets zijn hé. Het stoppen met roken, dat is ondertussen alweer passé. Ik herviel nog maar eens... Tot slot: op mijn fotowebsite beelden uit Wenen, Boedapest en Praag. In de herfstvakantie op reis gegaan, want dat was nu eenmaal gepland.

ja,ik ben d...

Ik vond werk, een bezigheid, en toch voel ik me zo .... Ik voel me echt .... Gevoelens benoemen is nooit een sterke eigenschap van me geweest .... puntjes dus .... Ik krijg zoveel stress van Nijlen. Nijlen is Nijlen. Het is wat het is. Ik woon er, mijn officieel adres staat er, maar het is niet mijn thuis. Die thuis verloor ik lang geleden en in Nijlen zal hij nooit zijn.

Dat ik het maar beter loslaat? Nee, dat gaat niet. Elke dag opnieuw meer kilometers, langer onderweg, autorijden, nuchter blijven, aan alles denken, verhuizen, zonder pc vallen,... Ik kan het echt niet aan, echt niet. Dus, ik ben .... Of het ergens anders dan beter zal zijn? Waarschijnlijk niet, want ik ben ....

Mezelf herpakken, het lukt maar niet. Stoppen met roken ging, hoewel ik soms toch weer zin heb om te hervallen. Voor mijn job werken, ook dat zit tegen. Want dan dien ik weer naar Nijlen te rijden, en dat doe ik niet graag. Ik ben daar niet graag. Daar is stom, zegt .... Dus besloot ik gisteren dat we iets zullen gaan huren, in Mechelen waarschijnlijk. Maar dat maakt me dan weer bang, en het lijkt nog zo ver weg ook. Ik wil NU verandering, ik ben het zo beu!

HONDURAS MUNDIALISTA!

Honduras gaat naar het WK voetbal in Zuid-Afrika! Vannacht wonnen ze de beslissende match tegen El Salvador met 0-1, en Costa Rica speelde 2-2 gelijk tegen de USA. Hierdoor kwam 'mijn' Honduras op de derde plaats in de rangschikking, en plaatste het zich voor de wereldbeker! Super! In Honduras werd vandaag 'feriado' gegeven door Micheletti. Iedereen mag thuisblijven om te vieren. Grappig, ongeloofwaardig voor ons, maar toch zo mooi vind ik dat!

Ander nieuws: de pijn van mijn wijsheidstanden neemt af, doch ondertussen nam de pijn tijdens het slikken toe. Dinsdagnacht heb ik veel wakker gelegen, en ik durfde gewoon niet meer te slikken! Het was ondraaglijk geworden. Gisteren ging ik dus naar de dokter, en blijkt dat ik een zware keelontsteking heb.

Ondanks de antibiotica die ik al nam, heeft die zich toch kunnen ontwikkelen. Resultaat is dat ik nu nóg een antibioticakuur dien te vervolmaken, nogmaals vijf dagen aan de medicatie! En ik ben tegen pillen pakken! Alle weekendplannen alweer gecancelled, voortgaan met het saaie bestaan...echt verschrikkelijk! Ach ja, doorbijten hé, niets anders aan te doen...

werk gevonden/wijsheidstanden eruit

Wat een hectisch gedoe! Vorige week woensdag besliste ik voor iets totaal nieuws te solliciteren, namelijk leerkracht ASV (Algemene Sociale Vorming) in een BuSO school. De directeur nodigde mij uit voor een gesprek, en donderdagavond liet hij me weten dat hij mij koos uit vier kandidaten! Ik kon echter niet onmiddellijk aan de slag, want afgelopen vrijdag werden mijn wijsheidstanden operatief verwijderd. Nu, drie nachten verder, dien ik te beslissen wanneer ik aan de slag zal gaan. Doch, ik heb nog vrij veel pijn in mijn keel bij het slikken (ik haat intubatie echt), en ook mijn kaken zijn nog stijf.

Tja, ik zie wel hé. Ik ben trouwens bang voor deze nieuwe wending in mijn beroepsleven. Ik zal gaan werken met pubers, en ga veel typische leerkrachttaken op mij krijgen. Zo dien ik van al mijn lessen een schriftelijke voorbereiding te maken. Ach, even doorbijten en dan komt dat wel goed veronderstel ik!

Deze week wordt gewoon wat zwaar, omdat ik dus één dezer dagen terug in een vast schema terecht zal komen (6:00 opstaan), en komend weekend ga ik op kadervorming met AFS, maar 's zondags keer ik wat vroeger naar huis om in de Louis te werken. En daartussen ga ik dus nog een heleboel lesvoorbereidingen maken! Rustig blijven Fietje...jij kan veel, dat heb je eerder al bewezen!

al werkend en surfend

Amai, al een maand geleden dat ik hier nog eens iets achterliet. Ik ben eigenlijk nogal druk bezig. Ik werk terug in de Louis, gemiddeld drie dagen per week. Daarnaast ben ik via internet op zoek naar werk in het onderwijs, en een vakantiebestemming voor tijdens de herfstvakantie. Vincent heeft nog veel verlof over, en wil daarom nog graag op reis. Deze zomer zie ik dat echter niet zitten. Aanvankelijk voelde ik me op reis in België, en nu vind ik het wat te laat omwille van de zoektocht naar werk. Doch, op reis gaan in november...niet gemakkelijk ze! Bij deze, als iemand een idee heeft, help mij aub!

Twee bestemmingen kwamen voorlopig uit de bus: Kopenhagen en Boedapest. Naar die plaatsen zouden we per auto kunnen gaan. Maar we vrezen een beetje voor de weersomstandigheden. Bij sneeuwval is een autovakantie geen fantastisch idee. Daarenboven ben ik al volop aan het denken over de reis van volgende zomer, naar mijn andere thuis :-).

We gaan nog alijd geregeld op restaurant, en ik kan het nieuwe restaurant van Koert -mijn baas- aanraden! Het noemt Pampas, bevindt zich in het vleesdistrict in A'pen, en heeft een leuk 'all-you-can-eat' - concept met BBQ. Komende woensdagnacht zal ik rond 3:30 aan mijn schermpje gekluisterd zitten voor de match Honduras-Costa Rica. Vamos Catrachos! Anyway, niet zoveel te vertellen voor de rest, hehe. Tot binnenkort!

Het is hier winter!

De sneeuw blijft gelukkig nog uit, maar het is hier fucking winter in België! Ik vries bijna uit mijn vel! *shock* Mijn laatste weekje vakantie, en niets bijzonder gedaan eigenlijk. Het huis wat op orde gehouden, veel benzine opgereden tussen Nijlen en Lier, Elzy eens bezocht en met haar lekker gaan eten in het Hof van Eden in A'pen, gisteren met de mamie gaan winkelen in Carrefour.

Voor het weekend heb ik nog niet veel plannen. Het zijn vanavond vestconcerten in 'mijn' stad, morgenavond Turnhoutse Vrijdagen veronderstel ik, het is het laatste weekend Sinksefoor,... Het idee om de latinogemeenschap in het Antwerpse op te zoeken, blijft in mijn hoofd ronddwalen. Ik wil meer Spaans kunnen praten, en salsa dansen!

Ik volg de gebeurtenissen in Honduras op de voet, door de krant van ginder te lezen, het nieuws van Venezuela te bekijken, en uiteraard ook de Nederlandstalige pers te consulteren. Het gaat er niet zo goed... Veel mensen spreken mij erover aan, doch het is moeilijk voor mij om een mening in te nemen. Toch denk ik dat Mel Zelaya het nog zo slecht niet deed. Er liep veel fout, maar hij dacht ook aan de arme bevolking, die tenslotte in de meerderheid zijn. Er zijn veel beelden te vinden op internet, wie graag wat links doorgestuurd krijgt, geeft mij maar een seintje...sin pena! Hopelijk verbetert de situatie snel, en levert het resultaat iets op!

de shock blijft uit

Ik ben al een kleine twee weken terug in België, en ik merk dat ik nog steeds dé schock (heimwee) nog niet heb gehad. Uiteraard wil ik terug, maar het overheerst niet mijn hele denkpatroon. Misschien heeft dit met het mooie zomerweer te maken? Het heeft nog geen enkele keer geregend, en enkel ´s nachts is het buiten koud. Of laat ik het gewoon niet toe? Ben ik er onbewust mee bezig dat mensen er iets van zullen zeggen? Ik geef toe dat ik soms wel stilletjes heb geweend, ergens in een hoekje alleen...

A saber...ik heb deze week wel eens met mijn tío Jorge gebeld. Dat deed me goed, zo nog eens deftig Spaans kunnen praten. Ook met Iliana probeerde ik te telefoneren, doch de (internet)verbinding was slecht. Ondertussen weet trouwens iedereen Honduras liggen, door de regeringscrisis (nee, het was geen staatsgreep volgens de USA). Jammer dat de mooie kant nooit getoond werd/wordt...

Nog een weekje vakantie rest me, en dan begin ik terug in de Louis te werken. Ik slaap nog altijd lang; ik zet de wekker om 10:00. Mijn feestje was aangenaam, ook al was er niet zoveel volk. Voorts ben ik al eens lekker gaan eten in de Louis (mmmmmm......rabarbertaart!) en de Rosario, ik ging naar de braderij zondag en at heerlijke Belgische aardbeien gedoopt in Belgische chocolade. Het is voor mij een culinair festijn nu: frietjes, Kriek, wijn, cava, vegetarisch vlees,...

Ik ben trouwens de hele week goed bezet geweest. Maandag ging ik naar Lier met mijn mama, dinsdag naar Elzy, woensdag lunchen met Eline, gisteren mijn Lollyke bezocht en vandaag bezoekt Sam me. Het is tof iedereen terug te zien, echt wel! Niettegenstaande is een deel van mij(n hart) in Honduras, en dat zullen jullie ook allemaal geweten hebben! Ga alvast op zoek naar een ticket en spreek met mij een datum af zou ik zeggen ;-)!

terug in het Belgenlandje

Sinds maandagmorgend ben ik dus terug in het zomerse België. Wat een geluk dat de temperatuur aangenaam is! Enkel ´s avonds heb ik het af en toe wat fris. Ik heb weinig last van jetlag, hoewel ik ´s nachts wel veel slaap: gemiddeld tien uur per nacht. Ik heb al verschillende mensen teruggezien, maar er ontbreken er ook nog heel veel!

Elke dag probeer ik een beetje op te ruimen op mijn nieuwe kamer, in het nieuwe huis. Het is een mooi huis, doch ik vind het nog steeds jammer dat het in Nijlen staat... Sinds gisteren ben ik bij Vincent, tot en met zondag, kwestie van in Lier te zijn, hehe. Tot hier toe voel ik me vrij goed, maar ik vrees dat de shock nog wel zal komen... De eerste dag was ik wel onder de indruk van al wat ik zag (orde op straat, gesluierde vrouwen, de autonummerplaten, "buitenlanders" >> Belgen dus,...). Het kost me moeite om de pc te gebruiken, aangezien ik ondertussen een qwerty toetsenbord gewoon ben...

Tja, eigenlijk niet veel groot nieuws. Alles rustig aan terug gewoon worden... Zaterdag mijn feestje! Ik vrees echter dat er weinig volk gaat komen... Bij deze nogmaals een oproep om aanwezig te zijn en anderen te verwittigen/mee te brengen! Ik heb jullie gemist hoor! Tot dan, ójala! Btw, ik gebruik soms nog Spaanse woordjes zonder het te beseffen :-)

afscheid en koffers maken

Ja, het is een emotionele tijd...Afscheid nemen van iedereen, veel cadeautjes in ontvangst nemen, traantjes laten, maar tegelijkertijd ook mijn best gedaan om zoveel mogelijk te genieten van het samenzijn op z´n latino. Dat is toch wel anders dan in België, en ik ga dat missen. Gisteren was erg leuk, mijn afscheid met mijn danscollega´s. We gingen naar la 105 Brigada, la Plaza Juniana, waar er iets te doen was rond de Feria Juniana. Dat is het Carnaval van SPS, en ik ga dat missen :-(. Echter, ze kunnen hier feesten, dus die kermis duurt eigenlijk de hele maand, met carnavalitos bijna alle avonden!

Btw, ik ging zondagavond ook naar het carnavalito in La Satélite, met Iliana en haar familie. Jammer maar helaas werd het feestje vroeger stopgezet, omdat er blijkbaar geschoten werd, en er was geen politie aanwezig. Spannend, zo iedereen die in paniek wegloopt...ik heb dan maar hetzelfde gedaan. Ai, Honduras... En maandag hadden we nog eens een aardschok, maar het duurde slechts enkele seconden. Mij maakt het niet meer bang, ik heb zelfs geen moeite gedaan om recht te staan. Iliana en haar mama daarentegen, panikeerden enorm!

