de voordelen

Vorige week bedacht ik me om eens te proberen de voordelen van de absurde maatregelen te bedenken. Jawel, ik gebruik krachtige woorden, naar voorbeeld van hoe de msm (mainstream media) dat doen. Zij doen dat om de mensen steeds banger te maken en steeds meer controle te krijgen. Het lukt aardig. Maar goed. Vorige week bedacht ik me dat. Ik doe een poging:

- Ik kon vanuit mijn kot vlotjes sparen.

- Ik ging kamperen met Chris en ontdekte dat ik het heel graag doe.

- Je hebt plaats als je ergens op restaurant gaat, mensen kijken niet in je bord.

- Anderen respecteren je persoonlijke ruimte meer.

- In het laatste trimester groeiden we als collega's dichter naar elkaar toe.

Die laatste doet er eigenlijk niet toe. Want ik spreek het intussen uit. Ik heb nog drie weken. Dat is mogelijk te weinig, aangezien ik nog niet in gang ben geschoten. Ik heb ook weinig energie. Ik ben te ongelukkig. Ach, er is ook een plan B. Hoewel dat niet hetgene is dat ik echt wil. Maar het is er. Dus ik ga me er niet druk om maken.

Dat was dus vorige week. Vorige week waren we alweer aan het kamperen. Het doet me echt veel deugd. Ik kan dan redelijk goed vergeten wat er allemaal gaande is. Wij met onze tent, geen andere mensen. Ik sprak zelfs uit dat ik eens voor een tiental dagen wil gaan kamperen. Ook nog deze zomer.

Die wens, in combinatie met het idee van met onze festigroep een eigen Antilliaanse te houden, zette me deze week aan het zoeken. Uiteindelijk kon ik de twee combineren, en boekte ik een terrein in Groningen, waar we met onze groep naartoe kunnen. Tot natuurlijk iedereen weer in die angst vervalt... Dus we gaan met z'n drieën uiteindelijk. Officieel geen Antilliaanse, geen dans. Pfff.

Het is allemaal zo buiten proportie! Dat je dat niet ziet! Komaan seg! Mensen beboeten omdat ze zichzelf gezond willen houden door in de buitenlucht geen mondmakser op te zetten. Mensen beboeten omdat ze hun hond 's nachts nog even een plasje willen laten maken. Bij mensen in hun huis binnen mogen, om te controleren of ze zich aan de regels houden. Man, man, man. Wat een schrikbewind wordt er hier gevoerd!

Ook ik ben er niet ongevoelig voor. Ik héb schrik. Want ik hou me niet aan die maatregelen. Die maatregelen slaan op niets! Helaas is er een wereldwijde censuur bezig die ervoor zorgt dat de msm vrij spel hebben om met hun zorgvuldig gekozen woorden mensen voortdurend te brainwashen. En zeg niet dat jij niet gehersenspoeld wordt! Je kan er amper onderuit!

Een voorbeeld... Ik zou deze week op babybezoek gaan in Gent. De baby werd geboren 4 dagen voor de eerste lockdown. Dinsdagmiddag belt mijn vriendin me op, om te vragen of ik het bezoek nog zie zitten, want ik woon tenslotte in Antwerpen. Natuurlijk zie ik dat nog zitten! Ik pols ook even of het met kuzzel of afstand is. Met afstand, zo blijkt. Oké, duidelijk. Geen probleem. Dinsdagavond belt diezelfde vriendin me opnieuw op. "Ik heb net naar het nieuws gekeken en het lijkt me beter om onze afspraak toch af te zeggen". Neen, mensen kunnen niet meer voor zichzelf denken. Mensen kunnen hun natuur niet meer volgen.

Wij gaan dus volgende week opnieuw naar Nederland. Dat is toch het plan. Want mensen in mijn omgeving proberen mij bang te maken door de berichtgeving in de msm door te sturen. Echter, wat men daarin verkondigt, is alweer een leugen. Uiteraard. Er is geen verplichte quarantaine, het wordt enkel sterk aangeraden. En aangezien wij eigenlijk gewoon in ons eigen huisje gaan zitten en niet op zoek zijn naar contact met anderen, lijkt me dat dik oké.

Ja, wat een voos experiment op de mens is dit toch. De voorbije twee weekends kwamen we samen met de vrienden. Het was redelijk leuk. Ik heb relatief veel gedanst, aangezien dat mijn grootste basisbehoefte is. Het was plezant. Tot er over de huidige situatie gesproken werd. Want men beoogt duidelijk te weten te komen wie voor zichzelf kan denken en wie niet. Die eerste groep is klein. En zo verdeelt men mensen die jarenlang één groep vormden in twee kampen. Triestig.

