schuldgevoelens

Hier ben ik met waarschijnlijk mijn laatste berichtje uit het hete Honduras, of toch het hete SPS.  Ik vind het toch jammer ten opzichte van Vincent dat onze plannen in La Ceiba in het water zijn gevallen.  Nu zijn we hier in SPS aan het doen wat we hier altijd doen: wachten.  Wachten tot iemand terugbelt, wachten tot we worden opgehaald, altijd maar wachten...

Ik zal nog even kort schetsen hoe dit weekend eruit zag.  Het kan kort, want Fieke is dronken geweest :-s.  Zaterdagavond gingen we eten in Dennys.  Eerst drie kwartier op onze tafel gewacht, maar het was een leuke avond met de familie.  Alleen heel spijtig dat de mama er niet bij kon zijn!

Nadien gingen we met Iliana verder naar M.Poly.  Supuestamente ging een vriend van mij daar ook naartoe, maar ik heb lang gezocht en hem niet gevonden.  Pas ´s zondags liet hij weten dat hij niet geweest was, en dat zijn bb hem in de steek had gelaten.  Soite, wij gingen dus met zijn drietjes.  Het probleem is dat Vincent niet zo graag danst, dus hadden we een zitplaats nodig.  Maar dit is Honduras, en in Honduras koop je een tafel, o sea een fles drank.  Dat deden we dus, en daar ging het mis...

Kort samengevat heb ik zondagmorgen Manuel botado gelaten.  We hadden met hem afgesproken om te gaan ontbijten om 9:00, maar ik werd pas wakker om 10:45, met heel veel hoofdpijn, maag overhoop,...  ya saben, de typische kater he.  Dus ik liet 1 van mijn beste vrienden op ons zitten wachten, echt feo. 

Heel de zondag bracht ik overigens acostada door, tot Jennifer ons in de late namiddag mee wilde nemen naar Puerto Cortes.  Dat hebben we dan ook gedaan, hoewel de maag onderweg nog steeds niet op orde bleek (shame on me).  Een klein uurtje rijden tot aan de zee, weer van het ene strandje naar het andere, een restaurantje gezocht met slechte bediening, en terug naar SPS.  Dat was onze zondag.

Gisteren gingen we naar Galerias, om de laatste dingen te shoppen.  Vandaag pakten we in, de hele voormiddag, en voor de rest zitten we te wachten...  Gisterenavond hadden plots verschillende mensen door dat we morgen vertrekken, en wilden ze vandaag nog afspreken.  Maar ja, die Hondurezen toch, ze zullen wel bellen...ooit...  En daarom voel ik me nu toch wel wat schuldig tegenover Vincent.  Ik ben al wat gewend geraakt aan deze levensstijl, ook al keur ik het niet echt goed (hoewel ik afgelopen zondag een echte Catracha was door gewoon niet op te dagen), maar hij verveelt zich hier de voorbije dagen.  En dat is eigenlijk toch niet de bedoeling van vakantie...  Tja, morgen terug naar het koude Belgie, dan kan hij zijn vrienden terug zien.  Het zal hem goed doen!

La Ceiba: Alerta roja

Negeer ons laatste bericht...de plannen zijn in het water gevallen, letterlijk.  Copeco heeft gisterennamiddag alerta roja afgekondigd voor onder andere het departement Atlantida, waardoor Garifuna Tours onze excursie van vandaag afbelde.  We hebben dan gevraagd of we die van morgen ook konden annuleren, want in La Ceiba hadden we verder niets te doen.

Gisteren en vandaag waren bijgevolg twee dure, tijdvergooide (geen idee of dat een woord is) dagen.  Van Tela naar Ceiba, bus, taxi, naar de mall, cine, het duurste en vuilste hotel dat we gehad hebben, terug taxi, terug bus naar Tela om het geld te recupereren, terug taxi.  En toen waren we het over en weer geloop zo beu dat we gekozen hebben voor de duurste maar snelste en comfortabelste manier om terug naar SPS te komen, namelijk een taxi.  De rit van anderhalf uur kostte ons 36 euro, wat voor ons natuurlijk weinig is, maar met de bus had het ons 7 euro gekost.  Soite, even decadent gedaan op Hondurese bodem, hehe.