Dus, gisteren :-), om daarop terug te komen. Eerst aten we iets met op de achtergrond een rockconcert (bah), daarna bezochten we de discotheek die tijdelijk open is op het militair domein. Superfijn! Ik heb zalig gedanst, salsa en zo. En omdat we dus met allemaal mensen waren die salsales nemen, zag dat er heel chique uit ;-). Ik voelde me een echte, dansend met partners die al in de club dansen, terwijl ik slechts nivel dos ben (dan volgt pre-club, club is pas na anderhalf jaar). Het was echt superfijn! Eindelijk eens weggegaan in SPS! En...ik was alleen thuis, dus heb het lekker getrokken tot 3:00!

Vandaag heb ik mijn koffers gemaakt...en dat begon vrij goed. Het zag er allemaal in orde uit, toen de grote koffer bijna vol zat. Maar toen kwam ik ginds nog wat tegen, en dan in dat andere hoekje ook, en eveneens in die schuif, en daar nog wat, en .... zo ging dat maar verder... Ik ga veel achterlaten van kledij, badproducten, en decoratiespulletjes. Mijn koffers wegen respectievelijk 49, 37 en 22 libras (2,2 libras is 1 kilogram), en waarschijnlijk ga ik nog extra plastiek zakjes moeten meesleuren, en schoenen aan mijn handbagage binden. Ja, ik ga aankomen in België op hoge hakken, want omdat ik gisteren nóg twee paar schoenen heb bijgekocht (nog geen 20 euro voor de twee, sorry, dat kon ik niet laten gaan), vormen de schoenen alweer het probleem.

Anyway, ik ben wel droevig vandaag. Tania van AFS is met vakantie, dus diende ik met iemand te bellen die ik niet kende (en viceversa). Ik dien morgenavond bij een familie te logeren die ik niet ken, én ik dien zelf op het AFS-kantoor te geraken (met dus die vele kilos bagage). Ff gecrasht na dat telefoontje. Vanavond komt mijn g.mama terug van Roatán, ik ga haar vragen of ik niet bij vrienden van haar in Tegucigalpa mag slapen. Het idee van mijn laatste nacht door te brengen met mensen die ik absoluut niet ken, ik zie het echt niet zitten. Soite, hier laat ik het bij... Wees allen bereid om een trieste Fie te ontmoeten, want ik kan maar niet geloven dat ik dit land ga achterlaten... Ik wil knuffels! Tis maar da ge het weet hé ;-)

voorlaatste week: Fieke reist

Om alle stress van het afscheid wat achter mij te laten, besloot ik deze week nog twee plaatsen te gaan verkennen. Dinsdagmorgen vertrok ik om 6:00 richting Trujillo, een havenstadje, ooit de eerste hoofdstad van Honduras. Het was een lange busrit van zeven uur, met slechts 1 toilet-/eet-/rookstop. Ik ging er normaal gezien verblijven in het appartement van een vriendin van mijn g.mama, tot bleek dat zij de sleutel mee had genomen naar Tegucigalpa. Na enkele telefoontjes werd er besloten dat ik bij de zus van die vriendin zou slapen, samen met twee meisjes van respectievelijk 16 en 19 jaar.

Op zich wel fijn. Ik verkende samen met hen het centrum, ging een dagje naar het strand (jaja, kleurtje gewonnen, hihi), en woensdagavond bekeken we de match tegen El Salvador in een restaurant. We wonnen met 1-0! En we doen terug mee aan de rumba naar Zuid-Afrika! Donderdag nam ik een bus naar La Ceiba, waar ik de ferry naar het Bay Island Utila nam. Onderweg kwam ik een nonkel van me tegen, met zijn aanhoudster. Jups, de latinos…ik heb ondertussen ontdekt dat die nonkel van mij minstens zeven kinderen heeft bij vier verschilllende vrouwen!

Hier op Utila alles chill. Gisteren wat verkend, lekker gegeten en gezwommen. Deze namiddag reis ik terug naar SPS. En dan begint het afscheid :-(, ai ik vind dat niet leuk! Morgen een etentje met de familie in Pajuiles, dinsdag met Walter en Manuel, woensdag met de danscollega's… Tussendoor ook nog tijd zoeken om de laatste cadeautjes te gaan kopen, zucht… Anyway, ik tracht er het beste van te maken, maar het maakt me toch wel droevig. Positieve kant van de zaak is dat ik jullie ga terugzien binnen negen dagen! Tot dan! (hoewel ik misschien nog wel eens kom bloggen voor het zover is)

druk druk en ziekjes

Oké, let´s see… Vrijdag ben ik de hele dag bezig geweest met muziek: beluisteren, kopiëren,…en er ontbreekt nog steeds! Resultaat was dat ik tegen ´s avonds stijf was in nek en schouders. Diezelfde avond ging ik met mí tío Jorge naar TGI Friday´s. Ik bleef bij hem slapen, en het was dan al bijna 4:00 tegen dat we aan die fase beland waren. Een uur later liep de wekker af, dat deed pijn!

We vertrokken dus al vroeg naar de hoogste waterval in Honduras, Pulhapanzak genaamd. Heel mooi, nat, een prachtige regenboog! Aangezien we nog tijd hadden nadien, besloten we ook het parque nacional Los Naranjos te bezoeken. Daar liepen we een beetje verloren, waardoor we érg laat in SPS terug waren (te laat voor een late siesta althans). ´s Avonds speelde Honduras tegen “Gringolandia” (de USA in Catracho-Spaans), en we verloren :-(. De match begon nochtans goed, na twee minuten scoorden we al. Doch nadien scoorden de Amerikanen twee keer, jammer… Ik zag de partij in Tony Roma´s, met Walter en enkele vrienden.

Ik kroop al vroeg mijn bedje in, want zondag diende ik alweer om 6:30 op te staan, om opnieuw naar het Lago de Yojoa te gaan, deze keer met de familie van Iliana. Exact dezelfde route, op zo´n vijf kilometer van Los Naranjos, hebben zij daar een huisje. Echter, dat onregelmatig slapen, de stress rond afscheid en zoveel meer, hadden hun sporen achtergelaten… De hele dag voelde ik me zwak. Mijn andere familie heeft wel goed voor me gezorgd: een massage van Leo, haartjes gekamd door mama Trina, medicatie,... Gisterenavond al om 7:30 gaan slapen, na een koortsremmende thee.

Rond 23:30 werd ik wakker geschud, door alweer een aardschok… Vrij intens, maar minder lang dan die van tien dagen geleden, dus het viel wel mee. Ik had eigenlijk vooral kou, want ik had al mijn koorts uitgezweet waardoor mijn hele bed en pyjama nat waren. Ik was niet echt bang, bleef rustig in bed tot het voorbij was, en ging daarna even beneden zeggen dat het wel een felle naschok was (blijkbaar werd dit als een aardbeving beschouwd).

Morgenvroeg vertrek ik naar Trujillo, en van daaruit ga ik donderdag naar Utila reizen. Ik heb het allemaal niet zo goed gepland, nogal op de laatste moment, maar het komt wel goed! Dit zullen de laatste reisjes worden, voor het grote afscheid… Btw, op zaterdag 27 juni geef ik weer een feestje, deze keer om la bienvenida te vieren! Zelfde plaats, zelfde tijd! Helpende handen mogen zich melden ;-). En ah ja, er staan weer een heleboel nieuwe foto´s online! Allen gaan kijken! Oh, mooi Honduras…

met Walter naar Ocotepeque

Tania gaf me vrijdag toestemming om te reizen, en diezelfde nacht vertrok ik naar Ocotpeque. Rond 7:00 ´s morgens waren we op onze bestemming, "La Fraternidad". Prachtige natuur, het deed me wat denken aan Zwitserland. Zelfs de temperatuur leek erop, in zomertijd dan. Ik maakte kennis met de grote familie van Walter, en ging samen met hen naar de kerkviering voor de verjaardag van zijn grootmoeder... ´s Avonds ging ik al vroeg slapen (20:00), want ik was doodop.

De huisjes ginder zijn erg basic: geen deuren, slechts gordijnen; veel ongedierte; toilet en emmer water om te douchen buiten;... en dat wetende dat die mensen ginds dus wel degelijk geld bezitten. Het zijn namelijk allemaal koffietelers, en dat brengt op! Doch, ze zijn gelukkig met hun simpele levensstijl, blijkbaar... boeiende ervaring zeg maar :-).

Zondagmorgen namen we om 7:00 een bus naar de stad Nueva Ocotepeque, waar ik het mooiste parque central van Honduras zag! Daar bezochten we een nonkel van Walter, en zaten we ´s avonds bij kaarslecht te eten. De elektriciteit was namelijk uitgevallen, typisch...! Gisteren ben ik terug naar SPS gereisd. Vanmorgen stond ik om 4:30 op, om naar Tegucigalpa te reizen. Het was een lange rit, want onderweg waren er werken op verschillende plaatsen. Hier heb ik vandaag afscheid genomen van Claus en Teresa, die morgen vertrekken.

Er wordt van me verwacht dat ik morgen naar de luchthaven ga om hen uit te wuiven, maar ik weet nog niet of ik dat zal doen. Ik verblijf hier bij Fredy, en heb hem gevraagd of hij me morgen misschien kan meenemen naar Danlí, een dorpje anderhalf uur hiervandaan. Het plan is om donderdag terug naar huis te reizen. Vrijdag is het feriado, dus ben ik vrij. A ver que haré... Komend weekend wil ik graag naar Pulhapanzak en het lago, maar opnieuw a ver...

Maandag zal ik afscheid gaan nemen van mijn kinder. Dinsdag zou ik graag vertrekken naar Trujillo, want ook dat ken ik nog niet. Het zou fijn zijn enkele daagjes op het strand te kunnen gaan liggen, hehe. Amai, de tijd vliegt nu ze! Deze maand ga ik al terugkeren! Soite...even nog melden dat het fijn is een bericht ontvangen te hebben van iemand die ik niet ken :-) leuk dat ook onbekenden mijn blog volgen, hihi. Zoetje, proficiat met je auto, die je normaal gezien sinds vandaag hebt! En bompa, hang in there!

2:30. de aarde beeft

Zoals jullie misschien al weten, is Honduras vorige nacht geteisterd geweest door een aardbeving. Gisterenavond had ik een superleuke tijd, want ik was naar een voorstelling geweest in het theater. Het was een “noche típica”, met muziek en dans. Laat thuis, en dan nog eens hard gezweet, waardoor ik waarschijnlijk pas rond 1:00 sliep. En zo zalig…tot ik plots wakker schoot.

Ik weet niet juist waarvan ik wakker werd: mijn bevende, krakende bed; het geluid van glas dat brak; het gevoel dat het dak op mijn hoofd ging neerstorten. No idea, het gebeurde alleszins snel, en ik besefte onmiddellijk dat het om een aardbeving ging. Met mijn slaapkop kon ik toch nog helder denken: ik wist dat ik naar een deurgat diende te gaan. Echter, ik geraakte niet uit mijn bed, want dat bewoog té hard! Toen het iets minderde, stond ik op, en ik viel! Mijn glas water was namelijk ook gevallen, en daardoor was de vloer glad. Gevolg is dat mijn zwakke enkel pijn doet en gezwollen is momenteel.

Eens ik het deurgat bereikt had, begon ik op mijn g.mama te roepen. De elektriciteit was ook uitgevallen, en alles bewoog nog steeds en dat lawaai bleeft maar duren… Ja, ik was bang. Mijn g.mama zei me naar beneden te komen, en dan ben ik bij haar gebleven. We zijn met een zaklamp het huis gaan controleren op schade (vooral dingen gevallen en gebroken, en pannen van het dak). Eens er terug elektriciteit was, hebben we naar de radio geluisterd. Ik heb niet meer geslapen, want ik was te bang. Ik voelde trouwens de naschokken af en toe (nu trouwens nog steeds).

Hopelijk blijft het bij die ene zware schok van 7.1 op de Schaal van Richter. Er was even tsunami-alarm, maar dat is ondertussen gecancelled. Aardbevingen komen bijna nooit voor in Honduras. Dat maakt dat de mensen dit nu vergelijken met een orkaan (dat seizoen begint trouwens volgende week…), en blijkbaar gaan velen naar de supermakrt om provisie te kopen. Doch, op het nieuws zegt men dat dat soort paniek niet nodig is. Gewoon voorzichtig zijn, veel meer kan je toch niet doen eigenlijk.