Goed, ik ga proberen nog iets anders te doen. Geen idee wat. Ik slaap heel slecht, waardoor ik met minder energie opsta dan de weinige energie die ik de avond voordien nog over had. Deze namiddag mag ik nog eens een half uurtje op bezoek bij Elzy. Doch, ik kom echt niet graag meer buiten. De confrontatie is hard. Eergisteren reed ik naar Sieglinde. Ik was onze straat nog niet uit of ik barstte al in tranen uit. Ik wil deze wereld niet!

Op dit moment voel ik ook de behoefte om langer dan een week weg te gaan. Op dit moment denk ik dat ik mijn verblijf ginder ga willen verlengen. Zolang mogelijk in Nederland zijn. Daar doen de mensen tenminste nog een beetje normaal. Buiten de afstandsregel gelden er daar geen beperkingen. Ook dat is onmenselijk, maar in verhouding met hier valt het nog wel mee. Mijn buren waren dinsdag nog eens even thuis. Zij omschreven het heel goed: Hier in Antwerpen hangt er een heel agressieve sfeer, met dat beboeten en zo. Klopt. We leven meer en meer in een dictatuur. Hoe kan het dat je dat niet ziet?

victima

Vorige week waren we weg, Chris en ik. Ik had een verrassingsweekje gepland voor zijn verjaardag. Na anderhalve dag had ik lichtjes spijt dat ik mijn laptop niet mee had, om te kunnen bloggen. Want ik had bij momenten zo'n vakantiegevoel van "dit wil ik posten". Helaas is dat nu wat weg. Toch zal ik de hoogtepunten even benoemen:

- Kamperen op de meest romantische camping van België, volgens Libelle.

- Vogels die zingen, de ganse dag door.

- Verkeerd lopen tijdens een wandeling en de Ourthe oversteken, door het water.

- Plonsje doen in de Ourthe.

- 13 kilometer wandelen in de gietende regen.

- Chris die veel nieuwe kledij scoort in een outlet van Tom Tailor.

- Diner bij een zeer gastvrije Italiaanse Limburger, samen met Chris zijn vader.

- Maastricht ontdekken, omdat daar minder belachelijke regels gelden.

- Wandelen in het enige nationale park van België.

"Laat het los. Laad het op.", stuurde mijn favoriete collega me maandagochtend. Ik heb dat geprobeerd. Op sommige momenten is dat aardig gelukt. Doch, er waren ook dagen dat ik me niet goed voelde. Ik heb weinig trigger nodig. Sieglinde zegt dat ik me geen slachtoffer mag voelen, maar dat is verdomd moeilijk.

Ik voel me slachtoffer. Ik ben slachtoffer. Want ik ben niet meer vrij. Ik kan niet meer spontaan leven. Overal, telkens opnieuw, word ik herinnerd aan de idiotie waarin we leven. Na vijf winkels in Maasmechelen Village, hadden we het echt gehad. Telkens opnieuw die handen ontsmetten, en telkens opnieuw die boodschap dat vanaf morgen de mondmaskers ook verplicht zullen zijn. Really?

We zijn dus naar Nederland gereden en besloten om vanaf nu ook onze boodschappen over de grens te doen. Dat deden we afgelopen maandag. We reden nog geen 100 meter over de grens, en we konden vrij en zorgeloos onze inkopen doen. Het was letterlijk een verademing! Maar dit is echt niet hoe ik wil leven.

Ik ging maandag naar een workshop Bollywood. We kwamen te laat toe en gingen ook nog naar toilet. Intussen hoor ik dat we onze telefoonnummers moeten achterlaten, voor de zogenaamde contact tracing. Mijn vriendin deelt mee dat ze mijn nummer alvast gegeven heeft. WTF? Ik weiger dat!

1) Mijn nummer is privé en ik heb het recht dat zo te houden.

2) Ik wéét dat we al maanden worden voorgelogen en dat het onnodig is zoveel paniek te zaaien.

3) Phishing via gsm is een nieuwe realiteit, sinds mensen te pas en te onpas overal hun nummer achterlaten.

Jawel, ik ben slachtoffer. Ik ben slachtoffer van de idiote maatregelen. Ik loop al heel lang met een depressie rond. Ik was hard aan het werk om erdoor te geraken. Ik ging minstens twee keer per week dansen. Dans is mijn medicijn. En dan dit? Dit zijn al vier maanden zonder social dancing. Vier maanden! En we zijn er nog niet.

Dan maar zelf feestjes beginnen organiseren. En op zoek naar underground feestjes. Er zit niks anders op.

Ik kom in de statistieken die ze nooit gaan maken. De statistieken van het aantal slachtoffers die men gecreëerd heeft. Mijn leven is voorbij. Zo voelt het echt. Ik ben de hele tijd ongelukkig. Ik voel me gevangen. Ik kan alleen maar uit mijn bed komen en beginnen huilen, de hele dag.

