Als ik het kon

 

Goede voornemens. Ik doe er niet aan mee. Toch niet echt. Niet zoals sommige anderen. Of zo voelt het toch. Het is wel een feit dat ik in het verleden ergens in november begon te denken aan dingen die ik zou veranderen, slechte gewoontes om te doorbreken. Zo was er eind 2019 het doorbreken van een dansstop. Die maakte dat ik begin 2020 veel ging dansen, te beginnen met 1 januari in Hasselt. Wat een mooie herinneringen heb ik aan die avond! Chris en ik kwamen overeen dat we vanaf dan elk jaar op 1 januari zouden gaan dansen. Helaas weten we hoe dat gelopen is. En helaas, ook dit jaar geen DJ Joel op 1 januari.

Goede voornemens. Ik ben er al even mee bezig, ook al doe ik er zogezegd niet aan mee. Eind oktober begon ik er al mee, enkele veranderingen doorvoeren. Na een maand zo goed als tabaksvrij, verminderde ik ook mijn alcoholconsumptie, mijn overmatig binnenspelen van zakken chips en begon ik meer te bewegen. Een zestal weken ging dat goed. Nu gaat het wat op en af. Het vraagt meer inspanning dan in het begin. 

Goede voornemens. Willens nillens word je er toch mee geconfronteerd. In mijn geval vroeger meer dan nu. Want nu heb ik nog zeer weinig sociale contacten, dus zijn er gewoon minder mensen die me erover aanspreken. Praten doe ik eigenlijk alleen nog met Hilde en Tom. Echt praten, bedoel ik. En dan vooral met Hilde. Zij opperde dat het misschien het uitgelezen moment is om bepaalde dingen achter mij te laten. Dat was na een gesprek met Chris (met hem praat ik soms, maar over het algemeen maken we ruzie; jawel, nog steeds). Chris vond dat ik Jens moet vergeven. Voor mezelf. Zo verkocht hij het.

Goede voornemens. Plots kon ik over nog weinig dingen nadenken. Vergeving, wat is dat? Wat houdt het in? Hoe doe je dat? Ik las er veel over, en sprak met Hilde en Tom. Het was duidelijk: vergeven doe je voor jezelf, de andere partij hoeft dit niet te weten, vergiffenis is niet hetzelfde als verzoening. Dus mijn gedachten werden volledig ingenomen door dat gegeven. Plannen voor oudjaar maken, het ging niet. Nadenken over Spanje, het ging niet.

Goede voornemens. Een weekje dacht ik erover na. Intussen, zonder het beeld helder te krijgen rond uitgaan met oudjaar, zegde ik toe om oudjaar te vieren met Chris, Hilde en Tom. We gaan samen eten thuis en nog voor middernacht naar een dansfeestje. Ik noem het dans, want het is niet puur latin. Of ik er naar uitkijk? Neen. Want ik had geen ruimte om erover na te denken. 

Goede voornemens. Plots duikt er een familiefeestje op, "overmorgen". Met Jens en aanhang en Chris met aanhang. Wie Jens zijn aanhang is, is niet duidelijk. "Ik denk...." "Jij bent natuurlijk ook uitgenodigd." Maar 't is niet zomaar een bijeenkomst. Neen, Chris wilde het niet te laat maken 's avonds, dus hij besloot dat het in Diepenbeek te doen was. Euh... Dat zijn wel veel dingen ineens om van mij te vragen. Zeker kort nadat je me zei dat ik moest vergeven. Dat ben ik nog aan het verwerken.

Goede voornemens. Ik overweeg het. Ik overweeg het, oprecht. Maar ik voel ook dat er te veel wordt gevraagd. Er wordt me gevraagd de familie onder ogen te komen. Ik, onredelijke Fie, die al sinds de zomer niet meer mee wil. Er wordt me gevraagd met Jens aan tafel te gaan. Er wordt me gevraagd misschien met Fanny aan tafel te gaan, want "ik denk" dat ze er niet bij is, is redelijk vaag. Er wordt me gevraagd naar dat huis te gaan waar ik zou gaan wonen maar dat dan plots verboden terrein was en exclusief aan Jens en Fanny bleek toe te behoren. Dat is toch behoorlijk veel in één keer. Echter, Chris ging er van uit dat ik toch niet mee zou gaan, dus hij zag er geen graten in dat het in Diepenbeek was, als Fanny erbij zou zijn,...

Goede voornemens. Ik overwoog het. Omdat ik het graag wil achter mij laten. Dat was mijn laatste kans. Eergisteren. Nadat ik aan Chris had uitgelegd dat hij toch wel veel vroeg, dacht hij al meer in de richting van dat wij enkel op restaurant zouden gaan. Oké, maar dan wilde ik er eerst zijn. Want ik wil niet degene zijn die de tafel rond moet. "En je mag aan je broer zeggen dat hij niet verplicht is tegen mij iets te zeggen." 

Goede voornemens. Ineens was vergeving niet genoeg. Ineens hoorde ik me te verzoenen. Euh....! Wablief? Dat werd toch echt te veel. Dus besloot ik niet mee te gaan. Ik besloot niet los te laten, niet achter mij te laten. En nu zit ik precies nog vaster dan voordien. Ik weet het niet. Ik zit alleszins vaster dan een week geleden, toen enkel vergeving op tafel lag. Verzoening is geen optie. Fanny terug in mijn leven, is gewoonweg geen optie. Ja, ze is de moeder van Lucas. Ja, we waren heel goede vriendinnen. Maar neen, nu zijn we dat niet meer. Neen, ik heb er geen interesse meer in. Voor mij was ze intussen een kennis, en dat was oké. Iemand die je twee keer op een jaar hoort en even vaak tegen komt op een salsafeestje. Prima. Dansje doen, even kortstondig connecteren en weer weg. Niet samen aan tafel gaan, haar horen smakken tijdens de hele maaltijd, en zoveel meer waarover ik niet ga uitweiden.

Goede voornemens. Ik heb ze misschien. De dingen die ik al in gang zette, volhouden. Verder droom ik van loslaten. Ik hoop dat sommigen zich nog zullen excuseren voor de pijn die ze veroorzaakten. Hoewel ik vermoed dat het ijdele hoop is. Ik zou ook graag wat meer energie hebben en opnieuw levenslust vinden. Iets dat me een drive geeft durven vastpakken en niet meer loslaten. Mijn angst voor verandering loslaten. Want die ligt aan de basis van zoveel 'problemen'. Mijn angst voor verandering.

Goede voornemens. Positiever bloggen. Haha. Neen, je weet hoe ik daar tegenover sta. Dit is mijn wereld. Es lo que hay. Maar het zou fijn zijn om hier als laatste berichtje van het jaar positief te eindigen. Zelfs als ik er zelf niet echt in geloof. Oké, here I go: morgen ga ik een leuke avond tegemoet met Chris, Hilde en Tom!

 

dansstop

 

Half juli ging ik naar een salsafeestje in Mortsel. Ik ging met Hilde en Bart. Ik vroeg Chris en Jens mee, maar zij hadden geen interesse. DJ Joel draaide, dat is (bijna) altijd goed. Het was goed die avond. Een week later vertrokken we op kampeervakantie met Lucas en Tom. Niet de vakantie die ik op dat moment nodig had. Ik kwam zonder energie terug. Toen begon de dansstop.

Een week na de kampeervakantie was het begin van wat nu al vier maanden alles overheerst. Ik probeerde nog lesjes te geven in mijn living. Maar uit gaan dansen, dat ging niet meer. De lesjes in mijn living, daar was Jens ook bij. En omdat ik -in tegenstelling tot hem- mensen niet wil gebruiken, heb ik hem op een gegeven moment verbannen. Het moment waarop hij zei dat hij geen spijt had van zijn keuze om de vriendschap op de helling te zetten. Toen was het genoeg geweest. Dus stopte ik ook met de lesjes in mijn living.

En toch...als je mij over salsa hoort praten, dan wéét je gewoon dat dat mijn passie is. Misschien voel je het zelfs. Ik voel het wel. En toch...toch die dansstop. Toch maandenlang niet dansen. Waarom? Deels omdat het onveilig werd. Dat gebeurde in het verleden nog eens. Maar die onveiligheid kon ik redelijk goed voorspellen. Ik voorspelde waar ik naartoe kon. Buiten de festivals, die ik niet wilde opgeven, ging dat meestal goed. Maar nu, nu is de onveiligheid weinig voorspelbaar.

Winterland was zo. Ik was bang om er naartoe te gaan. Ik voelde onveiligheid. Nergens voor nodig, bleek achteraf. Maar goed. Nergens voor nodig, dus probeer ik opnieuw meer te gaan dansen. Maar nu komt het....Ik kan er niet op teren. Nog steeds niet. Ik kan er nog steeds niet meer op teren. (Bewust vreemde zin, want ik kan er niet meer op teren, en ik kan er nog steeds niet terug op teren, zoiets.) En dat kan ik niet plaatsen.

Op de dansvloer voel ik me zó goed! Zó energiek! Zó in verbinding soms ook. En dan...dan die put. Een beetje zoals de vakantieput toen ik nog werkte. De eerste keren na het doorbreken van de dansstop leek het nog goed te zijn. Vorige zaterdag echter was het terug om zeep. Waarom? Het was een feestje met Joel. Tom was mee. Maar ik vond het zelfs op het moment zelf niet zo leuk. Het was wel in Axxes. En dat trekt een bepaald soort volk. Mogelijk niet mijn soort volk. Ik weet het niet. Ik vond het alleszins niet echt leuk.

Zondag kon ik er misschien nog een beetje op teren, als ik er nu op terug denk. Ik had een bepaalde energie; Zin om mensen te zien. Maar natuurlijk kan dat niet. Dat gebeurt niet. Wie dan? En dan ging het dus verder bergaf. Dinsdag ging ik opnieuw naar Winterland. Alleen deze keer. Ik ken er wel volk. Plus, 't is Limburg, andere mentaliteit. Ik heb me echt goed geamuseerd. 

Doch, woensdag .... gedaan .... woensdag gedaan. Gedaan met stapjes willen zetten, gedaan met goede dingen doen, gedaan met positieve dingen trachten te zien. Enkel nog de "ja, maar". Goed-nieuws-boekje vastnemen, iets proberen schrijven, en bedenken "ja, maar". Gedaan met teren. Niets teren. Nieuwe dansstop. Weeral. Zo snel.  

Tom vroeg gisteren of ik vandaag mee naar Gent wilde gaan dansen. Cubaans. Mooi. Ik zei van niet. Chris en ik hebben tenslotte nog weinig qualitytime tegenwoordig. Ja, we zijn soms weinig bij elkaar en wanneer we bij elkaar zijn, maken we ruzie. Chris vond vanochtend dat ik toch maar naar Gent hoorde te gaan. Dus ik informeer bij Tom hoe en wat.

Wanneer ik voor mezelf heb beslist dat ik dus waarschijnlijk tóch ga dansen (ik heb zelfs al een outfit uitgezocht), komt Chris met het idee van naar Breda te rijden. Intussen is het middag en zie ik dat niet meer zitten. Maar in onze ruzies krijg ik wel eens het verwijt dat ik nooit doe wat Chris wil, dus ik ga mee. Tsja, geen dansen in Gent dan hé. Want dat is vertrekken om 19 uur, in Antwerpen. Gegeten hebben. Nope.

En hier zit ik dan. In mijn zetel. In pyjama. Op zaterdagavond. Ontevreden over mijn dag. Huilend. De zoveelste ruzie. Niet dansend. Vrezend voor de volgende dansstop. Want als ik er niet op kan teren... Vrezend voor de toekomst. Vrezend voor mijn relatie.
Ja, soms gaat het beter. Enkele weken ging het beter. Nu niet meer. Het is even terug heel wat minder. Jammer

 

homeopathie & hormonen

 

Ik wil hier nog eens iets komen vertellen, maar ik weet niet goed wat. Goede nieuwtjes:

- Ik ben terug aan het dansen.
- Ik ben nog steeds gestopt met roken.
- Ik drink nog steeds minder alcohol en snoep minder.
- Ik zet dagelijks minstens 10 000 stappen.
- Ik kleed me elke dag aan.
- Ik leef zuinig.
- Ik probeer een goede vriendin te zijn.

Ja, het gaat nog altijd beter dan enkele maanden geleden. Echter, het gaat terug minder goed dan pakweg twee weken geleden. 't Is terug moeilijker om mezelf te overtuigen van het feit dat ik goed bezig ben. 't Is terug moeilijker om de goede dingen te doen. 't Is terug moeilijker om mijn gedachten richting positieve dingen te sturen.