De schade, tja…de brug tussen El Progreso en San Pedro Sula is in het midden ingestort, over zo´n twintig meter! De orkaan Mitch destijds liet er geen schade aan achter, maar deze schok dus wel. Er zijn tot hiertoe twee doden gemeld, beiden minderjarig. De schade beperkt zich dus gelukkig vooral tot infrastructuur.

Minpunt is dat ik waarschijnlijk dit weekend niet naar Ocotepeque kan met Walter, want AFS wil me geen toestemming geven nu dit is voorgevallen… Er is nog een kleine kans dat mijn reisje wel doorgaat, vingers kruisen dus! Het zijn mijn laatste drie weken! Volgende week, mijn laatste offíciële werkweek, dien ik naar Tegucigalpa te gaan, om afscheid te nemen van Teresa en Claus. Zij vertrekken woensdag. Soite, hier laat ik het bij. Maak jullie alleszins geen zorgen, hier gaat alles goed! Het huis waarin ik woon is stevig, want vertoont weinig tot geen schade! “Gracias a Dios”, die ons beschermt. Jups, het geloof hier is weeral versterkt ze…! hehe

Carnaval de la Amistad

Donderdagnamiddag boekte ik op het laatste moment een hotel in La Ceiba, om naar het grote carnaval daar te gaan. Vrijdag werkte ik nog voor de middag, en daarna vertrok ik samen met Gladis en haar zoon Javier naar de kuststad. Die avond at ik met hen en Gladis haar vriend, Ronny, een lekker visje met veel look. Later ging ik met Javier uit, en zag ik de drie Belgische studentes, en Fredy en Karen. Rond 4:00 besloten we door te gaan, want Javier is nog jong (16), en we wilden niet te laat thuiskomen omwille van Gladis. Normaal gezien mogen kindjes van die leeftijd hier zelfs nog niet binnen in discotheken.

Zaterdag vroeg opgestaan, want ik kon toch niet slapen door het lawaai in het hotel. Eerst aten we baleadas, we bezochten een marktje, en in de namiddag gingen we naar het defíle. Dat viel wat tegen vond ik, ik had er meer van verwacht. Rond 20:00 was het dan zover: het beste carnaval van Honduras begon! En ik heb punta gedanst, heel veel punta! Zalig! Soms was het wel net iets te druk, zo op het randje van claustrofobisch, maar het was echt wel tof!

Toch kwam ik alweer vrij vroeg thuis, rond 4:00 opnieuw (voor de Hondurezen is dat laat, yeah right). En nogmaals veel lawaai in het hotel, dus nogmaals een bijna slapeloze nacht. Gisterennamiddag was ik alweer op een andere locatie, deze keer in Pajuiles, waar we de verjaardag van tío Jorge en tía Milady hebben gevierd. Ik was erg blij toen ik gisterenavond eindelijk in mijn eigen bedje kon slapen! Het deed pijn om vanmorgen om 6:00 op te staan…

Op dit momento had ik gepland muziek te beluisteren, aangezien Katherine me 500 liedjes op een usb gezet heeft. Echter, de pc werkt slecht, verdorie toch, waardoor dat dus niet lukt. Straks en woensdag weer dansen, morgen een bezoekje aan mijn tweede Hondurese mama (vrijdag kwam ze terug na bijna drie maanden Los Angeles), en komend weekend met Walter mee naar Ocotepeque. Dat ligt aan de grens met El Salvador, en het is de koudste streek van het land. De gemiddelde temperatuur komt er niet boven de 20 graden. Ai, wat ga ik afzien! Zo, dat zijn de plannen dus voorlopig… Tot binnenkort!

Honduran life goes on....

Hier ben ik weer se! Met weinig nieuws eigenlijk. Zoals verwacht was afgelopen weekend saai. Er kwamen wel plannen uit de bus, maar die werden dan later weer geannuleerd. Gevolg: verdriet…zo erg dat ik zelfs even op zoek ging naar een vroegere vlucht terug. Ik ben dat zó beu! Zondagnamiddag ging ik met mijn tío Jorge even op stap, en daarna voelde ik me toch terug iets beter.

Op school gaat ook alles zijn “gewone” gangetje: mijn collega´s vinden het nog steeds belangrijker dat zij een leuke tijd hebben dan dat de kinderen iets bijleren… Sinds deze week heb ik dan ook beslist enkel nog les te geven aan de kleuters die Engels willen leren. Het is te veel geworden van me telkens boos te maken, me ongesteund te voelen, thuis te komen met migraine,… Resultaat is dat er van die twee klasjes een vijftiental kinderen intensief (voor zover dat kan met kids) Engels aan het leren zijn.

Gisteren ben ik nog eens gaan dansen, na alweer een gemiste les vorige week woensdag. ¡Ay, qué difícil! Er is ineens veel vooruitgang geboekt, en ik verlies me dus enorm… Ik ken de namen van de passen niet, en kan dus bijgevolg ook de mannen die moeilijkheden hebben niet meer leiden. Daarbij komt dat het niveau serieus gestegen is: snelle muziek en de opdracht om meerdere passen achter elkaar te realiseren. En dan draait de zaal…! Want bij sommige passen dienen de vrouwen soms vijf of zes keer rond te draaien!

Komend weekend is het carnaval in La Ceiba. Ik heb maanden geleden al beslist dat ik daar niet wil/kan/mag ontbreken, doch daar stelt zich het typische probleem…met wie kan ik gaan? Want zoals gewoonlijk krijg ik weer van iedereen de reactie dat ze misschien/waarschijnlijk gaan, maar dat is onvoldoende voor mij… Normaal gezien dient AFS formulieren te ontvangen voor de reizen die ik maak, doch ik ga me daar toch al iets minder druk in maken, aangezien het mijn laatste weken hier zijn. Jaja, gisteren 10 maanden verjaart! Nog een maandje te gaan! En de laatste loodjes…

overlijdensbericht

Het is nog maar van eergisteren geleden dat ik kwam schrijven, maar er is iets droevigs gebeurd… Boster, de hond die in mijn gasthuis woont, is overleden. Hij was al een tweetal weken ziek, en heeft het niet gehaald. Boosdoener is een klein zwart beestje, “garrapata”, dat zich op de huid van dieren zet. Ik veronderstel dat het zoiets als een bloedzuiger is. Die beestjes brachten een parasiet over, die alle witte bloedcellen vernietigde. Het dier had dus geen immuunsysteem meer.

Gisterenmiddag toen ik thuis kwam, zag hij er zwak uit, maar hij had geen koorts of zo. Toch belde ik toen de dierenarts al. Zij kwam langs rond 16:00, en toen had hij heel hoge koorts en hij was in shock. De dokter legde hem alweer aan een infuus, en gaf hem een inspuiting (cortisone denk ik). ‘s Avonds kwam ze nog twee keer langs, en toen bleek hij iets beter te zijn, maar wel heel agressief. Hij beet naar alles en iedereen, dus ik kreeg de raad niet te dicht bij hem te komen. Vannacht ben ik twee keer opgestaan om te kijken hoe hij vorderde. Vanmorgen om 7:00 belde ik de dierenarts om zo snel mogelijk te komen, want hij lag al uren onbeweeglijk. Enkel janken, klagen, kreunen, huilen,…dat deed hij nog af en toe.

Naar Hondurese gewoonte, kwam de dierenarts veel later dan verwacht op bezoek. Ze besloot een middel te gaan halen om hem in slaap te doen. Een half uur later ging ik douchen, want het duurde weeral lang voor ze terugkwam. Toen ik na een klein uurtje weer beneden kwam, was de hond gestorven…

Het heeft me wel serieus geraakt, aangezien ik alleen thuis ben al sinds dinsdag. Ik durfde geen beslissingen nemen, omdat het tenslotte niet over mijn huisdier gaat. Doch, indien het mijn hond geweest was, had ik hem gisterenavond al laten inslapen. Het dier heeft veel afgezien nu… Ik loop sinds gisterenmiddag met een sterke migraine rond, en ook wel met een slaaptekort. Vandaag ging ik niet werken, owv de hele situatie. Straks komt normaal gezien mijn g.mama terug, in een zo goed als leeg huis…

Wat ik nog vergat te schrijven vorige keer: ik kom aan in Belgie op maandag 22 juni, om 7:30. Voorlopig kijk ik er nog altijd naar uit, maar ik vrees dat ik het tegen dan wel moeilijk zal krijgen. De reunie met AFS dit weekend is afgelast, dus ik veronderstel dat ik weer een behoorlijk saai weekend tegemoet ga. Ik zie wel… Tot de volgende!

een weekje met Vincent

Zoals jullie al wel door hadden, ik heb weinig tijd gehad om te internetten de voorbije week. Laat ik jullie dus eens updaten he! Wel, Mexico was dus vrij saai, doordat alle toeristische attracties gesloten waren omwille van de griepepidemie. We maakten er het beste van, maar waren toch blij terug in Honduras te zijn. We hadden trouwens nog geluk, want onze vlucht naar Miami was afgelast. Echter, we waren erg vroeg in Cancun op de luchthaven, waardoor men ons nog op een vroegere vlucht heeft kunnen zetten. Het was overigens ook fijn mijn papa en Asia nog eens gezien te hebben.

Maandagavond waren we dus terug in de bijna heetste stad van mijn tweede vaderland, San Pedro Sula. Dinsdag nam ik Vincent mee naar de post, waar ik mijn allerlaatste brief heb gedeponeerd. Ik heb naar iedereen een brief geschreven, en vind dat het nu wel genoeg is geweest :-). Jammer genoeg had men nog steeds niets voor mij, hoewel ik dus nog altijd wacht op mijn verjaardagskaartjes (ja, mijn verjaardag was idd in februari!). Daarna gingen we langs op het kantoor van Jennifer en haar ouders. ‘s Avonds aten we met Jen en haar zus Katherine in Pizzeria Italia (de beste pizza van SPS).

Woensdag gingen we op bezoek in mijn schooltje. Het deed echt goed mijn kindjes nog eens terug te zien, want ik mis ze toch wel hoor! We lunchten in een merendero in la Felipe Zelaya, en na de middag gaf ik een kort herhalingslesje aan de kleuters, zodat mijn vriendje mij een keer zag lesgeven. Hij genoot ervan! Nadien bezochten we Iliana, Fany, Leonardo en Fernando: mijn Hondurese brussen (remember? Ik heb er vier daagjes gewoond). Die avond ging ik, nadat ik vijf lessen gemist had, naar de dansles. Het viel zwaar tegen: we dansten enkel de boogie van salsa (boring!), EN ik diende 500 lps te betalen voor de maand april! Ik was dus erg op mijn teen getrapt, en stapte zelfs iets vroeger op. Ik weet dat het deels mijn fout is dat ik lessen gemist heb, maar anderzijds ben ik ook enkele keren voor niets naar ginder gegaan… Diezelfde avond nam Alex (danscollega) ons mee uit om baleadas te eten. Dit is het meest typische dat er bestaat van Hondurees eten. Ik lust het niet… (ik eet baleada a la Fie, enkel de tortilla met kaas, en soms ei) en Vincent vond het ook niet schitterend (hij vindt die bonen ook maar niets).

Donderdag was shopdag! Eerst gingen we naar Mercado Guamilito, de zogenaamde toeristenmarkt. We hebben twee uur aan hetzelfde kraampje gestaan en gezocht, en alles bij dezelfde vrouw gekocht. Het was een lid van de kerk van mijn g.mama, dus kregen we een mooie korting. Alle cadeautjes zijn ondertussen onderweg naar Belgie! (jullie krijgen ze wel pas binnen een zestal weken) Daarna gingen we naar de Citymall. Ginds aten we pupusas (typisch, maar meer voor El Salvador), en kochten we polo’s en schoenen. ‘s Avonds gingen we kijken naar een optreden van Jorge Torres (die muzikant in mijn familie) en Wendy (mijn Hondurese nicht he), tof om eens iets anders te doen dan thuis te zitten!