De plannen zijn dus veranderd, we zijn terug in mijn thuishaven.  Deze laatste dagen gaan we rustig afscheid nemen  van iedereen, geen grote trips meer maken, we hebben genoeg bussen gezien dit jaar!  Vanavond willen we de familie uiteten nemen (euh...?Nederlands?), nadien gaan we uiteindelijk toch naar M.poly, jeuj :-) en morgen alvast vroeg ontbijten met Manuel en al degenen die mee willen.  Voorts waarschijnlijk nog wel wat tijd doorbrengen in de malls, nog wat shoppen, en nog veel tijd steken in het inpakken van de koffers. 

Ik vind het jammer dat we die twee mooie plekjes aan de noordkust niet hebben kunnen bezoeken, maar dat houden we dan voor onze volgende reis he!  Weer een goed excuus om terug te komen!  Maar ik ben anderzijds ook blij dat ik hier nog iets meer tijd heb bij mi gente sampedrana.  Zo, daar ga ik dus nu nog van genieten! 

La Ceiba : Ultima destinacion

Ik heb niet veel zin om veel te typen, ik wilde jullie gewoon laten weten dat alles nog steeds goed gaat met ons!  Vincent heeft ondertussen ook de typische symptomen door temperatuurschommelingen: snotteren, keelpijn,...  Tja, dat hoort erbij in dit land.  Voorts alles dik in orde!  We lieten de aguas termales van Copan vallen door tijdsgebrek, zo konden we het ook iets rustiger aan doen.  Verder is ons plan gebleven zoals het was.

Nu zijn we in La Ceiba.  Misschien gaan we van hieruit wel iets vroeger terug naar San Pedro, namelijk zondagavond ipv maandag.  Ik vind het namelijk verschrikkelijk dat ik mijn vrienden misschien niet allemaal kan terug zien.  Vandaar dat als we de rit van 4 uur nog zondag kunnen doen, hebben we nog twee volle dagen over in SPS.  Soite, ik ga niet meer schrijven, we willen verder gaan genieten van onze allerlaatste dagen vakantie!

faltan solo 9 dias :-(

Mentaal ben ik me al aan het voorbereiden op ons vertrek.  Vanmorgen namen we afscheid van Eva en haar gezin.  We hebben het erg goed gehad in Gracias.  Eva en Allan waren erg gastvrij.  We mochten het hotel niet betalen, en ook om te eten werden we telkens opnieuw uitgenodigd. 

Gisteren hebben we 5 uur lang gewandeld op de Celaque.  We gingen tot op 2000 meter hoog.  Er ontbraken slechts 800 meters tot de top, maar dat zagen we niet zitten.  We zijn tenslotte geen ervaren wandelaars.  De aguas termales die bezochten we al de eerste avond, Vincent vond het ook een fantastische ervaring.

Nu zijn we in Copan.  Het was een erg lange dag.  We vertrokken om 9:00 in Gracias met de bus naar La Entrada, Copan.  Van daaruit namen we nog een bus tot hier.  De busritten duurden telkens 2 uur, maar het wachten nam ook weer een uur in beslag.  Jaja, de Hondurese cultuur...altijd maar wachten!

Doordat we later dan gepland hier waren, is het voor de rest rustdag vandaag.  Gezellig rondkuieren, pizza gegeten, even op internet.  Morgenvoormiddag gaan we de ruinas bezoeken, na de middag zullen we gaan canopyen.  De aguas termales van Copan hebben we laten vallen.  Als dat het enige is van ons hele plan, valt dat heus nog wel mee vinden we!

Nieuws van het thuisfront: Ons Saar heeft het er toch een beetje moeilijk mee. Zolang we haar gerust laten gaat het, maar van haar te verplaatsen naar een ander hok is geen sprake, dan gaat ze door het lint. Het lukte mijn vader alvast niet. De 19e zou het echter toch moeten, dus misschien lukt het mij daarentegen wel, wie weet? De hand van de ervaring doet soms wonderen, he:-).Verder eet ze , drinkt ze, gaat op de kattenbak, dus… dat gaat allemaal goed.
Dit is een deel van de mail die we van Floris en Floriaan, het kattenhotel, kregen.  Ik vind het nog altijd zo zielig...