Hoe dat komt? Tsja. Neem ik te weinig tijd voor mijn verdriet? Ongetwijfeld. Pijn is niet leuk, meer pijn nog minder. Veel leuker om bezig te zijn met de positieve dingen. Maar spijtig genoeg komt het verdriet toch altijd opnieuw bovendrijven. Zolang het niet verwerkt is, blijft het bovendrijven.

Dus vanavond ga ik waarschijnlijk dansen in Winterland. Het was ooit één van die tripjes die ik graag alleen maakte. Twee weken geleden ging ik met Tom. Het was fijn dat hij mee was. Het was goed dat hij mee was. Goed omdat ik, wanneer hij en ik samen uitgaan, zie hoe hij met de situatie omgaat. Hoe hij zich schijnbaar niet druk maakt in het feit dat dansen ooit gedeeld werd met die anderen. Ik wel, ik maak me daar druk in. Ik maak me er druk in dat ik bepaalde anderen misschien tegen het lijf ga lopen. 

Dus vanavond ga ik waarschijnlijk dansen in Winterland. Alleen. Zo'n andere ervaring dan voor alle c-perikelen! Vroeger reed ik meteen na mijn werkdag in Mechelen naar Hasselt. Naargelang tot hoe laat ik werkte, ging ik nog wat shoppen, dan iets eten en dan dansen dansen dansen. Nu werk ik niet meer in Mechelen. En ik leef zuiniger. Dus ik kook thuis en rijd na het avondeten naar Hasselt. Alleen, vandaag. Want de Sint kwam natuurlijk bij Lucas en daarom gaat Tom vanavond niet mee. Helemaal oké. Bij mij komt de Sint vrijdag. Want vrijdag gaat Chris naar Hasselt, en dan heb ik afleiding nodig.

Voor ik begon te schrijven, zat ik te denken over egoïsme. Ik schreef er eerder ook al over. Ik ben niet de enige die erover nadenkt, veronderstel ik. In Friends zat een aflevering waarin Phoebe probeerde iets onbaatzuchtig te doen, en dat bleek erg moeilijk. Egoïsme is des mensen. De graad verschilt alleen, geloof ik.

Ik zit me de laatste tijd af te vragen of de hele c-situatie gemaakt heeft dat mensen egoïstischer geworden zijn. Want je deed het zogezegd voor een ander, onbaatzuchtig, dus willen mensen nu misschien meer voor zichzelf kiezen. Ik hoor regelmatig dat relaties veranderden, dat tradities verdwenen. Is dat omdat mensen nu alleen nog écht voor zichzelf willen kiezen, of hebben al die mensen -net als ik- ingezien dat bepaalde andere personen toch niet waren wie ze dachten? 

Bij mij werd het pijnlijk duidelijk. Met als grote finale de J-situatie. Hij maakte de keuzes die hij maakte uit egoïsme. Puur egoïsme. Sterker nog, hij wil er zich zelfs niet voor excuseren, voor zijn egoïstische gedrag. Is mijn reactie ook egoïstisch? Ik wil zeggen dat ik uit zelfbescherming handel, maar is dat niet egoïstisch? Ik weet het niet. Ik handel uit zelfbescherming, omdat ik voor de zoveelste keer geconfronteerd werd met mijn waardeloosheid. Voor de zoveelste keer handelde iemand op zo'n manier dat ie erg duidelijk maakte "Jij, Fie, bent het niet waard". En dat gebeurde al twee jaar lang.

Al die perikelen. Dat met meer dan tien samen komen vandaag maar volgende week plots de regeltjes tot op de letter volgen. Dat wel willen gaan wandelen met afstand. Dat op veilig spelen. Dat aankondigen van een zwangerschap via sms. Dat blinde geloof in dat je iets goed doet voor een onbekende ander. Neen, ik was en ben niet verantwoordelijk voor de ganse wereld.  

Verdorie, ik werd net onderbroken door een telefoontje. De flow is weg. Het filosoferen lukt niet meer. Voor zover dat eerder wel lukte. Conclusie: Het gaat nog altijd beter dan voordien. Het gaat wel terug minder goed. Terugval(letje). Ik huil niet genoeg. Ik maak niet genoeg tijd voor mijn pijn. Ik haat mijn schoonbroer en weet niet hoe ik zal reageren als ik hem ooit nog tegenkom. Zoals dat kan gebeuren als ik ga dansen in Limburg. Ik geloof dat we allemaal egoïsten zijn, maar sommigen onder ons meer dan anderen. Sommigen kiezen voor zichzelf no matter what, anderen trachten rekening te houden met de gevoelens van anderen. Zoiets.

 

Dit is dus mijn leven nu .

 

Voor de eerste keer in vier maanden had ik zo'n gevoel van "als ik niet ga, ga ik spijt hebben". Ik sprak het uit. Dan mocht ik alleen gaan. Oké, dan zal ik Tom bellen om te vragen of hij mee wil. Want dat zat al in mijn hoofd. Gaan dansen, daar hoort Tom bij. Chris én Tom. Maar ja, dat is geen optie meer. Pfff.

Ik bel Tom niet. Want dan ga ik weg met iemand die Chris niet kan hebben. Ik weet hoe dat voelt. Ik weet hoe het voelt wanneer Chris met die verrader afspreekt. Dus neen, ik doe het niet. En dat is dus mijn leven nu. Alleen. Alleen met Chris. En daar ben ik niet voor gemaakt. Ik ben niet gemaakt om alleen met één persoon te zijn. Ik heb meer nodig.

Maar om die ene persoon toch maar niet te kwetsen, sluit ik mezelf dus verder af van al de rest. Spijt van een salsafeestje, voor de eerste keer in vier maanden. Voor de eerste keer in vier maanden wil ik écht gaan. En ik heb bijna het gevoel dat ik zonder Chris hoor te gaan. Gewoon omdat met Chris alleen niet genoeg is.

Maar 't is niet dat we nog iemand anders kunnen mee vragen. Iemand anders met wie ik wil gaan dansen. Iemand die goed danst en leuk babbelt naast de dansvloer. Dat kan niet iedereen. Dus dit is mijn leven nu. En ik vind het echt kut. Kut omdat de feestdagen al in zicht komen. Ik zag al kerstverlichting. Mensen vragen al naar mijn plannen. Pffff.

Hoe kan ik nog oudjaar vieren? Met wie kan ik nog oudjaar vieren? Ik heb zin om ver weg te gaan. Ver weg van iedereen. Want met Tom vieren, zoals we dat traditioneel doen, zal er dit jaar niet in zitten. Maar als ik niet met Tom kan vieren, dan hoeft het misschien helemaal niet. Dus weg dan. Want als ik het niet met Tom mag vieren, dan wil ik het ook niet met Chris vieren. 

Wat een kutsituatie. Maar niet gezegd willen hebben dat Jens het moeilijk maakt. Voilà, 't is eruit. Lang genoeg gezwegen. Ineens alles: Jens begon stiekem een relatie met Fanny (ex van Tom), en blies daardoor mijn laatste vriendenkring op. Hij vond het nodig om dat achter te houden, waarna Chris het nodig vond om dat nog langer achter te houden voor mij "om mij te beschermen". Laatste vriendenkring, en toekomstige woonplaats, want Chris en Jens kochten een huis waar wij met ons drieën zouden gaan wonen. Geen interesse meer in, ik. Ik ga niet samenwonen met iemand die zo'n verraad pleegt, die vrienden zo onbelangrijk vindt. Voilà, het moest er ooit eens uit komen hé.

En je mag er het jouwe van vinden. Voor mij gaat het diep. Dit is mijn leven nu. Op mijn zetel. Niets meer durven vragen of zeggen. Want de enige vriend die ik nu nog over heb, vertelde het mij. Niet omdat hij het wilde vertellen, wel omdat hij zich ook helemaal alleen voelde en een vriend nodig had. Maar dat was dus op zijn beurt verraad naar Chris toe. Dus zowel Chris als ik zitten ergens tussen, allemaal door mijn kutschoonbroer. Maar dat mag niet gezegd worden hoor.

 

Nu ik bezig ben

 

M'n vorige post is nog niet koud, en hier ben ik weer. Verre van koud. 't Is dat ik voel dat ik niet uitgeschreven ben. Of ik dat ooit zal zijn? Neen. Dat denk ik niet. Het blijft cryptisch, soms toch. Want het blijft publiek. Hoe je het ook draait of keert, dit is publiek. Eender wie kan dit lezen. Min of meer. Eender wie met een adres/link.

Whatever. Ik ben gewoon niet uitgeschreven. Er is zoveel niet gezegd. Zoals blijkt uit de vorige post. Als dat niet blijkt, lees dan opnieuw. Als het begin van de vorige post onduidelijk is, lees dan opnieuw. Ga terug naar die datum. Die datum waarop ik mezelf enigszins blootgaf. In tegenstelling tot wat dat is.

Ik ben niet uitgeschreven. Maar wat kan ik nog vertellen, op deze publieke plek? Dat de foto en de playlist niet meer kloppen. Maar dat ik geen betere foto en playlist vind momenteel. Want ik ben mezelf verloren. Ergens. Nu komt het. De eerlijkheid. De openheid. Maar echt...Kan jij het mij vertellen?

Kan jij mij het antwoord geven? Waar verloor ik mezelf? Ik weet het zelf ook niet. Ik weet wel dat liedjes iets oproepen en dan toch weer niet. Ik weet dat liedjes iets oproepen, en dan weer iets nieuw, en wéér iets nieuw. Nieuwe herinneringen. Soms goede, momenteel minder goede. En toch ook weer niet.

Los van de muziek, los van de muziek gaat het beter. Beter. Niet goed. "Hoe gaat het me jou?" "Die vraag kan ik niet kort beantwoorden. En als ik probeer: zoals altijd, wisselend." Zo gaat het met mij. Nooit goed. Of niet meer goed. Maar wel beter. Ik doe zoveel dingen goed. Nieuwe zelfzorg. Meer bewegen, minder alcohol, minder snoep, kleine pogingen om eerlijk te zijn, troost kortstondig toelaten.

Ja maar ... ja maar .... altijd maar een beetje ... altijd terugkrabbelen ... bij de kleinste tegenslag de bevestiging zien dat het onveilig is .... ja, dat ook ...
Dat ook .... dus bedankt als je hier nog bent .... bedankt dat je hier nog bent ... fijn dat je hier nog bent ... ik ben blij dat je hier nog bent ....

Hmmm. Betere momenten. Wees mild voor jezelf. Die betere momenten zijn goed! Terugval is geen herval. Zo is dat met roken (hmmm, roken...plots wil ik roken), zo is dat ook met andere dingen. Damn. Neen, ik ga nu niet roken. Dampen is vanavond genoeg. Wees mild voor jezelf. Maar niet zo mild!

Niet genoeg. Niet wat ik kwam schrijven. Of toch? A saber.

 

Vas a ver

Va saber

 

Ik heb de verkeerde playlist opgezet. Want telkens wanneer ik wil afronden, wil ik dat niet. Telkens die links. Telkens dat liedje. Telkens die herinnering. Bitterzoet. 

ach

ja

 

 

eerlijkheid

 

7 augustus 2022
De dag dat ik besloot eerlijk te zijn.
Ik was het niet. Ik werd het niet.
Want na dat besluit besloten anderen iets anders, en kon ik het niet meer.

5 november 2022
Zien zij in dat eerlijkheid nodig was?
Neen.
Maar ik wel.
Eerlijkheid is nodig. Eerlijkheid duurt het langst; Zegt het spreekwoord.

De waarheid kwetst.
Nog zo'n spreekwoord.
Jawel, ze kwetst. Maar ze is nodig.
Achterhouden heeft geen zin. De waarheid komt ook altijd uit.

Uitstel is geen afstel.
Dus uitstellen had geen zin. Achterhouden had geen zin. Liegen had geen zin.
Toch deden ze het.
Toch hielden ze achter.

En dan
Dan lijkt er niets meer.
Dan komt er achterdocht.
Dan komt er wantrouwen.

Dan blijkt dat er aan onvoorwaardelijkheid toch grenzen zijn.
Er blijken toch verwachtingen.
Die blijken onterecht, onnodig.
Onvoorwaardelijk.

Ho
Misschien is dit genoeg.
Is dit een dichtvorm?
Waarschijnlijk niet. Maar in mij wereld wel. Het is nu genoeg.

 

zelfs geen fles champagne

 

Bijna 2 uur 's nachts.
Hier gaan we weer.
Zoveel in mijn hoofd.
Alles door elkaar.
Zoals dat mijn laptop kapot is.
't Is te zeggen, de batterij.
De tweede batterij al.
Cheapoh die ik ben.
De laptop is nu een goeie acht jaar.
Ik kan er geen afscheid van nemen.
Hmmm....herkenbaar? Loslaten, niet mijn sterkste kant.
Ok, zoals voorspeld.
Geen structuur. Niet zo Fie. Maar toch ook wel.