Vrijdag waren we SPS beu, en ik had al van verschillende mensen de commentaar gekregen dat Vincent een negatief beeld over Honduras zou mee naar huis nemen. Want, hij kende dus tot hiertoe enkel la vida sampedrana (mijn leventje), maar voor hem kon dat in twee woorden samengevat worden: WARM en CHAOTISCH. Dus, namen we ‘s morgens een busje naar Puerto Cortes, om van daaruit het kasteel in Omoa te gaan bezoeken (dat wilde ik al lang). We dachten nadien nog op het strand te gaan liggen, maar dat was niet echt mogelijk. Het was een lelijk strand…

Voor het weekend was het plan om naar Tela te gaan. Maar ja, Honduras… Het bleek moederdag te zijn zondag, en mijn g.mama wilde dat ik thuis was om met de familie te lunchen. Ik had dan het idee om naar Pajuiles (buitenverblijf van de familie) te gaan, maar ook dat plan was aanvankelijk moeilijk te verwezenlijken. Dat resulteerde zelfs even in tranen, boosheid…het idee van mee terug naar Belgie te gaan. Die Hondurezen soms he @#$%^&*($&#@$ ! Soite, om het verhaal kort te maken… we gingen zaterdag naar Pajuiles, zo rond 17:00. Het zwembad was nog niet gevuld, en dat duurt blijkbaar zes uur (en niet de twee uur van mijn g.mama). Vincent en ik bleven er slapen (we kaartten wat, namen een ijskoude douche, en gingen al vroeeg doke doen). Zondagmorgend stonden we voor 7:00 op, om tot aan de kleine waterval te wandelen. Daar zwommen we even, en daarna speelden we nog volleyball in het zwembad. Tegen de middag kwam mijn g.mama ons terug ophalen, en aten we samen met de familie (alweer die vieze lasagna…ai lieve mams, wat mis ik de jouwe toch!). ‘s Avonds gingen we met Jennifer naar de cinema, en daarna aten we in Pizzahut met mijn tio Jorge en de kerkgroep.

Gisteren (amai, wat een bericht he seg) maakten we ‘s morgens de koffer (en jups…ze zat VOL, en er ontbraken nog dingen die ik mee wilde opsturen), en we keken wat televisie. En natuurlijk knuffelden en kusten we ook he, hihi! Ik ging toch maar weer dansen, hoewel het een beetje tegen zin was. Het eerste uur dansten we alweer niet in paar (verdorie toch, wat denken die dat ik daar wil leren?), maar we leerden wel de basispas van een nieuwe dansstijl, namelijk de Samba, de typisch Braziliaanse dans. Het lukte mij niet goed. Het is net zoals salsa een zes-tellen-ritme, alleen VEEL sneller! Ik heb nogal gezweet ze!

Vanmorgen ging mijn g.mama met ons naar de luchthaven, al om 5:00! Ik liet enkele traantjes, maar besef ook dat er nog maar weinig tijd rest tot we elkaar weer gaan zien! Binnen zes weken ben ik al terug in Belgie! Wat heeft het toch gevlogen eigenlijk, vinden jullie ook niet? Normaal zou ik komend weekend op AFS-reunie gaan, maar blijkbaar gaat dat misschien afgelast worden (wat een verrassing toch!). Nu ben ik de laptop van mijn tio Jorge aan het gebruiken, maar het duurde lang eer ik op internet geraakte (er was iets mis, en Fie en computers…veel telefoontjes naar de nonkel gedaan, amai amai). Ik probeer binnenkort de foto’s online te krijgen, hoewel het er niet zoveel zijn eigenlijk. Anyway, ik denk dat jullie nu wel genoeg leesvoer hebben voorlopig, niet? Laat vooral niet na een berichtje achter te laten! Ik vind dat nog altijd heel plezant! Dikke kuzzels!!!!

¡Estamos en Mexico!

Sinds zondag is Vincent eindelijk bij mij! Hij ging normaal zaterdagavond al aankomen, maar door een vertraagde vlucht diende hij in Miami te overnachten. Maandagmorgen vertrokken we naar Mexico. Zoals jullie allemaal al wel zullen weten, is hier blijkbaar een gevaarlijke griepepidemie uitgebroken. Nu, hier in Playa del Carmen is er nog steeds geen enkel geval gedecteerd.

Toch zijn we beperkt in wat we kunnen doen. Alle mayasites zijn gesloten, dus eigenlijk zitten we vast in deze kuststad. Mijn papa en zijn vrouw zijn hier ook, dus daar kunnen we dan wel eens met afspreken. Vorige nacht was Vincent ziekjes. Hij had hoge koorts (ik vond echt dat hij precies in brand stond), en maag- en spierpijn. Vanmorgen gingen we langs bij het Rode Kruis, maar blijkbaar is er geen reden tot paniek. Dat vertelde de dokter ons, de zoveelste patiënten op een lijst van drie bladzijden... Hij heeft nu een koortswerend middel gekregen, en voelt zich al veel beter. Tja, we hadden ons er al op voorbereid: Vincent wordt gauw ziek op reis...

Verder, euh... We zijn een beetje bang om terug te keren naar Honduras, omdat we via de USA zullen vliegen. En iedereen weet dat Amerikanen nogal rap schrik hebben. Dus hopelijk steken ze ons daar niet in quarantaine of zo. We denken erover om misschien een alternatieve terugreis te zoeken, doch dat gaat ons veel tijd (en geld) vergen. We zien wel hé. Voorlopig dus rustig voortgenieten van het strand. ¡Me voy a poner negrita!

Roatán

Maandagnamiddag vertrok ik met mijn g.mama naar Roatán, één van de Bay Islands. Dinsdag genoot ik voor de middag van het strand, hoewel er weinig zon te bespeuren was. Het regende! Eén maal zelfs zo fel dat ik diende te gaan schuilen… Na de middag verkende ik “el Pueblo” (Coxen Hole), waar mijn g.mama haar oficina heeft. Ik kocht er een kleedje met legging, alweer.

Gisteren regende het bijna de hele tijd. ´s Morgens was er een defilé, voor de viering van de aankomst van de Garífuna, anderhalve eeuw geleden. De elektriciteit viel uit voor bijna vier uur, dus sliep ik wat. Na de middag keek ik tv…nadat ik langs een internetcafé was gewandeld maar achteroverviel van de prijs (12 keer meer dan hier…leve het toerisme). ´s Avonds kreeg ik toestemming om naar het carnaval van de Garífunas te gaan, maar door het slechte weer besliste ik dat niet te doen.

Vamorgen stond ik om 4:30 op, om om 7:00 de ferry te kunnen nemen, terug naar La Ceiba. Daar wachtte ik mijn g.mama nog een uur op buiten bij een “granja penal” (boerderijgevangenis), waar zij een meeting had met een klant. Sinds een half uur zijn we terug in SPS, en ook hier is het erg bewolkt.

Deze namiddag ga ik poetsen en wassen, en misschien ook al eens uitzoeken wat ik allemaal zal meesturen met Vincent wanneer hij terug naar België gaat. Nog twee nachtjes slapen en hij komt! ¡Qué emoción! Jammer genoeg mis ik door al mijn reisjes veel danslessen… Deze maand heb ik er maar één gehad! Want ook volgende week ben ik hier niet, want dan gaan we naar Mexico! Anyway, you can´t have it all, right?

Dat is het eigenlijk voor nu. Weinig, I know. En ik bestelde een uur internet, en ben na een kwartier al klaar! Wow! De overige tijd me dus nog ergeren aan de gamende joeng (dit kun je niet anders verwoorden dan in het dialect, hihi). Misschien tot volgende week, met een berichtje uit Mexico! Het zal afhangen van de toeristische prijzen ginds, en van onze planning! Dikke kuzzels! Zie jullie graag!

een hele lange vakantie

VERRASSING! Hier ben ik weer! Niet van mijn gewoonte, maar ik wil jullie even updaten in verband met de stalker, zodat jullie zich geen zorgen maken hé! Wel, gisterenmorgen zag ik hem niet, maar ´s middags stond hij me alweer op te wachten. Ik negeerde hem, en ging onmiddellijk binnen in de school. Tania had me ondertussen aangeraden niet meer te gaan werken deze week, maar die e-mail las ik te laat.

Vanmorgen stond hij weer aan de apotheek, waar ik normaal gezien uit de taxi stap. Hij opende de deur van de auto, en ik vroeg aan mijn taxista me af te zetten bij de schoolpoort. Na vijf minuten op school, en al enkele opmerkingen van ouders omdat ze hem buiten zagen, kwam hij plots het klaslokaal binnen gewandeld! Met een zakje water, want hij wist dat ik dat niet gekocht had (anders doe ik dat wel, maar ik wilde hem dus deze keer niet letterlijk tegen het lijf lopen op straat)! Attent, toch? Ik kon geen scène maken, omdat er kinderen in de buurt waren, doch ik vroeg hem vriendelijk het schoolterrein te verlaten.

Nadien sprak mijn directrice hem aan op straat, samen met een mannelijk lid van de wijkgroep (of hoe zeg je dat?). Vanmiddag belde ik met Tania, en zei belde met Eva. Uiteindelijk werd besloten dat ik volgende week NIET ga werken. Men gaat hem zeggen dat ik gestopt ben met werken in el kinder, als men hem nog ziet. Tot en met 12 mei (wanneer Vincent terug vertrekt) ga ik dus geen les meer geven, en gaat hij me niet meer zien. Hopelijk gelooft hij dat ik echt weg ben... Hoewel ik dus wel één keer op bezoek zoek te gaan met Vincent, maar dat zien we dan wel weer.

Uitgelezen kans om begin volgende week met mijn g.mama mee te gaan naar Roatán, één van de Islas de la Bahía, de grootste (toeristische) schat van Honduras! Trouwens, de komende vijf weekends heb ik al vol gepland! Ja, de tijd gaat nóg sneller vliegen! In volgorde: Vincent (25/4), Mexico, Tela en Trujillo (laatste AFS-reünie, wanneer Vincent alweer vertrokken is). Wat nog op mijn lijstje staat, maar waarvoor ik misschien geen tijd meer heb: Utila (ander eiland), Pulhapanzak (hoogste waterval van Honduras), Trinidad en Colinas Santa Barbara (om meer blonde vrouwen met blauwe ogen te zien), Cayos Cochinos (dichtbij La Ceiba, paradijselijk volgens de foto´s die ik al zag), en zoveel meer... Wie gaat er mee wanneer ik hier weer op reis kom? ;-)

terug het dagelijks leven

Hoi allemaal! Nog even over Nicaragua: daar bezochten we nog Léon, een andere koloniale stad. Voor de rest deden we het rustig aan, met het eten van zogenaamde Belgische wafels (niks mee te zien, maar kom), en wat rondhangen in Granada en de hangmatten van de hostal. Bij de grens bleek er een probleem met het paspoort/visa van Sandra. Zij bleef bij mij thuis tot maandagmorgen, van waaruit ze naar Tegucigalpa reisde om daar met Tania van AFS een oplossing te zoeken.

Maandag stond in het teken van het zoeken naar een manier om in het nieuwe lokaal van Sectur te geraken. Na lang zoeken vond ik het eindelijk, en toen bleek de les geannuleerd! Dan ben ik maar iets gaan eten met een lesgenoot. Gisteren stond ik vroeg op om terug te beginnen werken. Aangekomen in de wijk, bleek dat het feriado was. Niemand had me daarvan op de hoogte gebracht… Mijn laatste vrije dag was het dus. Ik ging de voorbije week drie leer naar de cinema: Monsters vs. Aliens (-), Bridewars (+), en He´s just not that into you (-).

Vandaag bleek op school dat de uurrooster verandert is, wegens het hete weer. Vanaf nu wordt er ´s morgens les gegeven tot 10:30, en na de middag begint men te werken om 13:30. Dat betekent dat ik drie uur dien te overbruggen… Vandaag besloot ik niet te gaan in de namiddag, want ik voelde me niet “sterk” genoeg (juiste woorden ontbreken in het Nederlands).

Het is namelijk zo dat ik sinds het begin ik hier werk, een stalker heb in die wijk. Tot hiertoe heb ik het altijd roed geregeld, dat hij me min of meer gerust liet, doch vanmorgen liep dat anders. Se puso encima, diciendo que era un abrazo. Dorie, ik weet echt niet hoe ik dit met de juiste woorden kan uitleggen, zodat jullie zich ook geen zorgen maken, want ik tracht het alweer terug onder controle te krijgen. In ieder geval, hij raakte me aan vandaag, en ik heb erg luid geroepen dat hij mij met rust dient te laten. Verschillende mensen waren getuige van deze scene. Ik heb ondertussen ook een mail naar AFS gestuurd, zodat zij misschien mee een oplossing zoeken. Want hetgeen vandaag gebeurde, ging erover voor mij.

