unconditional

Misschien ligt het gewoon aan mezelf. Ik maakte het allemaal al eens mee. De geschiedenis herhaalt zich. Misschien kan ik hierover beter niet bloggen. Misschien zou ik beter schrijven. Maar schrijven werkt niet meer, typen wel. Of toch alleszins een beetje. Misschien is het nodig om mijn fouten toe te geven. Akkoord. Tot daar. Doch, het is toch niet allemaal mijn schuld? Neen...mijn idee van onvoorwaardelijke liefde strookt niet met de realiteit...strookt niet met het idee van sommige anderen...


Oké, een introoke, niet teveel uitleg nodig. Zondag gingen we naar Maanrock. Het was een leuke, doch vermoeiende dag. De afsluiter was Clouseau. Aangezien ik hen nog nooit live had bezig gezien, kon ik deze gratis kans niet laten liggen. Dus overtuigde ik Vincent om het tot zo laat te trekken. Nu is het zo dat ik Clouseau tegenwoordig niet meer zo goed vind. Tot "En dans" vond ik het nog in orde, maar vanaf dat punt kon ik de muziek niet meer smaken. Groot was dan ook mijn teleurstelling wanneer bleek dat het eerste half uur (dat was dus al een derde van het totale optreden) enkel de nieuwste hits geprogrammeerd stonden. Ik geef toe, Koen zingt goed, zeker en vast! Echter, die muziek en teksten...nope, niet meer mijn ding. Om 23:00 hielden we het dan ook voor bekeken.

Met Saar gaat het goed. Ik wacht nog steeds op dat moment waarop ze zelf naar mij toe komt, ik licht jullie in als het zover is! Als ik met de laptop in de zetel zit, komt ze wel naast me zitten (op een kleine meter afstand), uit nieuwsgierigheid naar dat getik denk ik. Ik ben benieuwd hoe ze het zal doen vanaf volgende week, wanneer we allebei volledige dagen het huis uit zijn. Spannend....!

Eigenlijk heb ik weinig te vertellen. Ik kom bloggen, omdat het beneden nog nat is. We hebben daarnet gepoetst, maar met Saar in huis gaat het drogen erg traag. Dat komt omdat we de voordeur nu niet meer kunnen open zetten, tenzij we haar ergens opsluiten. Doch, de stofzuiger noch de aftrekker met natte dweil maken haar angstig. Ze blijft gewoon rustig onder de zetel liggen. Ik wil haar die veiligheid ook niet afnemen zodat wij sneller terug in onze zetel kunnen om tv te kijken. Verwend nestje hé ;-). Anyway, ik rond af, in de hoop dat ik ondertussen terug rustig door mijn hele huis kan wandelen! Tot de volgende!

bijna terug naar school

Het nieuwe schooljaar komt zeer dichbij. Dat geeft me een dubbel gevoel. Enerzijds zal ik blij zijn terug een dagbesteding te hebben, want mijn vakantie was toch behoorlijk saai. Anderzijds ben ik al gewend aan opstaan wanneer ik zin heb (niet dat dat zo laat is hoor), mij douchen wanneer ik zin heb, mij aankleden wanneer ik zin heb, buiten komen wanneer ik zin heb, tv kijken wanneer ik zin heb,...mijn zin doen hier thuis dus ;-).

Ook de aandacht voor Saar zal sterk afnemen. Naar mijn gevoel vindt ze het wel leuk als er iemand thuis is. Ik weet natuurlijk niet wat ze op de andere momenten doet, maar als ik thuis kom, of opsta 's morgens, volgt ze mij in al wat ik doe. Ze laat zich nog steeds niet pakken, maar is momenteel precies haar grenzen aan het aftasten. Ze loopt me beneden overal achterna, bespiedt me eigenlijk. Ze gaat op de kast om te zien hoe ik reageer. Gisteren heeft ze zo één van mijn voetjes kapot gedaan. Ja, Leen, die mooie voetjes die ik van jou kreeg. Heel jammer, maar het was mijn eigen schuld, daar ik Saar te dicht benaderde toen ze achter de televisie zat.

Ze eet ondertussen heel goed, en kan uren bij ons liggen wanneer we haar pakken. Ze blijft zelfs spinnen als we met haar rondwandelen of haar verplaatsen naar de andere schoot. Ze gaat ook al in haar mandje, soms zelfs wanneer we in de buurt zijn. Bewegen is dan wel uit den boze. Er is duidelijk verbetering. Ik hoop dat ze tegen 1 september uit zichzelf komt, want dan ga ik niet meer zoveel tijd hebben om er achter te hangen!