Drie weken gestopt met roken. Intussen wel al / nog vijf sigaretten gerookt. Niet goed hé. De eerste week is het echt gelukt zonder. De eerste dertien dagen of zo zelfs. Ik weet niet juist hoe lang. Maar er zijn nog steeds die momenten dat ik weg wil. En dan grijp ik toch weer naar die sigaret. In plaats van de e-cig. Kan ook, om daar mee buiten te gaan staan. Maar toch ook niet.

Goed. Playlist staat aan, valt regelmatig stil. Want internet valt regelmatig weg. Of ook niet. Niet helemaal duidelijk. Volgens Chris is het toestelletje aan het eind van z'n leven. Ik weet het niet. Dingen gaan te snel stuk. En soms ook niet snel genoeg. Haha. A la minute bedacht. Neen, serieus. Tijd om toch even echt te schrijven. Niet van de hak op de tak. Echt. Schrijven.

De dag dat je hem krijgt buiten gewerkt, kom ik terug. Dat zei ik. En toen was die dag daar. Dat telefoontje. Niet dat zij hem had buiten gewerkt. Wel dat het zover was. Intussen heb ik het van me af gezet en denk ik niet dat het is wat ik nodig heb. MAAR, ze belde me. Ze sprak me niet tegen. Niet toen, niet nu. Ze aanvaardde toen mijn uitspraak en hield zich eraan me te bellen.

Vandaag ligt dat anders. Zelfs als ik probeer, kan hij hier niet in mee gaan. Neen, ik weet niet wat ik verwacht. En dat vindt hij goed. Hij wil geen verwachtingen. Maar goed, toch heb ik één verwachting, als ik al de rest loslaat. De verwachting dat je met een fles champagne thuis komt de dag dat .... nope. Zelfs daar kan hij niet in mee gaan. Nee. Dan weer zuchten. Dan weer ..... ......

Ik weet het ook niet. 

Fijn dat zij zich er aan hield. Zonder meer. Geeft me goesting om met een fles bubbels naar haar toe te rijden en een echt dronken avond te hebben. Hoe lang is dat geleden? Een zorgeloze avond. Echt zorgeloos. Zorgenloos.
Ik heb geen idee. Heel lang precies. Misschien langer dan de laatste keer dat ik een moelleux at. Ik herinner me die keer nog. Hoewel ik me die liever niet zou herinneren. Want die herinnering is nu pijnlijk.

Ik probeer het telkens onder woorden te brengen, uit te leggen. En telkens komt hij met zwart, wit, grijs. Telkens wil hij me dwingen in andere gedachten.
Dat gaat niet.
Het enige dat dan gebeurt is dat ik hem ook wil dwingen in andere gedachten.

Wat een vies iets.
Dat zie ik ook wel.

Waar gaat dit naartoe? 

Naar Fie die weer tot veel te lang in de nacht tv kijkt. Jups.

Trouwens, goed nieuws voor de Friends-fans! En voor de mensen die Friends dringend horen te omarmen. Uhu. Friends staat nog steeds op Netflix hier! Jawel! Blijkbaar is het nog niet duidelijk wanneer het er niet meer op zal staan, ondanks de boodschap dat het er op 30 september af zou gaan. Dus: gaan! Ik ben helemaal klaar om nog eens te kijken! Jawel! 

Dus: ga jij ook kijken? Want ik wil mijn Trival Pursuit van Friends heel graag nog eens spelen. Doe je mee?

 

devuélveme la vida

 

    que me la has quitao que ma la has quitao que me la has quitao
    que me la has robao que ma la has robao

 

Hmm, komen bloggen zit al twee dagen in mijn hoofd, maar ik deed het niet omdat het alweer negatief zou klinken. Maar net een liedje gehoord, en nu maar op repeat gezet. Jep, dat refrein vat het mooi samen. De rest van het liedje iets minder wel. En maar mee zitten brullen in mijn living!

          devuélveme la vida que me la has quitao que me la has quitao que me la has quitao
          devuélveme la vida que me la has robao que me la has robao 

 

Dus, het is haat geworden. Jawel. Een telefoongesprek van drie kwartier heeft het haat gemaakt. Zo van die uitspraken als "haar eerste keer wilde ik exclusiviteit", schoten redelijk in het verkeerde keelgat. Net als de bevestiging dat Chris niets negatief zei, hoewel hij beweert dat hij begonnen is met kritiek. Nope. Nog meer leugens. Uiteraard.

Dus wat kan er nog? We zijn stilaan op het punt dat er een beslissing dient te vallen. Want na acht weken is dit nog bezig en het gaat een probleem blijven. Een probleem van wantrouwen en nu dus ook haat. Wraak was minder erg, geloof mij. De dingen die me nu wakker houden, zijn pakken groffer dan in het begin. Oh ja, ik lig weer wakker.

Of ik wil dat het nog goed komt? Ik weet het niet. Ik weet het oprecht niet. Ik voel me zó verraden en het wordt alleen maar erger. Dát is wat ik voel. Terwijl de weinige mensen waarmee ik erover spreek, vinden dat ik niet zoveel vraag. Ik vraag gewoon erkenning. Erkenning dat onze situatie bemoeilijkt werd. En niet zo van "achteraf gezien...". Geen inzicht dus. Geen schuldbesef. Niets. 

          devuélveme la vida que me la has quitao que me la has quitao que me la has quitao
          devuélveme la vida que me la has robao que me la has robao 

slapen & opstaan

 

Beetje raar om weer gewoon met de deur in huis te vallen, hoewel ik hier eigenlijk mag doen wat ík wil. En toch. Toch lukt dat niet. Want in emotionele momenten, kom ik emotioneel typen. Niet altijd een succes. In ieder geval. Voor de chronologie: We gingen naar Texel. 't Is er mooi. Een aanrader. Behalve wanneer je tegenslag hebt met de veerboot, zoals wij. Te veel tijd staan wachten. Maar ja. 't Is zo. En ja, ik had ook mijn slechte momenten; dagen zelfs.

Ik slaap terug beter. Maar ik ga slapen en sta op met dezelfde gedachten. Elke dag opnieuw.
's Avonds / 's Nachts ga ik pas naar bed wanneer ik denk dat ik echt wel zonder al te veel gepieker in slaap kan vallen. Wakker worden is altijd met het besef. Eventjes. Een kwartier tot een half uur. En meestal kan ik het nadien parkeren. Of zoiets.

Ik weet niet of het parkeren is. Ik weet ook niet of parkeren goed is. Mogelijk niet. Waarschijnlijk niet. Want parkeren lijkt wel negeren. In ieder geval, het passeert meestal na een korte tijd. Echter, wanneer ik de kans krijg om er iets van te zeggen, of zo ... Ik weet het niet .... Vanmorgen was het anders. Vanmorgen deelde ik mijn frustraties, het feit dat ik er elke ochtend mee wakker word.

En dat heeft ervoor gezorgd dat ik het heel de dag bij hield. Heel de dag zat het aan de oppervlakte. En bij het avondeten komt het er dan terug uit. En dan is het weer om zeep. Een zoveelste gesprek over mensen die hun energierekening zó abnormaal zien stijgen, met hetzelfde verbruik, en ik zit op mijn paard.

Want hij heeft toch wel geluk. Geluk dat wij hem dat huis gunden mét zonnepanelen. Té veel zonnepanelen voor 1, 2, 3 of 4 personen. Dus met andere woorden: amper energiekosten. Weer iets dat hij heeft. Hij, koning, heeft alles, en ik heb niets (van dat). Damn. En nee, Tik Tok filmpjes gaan daar niets aan veranderen. Niets. Ik ben kwaad, verdomme! Mag het, ja?

Neen, het mag niet. En weer zijn we op dat punt. Minstens één keer per week zijn we op dat punt. En zolang hij de andere kant kiest, zolang hij niet voor mij opkomt, zolang hij niet duidelijk zegt dat híj de dingen fout aanpakte, zolang blijft dit een probleem. Telkens opnieuw. Want blijkbaar is de koning untouchable. En moet Fie maar gewoon bijdraaien. 

Dus neen. De vakantie was geen wonderbaarlijk redmiddel. Was ook niet wat ik verwachtte. Maar wel wat 'de maatschappij' dan denkt. Neen. Het was het niet. Die situatie blijft donker weer. Donker weer dat niet opklaart. Donker weer dat me telkens opnieuw vertelt dat ik alles moet hertekenen. En dat kan ik nog niet. Nee

Friends S08E16

 

Jawel, ik ben nog altijd Friends aan het herbekijken. Ik zit nu aan het laatste seizoen. Stiekem wilde ik het onmiddellijk opnieuw kijken, maar ik ga 30 september niet halen. Dan gaat het van Netflix af. Ik heb toch wel zes weken nodig om het helemaal te kunnen zien. En dan nog. Niet als ik het therapeutisch wil bekijken, zoals me werd aangeraden. Soite. De aflevering waarnaar de titel verwijst, is hoe het had kunnen zijn. Hoe het hoorde te zijn. Misschien niet helemaal, want over verliefdheid (in twee richtingen?) kan ik niets zeggen. Maar zo hoorde het te gaan. En zo ging het niet.

En dat ik daar niets mee te maken heb, klopt. Maar dat met mij / met ons een ander soort gesprek diende gevoerd te worden, klopt ook. Het gesprek van "wij kozen hier met ons drieën voor en ik bemoeilijk die situatie nu". En dat is niet gebeurd. Akkoord, misschien gaf ik de kans niet. Maar ik kreeg ze, in alle eerlijkheid, ook niet.

Oké. 't Is middernacht, ik en mijn laptop. Ik heb me voorgenomen dat ik gewoon schrijf. Goed en slecht. Goed of slecht. Ik laat het gewoon komen. Met op de achtergrond de playlist die ik maakte om de tranen op te wekken. De playlist met een allegaartje van muziek die me dichter bij mijn gevoel brengt.

Mijn droefheid. Dat gevoel. Want die droefheid is er natuurlijk nog altijd. Ook nadat ik besloot dat hij mijn vriend niet meer is. Want dat uitspreken is één ding, maar dat is natuurlijk niet wat ik wil. Ik merk dat meermaals per week mijn gedachten afdwalen naar hem. Want ja, in heel die periode dat we amper iemand zagen, zagen we hem wel. Veel. We nodigden hem uit om te komen eten, we dansten samen. En dat wil ik nog steeds. Maar ik besef ook dat het veranderd is en nog zal veranderen. Want sowieso kunnen we dat nog met drie, maar niet meer met vier. En ook niet met vier. Dat gaat niet. Punt.

Goed, iets anders. Eén van die andere mensen die ik wel regelmatig zag in die verschrikkelijke periode, was Geert. Hem zag ik ook een maand geleden, toen die hele sh*t net gedumpt werd. Doet me altijd goed. Geert en ik, dat is goed. Zonder meer. Gewoon goed. In ieder geval, we rookten toen veel. Te veel. We spraken er ook over, dat we te veel rookten. En hoe ook wij, net zoals elke roker, willen stoppen. Dus nu gaan we dat nog eens proberen. Binnen enkele dagen al. Nog niet zolang geleden beslist, en we gaan het proberen.

Daarnet belde ik hem, omdat ik toch wat stress begin te krijgen. De moeilijkheid voor mij is die eerste sigaret van de dag. Ik heb een alternatief nodig. Ik bedacht me iets als 'intensief sporten'. Maar wat is dat? En kan ik dat (volhouden)? Zo wat zitten sparren 's avonds laat, helpt wel. Want de beste optie tot hiertoe is: een kwartier gaan doorstappen. Dat is mogelijk wel een manier. 

Dat ik op vakantie vertrek op de stopdag, kan een vloek of zegen zijn. Dat zullen we nog zien. Maar op zich denk ik dat het goed is dat we dat beslissen. Het is goed dat ik hem als vriend heb en we dit samen kunnen doen. Net als het goed is dat Tom mijn vriend is. En Hilde ook wel.

Vandaag (want het is al na middernacht) is het día de la independencia. De eerste jaren dat ik terug was uit Honduras, kookte ik dan Hondurees. Sinds we opnieuw wat vrijheid ervaren, kook ik nog amper voor andere mensen. Kwam daar de recente situatie bij, waardoor het nog verminderde. Want dat Hondurees eten deel ik graag met anderen.

Een dag na quince de septiembre geef ik salsales. Aan dat beperkt groepje. En spontaan dacht ik "oh, vrijdag, dus dan kan ik mijn cursistjes uitnodigen om mee Hondurees te eten". Uhu. Awakening. Nope. Intussen ben ik geëvolueerd naar "Ik nodig Hilde en Bart uit; Als zij toezeggen, kan ik de andere twee ook uitnodigen." Maar....haar partner is ook meer dan welkom, 't is tenslotte vrijdagavond. Maar dan geef ik weer een steek, deze keer zelfs ongewild. Maar nu ik dat besef, misschien toch niet meer ongewild. Zucht. Zó complex allemaal. 