Straks is het eindelijk nog eens dansles, en misschien vrijdag een inhaalles. Morgen ga ik met Walter een koffietje drinken, dus ook dan zal ik me niet vervelen. Zaterdagnamiddag is er het verjaardagsfeestje van Andrés, de baby van mijn nicht Wendy. Hij wordt 1 jaar, en krijgt een groot verkleedfeest in de tuin van de Hilton (jaja, mensen met geld…)! Zaterdagavond ga ik waarschijnlijk uit :-), jep, I did it again (de tweede keer nog maar, dat valt toch best mee hé)! De week gaat weer voorbij vliegen zie, en binnen tien dagen (TIEN DAGEN) is mijn ventje hier! Ja hoor, ik heb voldoende om over te dromen tijdens deze hete nachten!

¡Estoy en Nicaragua!

Hallo allemaal! Ja hoor, ik ben in Nicaragua! Om te beginnen, dien ik te zeggen dat het misschien toch niet zo´n best idee was te reizen gedurende Semana Santa. Openingstijden verschillen, en ook bussen rijden veel onregelmatiger. We kozen ervoor een week door te brengen in Granada, doch van hieruit valt er jammer genoeg weinig te bezoeken…dus we zitten eigenlijk een beetje vast. Maar kom, alles beter dan een saaie week in San Pedro Sula, right?

De busrit hierheen was LANG en soms erg KOUD (airconditioning stond op 24 graden, maar voor 10:00 en na 16:30 is dat onaangenaam). Bij de aankomst in Managua, dienden we een taxi te nemen naar het busstation waar de bussen naar Granada gingen. Omdat we later aankwamen dan verwacht, hadden we weinig tijd. De laatste bus zou weldra vertrekken… Een taxichauffeur zei ons dat hij 3 cada una wou, toen we achter de prijs vroegen. Aangekomen bij de bus, gaf ik hem 20 córdobas, en hij knikte van nee. Ik antwoordde dat ik niets kleiner had, en hij zei daarop dat het 120 córdobas voor ons tweeën was, want hij had het over 3 dólares. Tja, als ik reis in een land waar de munteenheid NIET de dollar is, denk ik ook niet in die geldwaarde hé… Anyway, ik zou gewoon opgestapt hebben, want ik vond het afzetterij. Echter, hij dreigde met het bellen van de politie, en Sandra kreeg schrik, dus zij ging geld afhalen. Bijna de bus gemist door die zever!

Zondag verkenden we onze “woonplaats-voor-een-week”: behoorlijk toeristisch, dus veilig (zo zijn jullie ook weeral gerust zie). Véél restaurants, dus dag dieet (en ik was net zo goed bezig vond ik)! Maandag namen we een bus tot in Catarina, waar er een “mirador” is. Ons plan was om af te dalen tot bij de laguna, maar na enkele pogingen besloten we een taxi te betalen, uit angst dat we terug naar boven dienden te klimmen nadien. Ginds zonden en zwommen we, net als vele anderen. Weinig toeristen nochtans, vooral inwoners van Centraal-Amerika, latinos kortgezegd :-).

Gisteren deden we twee tours. ´s Morgens deden we canopy, voor het eerst in ons leven. Het was leuk, doch ik had verwacht meer te zien daar in het bosque. In de namiddag gingen we per boot naar de isletas in het meer van Nicaragua (dat meer is 8000 vierkante kilometer groot, en heeft ondertussen al vier verschillende benamingen gehad). We bezochten er een “fort”(JE), vaarden langs een “apeneilandje”, en stopten bij een restaurant. De apen waren een typische toeristische attractie: ze waren tam en gewend om gevoederd te worden (chocoladekoekjes…¡horrible!). Conclusie: Nicaragua heeft iets te bieden, maar wil het te hard uitbuiten... De tours kosten veel voor wat het is.

Vandaag namen we een busje naar Managua, om daar iets te bezoeken dat volgens de Lonely Planet “the most fascinating in Managua” is… Het gaat om enkele voetafdrukken van volwassenen en kinderen, die eeuwenoud zijn. Het wijst op een vlucht (misschien voor een vulkaanuitbarsting), want er zijn geen prints in de andere richting. Nu, dat klonk aantrekkelijk, maar stelde weinig voor. Het kostte ons in totaal bijna 25 euro (taxirit/inkom/recht om foto´s te maken), en na vijf minuten hadden we alles al gezien…

Geen idee wat we nog doen de komende twee dagen. Misschien wat lezen in de hangmat, aangezien ik hier in de hostal een Nederlands boek ben tegengekomen (Twee vrouwen van Harry Mulisch, een aanrader!). Of nog wat fotograferen… Ah ja, btw, er staan sinds twee weken nieuwe foto´s online!

Soite, ik had het plan hier een bericht te komen schrijven met enkele mooie quotes en indrukken, maar dat is niet gelukt. Het zit nochtans in mijn hoofd, maar wil blijkbaar niet op papier (scherm) gezet worden. Vergeet me er zeker niet achter te vragen some day! Ik veronderstel dat ik niet alles zal vergeten! Hopelijk hebben jullie toch weer een beetje genoten van mijn woorden, ook al is het deze keer geen “gran cosa”!

beste weekend in Honduras!

Afgelopen weekend ging ik op mijn eentje naar La Ceiba. Ik ben het beu me hier in SPS te zitten vervelen, en te wachten op vrienden die uiteindelijk niets doen. Sandra, een Duits meisje van onze groep, woont in die kuststad, dus met haar kon ik dan afspreken. Het is onmogelijk jullie alles te vertellen, maar ik zal een samenvatting geven.

Vrijdag na mijn werk vertrok ik met een bus die meer cucarachitas meenam dan passagiers :-s. Aangekomen in het hotel, sprak ik met Sandra af om even een kijkje te nemen in de mall (wat is dat toch een verslaving geworden). Ik zag er mijn TGV (remember him?)! Die avond gingen we met hem en zijn dochters (die in Ceiba wonen) in Pizzahut eten. Nadien nam hij ons mee naar een bar, en nog later naar een discotheek.

Zaterdagmorgen heb ik me aan het zwembadje gelegd. Na de middag gingen we opnieuw naar de mall, om te shoppen! Eindelijk bikinis naar mijn zin gevonden, en ook nog een mooi kleedje met bijpassende legging (jaja, ik ga leggings beginnen dragen!). Om 17:00 speelde Honduras tegen Trinidad & Tobago, dus ook wij waren van de partij in een toffe bar! Bijna wonnen we, was het niet dat T&T scoorde in de 44ste minuut van de tweede helft…

Daarna gingen we naar het Parque Central, voor “la Hora del Planeta”. Honduras nam dit jaar voor het eerst deel aan deze campagne, in La Ceiba. Dat doven van de lichten dienden we wel met een grote korrel zout te nemen, maar de sfeer was aangenaam. Er waren erg veel AFS-ers, want van het schoolprogramma waren er ook bijna 20 jongeren. Ik wilde natuurlijk weer uitgaan, doch Sandra doet dat niet zo graag (en dat soort mensen heeft dan het geluk in zo´n feeststad te wonen bij een familie die geen curfew oplegt, damn…).

Florian, een Zwitser van de nieuwe AFS-groep, woont ook in La Ceiba. Zijn gastzus ging uitgaan en nam me mee naar de opening van een nieuwe discotheek. Echt knap jom! Leuke anekdote: op een zeker moment draaide de DJ salsa. Ik ging op zoek naar een geschikte danspartner, en zag een jonge kerel alleen dansen. Hij leek het ritme wel te voelen, dus ik vroeg hem om te dansen. Na een minuut in een “basispas”, zei ik “laat ik eens een vuelta maken”. Ik deed één van de passen die ik leerde in de les. Daarop reageerde hij met “dit lijkt erg op Sectur in SPS”. Blijkbaar is hij van hier, en had hij ooit nog les gegeven in Sectur! Wat een toeval toch!

Zondag bezochten we het strand in Sambo Creek. Dit viel wat tegen, omdat er veel wind was. En dat is uiteraard onaangenaam met al dat zand… Het leuke was dat Florian een meisje had uitgenodigd uit Tocoa, ook van de nieuwe groep. Een Belgische nog wel, uit Vilvoorde!

Het was echt een supertof weekend! Ik heb me hier nog nooit zó gelukkig gevoeld! Die eerste twee nachten sliep ik wel maar 6 uur, maar het was het waard! Minder fijn nieuws, however, is dat ik vrees dat mijn wijsheidstanden aan het doorkomen zijn… Het is al de tweede keer dit jaar dat mijn mond verschrikkelijk veel pijn doet, en mijn wang ontstoken/gezwollen is. Tanden poetsen, eten, slapen,…het doet zeer.

Plannen deze week…euh…¡un montón! Het huwelijk van mijn zus is voorlopig even uitgesteld, dus naar Guatemala ga ik niet. Voor Semana Santa ga ik met Sandra naar Nicaragua! Zaterdag vertrekken we, joepie! Morgen is het partido Honduras-Mexico, dus ga ik nog eens naar het stadion! Deze keer met tío Jorge en de vrienden van de kerkgroep. Vrijdagavond is er een feest in mijn dansschool, maar dat valt dus wel heel slecht… Ik vrees dat ik geen toestemming ga krijgen, aangezien ik zaterdagmorgen al om 4:00 in de busterminal dien te zijn. En Sandra gaat bij me zijn, en zij danst niet graag…. Het beste zou zijn te gaan tot de fiesta eindigt, en dan in één keer naar de bus :-) kwestie van ook wat te slapen op de lange rit… Tja, we zien wel. Volgende week dus een berichtje, vanuit Nicaragua! (en dan ontbreekt enkel Mexico nog, met mijn Vinceke die bijna komt, om alle landen van Mexico tot Panamá bezocht te hebben, hihi!)

Een geest in huis!

De voorbije twee weken zijn er enkele rare dingen gebeurd in het huis waar ik woon. Drie keer bleek er iets verplaatst/geopend/gebruikt te zijn in mijn kamer. Vorige week donderdag had ik zin in een lekker stuk Belgische chocolade, en mijn twee repen waren verdwenen! Ik praatte erover met mí mamí, en wij tweeën spraken met Olga, de nieuwe huisgenote. Zij beweert dat ze nooit in mijn (bad)kamer was, maar dat mijn zus Susana elke middag een plasje maakt daar. Van de chocolade wist ze niets.

Zaterdag bleek dat er nog iets van eten verdwenen was, en ook toen ontkende ze dat zij ervan gegeten heeft. Toch wel eigenaardig: ik heb met iedereen die in huis passeert gebabbeld, en niemand weet van iets. Nog straffer is dat er in alle maanden dat ik in dit huis woon, nooit iets raars is voorgevallen… Om een lang verhaal kort te maken: ¡me cae súper mal ésta muchacha! Nee, ik kan haar echt niet uitstaan. Tenzij de hond mijn chocola uit de ijskast nam en opat, of er een geest in huis geslopen is, is zij de schuldige. En waarom ze liegt over mí mamí haar casabe, begrijp ik nog minder, want dat kan je gewoon in de supermarkt gaan kopen. Soite, ik ben dus de laatste tijd niet graag meer in huis als ik weet dat dat kind er is. Ze vraagt me bvb. ook of ik geen televisie kan kijken in de kamer van mí mamí, zodat zij telenovelas kan bekijken op de grote TV boven. Blablabla…ander onderwerp :-)

Vrijdagavond nam Gladis me mee uit om te gaan dansen in My Way en Yesterday. Gladis is een 41-jarige vrouw die ook danst in Sectur, en gezien haar leeftijd kunnen jullie zich het publiek in die bars met livemuziek wel voorstellen… Ik heb me niet heel roed geamuseerd, maar ik zat me op zijn minst niet thuis te vervelen! Ik kwam thuis om 00:30, een halfuur na de curfew. Uiteraard had ik daar toestemming voor gevraagd.

Zondag nam diezelfde vrouw me mee naar Negrito, waar haar familie een hacienda heeft. Een terrein van bijna 500 manzanas (1 manzana = 0,70 hectare), dat impliceert dus véél groen, koeien, kippen en kuikens, honden, paarden, en mannen met sombreros! En last but not least: Fie met de camera, hihi! Ja, het wordt tijd om nog eens foto´s online te zetten, ik weet het…maar doordat er thuis geen internet meer is, is dat lastiger.