Maar ja...nog 10 daagjes en ik zie mijn geliefde poesje terug!  Ik ben eens benieuwd of ze ons nog zal kennen, of ze haar thuis nog zal herkennen, hoe ze veranderd zal zijn,...  Maar eerst dus nog even proberen te genieten van mijn Honduras.  Mijn Honduras waar iedereen vraagt wanneer ze me terug zullen zien.  Mijn Honduras waar ik me zo goed voel.  Mijn Honduras dat Vincent begint te appreciëren, hoewel hij toch vele dingen ook minder aangenaam vindt.  Ja, mijn Honduras...

Cuba - wistjedatjes

Vincent vond mijn entry over Cuba wat te negatief, dus zal ik dat even rechtzetten.  Het was gewoon anders dan verwacht voor mij.  Het ding is dat ik vaak zonder verwachtingen ergens naartoe ga, dan kan het alleen maar meevallen.  Maar over Cuba had ik enkele clichebeelden die niet bleken te kloppen, en dat maakt dat ik het iets minder leuk vond.  Echter, ik ben zeker blij dat we er geweest zijn, ook al was het maar voor zo´n korte periode.

Enkele dingen die ons zijn opgevallen, en die we jullie toch willen meedelen, zal ik nu kort omschrijven.  Het eerste dat we merkten: geen chaotisch verkeer.  Mensen rijden beschaafd, blijven op hun eigen rijvak, stoppen bij een zebrapad (enkel daar), toeteren minder dan hier (in Honduras dus he).  Heel chique om zien was dat alle verkeerslichten een aftelscherm hebben.  Je weet dus perfect hoe lang het nog groen of rood blijft.  Dat zorgt volgens mij ook voor minder frustraties.  De maximum dat ik een rood licht heb gezien, was 40 seconden.

Zoals sommigen wel weten, zijn faciliteiten voor toeristen en inwoners van elkaar gescheiden.  Dat is ook zo voor het geld.  Wij hebben nooit goed begrepen hoe het nu allemaal juist ineen zat.  Er zijn pesos convertibles, pesos cubanos, en de afkorting CUC, wat de afkorting van de eerste soort is, denken we.  Voor ons was het erg ingewikkeld allemaal!

Concurrentie vind je amper in Cuba.  Alle excursies kosten hetzelfde, eender bij welke reisorganisator.  We veronderstellen dat ook dat met het communisme te maken heeft.  De mensen doen echt wel niet wat ze willen, big brother / Fidel is watching.  Een gids vertelde ons bijvoorbeeld dat de toeristenbussen een ingebouwde gps hebben.  De regering kan op die manier volgen waar ze allemaal naartoe rijden, ze mogen niet van de vooropgestelde route afwijken.  Ook al waren we dus maar met drie op tour, we konden niet vragen om eens langs daar of ginder te rijden, want dan zou de buschauffeur in problemen geraken. 

Taxistas zijn minder te vertrouwen dan hier.  Ze hebben vaak geen wisselgeld op het einde van de rit, of geven hun telefoonnummer maar nemen nooit op.  De meest positieve ervaring met Cubanen hadden we ongetwijfeld in onze casa particular.  Rigo, de eigenaar, heeft er altijd voor gezorgd dat we niets tekort kwamen.  Het was zeker een leuke ervaring om bij mensen thuis te verblijven!

Ik had beter een lijstje gemaakt, want ik had nog andere dingen te vertellen, maar ik kan het me even niet meer herinneren.  Ondertussen hebben we Lago de Yojoa al bezocht hier in Honduras.  We verbleven in een cabaña met zicht op het meer, behoorlijk basic wel.  Er was warm water, maar er was ook een toilet met een kikker in ;-).  De cabaña had ramen zonder glas, dus het was wel lekker fris ´s nachts.  We bezochten de cuevas van Taulabe en Pulhapanzak.  De vorige keer dat ik naar de waterval was geweest, was het gedeelte om te zwemmen erg vuil, dus hadden we deze keer geen zwemgerief bij.  Dat maakt dat we de laatste dag in dit land nog een daguitstap willen maken om toch in het water te kunnen gaan.  Er is een wandeling mogelijk achter de waterval, en die wil ik echt wel doen!  Dus hopelijk lukt het ons om nog terug te gaan.  Anders hebben we weer een excuus meer om terug te komen, hihi!