Hij maakte het zó complex. En dat dat nog altijd niet erkend wordt, niet door hem noch door hem, maakt het heel moeilijk voor mij. Maar het mag niet tussen ons blijven komen. Met ons bedoel ik Chris en mij. Toch even gewoon benoemen. Al is het maar omdat zij dat niet waard is (ik bedoelde zijn, maar dit kan ook; Freud).

Dat ik nog door heel wat pijn moet. Oude pijn herbeleven. Jawel. En ik neem me voor dat ook te doen. Maar nu eerst onze reis. Dus ik stel het toch even uit. Met dat homeopathisch middel, mijn playlist en mijn boekje, zal ik er wel komen. Nu nog de locatie en het moment vinden. Want ik merk dat het toch niet altijd evident is met Chris in de buurt. Niet dat hij er niet tegen kan, maar mijn schaamtegevoel. Plus, soms geeft hij mij het gevoel dat ik gewoon door moet. En dat gaat nu eenmaal niet. Punt. Weeral, punt.

Oké, ik heb geschreven zonder nadenken. Neen, het is geen negatief bericht. Ik zet stapjes. Soms stappen. Ik ben goed bezig. De kleine dingen worden groter. Ik kom vaker buiten. Ik denk minder na over kleren aandoen 's morgens. Ja, het zijn nog slobberkleren, maar het zijn kleren. Beter dan de hele dag in pyjama. 

Gisteren ging ik zelfs mee wandelen aan de Schelde, met Chris. Want ook dat probeer ik meer te doen: ja zeggen tegen Chris zijn voorstellen. Hij ziet dat niet, maar het is wel zo. In ieder geval, ik had er niets aan. Ik vond het niet leuk. Ik kon er niet van genieten. Maar ik weet nu dat dat niet erg is. Ik weet nu dat ik het tijd hoor te geven. Dat ik hoor vol te houden. Net zoals met de kleine dingen die al vlotter gaan. Ik probeer erop te vertrouwen dat de grotere dingen ook ooit terug leuk gaan aanvoelen. Dat ik er ooit opnieuw van zal genieten zoals voorheen. 

 

Ik ben goed bezig.

 

Ondanks de moeilijkheden de laatste maand, ben ik vrij goed bezig. Hilde zei me een maand geleden dat ik elke dag iets kleins hoorde te doen. Het zou me geen beter gevoel geven, maar dat volhouden zou lonen op termijn. Sinds Hilde dat zei, heb ik slechts twee dagen niets gedaan. Dus ik ben vrij goed bezig.

In het begin kwam ik niet verder dan douchen of kleren aandoen of een blokje wandelen. Gisteren en eergisteren sprak ik zelfs af met mensen. Ik merk wel dat het me heel moe maakt. Ik heb zelfs al de hele week hoofdpijn/migraine. Maar toch, het kost me al minder moeite om de echt kleine dingen te doen, merk ik. Dank je, Hilde!

Afgelopen nacht heb ik ook beter geslapen. Niet goed, maar beter. Ik ben niet opgestaan wanneer ik wakker lag te piekeren. Ik ging terug naar de kern: Hij is mijn vriend niet meer; Het zijn mijn zaken niet; Ik heb er niks mee te maken. Dat dat ooit anders leek, was naïef van mij. Dat doet nog wel pijn, dat ik zo naïef was. Maar ja, goed dat ik het nu weet.

Ik mag me er niet mee moeien, zei zij. En ze houdt zich dus afzijdig. Ik loofde haar ervoor, want ik kan dat niet zo goed. Ze gaf toe dat het niet makkelijk is en dat ze niet weet of het beter is. Want het vreet wel aan haar, en af en toe barst er een bommetje. Doch, af en toe een bommetje is misschien beter dan voortdurend oorlog. 

Dus ik probeer me niet meer te moeien. Tot hiertoe lukt dat niet goed. Ik betrap mezelf er nog vaak op dat ik toch weer mijn mening geef en mijn stempel probeer te drukken. Het zal nog wat tijd vragen. Anderzijds heb ik al heel snel door dat hij mijn vriend niet meer is. Chris zegt dat hij dat al wist. Tsja, goed voor hem. Maar voor mij is dit wel heel snel gegaan, hoor. Er zijn mensen waaraan ik twee jaar lang heb vast proberen te houden, voor ik door had dat ze mijn vrienden niet meer waren.

Of ik dit diep vanbinnen wil? Neen. Dat wilde ik met die andere mensen ook niet. Echter, wanneer iemand me op een bepaalde manier behandelt, hoor ik te zien dat dat niet correct is naar mij toe. En dan kan ik beter die vriendschap beëindigen. Daar heb ik niet voor getekend, zeg ik regelmatig tegen Tom. Wel, ik trek dat momenteel door. Als ik er niet voor getekend heb, mag het stoppen. En intussen probeer ik elke dag iets te doen. Goed bezig. 

 

Hij is mijn vriend niet meer.

 

Om correct te blijven, zal ik letters gebruiken voor de namen. De eigenlijke situatie zal ik niet toelichten. Maar ik kreeg vandaag een nieuw inzicht, en dat wil ik hier toch even droppen. Ik schreef al in mijn boekje, maar dat was precies onvoldoende. Ik sprak het ook al uit, en zal dat nog vaker doen. Nieuw proces.

K is mijn vriend niet meer. Dat zegt U al sinds het nieuws. Dat dat voor mij anders lag, dat wisten we. Want ik ben nog op andere manieren verbonden. Maar na een tweede gesprek ken ik echt mijn plaats. Na meerdere keren het woord 'mijn' in plaats van 'ons', snap ik het. Het is inderdaad van hen. Ik zal nog een tijdje proberen mijn stempel erop te drukken, omdat ik het niet makkelijk vind om iets los te laten waar ik mee voor mocht kiezen.

Maar ik zie nu wat hij is. Ik zie nu dat hij mijn vriend niet is. Hij is nog met me verbonden, en door die verbinding zullen we proberen vriendelijk tegen elkaar te zijn. Maar vrienden, dat is iets anders. Ik wil ook niet bevriend zijn met iemand die mijn vertrouwen schond, meermaals. Als hij ooit besluit dat hij mijn vriend terug wil zijn, zal hij daar mogen voor werken.

Vertrouwen terug winnen, dat. Dat zal niet lukken met achterhouden en nog minder met leugens. Dat zal niet lukken met het woord 'mijn'. Dat zal werk vragen, en tijd. Veel tijd. Want ik ben niet iemand die snel vergeet en al zeker niet vergeeft. Oog om oog, pijn om pijn. Niet nu, dat zie ik in. Maar in de toekomst zal ik wel eens lachen. Wie laatst lacht. Dat.

Dus dat is waar ik nu voor sta. De nieuwe weg die ik zal proberen in te slaan. Hij is mijn vriend niet meer. Hij is gewoon mijn ........... . Hoe dat er concreet zal uitzien, weet ik nog niet. Maar ik voel dat loslaten van de naïviteit van vriendschap me al wat rust geeft. Vandaag alleszins. Morgen kan dat weer anders zijn. Maar vandaag, vandaag is hij mijn vriend niet meer.

geduld in een web van leugens & vertrouwen

 

Ik moet effe iets checken.

Ik heb geen sleutel.

Hij is er niet.

Hij is op weekend.

Er is geen reservesleutel.

 

Hij bleek een web te spinnen van leugens. Een web waarin hij verstrikt raakte. Tot hij zelf de leugen van de waarheid niet meer kon onderscheiden. Dus ik kan dat ook niet. 

Na weer een halve dag ruziën, kwam hij met de simpele oplossing. Iets van dat ik geduld moet hebben tot ik weet waar de honden hun behoefte zullen doen.

Code? Ja, voor mij ook. Ik begrijp het niet. Mijn simpele oplossing: jullie mogen uitzoeken hoe jullie mijn vertrouwen gaan terugwinnen. Want er werden allerlei dingen achtergehouden en daarbovenop werden er nog leugens verteld.
Ik zal geduldig (proberen te) zijn. Ik zal geduldig afwachten tot hij terugkomt, als hij terugkomt. Echter, dat vertrouwen gaat hij niet terugwinnen door weg te gaan. Evenmin door mij aan de pillen te willen. 

Misschien ziet hij dat in. Misschien ook niet. Ik kan me voorstellen dat je midden in de nacht minder helder denkt. Ik kan er ook niet aan doen dat dat verdriet eruit wil. En dan vooral 's nachts. 's Nachts veel feller dan overdag. Dus, voilà, ik zal geduldig wachten. Ik zal niet meer proberen stapjes te zetten, want dat is me al elke keer zuur opgebroken. Telkens blijkt het mijn schuld te zijn. Dus ik zal wachten. 

 

saaie titel: op vakantie

 

Nu ik een schooljaar niet zal werken, kunnen we reizen buiten het hoogseizoen. Financieel niet de beste keuze om te reizen zonder inkomen, maar kom. In mijn hoofd zat "als ik het boek voor september, telt dat nog niet". Rare redenering, ik weet het. Chris wilde ook gewoon alles betalen, maar dat vond ik niet oké.

Waar zouden we dan naartoe gaan? De voorbije twee jaren gingen we vooral naar Nederland en de Ardennen. Meer dan twee jaar geleden kocht ik een reisgids Schotland, maar dat gaan we nú toch ook niet doen. Met het vliegtuig? Nu het voorlopig nog lijkt te kunnen... Ho, daar heb ik eigenlijk geen zin in. Schotland of niks, zoiets.

Wekenlang heb ik erover nagedacht. Chris was al op zoek naar vakantieverblijven, maar had nog niks concreet voorgesteld. Mogelijk omdat hij wist dat ik toch nog een idee zou krijgen en enkel dát dan zou willen. Dit weekend bedacht ik me dat ik graag ergens naartoe wil waar een sauna in de accommodatie is. Rondjes sauna doen me altijd wel goed.

En toen schoot de locatie me plots te binnen: de Waddeneilanden! Ik wil daar al naartoe sinds mijn 20. Ik kwam de voorbije jaren heel dichtbij. Ik kon ze zelfs zien liggen soms. Echter, de voorbije tijd diende je op de veerboot ook gezichtsbedekking te dragen, en dat kan niet voor ons. Dat is geen vakantie.

Sinds maandag was ik naarstig op zoek naar wellnessverblijven op Texel. Want ander opzoekwerk had me geleerd dat dat het goedkoopste eiland zou zijn om naartoe te gaan, met volledige vrijheid van onze auto. Wellness ging duidelijk te duur worden. Zelfs andere verblijven vond ik behoorlijk kostelijk. Zeker als je dat vergelijkt met je eigen tent meenemen.

Na overleg kwam Chris met het idee om misschien tóch met de tent te gaan. We kunnen een elektrisch deken aanschaffen voor de koude nachten, en zelfs een elektrisch vuurtje in de tent zetten. Ja, dat klopt. Oké, nieuw plan: 4 nachten naar Texel en nog ergens onderweg 2 nachten iets zoeken met die sauna die ik ook zo graag wil.

Gisteren weer een ganse dag gezocht, want ik wilde absoluut boeken vóór september. Als ik iets in mijn hoofd heb... Tegen 's avonds had ik 4 mogelijke verblijfplaatsen op Texel gevonden. Geen kampeerplekken, wel iets tussenin. Laat ik zeggen een soort van glamping. Niet met onze eigen tent, maar misschien wel in een safaritent of caravan. Voor op de terugweg vond ik een appartement met sauna in Gelderland, dat is 3 kwartier (60 kilometer) omrijden. Lijkt me haalbaar.

Tegen 22 uur gisterenavond had Chris ingestemd met twee van de vier vondsten. 't Is te zeggen, één ervan was al geboekt door iemand anders. Ik mocht uiteindelijk kiezen welke het werd. Doch, ik was moe van al dat surfen, dus besloot ik om pas vandaag te boeken. Ik sliep weer redelijk slecht, en terwijl ik wakker lag bedacht ik me dat we dan voor de caravan zouden gaan. Omdat we dat eens willen ervaren, want misschien gaan we ooit wel (tijdelijk) in een caravan wonen.

Vanmorgen zette ik me aan het boekingsproces. Had ik al gezegd dat ik slecht sliep? Jups, ik boekte het verkeerde! En, het wellnessappartement was in prijs gestegen. Damn. Aangezien loslaten niet in mijn woordenboek staat, probeerde ik vanmiddag mijn fout ongedaan te maken. Met succes! Dus ik kan nu met enthousiasme zeggen dat we binnen drie weken op Texel zullen zijn, in een caravan; en dat we nadien nog een weekendje gaan ontspannen in Gelderland.