Gisterennamiddag ging ik op mijn eentje naar de cinema: The Curious Case of Benjamin Button. Die film speelt hier al vier weken, en omdat niemand met me mee wilde, besloot ik dus alleen te gaan. Ik vond het nog wel fijn ook! Op dit moment denk ik erover komend weekend naar La Ceiba te gaan. Sandra, een Duits meisje van onze groep, woont daar. Ik wil echt niet in SPS zijn tijdens de weekends! Hopelijk krijg ik toestemming, en vind ik een hotel dat nog een kamertje vrij heeft! Liefst ook met zwembad, want als Sandra geen tijd heeft, kan ik niet alleen naar het strand omwille van de veiligheid (wat een leven toch, wat een leven…). Duim dus allemaal mee met me dat ik zaterdag en zondag kan gaan genieten van de Hondurese zomer, inclusief fiesta! Volgende week kom ik zeker en vast vertellen of ik al dan niet geweest ben! Dikke zoenen van jullie Hondurese meid!

In de ban van...

Voor ik in ga op de titel van dit bericht, ga ik eerst even mijn frustratie eruit laten. Soms, ¡me dan cólera (ik ben niet zeker of ik dat wel juist schrijf) los Hondureños! Al die plannen die nooit zeker zijn, en dan afgelast worden…zucht… Het blijft moeilijk voor mij. Ik zou eigenlijk mijn paasvakantie (1 week Semana Santa) al gepland dienen te hebben, en weet nog altijd niet wat te doen, en met wie… Ik zou met mijn g.gezin mee kunnen naar Utila (ook dat is nog niet zeker), maar ik heb eigenlijk geen zin om nóg meer tijd door te brengen met mijn g.familie. Ik ben namelijk niet echt mezelf wanneer ik door hen omringd ben, en tijdens de vakantie zou ik toch liever genieten van mijn eigen zottigheid en uitbundigheid. Soite, het blijft dus een vraagteken, net zoals wanneer we nu juist naar Guatemala gaan voor het huwelijk van mijn g.zus.

In de ban van…de beet! Dat was zo vorige week donderdag en vrijdag. Iets had me donderdag gebeten in de buurt van mijn knie, terwijl ik in mijn kamer was. Waarschijnlijk een speciaal soort mug of zo. Er was een klein puntje zichtbaar, en daarrond een supergrote rode vlek. Het voelde heet aan, en deed pijn en jeukte. Vrijdag was die plek nog gegroeid! Ik heb er vanalles opgesmeerd, en zaterdagavond was er gelukkig niets meer te zien. Ik heb er foto´s van, binnenkort online te zien ;-)!

In de ban van…¡iguanas! Ik heb vorige week woensdag de woonplaatsen van twee leguanen ontdekt in de tuin van mijn schooltje! Opgewonden als een klein kind, ga ik nu dagelijks kijken of ik hen zie. Beeldmateriaal heb ik jammer genoeg nog niet, want om veiligheidsredenen neem ik mijn fototoestel niet vaak meer mee buitenshuis. Spijtig, want vandaag kwamen enkele vrijwilligers uit de VS toneeltjes brengen op school. Het was godsdienstgerelateerd, maar niettegenstaande loonde het de moeite, voor de kindjes.

In de ban van…duifjesnesten en –eitjes! Maandagmorgen, een kwartier voordat mijn wekker afliep, maakte het geluid van tortelduiven me wakker. Ze waren een nestje aan het maken bij mijn raampje. ´s Middags ging ik een kijkje nemen, en er bleek een eitje naast het nest te liggen. Ik heb het gefotografeerd, en terug op zijn plaats gelegd. Gisteren echter, lag het er alweer naast, dus waarschijnlijk is het niet goed meer of zo… Vanmorgen, hetzelfde ritueel, aan één van de grote ramen! Ik ben benieuwd of ik straks weer een eitje zal vinden!

Ander nieuws, is dat we sinds vorige week donderdag een nieuwe huisgenote hebben: Olga uit La Ceiba. Ze is twintig jaar, en woont bij ons omdat ze hier in SPS gaat studeren. Voorlopig voel ik nog niet goed aan hoe ze is, dus ik wees op mijn hoede wat waardevolle spullen betreft… Tot hiertoe wist ik dat iedereen in mijn huis te vertrouwen was, maar aangezien dit meisje nieuw is…beter voorkomen dan genezen zegt men!

Dat is alles voor nu. Komend weekend verjaart mijn g.zus Susana, dus ik dien nog een geschenkje te gaan zoeken. Ook de dag van dat feestje is al verschillende keren veranderd. Ik weet nog altijd niet of het nu zaterdag of zondag zal doorgaan. Bijgevolg kan ik geen verdere plannen maken voor het weekend. Ach ja, Honduras…oh dierbaar Honduras…

de verrassende Hondurese cultuur

Het zal raar klinken, maar de cultuur hier blijft me soms nog verrassen! Afgelopen weekend ging ik met Walter naar Santa Barbara. Het was erg ontspannend. Vrijdag ging ik met hem voor het eerst sinds ik hier ben naar een billar. Dat is erg ongewoon, want vrouwen spelen hier geen biljart. Het spel was op een pooltafel, en de ballen dienden gespeeld te worden volgens nummer. Ik verloor…zes keer. Toch een fijne tijd gehad, hoewel ik me nog vreemder voelde dan op sommige andere momenten, hihi.

Zaterdagavond wandelden we door het hele dorp, supergezellig: de geluiden van muziek, televisie, natuur; én veiligheid in het donker! Daarna babbelden we wat, zittend in de tuin van zijn ouderlijk huis. Na vijf maanden vriendschap, heeft hij me verteld hoe hij werkelijk is. Hij heeft verschillende liefjes, op elke plaats waar hij geregeld gaat (ouders, grootouders, nonkels, thuis,…). Die vriendinnetjes heeft hij slechts om 1 ding te bevredigen… Hij vertelde me dat het voor vele jonge mensen zo is hier. Ik voel medelijden met hen, dat ze niet begrijpen hoe mooi liefde kan zijn…

Andere opvallendheid deze week, tijdens een gesprek met mijn taxista. We waren aan het praten over (super)boetes, en hij vertelde me dat hier in Honduras de boetes een tijd geleden verlaagd werden. Niet enkel de busprijs daalt dus (naargelang de benzineprijs), ook de boetes. Een simpele verklaring echter: nu de boetes lager zijn, hoopt men dat er minder corruptie zal zijn. Als mensen slechts weinig dienen te betalen voor een gemaakte fout, zullen ze misschien minder geneigd zijn de politie om te kopen. Wat een andere wereld toch!

Op school ga ik door een moeilijke tijd. Ik wil enkele dingen veranderen, zoals het zwerfvuil en de eetgewoontes van de kinderen. Doch, ik voel me weinig gesteund door de helft van mijn collega´s (de twee jongere van ´s morgens). Ook tijdens mijn lessen voel ik me soms heel alleen. Vandaag zakte ik in elkaar, en begon te wenen in het midden van een lesje… Twee derde van de kinderen let nooit op, en ik vind maar geen manier om hun aandacht te trekken. Vandaag stuurde ik er vier naar binnen (ik geef buiten les, omdat er binnen plaatsgebrek is vind ik, en ook veel afleiding), maar die bleken daar dan toch gewoon te gaan spelen! En mijn collega, die zei er niets van! Ja, achteraf, dat ik harder moet zijn…euh… Anyway, een breakdown dus. Morgen een nieuwe dag, een nieuw begin…

Geen concrete plannen tot hiertoe. Ik zou naar de cinema willen, want er zijn drie films die ik wil zien. Ik heb echter het gevoel dat ze erg snel weer zullen verdwijnen. Jammer genoeg weet ik niet met wie te gaan, iedereen heeft het blijkbaar nogal druk… Dus, kijk ik tv thuis. Oké, ik zou alleen naar de cine kunnen, maar dat vind ik niet tof. Soite, alles relatief roed. Af en toe nog eens een verrassing blijkbaar! Fijn het weer met jullie gedeeld te kunnen hebben :-). Tot volgende week, voor meer nieuws uit mijn Hondurese leventje!

hola

Sinds ik vorige week blogde, is er niet veel noemenswaardig meer gebeurd. Zoals gewoonlijk, gingen mijn voorziene plannen weer eens niet door. Ik sprak drie keer af met iemand om een film te zien vorige week, en zag niet 1 film. We zouden het weekend naar Santa Rosa de Copán gaan, en we gingen slechts zondag. Ginds zag ik enkel het appartement van mijn broer, het huis van een vriendin van mijn g.mama, en vanuit de auto de achterkant van de kerk en het park. Niet wat ik me ervan had voorgesteld dus… Indien ik Santa Rosa toch nog zou willen kennen, dien ik dus opnieuw zes uur te reizen om toch maar op een bankje in het parkje te kunnen zitten…zucht…

Het weer is hier erg onaangenaam momenteel. Het is zoals in België, het verandert de hele tijd. Je weet nooit wat dragen, of het warm dan wel koud zal zijn, nat of droog,… Ik las gisteren in de krant dat het nog tot begin april zo blijft, door een strenge winter in Noord-Amerika.

Begin april gaat mijn oudere g.zus trouwen. Nu ja, ze huwde al een jaar geleden voor de wet, maar de kerk is uiteraard heel belangrijk. We zullen voor de dienst naar Guatemala gaan, omdat daar de tempel van de Mormonen is. Hier in Honduras is er geen gebouw waar men kan huwen als Mormoon. Meer nieuws volgt nog. Op dit moment is er nog een hele discussie aan de gang met de schoonmoeder van Inés, over het geven van een peperduur feest. Abnormaal hoe sommige mensen hier zo begaan zijn met wat “la sociedad” zou kunnen denken. Gelukkig is mijn g.familie niet zo, maar die schoonmoeder wil er dus veel geld tegen aan gooien, terwijl het koppel in kwestie dat geld veel beter zou kunnen besteden. Ze hebben tenslotte geen eigen huis noch auto, en verwachten een kindje…

Voorts gaat alles zijn gewone gangetje. Maandag en woensdag dansen, gisteren ging ik met Walter een koffie drinken. We praatten over een tripje naar het departement Santa Barbara, hij is namelijk van daar. Komend weekend neemt hij me mee :-) ik kijk er al naar uit! Ik ging ook langs de post, en ontving er kwee kaartjes die er al bijna een maand lagen! Er was er zelfs nog één van kerstmis bij! Bij deze, bedankt buren voor het verjaardagskaartje, en Elzy voor de kerstkaart! Ik weet dat er nog een vijftal brieven/wenskaarten onderweg zijn. Ik hoop dat ze snel arriveren!

Zo, dat is het zowat voor nu denk ik. Mijn reis naar Mexico die ik met Vincent zal gaan maken, is al volledig gepland en geboekt. We gaan naar Playa del Carmen, van 27 april tot 4 mei. We gaan er mijn papa en zijn vrouw zien, want die gaan toevallig ook naar daar op reis diezelfde periode! Leuk hé! Ik wil Vincent ook nog meenemen naar Tela, maar daarover dien ik nog eens na te denken. Ik zou namelijk graag met een groep gaan, inclusief Hondurezen. AFS heeft trouwens een reünie gepland wanneer hij hier zal zijn, hopelijk wordt dat verzet want anders gaat mijn ventje hier nog een weekend alleen zijn…ach, we zien wel. Genoeg over mijn ver(de)re toekomstplannen, laat ik nu maar voort genieten van…superwisselvallig weer, en feljeukende muggenbeten!

terugkeerdatum staat eindelijk vast

Al een maand of vier ben ik over en weer aan het mailen met AFS in België en hier, om mijn terugkeerdatum vast te leggen. Het duurde zolang omdat er eerst blijkbaar een fout zat in het Hondurese contract, en nadien kon ik zelf niet goed kiezen wanneer terug te keren. Soms wil ik hier zo gauw mogelijk weg, en op andere momenten maakt het me droevig als ik aan een terugkeer denk. Uiteindelijk besliste ik te blijven tot 20 juni, zoals dus origineel gepland was. Meer details volgen later nog wel, ik ga er nog niet te veel aan denken!

Deze week sta ik in de voormiddag alleen in voor het klasje van mijn directrice Eva. Zij is voor een week naar Orlando. Geen vragen stellen, dat kan hier inderdaad! Mijn geduld wordt behoorlijk op de proef gesteld soms, vooral wanneer de kindjes een werkje dienen te maken. Ze moeten dat allemaal nog leren, en hangen dan met 10 rond mijn lijf vragend om hulp, en roepen de hele tijd “maestra”. Voor de rest lukt het wel, want het zijn redelijk brave kinderen.