Oké, genoeg over Saar alweer! Vanavond gaan we naar onze eerste BBQ dit jaar. Schandalig, we know, zo laat in de zomer al. Tja, we werden nergens uitgenodigd, en ons terrasje is niet erg geschikt voor zo'n event... Straks is het bij Nick en Sara, het koppel waar we oudjaar altijd vieren. Hun dochter Lotte werd kortgeleden één jaar, ter ere daarvan de uitnodiging. Ik kijk er stiekem wel wat tegen op, gezien de relatieperikelen die zich de voorbije twee maanden afspeelden in onze vriendenkring. Ach, we zien wel hé.

Het is dit weekend voor de 15de keer Maanrock in Mechelen. Morgen zou ik graag gaan, we wonen hier nu! Gisteren was het trouwens Vispop, gevolgd door Vippop. Daar had ik ook naartoe willen gaan, maar Vincent wilde alweer naar Lier. Uiteindelijk was het compromis: thuis blijven en film zien. En dat terwijl het eindelijk nog eens mooi weer was! Tja...

Ah ja, maandag ga ik Clara ontmoeten! Spannend hoor! Ik ga me volgende week ook inschrijven voor mijn verdere studies. Dat zal nogal een hap uit het budget zijn. Weer wat minder spaargeld...het gaat er nogal door, ook al doe ik relatief weinig. Maar ik ga de Lotto winnen hé, dat zal veel goed maken :-), haha. Ik overweeg om met Euromillions te spelen i.p.v. de Lotto, doch ik twijfel nog. A ver... Trouwens, ook dit nog: Jeroen heeft me gemaild uit Honduras! Jeroen is eind juli vertrokken voor 11 maanden AFS, super dat hij antwoordde op mijn mail! Of hij mijn cadeautjes heeft meegenomen en afgegeven/verstuurd, is me nog niet duidelijk. Ik vind het raar dat niemand me iets laat weten. Ik heb het hem gevraagd, hopelijk antwoordt hij binnenkort! Altijd heel leuk om nieuws uit Honduras te ontvangen!

piep

Hier ben ik nog eens zie! Afgelopen zaterdag ging ik tóch naar de luchthaven om Moni uit te wuiven. Jammer genoeg hadden we onvoldoende tijd om nog een koffietje te drinken samen. Niettegenstaande ben ik blij geweest te zijn. Ik weet zeker dat ook zij er gelukkig mee was. Deze week heb ik nog niet zo heel veel boeiende dingen gedaan, maar ik ben wel voor school beginnen werken. Flink van mij hé!

Aangezien ik nog niet weet welke vakken in welke jaren ik volgend schooljaar ga geven, blijft het werk wel bij orde scheppen in de puinhoop die ik achterliet na vorig schooljaar. Dat is al een serieus werk. Ik heb al een kleine vier uur gewerkt, en ik denk dat ik ongeveer in de helft zit. Gisteren heb ik Elzy bezocht, en 's avonds ging ik naar Parkpop hier in Mechelen. Het was "Ritmo Latino", en zoals jullie weten, ben ik altijd te vinden voor een avondje música latina :-).

Morgen daarentegen, gaan we naar Jazz Middelheim. Een idee van Jan, en we lieten ons overhalen om mee te gaan. Eigenlijk vind ik dat we hier nog wat te jong voor zijn, maar kom...de tickets zijn gekocht, dus er zullen alvast vier mensen van 25 naar den Toots gaan luisteren! Ik zou ook graag naar de Antilliaanse feesten gaan, maar dat kost nog eens 37/45 euro per persoon, dan wordt dit weekend wat te duur vrees ik.

Met Saar merken we dagelijks verbetering. We kunnen haar al makkelijker optillen, ook al dienen we telkens een lange tijd achter haar aan te zitten. Eens ze op schoot ligt, kan ze al heerlijk spinnen. Echter, vanaf dat ze weer weggaat (bij de kleinste beweging of het kleinste geluid), schijnt ze meteen weer vergeten te zijn hoe gezellig het was bij ons. Ze speelt al vaker, wel altijd op haar veilige plekje onder de zetel, maar ze staat me toe toe te kijken of mee te spelen.