Ik kijk er wel naar uit, ja. Wat niet wegneemt dat ik de emoties van de voorbije weken nog niet heb kunnen loslaten. De situatie maakt dat ik even niet kan nadenken over de toekomst. Verder dan salsa dansen in mijn living met twee koppels en een weekje vakantie in september, kan ik momenteel niet denken. We zien wel. Het probleem zal zichzelf oplossen, maar wat mij betreft liever nu dan morgen. 

 

Funny coincidence ?

 

Even off the books,van op m'n gsm. Hoor ik gisteren een grappig verhaal over een post-it,en ligt er vandaag éen op mijn keuken. 't Is bijna jammer dat ik niet meer lezers heb

Friends

 

S04E07

 

S04E08 

El futuro es indeciso.

 

November vorig jaar. Net voor de herfstvakantie crash ik. De maatregelen waaronder we op dat moment al meer dan 18 maanden gebukt leven, worden opnieuw strenger. Na een maand van minder mondvodden, kan ik dat niet aan. De vakantie brengt me er misschien terug bovenop...? Dat blijkt uiteindelijk niet zo te zijn en nog eens een dikke week later, stop ik met werken.

In die herfstvakantie lees ik op Vrijspreker een artikel over een vrije gemeenschap die wordt opgericht in Honduras. De combinatie van vrijheid en mijn tweede vaderland in één zin doen me de tekst aan Chris bezorgen. Chris post daarop een reactie op het artikel. Een dag later maken we online kennis met Marnix.

Vanaf dat moment bellen we bijna wekelijks met een groep vrijheidslievende en -zoekende mensen. Libertariërs. In de kerstvakantie rijden we naar Zwolle voor een eerste fysieke meeting. Daar besluiten we een eerste expeditie te doen op zoek naar een geschikte woonplaats om een vrije commune op te richten in Europa.

In januari ga ik met Marnix voor één week naar Galicia, Spanje. Een goed moment om te gaan, naar mijn gevoel: het is winter en er gelden strenge regels daar. Strenger dan bij ons. Zeker in Galicia, de strengste regio van Spanje (tot op vandaag zelfs). Onze expeditie is een succes voor mij. Ik ontdek dat het wel degelijk winter is, maar dat je overdag toch eventjes in T-shirt in het zonnetje kan zitten. Seizoenen, check! Want die heb ik toch nodig, ook al hou ik niet zo van de korte dagen in de winter. We ervaren ook het grootste deel van de tijd dat we vriendelijk geholpen worden door anderen, ondanks we niet meedoen aan de hectiek en ons gezicht niet bedekken. We vinden verschillende dorpen die aan onze voorwaarden kunnen voldoen, maar een week is natuurlijk kort om effectief iets te bewegen.

Maart. Stemmen gaan op om rond Pasen opnieuw richting Galicia te trekken. Ik wil wel gaan, want het zou mooi zijn om er in elk seizoen eens te komen. Er beweegt veel op dat moment, zowel in mijn eigen leven als maatschappelijk. Want in dezelfde week dat ik voor het eerst in mijn leven een begrafenis plan, bezoek ik mee een huis dat onze nieuwe thuishaven zou worden in België én beslis ik om opnieuw naar Spanje af te reizen.

In Semana Santa zijn we in Spanje, met vier: Marnix, HJ, Chris en ik. Er komt ook nog een koppel af uit Portugal voor enkele dagen. We bezoeken opnieuw de dorpen die we drie maanden eerder al vonden. Met dat verschil dat niet alle dorpen echt leeg zijn deze keer, gezien de vakantieweek. Dus we vorderen weer wat, eigenlijk. Maar opnieuw, een week is kort om echt iets in gang te zetten.

Half juli. Marnix laat weten dat hij opnieuw naar ginder gaat in augustus, met zijn gezin. Iedereen welkom uiteraard. Ik twijfel, want elk seizoen gaan zou mooi zijn. Echter, intussen besloot ik een jaar niet te werken en dus geen inkomen te hebben, dus weer minstens 1000 euro spenderen hieraan, lijkt me niet zo'n goed plan. 

Marnix is nog steeds daar en maakt heel concrete vorderingen. Zo'n vorderingen zelfs dat we een eerste mogelijkheid hebben om ons dorp te beginnen kopen. Jawel, er zijn prijzen genoemd.  Zou ik ook afreizen? Willen we dit nog? Is dit wel het moment? Wat kan er financieel? Wat met ons favoriete dorp?

Het mag duidelijk zijn dat het weer veel stof tot nadenken geeft. Ik ben nog steeds in twijfel om ook naar ginder te rijden. Of vliegen, nu het nog kan. Maar dan zit ik daar vast, dus dat is niet echt een optie. Feit is, toen ik besloot om verlof zonder wedde te nemen, dat ik dacht dat ik (een deel van) die tijd in Spanje zou doorbrengen. Niet zo realistisch qua timing, achteraf bekeken. 

Feit is ook dat er momenteel zoveel "vrijheid" is, dat dat het nadenken over bemoeilijkt. Anderzijds komt de herfst eraan... en ik zou willen dat ik het mis heb, maar ik vrees een herhaling van de voorbije twee jaren. Echter, daar wil ik nu niet over nadenken. Plus, er zijn dingen blijven bewegen in mijn eigen leven en wereld.

In de vrije periode die we nu beleven, begon ik een andere toekomst uit te tekenen. De angst voor geen inkomen heeft m'n droom om salsales te geven tot leven gebracht. In kinderschoentjes weliswaar, maar ik had wilde fantasieën. Spanje maakt daar nog deel van uit, maar ergens onder vele lagen van "eerst dat en dat en dat in België". 

Momenteel zijn al die dromen en verhalen in mijn hoofd onmogelijk geworden. In één klap dien ik alles opnieuw te hertekenen: mijn vriendenkringetje, mijn woonplaats(keuze), mijn relatie met mijn schoonfamilie, mijn salsalessen en dan vooral de locaties. Het laat nog maar eens zien hoe onzeker de toekomst is.

Niks nieuws of onbekend, hoor ik sommigen denken. Klopt. Maar als je mij kent, weet je dat ik graag controle heb over situaties. Springen in het diepe door een jaar niet te werken, is al heel wat voor mij. Akkoord gaan met een verhuis binnen België naar een andere provincie, op een uur van alles wat me bekend is, is al heel wat voor mij. Eerlijk en open praten over mijn angsten en onzekerheden, is al heel wat voor mij. Niet dat ik dat al echt kan.

Ik schrijf ontzettend veel de voorbije weken. Hier, maar nog meer in mijn boekje. Dat verkleurde boekje, afgegaan door de zon, omdat ik het jaren aan de kant liet liggen. Ik laat al eens iets lezen aan een ander, uit dat boekje. Omdat ik al schrijvend de dingen net iets beter kan verwoorden en door de emotie aan de oppervlakte geraak.

Vandaag is dit mijn eerste schrijfsel. Omdat het hier wel heel negatief klonk de voorbije weken. Want ja, ik ben kwaad. Nog steeds. Ondanks pogingen om het los te laten, om de deur op een heel kleine kier te zetten. Te diep en te zwaar, dat schreef ik eergisteren. Ik liet Chris het lezen. Want hij lijkt niet te willen zien hoe diep mijn pijn is om al wat ik verloor in één klap en hoe zwaar de opdracht is die hij mij geeft.

Misschien verandert het iets tussen ons. Hij heeft me uitgelegd welke verliezen hij lijdt door de situatie die zich momenteel afspeelt. Natuurlijk wint hij hier ook niks bij. 't Is een verliespost, letterlijk voor hem. Los van de emotie. Hij erkent wel dat ik waarschijnlijk dieper gekwetst ben. Beetje bij beetje benoem ik wat er zich in mijn hoofd afspeelt. Beetje bij beetje ontdek ik het zelf, door te schrijven. En beetje bij beetje verwerk ik al die dingen die het voorbije half jaar op mijn pad kwamen. Want 't is niet niks. 

 

Ik heb het geprobeerd

 

Met de titel zou alles gezegd kunnen zijn. Ik heb het oprecht geprobeerd. Echt waar. Maar het neemt niet weg dat mijn hoofd voortdurend afwijkt naar… Het neemt niet weg dat ik gekwetst werd. Het neemt niet weg dat ik heel veel pijn voel. Het neemt niet weg dat ik plots geen grond meer onder mijn voeten voel. Maar ik heb het wel geprobeerd.

En het was zelfs een succeservaring. Doch, de ervaring neemt dus niet weg dat ik al de dingen hierboven voel/ervaar/denk. De gedachten zijn het grootste probleem. Ik slaap niet, ik functioneer niet, want de gedachten komen gewoon op. Opnieuw en opnieuw en opnieuw. Of ik dat/dit wil? Natuurlijk niet. Maar zo’n verschil in waarden, zo’n pijn, zo’n gevoel van verraad, zelfs …. 

Ik kan het niet verlangen van hem. Dat hoor ik niet te doen. Maar hij ziet niet dat hij me wegduwt. Allemaal goed, die gedachtengang van hem, maar ik voel me aan de kant gezet. Ik werd aan de kant gezet. En er is geen goede oplossing. Die is er simpelweg niet.  Het was verraad, ‘t is verraad, en het zal verraad blijven en waarschijnlijk komt er nog meer verraad.

Ja, die waarden van mij. Die waarden waardoor ik hierin zit. Maar vooral die waarden dat dit zo onbegrijpelijk is voor eender welke lezer. Dat is nog altijd de waarde van ‘het is niet aan mij”. Dat. Niet wat ik wilde schrijven, maar eigenlijk is het dat. Het was niet aan haar. Dat is zo. Maar goed, dat is lang geleden en zou geen issue meer mogen zijn. En dat was het niet meer, aan de oppervlakte.

Echter, vanaf nu hoor ik mezelf opnieuw voortdurend te verdedigen. En dat kan ik niet, dat wil ik ook niet. 

Ik weet niet of dit is wat ik wilde schrijven. Het is 5 uur ‘s morgens, ik heb een uur gehuild voor ik mijn happy face opzette en eens in de auto kon ik het er terug uitlaten. Het is 5 uur ‘s morgens, ik sliep al 2 weken weinig, te weinig, dus ik kan niet meer helder denken. 

Ik denk niet dat ik ben waar ik wil zijn, in deze post. Het gaat over hoe ik geprobeerd heb. Oprecht. En over hoe dat goed was. Maar ook over hoe dat niet genoeg is. Hoe ik nog steeds voel dat ik wééral een nieuw verhaal hoor te verzinnen. Dat ik wééral in de steek werd gelaten. Dat ik eigenlijk hoor weg te gaan. Want ik kan het niet verlangen van hem. Maar zijn keuze geeft mij wel echt de boodschap dat ik niet van tel ben.

Verschillende waarden. Dat is de essentie. En dat pas na 8 jaar ontdekken, is pijnlijk. Mezelf aan de kant geschoven voelen, is pijnlijk. 

Ik heb het geprobeerd. Ik zal het waarschijnlijk nog enkele keren proberen. Maar de feiten gaan niet veranderen. Dat weet ik ook. Dus ik weet niet waar ik aan vasthoud.

Niet geschikt voor publicatie

 

De woorden vol sterretjes zal ik proberen te mijden. Maar toch. Ik weet niet of we hier nog uit komen. En ik weet ook niet of ik hier in raadsels ga schrijven of gewoon zwart op wit ga schrijven wat er gebeurde. Ik weet het niet. Ik heb net al getypt in een document. De rauwe kwaadheid. Ik ben zo kwaad! Gekwetst natuurlijk. Maar momenteel toch vooral kwaad. Kwaad omdat er dingen achter mijn rug gebeuren. Daar kan ik nu eens echt niet tegen se. Eerst mijn vertrouwen schenden en dan dat nog een paar keer doen. Niet oké!

Een groot verschil in waarden, in visie. Ik dacht niet dat dat verschil er was. Echt niet. Na de voorbije twee jaren, had ik dit niet verwacht. Want ik verschil met zovelen van visie en waarden. Dat is duidelijk geworden. Maar the boys and Fie was een vaststaand gegeven. Toegegeven dat het niet meer helemaal juist voelde, maar ik wist niet waarom.

Wel, nu weet ik het niet. Want één van de boys heeft een laf iets gedaan. En een tweede boy vindt dat oké. En dan is er die derde en Fie. Wij vinden het niet oké. Echt niet. Dat doe je niet. Niet op zo'n manier. Oké, blijkbaar toch in raadsels. Ook al lijkt het niet zo, ik heb echt wel waarden. Dus ik ga het hier niet met naam en toenaam publiceren. Dan zou het pas echt niet voor publicatie zijn.