Het weer is hier zowat op zijn Belgisch nu, “loco” zeg maar. Het verandert de hele tijd: zon, wolken, regen, fris, warm,… Erg vervelend, en misschien de reden voor mijn vele migraine-aanvallen de laatste tijd. Wat kan ik jullie nog vertellen? Alles gaat hier erg rustig, té rustig eigenlijk.

Afgelopen weekend spendeerde ik veel tijd voor de televisie. Zaterdagavond ging ik naar een verjaardagsfeestje van een nicht van Iliana (23:00 al thuis). Zondagnamidag ging ik naar Adriana (vrijwilligster AFS) thuis. Daar praatten, zwommen en aten we. Jennifer (de andere vrijwilligster) kookte pasta, aangezien zij een jaar in Italië woonde, is ze een expert. De ouders van Adriana noemden me “tranquila”, alweer…! Het maakt me zo droevig, maar inderdaad, de Hondurese Fie is zo. Ik weet echt niet waaraan het te wijten valt. Misschien door mijn ervaring met mijn eerste g.familie.

Gisteren ging ik naar goede gewoonte dansen. Tijdens die lessen ben ik wel de Fie die jullie kennen. Blijkbaar heb ik daar minder angst het imago van anderen te schaden, of zo… Die lessen doen me echt wel goed. Ik vind het jammer dat ik niet eerder ben begonnen, want nu is er nog maar weinig tijd over… Ik mag maandag trouwens al naar het tweede niveau, woehoew :-). Ja, ik ben ne strever hé mensen, hihi. Nee, ik heb gewoon een gave: ik heb gevoel voor ritme en leer heel snel nieuwe passen, that´s it!

Mijn plannen deze week: vanavond misschien een filmpje zien met tío Jorge, morgen weer dansen, donderdag is poets- en wasdag, en vrijdag ook nog een beetje kuisen. Zaterdag en zondag ga ik met mijn g.mama en broer naar Santa Rosa de Copán. Josean, mijn g.broer dus, gaat daar vanaf dit weekend wonen voor zijn werk. Ik ga hem mee gaan afzetten. Hopelijk heb ik even de tijd de buurt te verkennen. Vrijdag nodigt mijn g.mama me trouwens uit mee naar Trujillo te gaan, zodat ik dat ook ken, maar het werk gaat natuurlijk voor, dus het zal voor een andere keer zijn! Zo, dat is het weeral zie! Tot volgende maand!

cumpleaños

Eerst en vooral: bedankt allen voor de mailtjes en e-cards vor mijn verjaardag. Erg fijn dat jullie aan me dachten! Het gaat ondertussen een beetje beter met me, maar dat komt doordat ik probeer niet te denken aan die kutverhuis. Want ik vind het nog altijd (een) rot(streek).

Wat er zich afspeelde sinds de laatste keer dat ik een bericht achterliet...let´s see... Ik ging met Jennifer een keer eten in Pizzeria Italia, en gisteren ook met mijn collega´s voor mijn verjaardag. Op valentijn was er een feestje van de kerkgroep bij mijn tío, en daar ging ik naartoe. Zondag ging ik met Jennifer naar de cinema.

Woensdag was het dan mijn verjaardag. Ik ging werken zoals altijd. De kindjes zongen voor me, en ik liet hen naar me telefoneren om me een “happy birthday” te wensen. Ze dienden eerst te vragen of ze met me konden praten, “please”, zodat ze ook dat beleefdheidswoord leren gebruiken. ´s Avonds ging ik naar de dansles. Cesia, mijn nieuw(st)e vriendin, kon niet aanwezig zijn omdat ze diende te werken tot 20:00. Ze ging me nadien oppikken om samen iets te gaan eten in Applebees. Na een uur dansles, bleek plots dat er taart voor me was! Terwijl ik dacht dat niemand van mijn verjaardag wist... Echter, Gilberto de dansleraar zei me “te manda tu amiga Cesia” (Cesia stuurt je deze pastel). Wat een verrassing! Lekker gegeten die avond (zalm, met een laagje gecarameliseerde sinaasappel).

Mijn g.familie weet tot op heden niet dat het mijn verjaardag was. Ik heb echt geen zin om weer zo´n feestje te hebben...we eten al elke week samen. Ik heb trouwens mijn g.mama niet meer gezien sinds zondag. Ik veronderstel dat ze het erg druk heeft met haar job. Ik weet niet eens of ze thuis heeft geslapen...ach, ieder zijn leven, hoewel ik niet mag doen wat ik wil...ik ben het gewoon geworden.

Tja, ik heb de laatste tijd weer veel last van migraine. Ik zou zo graag om de twee weken een weekend reizen, maar ik weet gewoon niet met wie. Dus, blijf ik me maar vervelen hier in SPS. Wanneer de zon schijnt, zou ik het liefst van al naar een waterpretpark gaan of zo, om wat kleur op te doen. Maar alweer...met wie? Het is soms toch maar een eenzaam bestaan hier... Ik heb wel vrienden, maar die antwoorden vaak niet op berichtjes/telefoontjes, of op de laatste moment veranderen de plannen, of ... Anyway, así es la vida. Hasta la proxima, Fx

Fieke met groot verdriet

Het gaat echt niet zo goed met me. De voorbije week was misschien wel de droevigste die ik hier al heb ervaren. Ik was ongelukkig bij mijn eerste g.familie, maar ik heb me daar nooit een hele week lang zó slecht gevoeld. Vorige week kon ik alleen maar huilen precies. Het overviel me telkens weer.

Zaterdag praatte ik met Erick en Kellyn, en zei deden me inzien wat het probleem was. Zondagnamiddag bracht ik door met mijn nieuwe vriendin Cesia, en diens amigo Joshi. We aten in een Peruaans restaurant, en gingen nadien een koffie drinken. Allemaal erg leuk, zinnenverzettend. Ik besliste zondagavond dat ik de nieuwe week goed zou starten.

Maar het lukt niet zo goed. Wat het probleem is? Wel, ik voel me hier niet thuis. Ik woon hier misschien wel, ik leef hier, maar ik heb geen thuis. En dat is geen probleem, want ik heb ginds een thuis, toch? Tja, die HAD ik. Want, nu Fie er niet is om van haar oren te maken dat ze Lier niet uit wil, is er zo maar gauw even besloten zo´n verhuis in dit jaartje te regelen. En zo resulteert het, dat ik vanaf volgende week officieel GEEN THUIS meer heb.

En dat, dát is rauw, rouw, rauw...beiden... Ik ben dus nu aan het afscheid nemen, en dat is echt moeilijk aan de andere kant van de wereld. Ik kan maar niet geloven dat wat ik achterliet er niet meer is. En dan nog wel verhuizen uit de stad waar ik al mijn hele leven woon! En al mijn spulletjes, ik had ze allemaal een plaatsje gegeven, ik weet zo goed waar ze allemaal lagen… Dit is echt een zware klap. Het lukt me niet aan dit idee te wennen. I´m homeless, HOMELESS.

En nee, ik overdrijf niet. Zeg me niet dat ik overdrijf. Zeg me niet het los te laten. Laat me nu maar gewoon wenen, en boos zijn, en deze daad bij op de lijst met onvergeeflijke daden zetten. Laat me dat nu maar gewoon doen. En begrijp me maar gewoon. Als je dat niet kan, dan hoeft het niet voor mij.

Dankjulliewel!

Bedankt dansvriendinnen voor jullie verrassing! Ik vind het echt supertof dat jullie zo veel aan me denken, over me praten, voor en met me dansen! Ik heb de nachtkastjes op mijn kamer grondig heringericht om er alle geschenkjes op te krijgen. Nu word ik herinnerd aan die leuke groep waarmee ik elke donderdag dans, telkens ik mijn kamer binnenga, ga slapen, wakker word,... Ah ja, Hilde, ook bedankt voor de brief die je me apart stuurde! Proficiat met de B&B, en Judith met de aankoop van het nieuwe huis!

Ook bedankt aan mamie en bompa, voor het kerstkaartje. Mag ik jullie er wel even aan herinneren dat ik al héél lang geleden verhuisde, dus dat het tof zou zijn naar deze familie de post op te sturen. Nu, mijn eerste familia heeft me gelukkig wel verwittigd, dus uiteindelijk komt alle correspondentie bij me. Blijf vooral allemaal schrijven, het maakt niet uit via welke weg, het doet me echt goed!

Eigenlijk heb ik geen zin om te bloggen, dus laat ik het bij een samenvatting houden. Zaterdagavond werd onze vlucht in San Salvador afgelast, dus sliepen we daar een nachtje in het Sheraton. Zondagmorgen dienden we op te staan om 5:00, en dat op mijn laatste vrije dag! Maandag begon ik terug te werken. Deze week was het enkel matricula (inschrijving), en het in orde brengen van de klaslokalen. Ik werkte halve dagen. Vanaf nu heb ik een eigen taxista, die me om 7:30 thuis ophaalt (of vroeger, maar dan word ik boos, donderdag was hij hier om 7:00!), zodat ik geen uur sta te wachten in het centrum op de bus.

Maandag begon ik EINDELIJK aan een danscursus in Sectur! Er rest me nog maar weinig tijd, en het zou toch wel tof zijn als ik een beetje van dat latino-ritme kan mee naar huis nemen hé! Deze week ging ik drie dagen achter elkaar dansen, omdat ik een maand in te halen heb (de cursus begon in januari). Normaal gezien zijn de lessen op maandag en woensdag, telkens anderhalf uur. Gisteren danste ik, alweer eindelijk, nog eens vrij, dat was al superlang geleden. Het deed niet met me wat het voordien wel eens deed, maar ik dien er natuurlijk terug wat aan te wennen. Ik ben alleszins blij dat ik de draad weer opgepikt heb.

Op dit moment ben ik aan het proberen wat foto´s online te krijgen, maar de website doet nog maar eens raar, dus alles zal nog niet lukken. Jullie zullen merken dat ik verdikt ben (drie kilo in één maand!), ik vind dat je het goed merkt op de foto´s.

Ach, zit weer in zo´n dip, het zal wel weer overgaan als het stopt met regenen (sinds ik terug ben van Panamá, maar 1 dag zon gezien). Nog een interessant, positief nieuwtje dat sommigen al weten: ik ben gestopt met roken sinds een maand! Nu ja, gestopt, ik heb wel af en toe gerookt tussendoor, maar geen enkele keer meer een pakje gekocht. En het lukt wel vrij goed, al zeg ik het zelf :-). Goed, met deze positieve boodschap, eindig ik. Tot de volgende!

¡Estoy en Panama!

Hoi hoi hoi! Alweer een bericht dat ik op een zekere plaats ben, maar vanavond zal ik terug in mijn tweede patria zijn. Panama dus...wat een hoop! Ik heb echt veel gedaan/gezien/ervaren deze week! Ik zal het enigszins kort proberen samen te vatten, want het is gewoon TE veel om allemaal in detail te vertellen. Het eerste dat we hier deden, na een dagje Panama City, was een trip naar Bocas del Toro. Daarvoor namen we de nachtbus. Die doet er normaal gezien 10 uur over, doch onze rit duurde twee uur langer. Waarom? Wel, onderweg hadden we mala suerte: omstreeks 1:00 werd de bus gecontroleerd op drugs. Tot 3:00 hebben we samen met alle andere passagiers naast de bus gestaan, wachtend tot alles gecheckt was. De brigade had succes: ze vonden een rugzak met marihuana. De eigenaar bleef achter, samen met zijn vrouw en zoontje.

Bocas del Toro was fijn, doch erg toeristisch. Die ene nacht was voldoende! We hadden ook pech met het weer die eerste dagen… We maakten er een snorkeltrip (alweer!), en ik zag voor het eerst dolfijnen in het wild (nee, we zwommen er niet bij, ze zijn te ´verlegen´). Ook at ik, na meer dan een half jaar, gerookte zalm! Zalig! Na opnieuw een nacht in bus, sliepen we terug een nacht in Panama City. Die dag bezochten we het kanaal, de Miraflores Locks in het bijzonder. Echt ongelooflijk! Boten worden er 26 meter omhoog en omlaag gelaten!

Daarna gingen we naar Ukuptupu, een eilandje in de archipel van San Blas. Daarvoor namen we een vliegtuigje, dat er een half uur over doet. Het was echt tof! Er konden slechts 20 passagiers mee, en we konden de hele tijd meekijken in de cockpit, want de deur bleef open. Aangekomen op Gardi, dienden we nog een uur in lancha (bootje) af te leggen. Normaal komen de vliegtuigen aan op El Porvenir, en van daaruit is het maar 10 minuten. Echter, op dat eiland zijn werken aan de gang, dus daarom dienen de vliegtuigjes nu via dat andere eiland te gaan. Nu, die boottocht was alweer erg hobbelig, én nat! We zagen nogmaals dolfijnen!