Minder leuk is het feit dat ze al twee stoelen heeft stukgemaakt :-( pijnlijk... Ze is ook nog altijd ziek (overgeven), doordat ze onregelmatig eet en vaak niet genoeg. Eergisteren heeft ze op onze zetel haar behoefte gedaan. We hebben ons niet kwaad gemaakt, want de reden was waarschijnlijk dat wij ons te dicht bij haar toilet bevonden. We waren namelijk aan het koken, en de kattenbak stond vlak achter ons. Dus deed ze achtereenvolgens pipi en kaka (diarree...) op de deken die in de zetel ligt. Al maar goed dat we een lederen salon hebben, zo konden we alles er vrij gemakkelijk af krijgen!

Haar speelgoedjes leg ik altijd op haar krabpaal, hopend dat ze zal ontdekken waarvoor die paal dient. We hebben haar er al aangezet, maar ze schijnt het niet te begrijpen. Valoriaan heeft geen effect op haar, jammer genoeg. Ik heb maandag kattengras voor haar gekocht, doch daar toont ze eveneens geen interesse voor.

Volgende week donderdag ga ik voor het eerst terug naar school, het zal wel een beetje raar aanvoelen denk ik... De week daarna ga ik mezelf inschrijven voor verdere studies. Ik hoop dat ik mijn pedagogisch diploma op één jaar kan behalen, dan is het korte pijn hé! Begrijp me niet verkeerd, ik kijk er wel naar uit terug te studeren, maar ik besef dat het zwaar zal zijn op sommige momenten. Allé, hasta la próxima!

de avonturen met Saar

Tja, sommige lezers zullen vinden dat ik de naam van mijn blog beter aanpas in "de wereld van Saar", maar nee hoor, het blijft toch wel over mijn leef- en belevingswereld gaan! Gisterenavond ben ik voor Saar twee keer uit mijn bed gekomen. Ze zat namelijk te miauwen op de trap, doch ging telkens lopen wanneer we in de buurt kwamen. Daarom bracht ik achtereenvolgens haar kattenbak, eten en drinken naar de tweede verdieping.

Vanmorgen naar goede gewoonte eerst een koffie gemaakt, en dan op zoek naar het beestje. Verschillende kleine succesjes onderweg: ze scheen beneden geweest te zijn (ze kan dus zelfstandig de trap af), want haar balletje en mandje waren verplaatst. Ze heeft dus gespeeld. Boven had ze op de daarvoor voorziene plaats, twee keer geplast en ook grote boodschap gedaan. Ze had alle natte voeding op, en meer dan de helft van het droge voer.

Tot daar het goede nieuws. Nergens was ze te bespeuren. Alle plekjes waar ze al eens verstopt had gezeten, waren leeg. Vincent en ik hebben gedurende de hele dag gezocht, doch geen Saar. We zijn er nochtans (zo goed als) zeker van dat ze niet uit huis kan zijn. Jammer genoeg laat ze ook niets van zich horen, dus we hebben er het raden naar waar ze verstopt zit. We hebben alle kasten, deuren, dozen, schuiven, elektrische apparatuur al meerdere keren geopend, zonder resultaat. Er zijn drie spleetjes in onze keuken, waarvan we hopen dat ze er niet tussen kan, maar we zijn niet zeker. Vincent trachtte de keukenkast te verwijderen, eveneens zonder resultaat.

Wachten, wachten, wachten... Hopelijk laat ze snel iets van zich horen, of vinden we morgenvroeg een teken dat ze in orde is. Helemaal niet leuk meer... Nadeel is ook dat onze buren wel eens lawaai maken, en ik telkens opspring, denkend dat ik de kat heb gehoord. Niet dus...

Ander nieuws, voor ik hier publiek verlies ;-): Moni vertrekt morgen terug naar Costa Rica. Ik zou haar heel graag gaan uitwuiven, maar door alle gebeurtenissen met Saar, weet ik het even niet zo goed meer. Bovendien vertrekt ze ook erg vroeg, en dat voor een zaterdag... Ik zie nog wel. Binnen twee weken komt er, uitzonderlijk, nog een vrijwilligster van AFS uit Argentinië. Ook haar zal ik counselen (waar en indien nodig). Haar naam is Clara, ze wordt 22, en zal in Antwerpen wonen en werken. Op 23 augustus gaan we kennis maken.