Maar ik ben dus echt kwaad. En radeloos. Acht jaren die op de helling staan. En hoe hard ik ook de schuld op die eerste wil steken, de tweede is even schuldig. Los van het oké vinden, doet hij allerlei achterbakse dingen. Hij ook. Waardoor hij mij nog meer in onwetendheid zet en nog kwader maakt.

Ik weet het niet. 't Zijn *********** ! En nog vele andere woorden.Ik wil hier weg.

 

Verrader!

 

We vingen je op toen je er alleen kwam voor te staan.

We namen je mee naar festivals. 

We gaven je nieuwe vrienden en een nieuwe hobby.

We leefden met je mee.

We aanvaardden het wanneer je toch opnieuw voor haar koos.

We vingen je opnieuw op.

We spraken je moed in.

We luisterden.

We boden troost.

We aanvaardden je zoals je was.

We zorgden voor afleiding.

We gaven je de sleutel van ons huis.

We speelden spelletjes met je.

We gaven je te eten.

We namen je mee naar salsafeestjes.

We lieten je altijd binnen.

We gaven je een slaapplaats.

We namen je mee op vakantie.

We nodigden je uit tijdens die eenzame feestdagen.

We vierden onze verjaardagen samen.

We stelden je voor aan onze nieuwste vrienden.

We respecteerden jouw keuzes.

We gingen mee op weekend omdat jij dat graag wilde.

We gaven je de kans om in je droomhuis te wonen. 

We gingen naar het toneel van je kinderen.

We voedden je, ook al was dat volgens strenge dieetnormen.

We gingen mee uit wanneer jij dat vroeg.

 

Ik deed al die dingen met liefde.

Ik zag je graag.

Ik was waarschijnlijk naïef.

 

Jij stak een mes in ons hart.

Quién te ha visto y quién te ve

 

Ik zit me wel eens af te vragen wat er zou gebeuren als we altijd alles wat we denken en voelen, zouden uitspreken. Er wordt ons al op jonge leeftijd aangeleerd dat dat niet hoort. Echter, waar is de lijn? Welke dingen spreek je wel uit en welke niet? En wat doe je met de niet-uitgesproken dingen? Kan iemand je echt aanleren wat je wel en niet uitspreekt? Oké, je zou kunnen stellen dat de lijn ligt waar je anderen kwetst. Maar kwets je jezelf niet door die lijn te respecteren? Of hoor je dan gewoon een andere manier te zoeken om datgene te zeggen dat je wil zeggen? Maar wat als niemand je ooit die andere manier aanleerde? Wat als je dan enkel leert om het gewoon niet te zeggen? Om het gewoon bij te houden. Gewoon, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Terwijl het niet zo gewoon is. Want op den duur heb je zoveel bijgehouden, dat je zelf niet meer weet hoe het nu juist zit. Op den duur heb je zoveel bijgehouden, dat je enkel nog de foute manier gebruikt om te zeggen wat je denkt en voelt. Want het borrelt en borrelt en de enige manier is het eruit gooien. Alle dingen die je ook wilde zeggen in al die tijd, die zitten op de bodem. Eerst wil er zoveel anders uit. De kwaadheid, de frustratie. Verder naar beneden het verdriet. Helemaal op de bodem .... tja, wat zit daar? Eenzaamheid? Verlangen naar...vriendschap/liefde/onvoorwaardelijkheid/jeugd/gezien worden/gehoord worden/vertrouwen/wederkerigheid?  De waarheid? En wat is die waarheid? Ieders waarheid is de waarheid. Mijn waarheid is dat ik pijn voel. Veel pijn. Pijn om zoveel dat er niet meer is. Pijn om dit moment. En het vorige. En het volgende. Pijn om wat komt. Pijn, verdriet, frustratie om de blindheid. Ook mijn eigen blindheid. Ik ben niet beter. Ik zie het wel anders. En daar ben ik blij om, trots op, maar ook niet. Want het maakt het leven erg zwaar. Het leven dat waarschijnlijk al zwaar was voordien. Nu is het vaak ondraaglijk. Want alleen is maar alleen. Ik weet dat ik niet alleen ben, maar zo voelt het wel. De eenzaamheid op de bodem. Die bodem waar ik beland ben en die steeds verder zakt. Er mag toch zoveel, en toch doe ik niks. Het mag. Voor even.

Stel dat ik het verlorene terug opzoek. Ik denk er regelmatig over na. Hoe zo'n conversatie zou verlopen. Wat er langs beide kanten gezegd zou worden. Hoe er even terug hoop zou zijn. Tot ik me opnieuw verraden voel, in de steek gelaten voel. Tot die andere partij mij dat gevoel geeft. En mogelijk doe ik hetzelfde. Want zo'n dingen werken in twee richtingen. Ik had geen interesse in dat andere verhaal, die andere belevenis. Die ervaring is zo anders en zo gelijkend. En toch. De dingen die ons bonden, binden ons niet meer. Zelfs niet nu ze terug mogen. Ik bleef ernaar snakken, ik wilde niet wachten. Ik was daarin alleen. Ik zal daarin opnieuw alleen zijn. Dus neen, die conversaties kunnen niet goed aflopen. Ik probeerde het al eerder. De ander ziet het niet, ziet mijn pijn niet. Ziet mijn standpunt niet. Ziet het gewoonweg niet. Gaat simpelweg terug mee in het volgende narratief. Terwijl het voor mij klaar als een klontje is. Het narratief is een spinnenweb van onwaarheden, fictieve wetenschap. Het narratief dient iets groters, iets dat ons kleiner wil maken. Gek genoeg heeft het mij klein gekregen, en niet degene die het beoogt. Pijnlijk genoeg. Het zal me sterken, op een dag. Doch, de tijd tikt voort. En ik zit hier maar op mijn bodem. Dag in dag uit nietsdoend. Dag in dag uit wachtend op niets. Dag in dag uit vloekend op mezelf. Dag in dag uit voelend dat ik niet aan bepaalde verwachtingen voldoe. Dag in dag uit beseffend dat het voor anderen oké is zonder mij. Waar het zal eindigen, weet niemand. In de ultieme fantasie, of de ongekende droom? In inzicht, in een nieuw gedachtegoed? Alleszins niet hier, nu. Ook niet daar. Denk ik. Want ik weet het niet. Alles verandert. Ik hield me lang vast aan wat ik kende. Dat was goed. Nu is er steeds meer onbekend. Dat is nog niet goed. Maar het geeft ook geen echte onrust. Velen toonden hun echtheid. Ik zag het en besloot dat het niet bij me paste. Mijn eigen echtheid toonde ik niet. Ik ken ze niet. Niet meer. Ze zit ergens mee op die bodem. Ik zoek, maar vind ze niet. Nog niet. 

 

stilte na de storm

 

Ik las daarnet een blogpost van een vriendin. Een vriendin die ik al lange tijd weinig zie. De voorbije twee jaren hebben daar zeker geen goed aan gedaan. Maar zelfs voordien was het contact al beperkt. In ieder geval, haar post was ontzettend herkenbaar. Ze schrijft over hoe ze zich nu voelt, hoe ze vrienden verloor, hoe ze het leven anders ervaart dan voordien, hoe alleen ze zich soms voelt,... 

In alle eerlijkheid vind ik het opmerkelijk dat mensen die totaal anders denken over 'de situatie', hetzelfde ervaren als ik. Mijn gefrustreerd kantje denkt daar ook slechte dingen bij. Maar als ik het gewoon laat binnen komen, voel ik vooral medeleven. Ik voel dat we toch gewoon mens zijn. Onze emoties maken ons mens.

Ja, ik was een tijdje afwezig. Sinds maart 2020 heb ik het gevoel alles alleen te (moeten) dragen. En omdat ik al zo lang alles bijna alleen draag, blijf ik dat maar doen. Want het stopt niet. Sinds maart 2022 stopt het niet. Er blijven dingen op mijn pad komen die me volledig onderuit halen. Mijn veerkracht is op.

Sinds mijn laatste bericht heb ik Saartje laten inslapen. Ze bleek uitgezaaide lymfoom kanker te hebben. Natuurlijk kon dat eerder ontdekt worden, was het niet dat haar baasje depressief is. En mensen met een depressie, kunnen niet voor anderen zorgen. Of toch niet goed. Dus liet ik Saar op 8 juni inslapen.

Op dat moment was ik nog steeds druk bezig met allerlei zaken voor Elzy. Ook dat blijft emotioneel veel vragen. Vooral wanneer er plots familie opduikt omdat ze geld geroken heeft, maar niet eens de moeite nam om naar de begrafenis te komen of zich op z'n minst te verontschuldigen voor de afwezigheid. Ja, dat vind ik zwaar. Ik wist dat het zou gebeuren op een dag, maar het is nog altijd moeilijk.

Daarnaast heb ik een akkefietje met mijn huurders. Mijn appartement staat te koop, via een makelaar. Ik koos voor die optie zodat ik zelf geen tijd en werk hoefde te steken in de verkoop. Want ik had al genoeg aan mijn hoofd. Echter, mijn huurders zijn moeilijk te bereiken. Vaak antwoorden ze niet op berichten, nemen ze de telefoon niet op,... Dat maakt dat de makelaar mij toch nog regelmatig dient in te schakelen, omdat hij hen niet kan bereiken.

In het weekend van Pinksteren was Saar heel ziek. Ze kon geen eten binnen houden. Tijdens datzelfde weekend kon de makelaar de huurders weer niet bereiken. Ik probeerde, met meerdere berichten en telefoons, zonder succes. Ik kon het er niet meer bij nemen. Dus ik besloot een aangetekende brief te sturen.

Als een boemerang kwam dat terug. Een week later plots een mail van een advocaat... Nu beginnen zij hun eisen te stellen: enkel nog bezoeken op weekdagen na 17 uur, meer dan 48 uren op voorhand aangekondigd, bezoekers moeten een mondmasker op,... En alsof het allemaal nog niet genoeg is, roepen ze nu 'corona' in als excuus om tot half juli geen bezoeken toe te laten. En daar kan ik, als wappie, niks tegen beginnen. Zucht...

Dus nee, het stopt niet. Er blijven dingen gebeuren. Het verdriet voor Saar was heel groot. Met dat verdriet kwam er ander, oud verdriet mee naar boven. Ik heb veel gehuild. Ik heb me opnieuw heel leeg gevoeld. Ik voel me vaak nog leeg. Leeg en alleen. Maar zoals die vriendin het zo mooi schrijft, in het Engels: I can not connect the dots with those old friends.

Wat ons vroeger verbond, is niet genoeg. Want wij (Chris en ik) kunnen niet heen om c. Wanneer mensen ons bijvoorbeeld mee vragen naar een concert in oktober, zeggen wij "neen, want tegen dan zijn ze terug bezig met die sh*t". En dan wordt het weer ongemakkelijk. Want mensen horen er niets meer over in de media, dus zal het wel voorbij zijn.

Doch, wij weten dat het niet voorbij is. Om maar één voorbeeld te geven: vandaag stemt het parlement over de verplichte vaccinatie in de zorg. Jawel, ik verzin dit niet. De zorg, die al jaren kop van jut is, die al jaren afgebouwd wordt, gaan ze nu nog verder kapot maken. Want naar schatting 15 000 zorgmedewerkers zullen de job verlaten bij een verplichting. Dus nog minder handen aan het bed, nog hogere werkdruk, nog meer uitval,... En dat terwijl er al meer dan 40 miljard werd uitgegeven aan deze "crisis", zonder de zorg te versterken of aantrekkelijker te maken voor toekomstige werknemers. De medewerkers kregen een speciaal ontworpen 2 euro muntstuk, wauw.

Om nog te zwijgen over het feit dat dit "vaccin" nergens toe bijdraagt. We weten intussen toch allemaal dat het geen transmissie tegen houdt en je nog steeds besmet kan raken. En ik herhaal toch nog maar eens dat het gentherapie is, geen vaccin. Want een vaccin dient minstens voor een jaar werkzaam te blijven om die naam te mogen dragen.

Goed, het is nog niet voorbij maar we proberen er het beste van te maken. We blijven ons steentje bijdragen aan het goede doel, bijvoorbeeld door afgelopen zondag mee te wandelen met de witte mars voor de zorg in Brussel. We zijn niet alleen, ook al voel ik me vaak alleen. En ik ben zeker niet de enige met een depressie. Die mensen vinden we over het hele spectrum.

Om toch ietwat positief te eindigen: ik probeer een droom waar te maken. Ik ben gestart met het geven van salsales gecombineerd met Spaans, in mijn living. Voorlopig gewoon thuis, eerst zien waar het naartoe gaat. Maar als ik één ding nu nog zekerder weet dan voordien, dan is het dan salsa dansen onmisbaar is voor mij. 