Even kort de planning overlopen voor de komende periode, zodat jullie mee zijn.  Morgen vertrekken we naar Gracias, Lempira.  Daar zullen we Eva terugzien!  Het plan is de warmwaterbronnen te bezoeken, het parque nacional Celaque met de hoogste berg van Honduras en de omgeving van Gracias centrum.  Maandag reizen we verder naar Copan, om de mayasite daar te bezoeken.  Ook willen we gaan canopyen en opnieuw naar aguas termales aan de grens met Guatemala.  ´s Woensdags gaan we zeven uur lang met de bus reizen, tot in Tela.  Op donderdag gaan we daar Punta Sal bezoeken, een ander nationaal park.  Vrijdags gaan we dan naar onze laatste bestemming, La Ceiba.  Daar gaan we nog naar het parque nacional Pico Bonito en een dagje naar Cayos Cochinos.  ´s Avonds zullen we er een dansje gaan placeren, ik toch alvast, hehe.  En dan de 22ste komen we terug naar SPS, om de 24ste naar België te vertrekken, jammer genoeg...  Maar eerst gaan we dus nog genieten van al dat wachten en de vele uren op de bus, en natuurlijk ook van al het moois dat dit prachtige land te bieden heeft!  Terug in Belgie zullen we de foto´s asap opladen!

estamos todavia en Cuba

Ik kan me voorstellen dat jullie allemaal zaten te wachten op dit berichtje :-).  Het zal weliswaar niet erg uitgebreid zijn, want ik heb nog maar 20 minuten zeer traag internet over.  Ons avontuur in Cuba zit erop, dit is onze laatste avond hier, en die brengen we door aan de pc met een mojito erbij.

Cuba was niet wat ik had verwacht.  Ik heb totnogtoe geen enkele puro gerookt, dat is voor seffens, want ik vind dat een reis in Cuba niet zonder sigaren kan.  En geloof het of niet, ik heb ook nog geen salsa gedanst!  Heel jammer, vandaar dat ik zeg dat het niet is wat ik verwachtte.  Vandaag begint het carnaval van Havana, maar we zien te veel volk die kant op lopen, dus hebben we besloten toch maar niet te gaan.

Wat we wel deden, kort samengevat...  We verkenden de eerste twee dagen Habana Vieja.  Dat was erg vermoeiend, dus gingen we de derde dag naar Playa Santa Maria, op een half uur hiervandaan.  Daar dronken we, alweer, een mojito op het strand, en genoten van de zon.  Nieuw voor ons: de politie kijkt toe op het feit dat niemand zijn gerief alleen laat.  Dat maakte dat we dus nooit samen in de zee konden.  Bizar, maar anderzijds wel begrijpelijk zeker.  Na die halve dag strand, bezochten we nog een castillo aan de overkant van het water.  Het was nogal duur voor wat het was, binnen was heel weinig informatie te vinden.  Dus het was gissen naar de geschiedenis...

Eergisteren deden we een excursie naar Vinales (weer zo'n Amerikaans toetsenbord, in Cuba, dat dus geen enje heeft...).  Een excursie, omdat de taxista die we wilden inhuren onze telefoontjes nooit beantwoorde.  Een excursie met 37 anderen...een express excursie.  Niet zo fijn, we vonden het ook niet echt de moeite.  Maar kom, we waren eens weg uit La Habana, hoewel we het meeste van de tijd op de bus doorbrachten.

Gisteren en vandaag deden we opnieuw een excursie, van twee dagen.  Deze was wel echt de moeite waard!  We hadden het geluk dat we slechts met zijn 3en waren: een Argentijn en wijzelf.  Daardoor kregen we het gevoel dat alles wat flexibler was.  Doordat we een overnachting in de bergen hadden, konden we ook meer zien dan wanneer we hadden moeten terugkeren naar hier.

We bezochten twee provinciehoofdsteden (werelderfgoed) en het mausoleo en museo van Che.  Echt wel heel interessant allemaal!  Grootste minpunt: het begon te regenen (dat was nog leuk), dus ben ik uitgeschoven en gevallen.  Ik heb een hele grote blauwe (zwarte...) plek op mijn achterwerk.  Vanmorgen deden we nog een wandeling in een bos, en kregen we nog de kans om te zwemmen in een piscina natural ginds.  Daarna zaten we bijna 6 uur op de bus voor de terugrit.