Zo, ik hou jullie verder op de hoogte van de spannende gebeurtenissen (uhu, right) ten huize, en soms ook daarbuiten, Fie. Brand vanavond gerust een kaarsje voor onze kleine telg, de gelovigen mogen ook altijd bidden, als ze geloven dat dat iets zal uithalen. Ik zou haar toch graag eens zien, en eventjes aaien en tillen ook wel...

Saar

NIEUWS! : Ons gezinnetje is uitgebreid, met een poesje! We twijfelden er al lang over, en hebben dan toch de stap gezet. We ontmoetten haar via Pets.be, een website waarop ontelbaar veel dieren worden aangeboden. Het gaat vaak om gedumpte dieren, die gelukkig door vrijwilligers worden opgevangen.

Saar, die aanvankelijk Sara genoemd werd, is het dochtertje van een zwerfpoes. Ze werd vermoedelijk geboren rond 1 juni, en verbleef sinds een goede week bij een opvanggezin in Edegem. Gisteren kwam ze naar ons. Het is een erg bang poesje, ze rilt snel. Toch geloven we dat dit zal verbeteren wanneer ze merkt dat ze bij ons veel liefde krijgt.

Ongeveer 24 uren geleden kwamen we thuis met Saar, en we hebben ondertussen onze bezigheid al gehad :-). Gisterenavond kroop ze onder alle meubels, en soms blies ze wanneer we haar wilden aaien. We lieten haar alleen voor de nacht, hopend dat ze haar eten, water en toilet zou vinden indien nodig.

Vanmorgen, bijna 9 uur later, was Saar spoorloos. We hadden haar onder de zetel achtergelaten, doch ik kon haar nergens vinden. Alle ramen en deuren waren de hele tijd dichtgebleven, dus ze moest echt wel in ons huis zijn. Na een half uur gezocht te hebben, heb ik Vincent erbij gehaald. Samen zochten we gedurende drie (!) uur. Wel 10 keer op dezelfde plaats, alle kasten open, de kelder (ook al was die niet toegankelijk geweest voor haar). Plat op onze buik, op de ladder,...zonder resultaat. Ze had 's nachts niets gegeten (ik had het eten gewogen), noch was ze naar toilet geweest. Ons huis zag er eigenlijk net hetzelfde uit als altijd, niets van plaats veranderd, net of ze was er nooit geweest.

Uiteindelijk, ik had het zoeken even opgegeven en zat tv te kijken, riep Vincent dat hij haar gevonden had. Achter mijn bureau zat ze, onvoorstelbaar dat ze daar gekropen was. Vincent dacht eerst dat zo'n klein katje niet alleen de trap zou opkunnen, maar jawel hoor! Zij raakt zelfs vlotjes tot op de tweede verdieping.

Na de middag zijn we bij de dierenarts geweest, voor haar eerste prikje en een algemeen onderzoek. De vriendelijke dokteres gaf ons tips om het bange poesje wat te laten wennen aan de nieuwe omgeving. Eén tip bestond er alvast in om natte voeding te geven (ook voor het vochtgehalte, aangezien ze waarschijnlijk ook niet dronk), en dat op een voor haar veilige plek te zetten (bv. onder de kast). Thuisgekomen ging ze terug naar de tweede verdieping, doch deze keer op de logeerkamer. Opnieuw heb ik een tijdje moeten zoeken, want ze kan zich écht wel goed verstoppen! Haar eten zette ik niet ver van haar, en ik verdween weer.

Ze heeft intussen al bijna een heel zakje natte voeding op, en verstopte zich nog twee keer. Voorts verblijft ze onder de zetel of de kast. Ook haar toilet heb ik al naar overal verplaatst, in de hoop dat ze er iets in doet. Voorlopig gelukkig nog niet in huis geplast, denk ik :-) want met zo'n goede verstopplaatsjes, weet je maar nooit!

Jaja, dat is het verhaal van ons Saar. Ik kijk uit naar het moment dat ze zich veilig zal voelen in ons gezelschap. Dat moment waarop ze zal beginnen spelen, spinnen, kopjes geven,... Eigenlijk zijn we nu ook al erg tevreden. Af en toe blaast ze of jankt ze, maar dat is enkel wanneer ze zich bedreigd voelt. Toch mogen we haar soms ook al aaien en optillen, dus dat komt allemaal wel goed! Neem je tijd maar, kleintje...