Sieglinde zei me gisteren dat mijn hoofd de voorbije twee jaren geprogrammeerd werd om dansen als iets slecht te zien. Dat ik waarschijnlijk daardoor er niet meer kan op teren. Ik kan nog genieten van het dansen, écht mezelf zijn in dans, maar een dag later hou ik er geen energie aan over. Dat was vroeger anders. Blijkbaar komt dat door de lange afwezigheid van dat gevoel.

Net zoals ik geprogrammeerd ben om vele andere dingen niet meer als aangenaam te ervaren. Twee jaren niet naar cultuurtempels gaan, maakt dat ik nu eigenlijk niet meer geniet van zo'n dingen. Ik denk er nostalgisch aan terug, maar mis het niet echt. Ik heb zelfs mijn festivaltickets verkocht, en ben niet van plan om van gedachten te veranderen. Ik voel het niet meer.

Oeps, terug die richting uit. Ik ben dus aan het experimenteren met salsales. Omdat ik graag dans, omdat ik het goed kan, omdat ik graag mensen iets aanleer, omdat ik graag mensen help en beter maak. Veel ideeën om dit uit te bouwen, maar voorlopig nog niet verder uitgewerkt. Er is ook weer die angst voor die regeltjes... Anarchist, maar nog niet ten volle.

 

wachten

Ik vermoed dat mijn vorige post intussen is kunnen doordringen. Sindsdien ben ik één keer naar de rueda geweest. Ik had me voorgenomen dat ik neutraal ging zijn. Echter, ik had al migraine op voorhand. Gewoon het idee om al die mensen terug te zien. Maar goed, ik ging dus. Bij de eerste twee personen die me verwelkomden met "lang geleden!", kon ik nog antwoorden "ja, da's waar". Bij de derde ging het mis: "alsof ik daar zelf voor gekozen heb". Voilà.

Ik merkte ook dat de mensen het discussiëren beu zijn. Of ze zijn het discussiëren met mij beu, dat kan ook. De meesten lieten me wel gewoon eenzijdig razen. Want razen doe ik nog steeds. Ik kan er nog altijd niet bij, dat zovelen mee gingen in het verhaal. Net als dat ik er niet bij kan dat alle ogen nu plots op Oekraïne gericht zijn en iedereen vindt dat we allerlei dingen voor die arme Oekraïners moeten doen. 

Begrijp me niet verkeerd: het is erg. Net zoals iemand verliezen erg is. Maar weet je op hoeveel plaatsen mensen geen kansen hebben door het regime? Weet je op hoeveel plaatsen er conflicten zijn? Weet je op hoeveel plaatsen er hongersnood is? Waar is dat nieuws? Waar zijn die steunacties? Ah ja, die zijn niet nodig want daarover wordt niet gepropageerd!  Echt, open je ogen!

Anyway, ik zal eens vertellen over mijn laatste reis. Jawel, ik ging op reis. In principe was het de bedoeling dat Chris en ik samen naar Spanje gingen. Echter, Frankrijk versoepelde de maatregelen, waardoor Chris wilde gaan skiën. Aanvankelijk wilde ik mee (niet om te skiën), maar blijkbaar is dit een reisje voor Chris en de mannen. Oké voor mij, dan rijd ik wel naar Groningen!

Van 18 tot 28 maart zou ik in Drenthe zijn, op een half uur rijden van de stad Groningen. Zou, dus je weet dat er al iets komt. Dat klopt, maar eerst ga ik vertellen over het fijne weerzien met mijn vriendjes in het hoge noorden. M'n gelijkgestemden, m'n medewappies. Wat een zaligheid is het toch telkens weer om me te kunnen omringen met zoveel mensen die net als ik wakker zijn!

Ik plande bewust twee weekends ginder, zodat ik kon gaan dansen. Vrijdags ging ik naar een feestje zonder te weten dat ik er mensen kende. Bij aankomst zag ik al meteen een dansvriendin. Het werd een leuke dansavond. De vriendin vertelde me over de andere feestjes dat weekend. Ik heb goed gedanst dus.

's Zaterdags bezocht ik vrienden uit die andere wereld. De toekomst. Het was heel gezellig. We hebben fijn gepraat, elkaar nog wat beter leren kennen. Zij zijn al veel langer wakker. Bij haar begon het toen zij in België studeerde en de oorlog in Irak uitbrak. Maandenlang had ze het Belgische nieuws gezien. Bij haar terugkeer naar Nederland, bleek het nieuws een heel andere kleur te hebben. Toen besefte ze dat nieuws niet objectief is.

Ik zeg wel 'eerder wakker', maar misschien was ik dat ook zonder het te weten. Ik volgde het nieuws eigenlijk ook al enkele jaren bijna niet meer. Dat was eerder omdat ik er verdrietig van werd. Inspelen op emoties, daar draait het duidelijk om. Ik had last van het verdriet, het overgrote deel van de wereld laat de angst binnen.

Ik heb die vrienden trouwens ziek gemaakt. Ik heb het echt gehad met al die zever. "Wie ziek is blijft thuis." Nope, ik doe daar niet meer aan mee. Dus ik ben ziek vertrokken en ziek gaan dansen. Ik ben ook ziek mensen gaan bezoeken. En ja, ik heb het doorgegeven. Ik heb dat ook gewoon verteld toen ik er was. Ik wil terug naar het gewone normaal. En in dat gewone normaal ging ik ook werken met een griepje. Ik ging ook dansen met een griepje. Dus dat doe ik nu ook. En ja, het was c. Chris was zieker dan ik en vertrok ook ziek op vakantie. Hij deed een zelftest en die was positief. Ik heb die test uitgesteld tot ik dacht dat hij negatief zou uitdraaien. En dat gebeurde ook. Ik ben niet verantwoordelijk voor de ganse wereld!

Groningen dus. Tijdens de week ben ik veel alleen geweest. Volgens mij was het de eerste keer dat ik ergens zo lang écht alleen was. Ik ben enkele keren gaan wandelen en heb geschreven. Ik ging ook een dagje naar de stad, maar toen had ik een slechte dag. Ik ben er drie uurtjes geweest, en had nadien het gevoel dat het een verspilling van benzine en parkeerkosten was. Jawel, ik heb zeker nog slechte dagen.

Naar de supermarkt gaan, vond ik moeilijk. Op vakantie doe ik dat nog, thuis al lang niet meer. Neen, ook nu niet. Ik mis het niet meer. Net zoals ik op restaurant gaan niet meer mis en nog weinig mensen mis. In de supermarkt was ik bijna een uur lang toertjes aan het lopen. Geen inspiratie. Wat maak je voor één persoon, als je enkel een gasvuur hebt? Geen microgolfmaaltijden, geen pizza's uit de oven. Op zich ben ik trots op mezelf dat ik toch enkele keren lekker gekookt heb, voor mij alleen. En ik heb ook één keer ontbeten met Dylan, om 14 uur 's middags. Dat kwam door omstandigheden, die later nog duidelijk worden. 

Terzijde: in mijn hoofd zit deze vakantie veel mooier. Ze was ook mooi. Ik zou veel meer in detail willen schrijven. Echter, er komt nog vanalles en momenteel is Groningen al even op de achtergrond. 't Is trouwens midden in de nacht. Ik lag wakker. Ik diende dit te komen doen. Nu ja, dit, niet vertellen over Groningen eigenlijk. Maar voor de chronologie...

Ook het tweede weekend ging ik leuk dansen. Vrijdags zou mogelijk het hoogtepunt worden, met een feestje in De Loods. Dat is de plek waar ik de salsa ontdekte in het hoge noorden, twee zomers geleden. Echter, deze keer was het te koud voor een tweede dansvloer buiten, waardoor alles binnen was en de dj ook veel andere muziekstijlen draaide. En dan ben ik niet genoeg 'aan den dans'.

Een dag later was voor mij het hoogtepunt qua dansen deze vakantie. Misschien was dat ook omdat ik heel moe was. Moe door de korte nacht. Want....toen ik vrijdagnacht terug naar Drenthe reed, klonk er plots een alarmsignaal. Het signaal was hetzelfde als wanneer we het stuur te lang loslaten (de auto stuurt zelf bij). Ik dacht "ik ben toch aan het sturen, ik rijd in een bocht", ik zei het volgens mij zelfs luidop tegen de auto. Eens de bocht door, keek ik naar het dashboard en daar was het rood aan het flikkeren met de melding 'motor oververhit'.

Paniek. Rood is stoppen. Dus ik aan de kant. Vier pinkers op. Uitgestapt. Rook uit de motorkap. Motorkap moet open, denk ik. Maar door de paniek en angst lukte dat niet zo goed. Ik weg van de auto dan. En bellen. Bellen naar Dylan die ik net nog had gesproken bij het buitengaan van het feestje. Dylan neemt niet op. Bellen naar Peter, die ook op het feestje was. Peter zijn gsm staat uit. Andreína dan, zij is bij Peter. Bingo! Ze komen naar me toe.

Eerste paniek voorbij, ik kon terug helder nadenken. "Wij hebben waarschijnlijk pechverhelping." Jawel! Dus hen ook gebeld. Daarna Peter en Andreína afgebeld, maar ze zouden toch tot bij mij komen. Peter heeft de motorkap open gezet. Intussen belde de Nederlandse alarmcentrale me met de boodschap dat er na 20 minuten iemand zou zijn. Ik stuur mijn vrienden naar hun bed, want ze zijn moe. Twintig minuten, dat kan ik wel alleen hoor. Het noorden van Nederland is veilig.

Nu wil het toeval dat ik op een nogal lastige plek stond. Ik was namelijk net de A28 af gereden, richting de N34. Dat heb ik ook verteld aan Rosa, de dame van de alarmcentrale. Zij wilde echter niet weten van mijn omschrijving, en was helemaal gefocust op de hectometerpaaltjes. Logisch, zou je denken, maar ik voelde dat er iets niet klopte aan die paaltjes. Want er stond niet bij op welke weg ik zat. Er stond wel tussen twee zo'n paaltjes een bordje met A28 op, maar dat was de weg die onder mij doorliep, want ik stond op een viaduct.

Lang verhaal kort, de titel is niet voor niets 'wachten'. Om 1:45 viel ik in panne, rond 4 uur heeft de berger mij gevonden. Koud dat ik het gehad heb die nacht! Ik had gelukkig een jas mee, terwijl ik daarover had getwijfeld toen ik vertrok. Want op een feestje heb je geen jas nodig. Niettegenstaande was ik licht gekleed en was het een lichte jas. En de nachten waren helder, en dus koud. Helder, waardoor ik wel mooie vallende sterren zag terwijl ik daar zo in het pikdonker naast de weg stond. 

De berger bracht onze auto en mij naar een carpoolparking, waar ik opnieuw in de kou mocht wachten op de pechverhelper. Hij opende de motorkap en zei meteen "steenmarter". Jawel, knagend bezoek gehad. De man kon niet bij de doorgeknaagde tubes, waardoor de auto naar een depot gebracht werd. Het was namelijk weekend, en dan zijn de garages dicht. Tegen 5:00 was ik terug in mijn huisje. Naast de mooie sterrenhemel, zag ik ook nog hertjes in de berm (toen de berger naar de parking reed) en een prachtige maan. De maan stond zeer laag aan de horizon, sikkelvormig, in een rode kleur. Een kwartier nadat ik in mijn huisje was, begonnen de vogels te fluiten en schemerde het, dus die kleur kwam waarschijnlijk door de reflectie van de zon. 't Was alleszins fijn dat ik dat heb gezien! Al bij al kon ik nog het positieve zien van de hele situatie.

Rond 5:30 mijn bedje in, en vier uur later telefoon van de alarmcentrale om de vervangwagen te regelen. Binnen een half uurtje zou een taxi me oppikken. Zou, natuurlijk. Want ook dat heeft allemaal wat langer geduurd dan wat men mij vertelde. Omstreeks 13:00 had ik de auto... Een uur later kon ik eindelijk ontbijten met Dylan, want dat hadden we de avond voordien afgesproken.

De vervangwagen was een Opel Corsa, handgeschakeld. 't Was nog wel eens plezant om manueel te rijden. Eens ik die auto had, probeerde ik het allemaal even los te laten. Voor 's maandags zou ik toch niet weten wat het vervolg ging zijn. Dus kon ik maar beter gezellig gaan dansen en tijd doorbrengen met mijn vriendjes.

Die maandag heb ik zelf naar Kia Assistance in België gebeld. Ik vond mijn contactpersoon niet de meest vriendelijke persoon. Op zich heeft hij me wel geholpen, maar hij was nogal direct in zijn communicatie. Dat verwacht ik niet bij zo'n callcenter. Hij heeft me, tijdens de verschillende telefoongesprekken, twee keer onderbroken. Dat lijkt mij af te wijken van het script. Ach ja. Hij zei me die ochtend dat ik zelf niets mocht doen, buiten wachten. Pfff...