Goed, ik ga stoppen, mijn tijd is bijna op.  Ik denk dat ik toch wel de belangrijkste dingen heb kunnen vertellen.  Morgen terug naar mijn tweede vaderland, jeuj :-).  En dan kan ik Vincent eindelijk de schoonheid van daar laten zien.  Ik kijk er al naar uit!  Een stukje Cuba hebben we gezien, maar zoals gezegd, het was niet wat ik verwacht had...  Tot binnenkort!

Onze held is hier!

Ik heb een leuk weekend achter de rug, toch wat de avonden betreft.  Donderdag ben ik naar het Guamilito gegaan, om de rest van de souvenirs te kopen.  's Avonds heb ik Moni teruggezien.  We zijn gaan eten in een Frans restaurant "Enchante".  Het eten was zalig, net zoals de wijn.  Het enige minpunt: het hoofdgerecht werd al opgediend toen ik nog aan mijn soep bezig was.  Het was heel fijn om Moni terug te zien, en om haar ouders te ontmoeten.  Jammer genoeg is ze gisteren alweer vertrokken, en hebben we geen tijd gehad om een tweede keer af te spreken.

Vrijdag een rare start, met de rit naar de luchthaven.  Het was een raar afscheid van de mama, want we wisten dat we elkaar nog dagelijks zouden spreken via Skype.  Maar toch...haar zie ik dus niet meer terug irl de komende (?) jaren.  Na de middag deed ik niets, enkel wachten tot iemand me verwittigde om uit te gaan.

Ik ben met de tio, Kellyn en Jose Daniel gaan dansen in Karu.  Een hippe club waar we aanvankelijk niet binnenmochten zonder reservatie.  Eigenlijk vond ik het er niet zo leuk, te veel "musica electronica", daarvoor ben ik niet hier.  We gingen al vroeg door (1:00).  Wegens een platte band (de tweede keer in drie dagen), kon Iliana me niet ophalen bij het afgesproken punt.  Ik ben dan noodgedwongen bij de tio thuis mee gaan slapen.  Veel tijdverlies, en 's morgens pikten ze me al op om 7:30.  Weinig slaap...

Zaterdag heb ik overdag weer niet veel gedaan.  Opnieuw gewacht tot iemand me zou uitnodigen om weg te gaan.  Ah ja, ik ben 's morgens wel naar doña Luisa gegaan om mijn kledij aan haar dochter te schenken.  Ze was er heel blij mee.  Om 21:00 werd ik dan eindelijk verwittigd door Jose Daniel.  Niemand anders zou weggaan, maar als ik met twee weg wilde, zouden we gaan dansen.  Zo gezegd, zo gedaan... 

We gingen naar M.poly (Monopoly), een club die opgevat is als een Monopolyspel.  Ik heb me supergoed geamuseerd!  De sfeer was goed, de dj draaide gevarieerde muziek, Daniel en ik heb urenlang gedanst.  Toen de mensen begonnen naar huis te gaan, beslisten we om voort te gaan naar Lua, daar was ik al eens met Iliana geweest.  Helaas was ook daar iedereen aan het doorgaan.  Omdat er nog maar een uurtje ontbrak eer het licht zou worden, hebben we dan beslist om te gaan ontbijten in Dennys.  Ik was thuis om 6:00.

Die dag sliep ik maar twee uurtjes, want ik begon zenuwachtig te worden voor wat die avond komen zou...  Ik ruimde wat op, maakte mijn koffer voor Cuba, en wachtte ongeduldig af...  We maakten een rotulo met volgende tekst: "Onze held is eindelijk hier!  We love you Vincent."  Vincent had er tenslotte zelf om gevraagd, als grap weliswaar, maar wie vraagt die krijgt ;-).  Om 19:30 konden we dan eindelijk knuffelen, na vier weken.  Hij was ontzettend moe, sprak nog minder dan anders, maar is wel pas om 23:00 gaan slapen.  En nu is het maandagmorgen, en gaan we de laatste dingen voor Cuba in orde brengen, want morgen is het zover!  Ik weet niet of ik van daaruit ga bloggen, dat valt nog af te wachten...  Maar we stellen het dus nog altijd heel goed he!