Ukuptupu was duur, en héél basic! We betaalden voor de ervaring. Een superervaring, dat zeker, once in a lifetime, alweer :-). The islands are magazine-stuff! Nooit gezien, alleen in de boekskes! Witte stranden, groene palmbladeren, lichtblauwe glinsterende zee. Er zijn bijna 400 eilanden in die archipel, verschillende onbewoond. De bevolking zijn de Kuna Yala. We leerden iets over hun cultuur, maar weinig. Ginds was het vooral rustig. Zon, zee, strand, verse vis, dolfijnen, snorkelen, hangmatten (dat is een leuk werkwoord, hihi). De tweede nacht sliep ik niet, want ik was bang voor de boottocht naar de luchthaven, in het donker (5:00 ´s morgens). Aangezien de golven soms behoorlijk hoog waren… Doch, de tocht verliep goed, ik genoot van de miljoenen sterren, en de lichtgevende visjes die we zagen. De terugvlucht in het kleine vliegtuig was opnieuw tof, we zagen Panama City vanuit de lucht. Geloof me, die skyline is prachtig (het doet me wat denken aan New York of Miami of zo, er staan hier een heleboel wolkenkrabbers)!

Gisteren hier in Panama deden we het rustig aan, want ik ben MOE. Ik heb deze week in totaal VIER nachten niet geslapen (twee busritten, lawaai in de hospedaje, stress voor boottrip), en de andere sliep ik mas o menos. We bezochten de drie artificiële eilanden hier (restanten van de uitgraving van het kanaal), en daar gingen we ook naar een park. We zagen er wat dieren (vogels, vissen, schildpadden), waaronder luiaards! In de vrije natuur, erg moeilijk te spotten blijkbaar! En ook een hele vieze spin, met in haar web het mannetje, dat mini-mini was (de woorden ontbreken blijkbaar), want het vrouwtje eet hem wel degelijk op! Dat is geen vertelseltje, het is ons gisteren uitgelegd! ´s Avonds ontmoetten we interessante mensen in de hospedaje, en gingen we iets drinken (jippie). Ik bleef nog praten met een kerel die geserveerd heeft in Afghanistan en Irak, tot 4:00 vanmorgen. Dus sliep ik weer maar een viertal uren… Anyway, tijd om af te ronden, want ik kan het internet hier maar een uur gebruiken, en dat uur is blijkbaar bijna om. Nog even geduld, en jullie kunnen de bijna 1000 foto´s bewonderen die ik de voorbije twee weken maakte! Ja, ik weet het, demasiado…maar het is toch zo plezant al die herinneringen ook in beeld te hebben! Tot de volgende!

Estoy en Belice!

Hallo allemaal! Momenteel ben ik nog in Belize, en vanavond zal ik in Panama zijn, hihi. Ik heb veel te vertellen van mijn drie dagen hier, ik heb het hier echt superfijn gehad! Belize is mooi, erg verschillend van de andere landen die ik hier al bezocht. De officiele landstaal is Engels, en dat is wel even raar. Gelukkig spreekt/begrijpt bijna iedereen ook Spaans, want dat Engels klinkt maar ‘feo’ momenteel :-). Opvallend is dat het hier vol Chinezen zit, of alleszins vol Chinese handelszaken en restaurants! ‘Little China’, in tegenstelling tot Honduras dat ‘little America’ is. Fastfoodketens vind je hier niet!

Over de heenreis: we staken de grens over in boot. Dat was nieuw! Ik deed het al per vliegtuig, bus, te voet, auto,… doch nooit via de zee. En, ik vond het onaangenaam. Na vijf minuten voelde ik al dat ik ziek zou worden, dus verhuisde ik naar achteren (vooraan botste de boot de hele tijd tegen de golven aan) en luisterde ik naar de ‘donderdagdansmuziek’ om mijn gedachten te verzetten. Met de ogen gesloten, en rustig ademend, overleefde ik de drie uren zonder ziek te zijn. Ongeveer een uur vaarden we op kalme zee, en dan konden we prachtige (onbewoonde) eilanden bewonderen. Dat was wel tof!

Dinsdag gingen we per bus naar Corozal. Van daaruit wandelden we naar Santa Rita, waar een maya-ruine is (slechts 1, temidden van een woonwijk). Daarna praatten we met een taxichauffeur, om ons naar Cerros te voeren, een maya-site. We betaalden 12,50 USD per persoon, voor de 1-uur durende heenrit, een bezoek van een uur, en de terugrit. En de weg was superrustig, met een ‘ferry-overzet’ (wacht maar op de foto’s, ik durf wedden dat niet veel mensen dit soort ferry al eens zagen!) en een gezellige babbel met de taxista. Echt fijn jom! De auto was 22 jaar oud, zoals de meeste taxi’s hier. Het geeft meteen een andere sfeer aan de hele reis!

Woensdag verkenden we Belize-City, aangezien we hier op hotel zijn. Weinig te zien eigenlijk… Na de middag gingen we per bus naar de Zoo. We hadden gelezen dat het de mooiste dierentuin is onder Noord-Amerika, en dat de dieren er voldoende vrijheid hebben. Het was zeker interessant, vooral de slang rond mijn nek, EN de jaguar boven mijn hoofd! Jups, we betaalden 10 USD per persoon om met vijf in een kooi te kruipen. Vanuit die kooi mochten we Junior, de jaguar, aaien en voederen. Once in a lifetime, alweer! En er komt meer…op donderdag!

Gisteren wilden we eigenlijk Caracol bezoeken. Het is de grootste Maya-site in Belice, met het hoogste gebouw in Belice. Echter, we verblijven te ver, het is zo goed als onmogelijk om dit te doen als een dagtrip. Dus, beslisten we een boottaxi te nemen naar San Pedro, een toeristisch eiland anderhalf uur van Belize-City. Daar gingen we op zoek naar een trip, en bleek dat de enige optie een snorkeltour was (40 USD per persoon, privetour). Nu, Teresa had dat al gedaan, maar Sandra en ik wilden dat eigenlijk nooit doen. Echter, aangezien er weinig andere mogelijkheden waren, besloot ik op zijn minst mee te gaan. Dat betekent nog altijd niet dat ik ook effectief hoef te snorkelen he!

Toen we bij de snorkelplaats aankwamen, zwommen de haaien rond onze boot. Ja hoor, nurse sharks zijn het, en het is populair hier om er bij te zwemmen! Eerst ging ik zonder snorkelgerief de zee in, maar achteraf zette ik de stap toch. En ik ontdekte een nieuwe wereld! Hoe knap om te zien, dat onderwaterleven! Duizenden vissen, enkele mooie schildpadden, haaien, en nog vele andere dieren die ik niet ken ;-). En dan ook nog koraal natuurlijk. Een superervaring! En een kans dat ik dat volgende week, in Panama, opnieuw zal doen, hehe! Alleen jammer dat ik geen foto’s kon nemen. Misschien ga ik wel op zoek naar speciaal materiaal, of koop ik een onderwatercamera (kost 35 USD, 27 analoge foto’s). I know, Fie en haar foto’s…onafscheidelijk… Ik weet ook wel dat herinneringen veel waard zijn, maar met die beelden houd ik mijn herinneringen levend.

Zoals jullie merken, een leuke tijd hier in Belize! Wel moe natuurlijk, zoals altijd wanneer ik hier reis. Ik sta namelijk altijd vroeg op, want verplaatsingen met het openbaar vervoer vragen natuurlijk meer tijd. Maar het is zoveel leuker, om met de mensen een praatje te kunnen maken, om het land beter te leren kennen! Op de foto’s is het nog een tijdje wachten natuurlijk, dat regel ik wanneer ik terug ben in Honduras. Morgen begint ons Panama-avontuur, spannend! Hopelijk is het er zonnig en warm! Hier regent het vandaag… Zo, hierbij laat ik het dus! Tot volgende week! Liefdevolle kuzzels van jullie Fietje

hoy cumplo medio ano

Vandaag ben ik hier een half jaar (Amerikaans toetsenbord, la enje werkt hier niet, damn again)! De tijd gaat toch snel hoor! Als ik terugkijk op wat ik al allemaal meemaakte...wow! En dan staat er mij nog zoveel te wachten! Om te beginnen, morgen vertrek ik naar Belize, en nadien ga ik naar Panama. Woehoew! En wanneer ik daarvan terugkom, begin ik opnieuw te werken. Gedaan met de vakantie, maar dat wordt toch wel stilaan tijd ook hoor!

Ik heb eigenlijk niet veel zin om te typen, dus ga ik dat ook niet doen. Ik kan jullie vertellen dat het weer hier momenteel slecht is :-( regen... Ook dat ik gisteren ben gaan "vieren" dat ik hier een half jaar ben: eten en karaokebar, beter dan thuiszitten alleszins. En als ik seffens thuis ben (nu bij tio Jorge, heb hier geslapen), alles in orde brengen voor de lange reis! Want, twee weken is lang, zeker met maar een kleine koffer! Alle, ik laat jullie, want ik heb echt geen zin om te schrijven. Ah ja, bedankt mama, buren en Leentje voor de mooie kaartjes/brief! Altijd leuk! Tot binnenkort!

¡Estoy en El Salvador!

Na mijn blog vorige week, bleek bij mijn thuiskomst dat ik verwacht werd mee te gaan naar Pajuiles, waar het buitenverblijf van mijn g.familie staat. Er was een feestje met de jeugd van de kerk, en tío Jorge had me 'uitgenodigd' (hij had gevraagd een vriend te verwittigen dat 'we' naar Pajuiles gingen). Op vijf minuten mijn zak gepakt, en op naar la fiesta! Het was leuk, fijn gedanst, gezwommen, gedanst in het zwembad :-), en ´s zondags genoten van de zon en het water...

Maandag begon ik aan mijn eerste echte reis dit jaar, eerst naar Comayagua. Die stad verkenden we in de namiddag, en 's avonds overnachtten we er. Het is een koloniale stad in Honduras, mooi maar ik vond Gracias toffer, rustiger vooral. Dinsdag namen we een bus naar Tegucigalpa, daar stapten we over op een bus richting Choluteca, we wisselden nogmaals voor een bus naar Coyolito, en vandaaruit namen we een bootje naar Amapala. Daar dan nog een pick-up naar het hotel... Hele dag gereisd dus, vermoeiend. Vroeg gaan slapen, na het eten van een lekkere verse gefrituurde vis, inclusief tajadas.

Woensdag wilden we de berg op Isla del Tigre beklimmen (753 meter, een uur volgens de hoteldame). We begonnen onvoorbereid (zonder water, en Fie op teenslippers en in minirok), en ik haalde de top niet. Vijf minuten daarvoor besliste ik terug te draaien, na al drie uur steigen... Ik heb gezworen dat ik dit jaar (2009 dus) geen enkele berg noch vulkaan meer zal beklimmen! Geweend heb ik...een beetje therapie of zo. De namiddag brachten we op het strand door.

Gisteren alweer zo'n reisdag: pick-up naar haventje, boot naar Coyolito, bus richting San Lorenzo, wissel op bus naar El Amatillo, grens met El Salvador overgewandeld (hihi), bus naar San Salvador. Aankomsttijd: 17:00! Opnieuw moe... Vandaag bezochten we Joya de Cerén en San Andrés. Dit zijn twee maya-sites. De eerste stelde niets voor, na een kwartier waren we alweer buiten. De tweede daarentegen had wel wat potentie :-). Na de middag aten we lekkere pupusas (ze zijn tenslotte van hier), en verkenden we de hoofdstad een beetje. Nu zijn we in Metrocentro, een supermall! Wow, hier kan Honduras nog een puntje aan zuigen ;-). Dit is echt een zalige mall, amai, hihi... Soite, rustig Fie!

Morgen reizen we naar Santa Ana, om van daaruit ook nog iets van de mayas te bezoeken. Maandag wordt nog zo'n lange dag, de terugreis naar San Pedro Sula. Samengevat, dit soort reizen wil ik niet meer maken. Veel te veel onderweg, slecht plan. Ik kan jullie wel vertellen wat het nieuwe reisplan is, om af te ronden. Van 19 tot 23 januari gaan we naar Belize (Teresa, Sandra en ik), en Teresa en ik nemen van daaruit een vliegtuig naar Panamá, tot 31 januari. Zo, dat was het voor deze keer! Ik zie jullie graag!