Ik heb dus alles ingepakt, het huisje netjes opgeruimd, en gewacht. Tegen dat ik moest uitchecken, wist ik dat de auto in Assen stond. Ik mocht niks doen, maar ben toch naar Assen gereden. Ik had een goed excuus: ik had de tankkaart nodig voor het geval ik met de vervangwagen naar België zou moeten. De man in de garage was blij dat ik er was, want had geen idee wat hij met die auto met Belgische nummerplaat aan moest. De mensen van Kia Assistance lieten me intussen weten dat ze de garage niet konden bereiken. 

Goed dat ik zelf naar daar ben gereden. Vriendelijke mensen die me wisten te vertellen dat de auto woensdag gemaakt zou zijn. Woensdag, dat betekent dat de auto niet via het contract naar België kan gebracht worden. Ik heb toen besloten mijn verblijf te verlengen. Zo erg vond ik dat nu ook niet, hihi. Ik heb de twee extra avonden mee dansles gegeven met Dylan, aan beginners. Dat was plezant.

Dinsdag belde de garage overigens al dat de auto klaar was. Dus ik ben hem een dag eerder kunnen gaan halen, maar heb wel gekozen om te blijven om die tweede dansles nog mee te geven. Doen waar je hart blij van wordt en zo. Ik vond dat ik het wel verdiend had, na al dat geregel. In totaal heb ik met heel de situatie twee uren aan de telefoon doorgebracht. Bovenop al het wachten.

Woensdag reed ik terug. Het was de eerste keer in lange tijd dat ik blij was om België terug binnen te rijden. Ik was er toch niet helemaal gerust in. Er zitten blijkbaar veel marters daar in het noorden en bovendien rook ik de koelvloeistof nog. Ah ja, er waren twee tubes doorgeknaagd... En de geur van koelvloeistof, die ken ik nu goed. Ik ruik hem overigens nog steeds. Grappig dat ik ginder enkele keren heb gedacht dat het een typische geur voor Groningen/Drenthe was. Het was dus al redelijk in het begin van de reis begonnen. Zoveel technologie in die auto, maar dat kon ie niet ff laten weten! Ach ja, ik heb weer een verhaal over mijn avonturen in Groningen.

Donderdag had ik een afspraak bij mijn huisarts. Mijn ziekteverlof werd met een maand verlengd. Daarna ging ik op bezoek bij Elzy, want dat was alweer twee weken geleden. In vergelijking met hoe ze was voor mijn vertrek, vond ik haar er eigenlijk goed uitzien. Ik liet het ook weten aan de schoondochter van Myriam, want Myriam heeft helaas een herseninfarct gehad en ligt in het ziekenhuis. Maar ze vraagt veel achter Elzy. Myriam is Elzy's nicht. 

Ze zag er dus beter uit. Ik ben er anderhalf uur geweest, en ze sliep bijna de hele tijd. Wanneer ze wakker was, klaagde ze over buikpijn. Ze bleek honger te hebben. Even later sprak ze weer over pijn, en ze wreef onder haar arm. Ik zag niets en dat zei ik haar ook. Ik kon er niets aan doen. Tegen het middageten bracht ik haar naar de eetruimte en vertrok ik.

Ik ging zelf eten bij mijn mama en van daar reed ik naar de autokeuring. Onze Kia gaat namelijk uit de zaak en komt naar mij. Dus hij dient gekeurd te worden voor verkoop. Bij de keuring, in Geel want daar was het snelst plaats, bleek dat ik een formulier ontbrak en de trekhaak. Dus er was een herkeuring nodig. De auto komt naar mij, want de zaak krijgt onze nieuwe tweedehands wagen. We hebben een elektrische auto gekocht, een Nissan Leaf. Die kon al opgehaald worden toen we allebei nog op vakantie waren, maar gezien ik de Kia mee had en die nummerplaat op de nieuwe moet en die keuring nodig was en nieuwe inschrijving en nieuwe nummerplaat en en en...hebben we de auto nog niet. Een tweede auto is nodig momenteel. Altijd afspreken wie wanneer de auto neemt, weegt te zwaar op ons beiden en op de relatie. Vandaar.

Ik was heel moe bij thuiskomst en bedacht me dat ik enkel nog mijn documenten van mijn ziekte zou insturen en verder niets meer zou doen. Chris en ik gingen iets gaan eten, zelfs koken had ik geen fut meer voor. Die papieren waren nog belangrijk, temeer omdat ik opnieuw een reis wilde aanvragen. Vandaag of morgen zouden we vertrekken naar Spanje.

Terwijl ik de mail aan het opstellen was, kreeg ik telefoon van het woonzorgcentrum. 'Ik vrees dat ik slecht nieuws heb." Al bij al was dit nog erg onverwacht. Elzy doet altijd een middagdutje en de verzorgende was erg geschrokken toen ze tegen etenstijd dood in bed bleek te liggen. Een mooi vertrek, zeker als je weet hoe hard ze de laatste tijd heeft afgezien. Het verklaart wel de pijn onder haar arm. Dat waren hartkrampen vermoedelijk. Ik ben naar Chris gewandeld en heb gezegd "Elzy is dood; ik ga eerst de mail sturen met mijn ziektepapieren en dan de begrafenisondernemer bellen." Nog meer geregel. 

Na dat telefoontje heb ik de schoondochter van Myriam op de hoogte gebracht, en mijn ouders. Ik besloot dat ik haar nog wilde voelen voor ze in een frigo had gezeten, dus we reden naar Lier. Van daar reden we naar Berchem om enkele papieren op te halen rond mijn bewindvoering. Van daar naar haar appartement, om het adresboekje op te halen.

Vrijdag mocht ik niet buiten, want dat waren de eerste 24 uren van mijn ziekteverlof. Zaterdag was de afspraak met de begrafenisondernemer. Chris en mama gingen mee, zodat ik het niet helemaal alleen hoefde te doen. 2,5 uur hebben we daar gezeten. Zoveel geregel. Elzy had altijd gezegd dat ik Bosmans moest bellen en zeggen "alles hetzelfde" (als bij haar moeder) en dan wisten zij wel wat te doen. Echter, haar moeder is 33 jaar geleden overleden en de zaak werd intussen overgenomen. Dus ik kon nergens op terugvallen.

De brieven zijn gisteren de deur uit gegaan. Het rouwkaartje kreeg ik gisteren in mijn mailbox ter goedkeuring. Daarop zag ik dat de plaats van overlijden niet klopte. Ik stuurde het naar mama, en zij zag dat het op de brief ook fout stond. We hebben er alle drie over gelezen. Maar ik voel me er echt slecht bij. Tja, niets meer aan te doen.

Net zoals ik overtuigd was van de Marnixhoeve voor de koffietafel. Tot mijn papa zondag zei dat de koffietafel voor Jeanneke ergens anders was. Toen ik het hoorde, vond ik het ook heel logisch.
't Is niet makkelijk, zo'n begrafenis regelen. En 't is meer wachten. Weer wachten. Nu op de priester. Want Elzy was gelovig en een kerkdienst is belangrijk.

Zaterdag bij de begrafenisondernemer geweest, en nog altijd niks van die pastoor gehoord. 't Is intussen woensdag. Vrijdag is de begrafenis. Ik verwacht dat de dienst in elkaar steken ook nog emotioneel zwaar wordt. Ik had gehoopt dat intussen achter de rug te hebben. En nu lag ik dus wakker. Want de man van Bosmans zei gisteren dat ik de priester zeker vandaag zou horen. Pfff. Gisteren en vandaag lopen door elkaar. 't Is nu dinsdagnacht. Ten laatste dinsdag zou ik telefoon krijgen van de kapel. (Een kapel, want we verwachten niet veel volk.)

Ik heb geen zin om er weer achter te bellen. Ik ben eigenlijk niet tevreden over die begrafenisondernemer. Hij zei ook "je hebt hem toch nagelezen hé", wanneer ik vertelde over de fout in de brief. Het klopt, maar dat hoeft hij zo niet te zeggen. Overigens, zij zijn haar gaan halen in het woonzorgcentrum. Ik verwacht dan ergens wel dat zij de locatie juist op de brief zetten. Ach ja, niets meer aan te veranderen, de brieven zijn weg.

65 brieven gingen de deur uit. Naar alle adressen uit haar boekje. En we hebben ook iedereen uitgenodigd op de koffietafel. Ik weet niet wie al die mensen zijn, en ik wil vooral geen fouten maken. Ik wil niet tegen schenen schoppen. Dus mag iedereen komen.
Geert vond dat een koffietafel niet nodig was. Nog mensen zeiden me dat. Maar Elzy was heel traditioneel, dus ik vind dat dat hoort. Ik probeer te doen wat zij gewild heeft. Al is dat niet makkelijk in deze situatie. 

Tot hiertoe heeft één persoon ingetekend op de koffietafel. Daarnaast hebben al drie mensen me gebeld omdat ze niet wisten wie Elzy was. 't Is echt niet makkelijk. En ik wil niet tegen schenen schoppen, maar ik voel frustratie en verdriet die ik hier toch even ga delen. Zondag gingen Chris en ik naar haar appartement. Ik wilde daar zijn. En we wilden ook eens kijken of er belangrijke papieren, zoals een testament, te vinden waren. Uiteindelijk hebben we dat gevonden. Het is opgemaakt in 2007.  Ze laat de helft na aan Myriam (of haar zoon als zij er niet meer is) en de helft aan Henri (of zijn zoon als hij er niet meer is). Henri was de neef van Elzy, hij overleed enkele jaren geleden. Na dat overlijden is zijn zoon achter geld komen vissen en sindsdien was er nog weinig contact met de weduwe en haar zoon.

Ik ben blij dat we het testament vonden, want het geeft me duidelijkheid. Ik weet dat ik er niet mee bezig hoef te zijn, maar dat doe ik toch. En ik wist niet dat er één was waardoor ik schrik had dat er enkele mensen zouden komen azen nu. Mensen die ik nooit in mijn leven zag, terwijl ik Elzy mijn hele leven ken. Mensen die mij ook niet kennen. Mensen die niet weten wat ik voor haar deed.

In ieder geval, het zou wel eens kunnen dat haar erfgenamen niet op de begrafenis gaan zijn. Myriam niet omdat ze niet uit het ziekenhuis mag. Dat is logisch. Het zal haar wel veel pijn doen. Haar zoon en zijn vrouw komen ook niet. En de zoon van Henri, daarvan heb ik via via gehoord dat hij niet meer op het adres woont dat ik vond. Zijn moeder echter wel, dus zij zal de brief ontvangen. Ik acht de kans echter groot dat hij niet aanwezig gaat zijn. En dat doet me heel veel pijn. Ik ben blij dat ik het weet van het testament, maar het doet me ook veel pijn dat haar erfgenamen zo weinig om haar geven. Myriam niet natuurlijk, maar haar zoon staat er ook in hé, als zij er niet meer zou zijn. Ik mag deze gedachten niet hebben, maar ik hoop dat ze ooit nog wroeging voelen...

Ik lag dus wakker. Wakker met al deze gedachten. Het leek me een goed moment om op te staan (intussen drie uur geleden) en even wat tijd te nemen om te rouwen. Want daar heb ik tot nu weinig tijd voor gehad. 't Is vooral veel regelen, op automatische piloot. Ik heb me de voorbije dagen gevoeld zoals in de eerste lockdown. Toen werkte ik mezelf te pletter, en 's avonds was mijn enige ontspanning eten en drinken en tv zien. Zo gaat het nu ook. Ik wilde afgelopen weekend wel gaan dansen, maar we zijn altijd laat thuisgekomen, dus dat zat er niet in.

En binnen een paar uur zal ik dan maar weer naar de begrafenisondernemer bellen om te informeren achter de priester. Ik heb er geen zin in! Dit is een beetje mijn trots inslikken. Ik vind het belangrijk voor haar, maar ik vind deze manier van werken echt niet oké. Ik heb woensdag proberen vrij houden in mijn agenda, en ook dat is niet helemaal gelukt. Want bovenop al wat ik al vertelde, zijn we zonder verwarming en warm water gevallen. Jawel, nog meer geregel...

En donderdag halen we de nieuwe auto op. Die avond is het groetmoment en dan vrijdag de begrafenis. In principe zouden we dan zaterdag naar Spanje vertrekken. Ja, dat lees je goed. Doch, ik voel dat ik momenteel absoluut geen tijd heb voor mezelf en weet niet of twee dagen in de auto zitten zo'n goed idee is. Maar Spanje is mogelijk onze toekomst, zo ziet het er nu toch naar uit, dus het is ook belangrijk. Echter, terug gaan werken in mei kan ook belangrijk zijn. Pfff...alweer.