De info uit mijn vorige post, draagt daar natuurlijk ook toe bij. Want ook al word ik juist gewaardeerd door die beslissing, het voelt niet zo. Want als je nog zes uren over hebt voor mij, waarom zet je mij dan niet daar waar ik het meest kan betekenen? En kom niet af met de uitleg dat die puzzel moeilijker is dan ik denk! Want voor sommigen kon dat blijkbaar wel. Ik noem een kat een kat: Ik stond eerst niet in de rooster zoals ik er nu in sta. Tot een collega letterlijk heeft gezegd "zet Fie daar maar, ik doe dat niet graag".

Ik ben het onderwijs beu. Kotsbeu. Ik werk zó graag met en voor mijn leerlingen, maar ik ga hieraan kapot. Ik heb me gisteren aangemeld voor loopbaanbegeleiding. Ik durfde dat eerder nooit, want ik wilde niet van job veranderen. Toen hoorde ik dat dat niet noodzakelijk de uitkomst is, en begon ik er meer voor open te staan. Maar nu wil ik gewoon niet terug in september. Ik wil niet meer terug. Ik ben die rivaliteit zó beu! Ik ben het zó beu om een marionet te zijn!

Ik zit me natuurlijk ook af te vragen of dit komt door de huidige tijd waarin we leven. Want ik kán niet meer opladen. Ik bén leeg. En dat komt niet enkel door mijn job. Dat weet ik ook wel. Maar dit was toch wel de druppel. Ik heb het gevoel dat ik niet genoeg kan en mag betekenen. Ik ben enorm enthousiast over de taalcoaching, maar het wordt niet als prioriteit beschouwd. Ik mag het gaan doen, samen met enkele directe collega's. Neen, ik hoor het te doen samen met de praktijkleerkrachten. Echter, dat lukt onvoldoende in de rooster die me werd toebedeeld. Ach ja.

Hilde zegt dat ik de lat niet te hoog mag leggen wat de loopbaanbegeleiding betreft. Ik mag er niet van uit gaan dat dat dé oplossing gaat bieden. Wél dat het me nieuwe inzichten kan geven. Ik zal proberen. Net zoals ik probeer om geen slachtoffer te zijn. Ik neem mijn leven in eigen handen door over de grens te gaan winkelen. Die vrije keuze heb ik momenteel. Toch iets.

Nee, het gaat echt niet goed. Ik ben een sociaal wezen dat voortdurend de druk ervaart om iemand anders te zijn. Om zich anders voor te doen. Om anders te leven dan wat natuurlijk aanvoelt. Ik keek gisteren het tweede seizoen van After Life. Zoals ik Atypical kan aanbevelen aan mensen die weinig over autisme weten, kan ik After Life aanbevelen aan degenen die niet begrijpen hoe een depressie werkt.

Hier een stuk tekst van het hoofdpersonage Tony:

I feel sad all the time. I'm not the person I was. [...] It's like...I lost most of me, and all the good stuff, all the happiness and joy in anything...I feel like I'm nothing, you know? [...] People think that I'm sort of OK, you know, like I'm getting on with it, I'm snarky now and again, and that this is a lapse, but it's not. This is me all the time now. Everything else is the front, you know? I'm not well, but I remember what it was like to be normal, so I do an impression of that. But this is what I really am. And I want to be normal again, but I'm weak, you know?

Dat vat behoorlijk goed samen hoe ik me voel.

En jawel, daar voel ik me schuldig over.

Dus je kan misschien best niet reageren.

Want dan groeit dat schuldgevoel, en de schaamte.

schroevendraaier

Omdat ik midden in de nacht met alles in mijn hoofd niet weg kan, kom ik hier. Dat is mijn inleiding. Ik voel me momenteel helemaal niet goed. Dus dit is inderdaad weer zo'n momentopname. Maar het valt niet te ontkennen dat dit soort momentopnames er wel vaker zijn. En dat ik op een gegeven moment er toch maar beter naar handel.

"Als ik wist wat ik wil na SJH, was ik nu weg." Dat heb ik vanavond naar mijn favoriete collega gestuurd. Want jawel, die jaarlijkse zever, ik kon er ook nu niet aan ontsnappen. Met dat verschil dat álles dit schooljaar héél laat werd gecommuniceerd, zo ook de uurroosters. In alle discretie was me al verteld wat ik zou doen. Tot ik gisterenochtend telefoon kreeg met het nieuws dat de rooster veranderd was.

Gisteren drong het nog niet door. Ik had net het schooljaar afgesloten, in tranen en met veel alcohol. Tradities hou ik graag in stand. Dus gisteren was ik nog wat numb van de avond voordien. Het drong niet helemaal door. Maar intussen kreeg ik ook 'steunbetuigingen' van collega's, en besef ik meer en meer wat er hier gebeurd is.

Het zijn mijn eigen vlooien die bijten. Ik heb me de voorbije periode geprofileerd als een sterk iemand. Ik zat er vanavond met Chris over te praten en ik kon alleen maar concluderen dat ik na vele jaren eindelijk het gevoel heb door te hebben hoe ik de leerlingen zo klaar mogelijk kan afleveren, wat daarvoor nodig is, welke inspanningen ik daar als hun begeleider voor hoor te leveren. En dat heeft ervoor gezorgd dat ik me sterk en trots voel over wat ik doe.

Opgeleid worden tot taalcoach door een zeer sterke madame, heeft me ook zoveel geleerd dit jaar. Jawel, ik ben heel hard gegroeid. En ja, ik ben daar trots op. Doch, dat had ik precies beter niet geweest. Of alleszins niet uitgesproken. Want nu heeft iemand (nieuw) op onze school plots een beeld van wat je met zo'n persoon best doet. En dat gaat me ongelukkig maken! Dat doet het het nu al! 't Is verdomme vakantie, en ik lig om 2:00 's nachts te huilen in mijn bed. Om die rottige job.

Dit kan toch niet de rest van mijn carrière zo verder gaan? Dus ik heb besloten dat loopbaanbegeleiding er moet komen. Want ik weet helemaal niet wat ik dan wel zou willen. Weg uit onderwijs? Weg uit België? Weg uit deze school? Niet meer voltijds werken? Ik heb er echt to-taal geen idee van! Anders zou het makkelijk zijn, natuurlijk.

Ik weet wel dat ik dit niet blijf doen. 't Zijn de emoties die spreken, dat klopt. Maar in deze situatie heb ik al te vaak verkeerd. Op dit moment denk ik zelfs: awel, ik begin niet in september. Oh jawel, we zijn daar weer beland. Terwijl ik dat gewoon zou moeten zeggen. Ik zou gewoon moeten zeggen "dit maakt me ongelukkig". Want dat is wat een écht sterke vrouw zou doen. Nee, ik zeg "ik heb er toch al traantjes om gelaten". Pfff....

't Is niet alleen tranen laten hé. Tranen laten en verder gaan, dat zou misschien nog kunnen. Maar mijn slaap ervoor laten, dát is het grote probleem. 't Is een serieuze ontlading momenteel. Dat is het altijd op het einde van het schooljaar. Maar binnen een week staat de teller ook al op vier maanden zonder dat ene ding ter wereld te doen dat me kan ontspannen ... dat doet er ook geen goed aan.

Wat me nog het meeste stoort is dat het verkocht werd als iets dat precies niet anders ging. Tot ik dan vandaag de uurrooster bekijk, en blijkt dat het wél anders kon. Neen. Ik blijf dit niet doen. Concreet is het plan met mij de komende vijf jaren van mij telkens mee op te schuiven. Mij telkens allerlei nieuwe dingen te laten uitwerken en implementeren, om het dan op een gouden schaaltje aan de volgende te geven. Dat is wat er nu gebeurt met de bundel waar ik drie maanden lang 15 à 20 uren per week heb in geïnvesteerd, en die ik dus niet eens heb kunnen testen omdat afstandsonderwijs en social distance de norm geworden waren.

Neen. Ik ben sterk. Ik ben goed in wat ik doe. Ik ben inderdaad de juiste persoon om dit te doen. Doch, de manier waarop men het mij wil laten doen, daar kan ik niet akkoord mee gaan. Wat hier van mij gevraagd wordt, kan ik alleen maar tot een goed einde brengen als er met mijn noden ook rekening wordt gehouden. En dat is absoluut niet het geval, naar mijn gevoel. Als ik daaraan begin, haal ik het einde van het schooljaar niet. Dat onderschrijf ik nu al. Dus op dit moment is voor mij de logische oplossing om gewoon niet te beginnen.

Ik voel mij echt 'screwed over', vandaar de titel. En eigenlijk voel ik momenteel ook wraakgevoelens. Zo van "ik doe gewoon hetzelfde, bye bye". Ja, ze (uhu, 't is een ze) verkocht het heel mooi. 't Was een echt verkooppraatje gisterenmorgen aan de telefoon. En heel eventjes heeft het mijn ego gestreeld. Maar dat is nu wel voorbij. Want iemand die me eigenlijk niet kent, gaat hier efkes mijn professionele toekomst voor de komende vijf jaren bepalen! Ik denk het niet!

Neen. Dit blijf ik niet doen.